Μία Υπαπαντή, ένας Άσωτος, μία Μάνα κι ένας Δεσπότης

 article_20595

Στη μνήμη Αντωνίας Γιακουμάκη…

γράφει o Αρχιμ. Χερουβείμ Μουστάκας, στο Amen.gr

Στη ζωή του ανθρώπου υπάρχουν περίοδοι, όπου διάφορες εικόνες, άσχετες φαινομενικά μεταξύ τους, συγκεντρώνονται στο μυαλό και συνδυάζονται περίεργα, κάνοντας τις δικές τους διαδρομές και πορείες. Και αν ξεκινήσει κανείς από την Υπαπαντή της Καλαμάτας, θα έχει πολλά να πει για όλους εκείνους τους ανθρώπους που ταξίδεψαν για να βρεθούν κοντά της και να προσκυνήσουν το εικόνισμά της. Μα στο μυαλό μένει η φωτογραφία εκείνη με τα τάματα και τα λουλούδια που είχαν αφεθεί μπροστά της, τεκμήρια ενός πόνου, ευχαριστήρια για την ευεργεσία, σιωπηλές κραυγές ελπίδας, απόδειξη πλήρους αφέσεως στα χέρια της ακόμα και μέχρι τον θάνατο ή ακόμα και ένδειξη μιας υπόσχεσης ότι θα ξανασυναντηθούμε. Τάματα που δεν ζήτησαν μια περίοπτη θέση στο κάδρο της, αλλά αφέθηκαν μπροστά της, γιατί μόνο το δικό της βλέμμα ζήτησαν και αυτό τους ήταν αρκετό.

Η υπόσχεση όμως και η βεβαιότητα της επόμενης συνάντησης δεν μένουν αδιάφορες της παραβολής του ασώτου που αγκάλιασε τους εορτασμούς της Παναγίας. Η αναφορά στη μάνα Υπαπαντή δεν είναι άσχετη της συνάντησης πατέρα και γιού στην παραβολή του ευαγγελίου, αφήνοντας ανοιχτή την ερμηνεία του όρου «άσωτος». Μια ερμηνεία που θα κληθεί η καθημερινότητα να την περικοσμήσει με το πραγματικό της περιεχόμενο, παραμερίζοντας τα ανθρώπινα και αποδίδοντας στον καθένα το μέτρο της ασωτίας του. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα ξανασυναντηθούμε…σε τόπο και χρόνο άγνωστο. Τελικός προορισμός είναι η κοινωνία και η συνάντηση, μα μέχρι τότε δεν παύεις να επικαλείσαι τη μάνα Υπαπαντή και να λαχταράς να πάρεις το δρόμο που θα σε φέρει ξανά μπροστά στα μάτια της.

Άραγε πόσο μπορεί να σε κρατήσει στη ζωή μια υπόσχεση; Πόσο μπορούμε να αντέξουμε την αναμονή; Πώς θα γεμίσουμε το χρόνο μας μέχρι την εκπλήρωσή της; Πώς θα μετριαστούν τα δάκρυα της υπομονής, της προδοσίας, της στέρησης και της ασθένειας; Όλα αυτά δεν βρίσκονται στη δικαιοδοσία, στη διάθεση και στον έλεγχο του ανθρώπου, αλλά στην απέραντη σοφία και αγάπη του Θεού. Και ο Θεός το κάνει με τον μοναδικό τρόπο που Εκείνος γνωρίζει, φανερώνοντας στον άνθρωπο το μέγεθος της δύναμής του, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει το μεγαλείο της Θεότητάς Του, που αποκορυφώνεται στο γεγονός ότι αναγεννά τη ζωή από τις στάχτες και την αναδύει από τα μνήματα. Και αυτό τελεσιουργείται τη στιγμή που μέσα σου πεθαίνεις…

Η εναλλαγή των εικόνων προχωρά σε ένα νοσοκομείο, έξω από μια εντατική. Εκεί ένας γιος και μια κόρη αναμένουν και εκείνοι τη συνάντηση με τη μάνα τους, προσμένοντας καρτερικά την ώρα την επιτρεπόμενη. Σε τέτοιες στιγμές στέκεις σιωπηλός δίπλα στους ανθρώπους που δοκιμάζονται, κοιτώντας τους στα μάτια και παραμένοντας συντονισμένος στον πόνο τους. Μα όσο και να κρατηθείς, δεν μπορείς να μην λυγίσεις, όταν ακούς τον γιο να ψελίζει : «Ο άγγελός μου φεύγει…». Αόρατα δάκρυα σε κατακλύζουν τη στιγμή εκείνη, αλλά οι κρουνοί των ματιών παραμένουν σφραγιστοί μέχρι τη στιγμή που θα μείνεις μόνος σου αργότερα.

Μια στιγμή αποχωρισμού εξελίσσεται, αλλά δεν στερείται ούτε αυτή της προοπτικής της συνάντησης…αυτή την φορά στη Βασιλεία του Θεού. Και τούτο το γεγονός ο γιος, ως αρχιθύτης και επίσκοπος της Εκκλησίας, το γνωρίζει καλά… Μα στα αυτιά σου νομίζεις ότι ακούς τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να διατυπώνει με συντριβή καρδιάς τον πόνο της ψυχής του λέγοντας: «Βασίλειον ουκ έχω…». Ένας πόνος, βαθιά ανθρώπινος, που κατευθύνεται από τα χείλη του επισκόπου στο θρόνο του Θεού. Μια αυθόρμητη και εκ βαθεών δοξολογία του Θεού για το γεγονός της βιωματικής εμπειρίας του μεγαλείου της μητρότητας, της συμπόρευσης, της ηρεμίας, της συμβουλής, της αγάπης, της αγκαλιάς, της μυρωδιάς του αγγέλου. Μια αστραπιαία κίνηση του νου και της ψυχής σε στιγμές του παρελθόντος, μια ανακούφιση για το ειρηνικό τέλος και μια απορία για την συνέχεια.

Μα είμαι πεπεισμένος πια, από τους δικούς μου αγγέλους που έφυγαν, ότι η συνέχεια δεν θα είναι διαφορετική, απλά θα έχει αλλάξει μορφή αυτή η συμπόρευση και θα εξακολουθεί να υφίσταται λουσμένη με το φως του θρόνου του Θεού. Ένα φως που ακόμα και από την άλλη ζωή, η μάνα δεν θα το κρατήσει για τον εαυτό της, αλλά θα μεταφέρει πάντοτε ένα κομμάτι του στη ζωή των παιδιών της. Και τούτο συμβαίνει διότι τους ανθρώπους που βιώνουν μεταξύ τους την αγάπη ως δώρο Θεού και τρόπο ζωής δεν μπορεί να τους χωρίσει κανείς. Και αν συμβεί το αντίθετο, τότε αποκαλύπτεται ότι κάποιος εξ αυτών δεν  αγάπησε ποτέ τον άλλον!

Ο δρόμος που καταλήγει στην Υπαπαντή είναι ανηφορικός, σαν να συμβολίζει τη ζωή… εκεί όμως βιώνεις και το θαύμα. Τον ανεβαίνεις με μια καρδιά βαριά και μια ψυχή που αιμορραγεί, για να φτάσεις στην αγκαλιά της μάνας που ξέρει να επουλώνει πληγές και να λειαίνει τον πόνο με την θαλπωρή της. Ο τρόπος της άγνωστος στους ανθρώπους, μα γεμάτος με την πραγματική και ανιδιοτελή αγάπη της. Επομένως, η Υπαπαντή έχει τη δύναμη να καταργήσει το χαρακτηριστικό του ασώτου και να τελεσιουργήσει την συνάντηση. Όταν έχεις δίπλα σου τον άγγελό σου, δεν ψάχνεις να βρεις κάτι. Όταν όμως δεν τον έχεις, τον ψάχνεις, κι αν δεν τον βρεις τον αναμένεις. Ίσως να μην ανιχνεύσεις την παρουσία του στον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά να τον συναντήσεις στα κοιμητήρια. Εκεί όπου οι τοίχοι της κτιστότητας έχουν καταρρεύσει και τίποτα δεν σε εμποδίζει να εγκολπωθείς τον άγγελο ή τους αγγέλους σου.

Επομένως, ας μην χάνουμε την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει από όσα μας περιβάλλουν. Η Παναγία η Υπαπαντή δεν γίνεται μόνο γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, αλλά αποτελεί την πηγή της συνάντησης και της υιοθεσίας μέσα στην ορφάνια της ψυχής του κόσμου. Αποκαλύπτεται στον άνθρωπο ως η μάνα που υποδέχεται το παιδί της και αναλαμβάνει την προστασία του, την εξάλειψη της ορφάνιας του, την συνάντηση με τον άγγελό του, την εκπλήρωση της ανάγκης να νοιώθει ότι κάπου ανήκει και αποτελεί συστατικό στοιχείο του κόσμου. Μια επιβεβαίωση της βούλησης της δημιουργίας του Θεού ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, απαραίτητος και έχει λόγον ίδιον. Ακόμα, λοιπόν, κι αν βρεις τον άγγελό σου στον άλλον κόσμο, το συμπέρασμα παραμένει ένα και το αυτό: Με την Υπαπαντή δεν είσαι πια μόνος…

ΠΗΓΗ.: http://www.amen.gr/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s