Εις μνημόσυνον Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού(+1 Ιουλίου 2009).

Για το τριετές μνημόσυνο του μακαριστού Γέροντος ,αναλυτική παρουσίαση  υπάρχει στην παρακάτω διεύθυνση

http://www.pemptousia.gr/2012/06/%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%BF-%CE%B3%CE%AD%CF%81%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CF%89%CF%83%CE%AE%CF%86-%CE%B2%CE%B1%CF%84/

Advertisements

Οι θρύλοι των Αγίων Αναργύρων, η Μονή τους, και το… Natural Healing Spa Resort στη Μηλιού της Πάφου

Οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός ήταν γιατροί. Συμφώνησαν να γιατρεύουν τον κόσμο δωρεάν για την αγάπη του Χριστού.
‘Ηταν μια γυναίκα πολλά άρρωστη, κατάκοιτη για χρόνια, δεν ημπορούσε να ταράξει καθόλου. Πήγαν οι άγιοι στο σπίτι της. Με τα γιατρικά τους, με την ευχή τους έγιανε η γυναίκα. Ήθελε με την καρδιά της να τους δώσει κάτι για να τους ευχαριστήσει, μα δεν δέχονταν τίποτε.
Μιαν ημέρα σηκώθηκε και πήγε στο σπίτι τους. Βρήκε τον Δαμιανό μόνο του. Λαλεί του :
– Άγιε μου, γιατί με περιφρονείτε σα να είμαι ακάθαρτη και δεν καταδέχεσθε ένα μικρό δώρο από μένα για την μεγάλη δωρεά που μου κάματε; Μην με πικράνεις, πάρε αυτά τα αυγά που σας έφερα.
Ο Άγιος Δαμιανός την λυπήθηκε και πήρε τα αυγά.
Όταν ήρθε στο σπίτι ο Άγιος Κοσμάς, λαλεί του αδελφού του :
– Που ηύρες τούτα τα τρία αυγά;
– Μου τα έφερε η τάδε γυναίκα και είπα να μην την στενοχωρήσω και τα πήρα.
Εθύμωσε ο Άγιος Κοσμάς – ήταν ο μεγάλος αδελφός – κι επέταξε τα αυγά.
-Δεν είπαμε, λέγει του αδελφού του, ότι δεν πρέπει να πληρωνόμαστε για τις θεραπείες; Δωρεάν ελάβετε, δωρεάν δότε.
Κι έσυρε το ένα αυγό εκεί που είναι το αγίασμα, δίπλα από το μοναστήρι τους. Το άλλο έπεσε πιο πάνω, ανέβλυσε πάλι νερό και το άλλο κάτω, εκεί που λέγεται «ομμάτι».
Έτσι δημιουργήθηκαν τα ιαματικά νερά που αναβλύζουν στο μοναστήρι σήμερα, και γι αυτό το λόγο μυρίζουν αυγό. Εκεί πηγαίνουν οι άρρωστοι και κάνουν μπάνια και γίνονται καλά.

Μια φορά ήμουν στο μοναστήρι των Αγίων, όπου ήρθε ένας άρρωστος από τη Λεμεσό, λιωμένος, σταμένος στα χέρια του και τη μουτσούνα. Ήθελαν να τον διώξουν οι άλλοι, μόλις τον είδαν έτσι χάλι. Τότε του είπα να πάει σε ένα γιατρό να του δώσει ένα χαρτί ότι η ασθένειά του δεν είναι κολλητική και να έλθει. Πράγματι επέστρεψε με το χαρτί, αλλά επίσης και φορτωμένος φάρμακα και αλοιφές. Τον άφησαν να λουστεί. Το δείλης μόλις έκαμε το πρώτο μπάνιο και κάθισε κατά δυσμάς να ξεκουραστεί ήρθαν οι Άγιοι – δύο λαμπροφορεμένοι όμορφοι νέοι- κι του λέγουν :

– Να πετάξεις τούτες τες αλοιφάες κι εμείς θα σε γιάνουμε.Πραγματικά, όπως μας έλεγε ο ίδιος, πέταξε αμέσως τα γιατρικά και μετά από λίγες ημέρες ήρθε το δέρμα του και το χρώμα του, κι έγινε όπως του μωρού. Μας έδειχνε τα χέρια του και την κεφαλή του, κι έκλαιγε από τη χαρά του.Πολλοί άνθρωποι είδαν τους Αγίους. Εδείκτισαν πολλές φορές. Ο χωριανός μας ο Ευστάθιος μια φορά όταν πήγε να ανάψει τα καντήλια, τους βρήκε μέσα στην εκκλησία να ψάλλουν. Ήταν πολλοί, όχι μόνον ο Κοσμάς κι ο Δαμιανός, μα όλοι οι ανάργυροι αγίοι. Μόλις τους είδε μπήκαν με μιας μέσα στο ιερό και χάθηκαν.Ένας άλλος χωριανός μας, ο Βασίλης, μια φορά πάλι που ήταν καλοκαίρι και κοιμόνταν έξω, άκουσε ποδοβολητά αλόγων. Σηκώνεται, παρατηρά, ήταν δύο καβαλλάρηες.
– Ποιοι είσαστε; Λαλεί τους.
– Είμαστε ο Γεώργιος κι ο Φώτιος. Λαλούν του.Ο Άγιος Γεώργιος και ο Άγιος Φώτιος έχουν τα παρεκκλήσια τους πιο πάνω.
-Έλα Βασίλη, λαλούν του, να πάμε να λειτουργήσουμε κάτω στους Αναργύρους.Κι έφυγαν προς το μοναστήρι. Ο Βασίλης φοβήθηκε και δεν πήγε μέχρι την εκκλησία, μα είδε τους δύο αγίους που μπήκαν μέσα. Και άλλοι πολλοί άκουσαν τους αγίους να ψάλλουν μέσα στην εκκλησία και δεν εισήλθαν. Δοξάζω το όνομα τους και τη χάρη τους. Έχει θάμματα πολλά στον κόσμο.

Η αφήγηση είναι από τοπικό κάτοικο.
H καταγραφή ανήκει στον Χαράλαμπο Επαμεινώνδα

Η Μονή των Αγίων Αναργύρων στην Πάφο βρίσκεται στο χωριό Μηλιού, βορειοδυτικά του χωριού Γιόλου, και δίπλα από πηγή με θειούχο νερό, το οποίο θεραπεύει τους ρευματισμούς. Ο Ναός της Μονής κτίστηκε κατά το 1649. Είναι μονόκλιτος και ανεγέρθηκε από τον Άγιο Πανάρετο, ο οποίος ήταν τότε Μητροπολίτης Πάφου.
Το 2009 η Μονή των Αγίων Αναργύρων μετά από απόφαση της Μητρόπολης Πάφου, μετατράπηκε σε … Natural Healing Spa Resort ! Μάλιστα διαβάσατε καλά. Η Μονή των Αγίων Αναργύρων λοιπόν έχει μετατραπεί σε ένα πολυτελέστατο θέρετρο «με πολλές επαύλεις με ιδιωτική πισίνα, ένα πολυτελές resort, που προσφέρει διαμονή, υπηρεσίες spa, θεραπείες με ιαματικά νερά, και καλό φαγητό » όπως γράφει το διαφημιστικό τους εδώ .
 Ο Ναός της Μονής στραγγαλίστηκε ουσιαστικά από τον ασφυκτικό κλοιό αυτών των κατά τα άλλα πολυτελέστατων κτιρίων, και ένα New finish look τον ενσωμάτωσε κυριολεκτικά μαζί τους αφού πρώτα απογυμνώθηκε από τις πανέμορφες εικόνες του και μετονομάστηκε σε ξωκλήσι. Οι θρύλοι, οι παραδόσεις, η ομορφιά και αγιότητα του τόπου, θάφτηκαν από τις μπουλντόζες μαζί με την Μονή και στη θέση τους γεννήθηκε το Ayii Anargyri Natural Healing Spa Resort. Οι Άγιοι Ανάργυροι εκδιώχθηκαν από τον Ναό και την Μονή τους για να πάρουν την θέση τους οι ματσωμένοι τουρίστες. Δυστυχώς δεν είναι μόνο οι Τούρκοι που μετατρέπουν Μονές σε ξενοδοχεία στην Κύπρο, αλλά και η ίδια η Εκκλησία μας, η Εκκλησία της Κύπρου! Και εις ανώτερα Δέσποτες!!
NOCTOC

ΠΗΓΗ.NOCTOC-NOCTOC.

Σύγχρονα θαύματα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού των Ρωμαίων.


 Επιμέλεια:πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Α.Στον Γέροντα Ιωσήφ τον Βατοπαιδινό.

Ο Μακαριστός Γέροντας Ιωσήφ γεννήθηκε την 1η Ιουλίου 1921, ημέρα εορτής των Αγίων Αναργύρων. Κοιμήθηκε την ίδια ημέρα, ήτοι 1 Ιουλίου 2009. Αποτελεί μια από τις σύγχρονες Αγιορείτικες ορθόδοξες μορφές, τις οποίες οι Άγιοι Ανάργυροι, ως φαίνεται, είχαν υπό την σκέπη τους.  Η μητέρα του Γέροντα, όταν κυοφορούσε σε αυτόν, επισκέφθηκε ένα μικρό μοναστήρι αφιερωμένο στους Αγίους Αναργύρους στην περιοχή Γιόλου στην Κύπρο, προκειμένου να προσευχηθεί για την εγκυμοσύνη της. Εκεί στην αυλή του μοναστηριού, 7 μηνών έγκυος, αισθάνθηκε πρόωρα τους πόνους του τοκετού και έτσι γεννήθηκε ο μικρός Σωκράτης ( το κοσμικό όνομα του Γέροντα).

Οι Άγιοι Ανάργυροι δεν έπαψαν να τον ευεργετούν.

Την παραμονή της κοίμησής του ο Γέροντας εξομολογήθηκε στο διακονητή του ότι αισθάνεται το θάνατο να έρχεται. Η εξάντληση που ένιωθε επέφερε πτώση της πίεσης και πνευμονικό οίδημα. Οι Άγιοι Ανάργυροι τον πήραν από κοντά μας ξημερώματα Τετάρτης 1 Ιουλίου, οπότε πήρε τρεις αργές αναπνοές και έτσι ήσυχα έφυγε για την αιωνιότητα.

Μετά την κοίμησή του επήλθε και το πρώτο θαύμα του Γέροντος Ιωσήφ  του Βατοπαιδινού. Μιάμιση ώρα μετά την κοίμησή του, ο Γέροντας Ιωσήφ χαμογέλασε! Αυτό αποτελεί θαύμα, που η Θεία Χάρις επενεργεί και δεν μπορεί να ερευνηθεί και να εξηγηθεί επιστημονικά. Όμως μόνο βιωματικά μπορεί κάθε ευσεβής και ταπεινός Χριστιανός να αισθανθεί και να κατανοήσει το μέγα αυτό γεγονός.

Β.Το θαύμα που έζησα.Αφήγηση Κουσούτζη Παναγιώτη ,συνταξιούχου.

Από το έτος 2003 υπέφερα πολύ από το στομάχι μου. Οι γιατροί μου έδιναν διάφορα φάρμακα αλλά πάλι τα ίδια, εγώ πονούσα. Το 2004 μου έδωσαν παραπεμπτικό και έκανα αξονική εξέταση. Η εξέταση έδειξε ότι κάτι είχα στο στομάχι μου. Κάτι σαν πορτοκάλι. Πάλι με φόρτωσαν με άλλα, διάφορα φάρμακα αλλά ο πόνος συνεχιζόταν. Το Ιούνιο του 2005 η κατάσταση μου χειροτέρεψε περισσότερο. Ο γιατρός μου έδωσε παραπεμπτικό για να πάω να κάνω και μία γαστροσκόπηση. Κατά τις 20 Ιουνίου του 2005, με Θεία φώτιση, λέω στον εαυτό μου: «Από την αρχαιότητα όλοι οι πολεμιστές στις πληγές τους έριχναν λάδι για να θεραπευθούν, γιατί να μην πίνω κι εγώ κάθε πρωί μία κουταλιά της σούπας ελαιόλαδο;».

Άρχισα να πίνω κι εγώ. Φτάσαμε στην 1η Ιουλίου, ημέρα Σάββατο, των Αγίων Αναργύρων, από το πρωί πονούσα τρομερά. Έκανα κουράγιο και βγήκα μέχρι τον φούρνο της γειτονιάς μας να πάρω τα πρόσφορα, που είχα παραγγείλει, για την Εκκλησία την Κυριακή. Επέστρεψα και ξάπλωσα στο κρεβάτι. Όλη την ημέρα κυλιόμουν από τους πόνους. Δεν είχα διάθεση ούτε να φάω κάτι. Λέω στην γυναίκα μου: «Αύριο μη με περιμένεις να πάμε μαζί στην Εκκλησία, πονάω πάρα πολύ. Αν μπορείς, να πας μόνη σου».

Ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου αισθανόμουν πως είχα ένα πορτοκάλι σιδερένιο, βαρύ μέσα στο στομάχι μου. Όταν γύριζα δεξιά, αισθανόμουν ότι μετακινούταν κι αυτό μαζί‡ όταν πάλι γύριζα αριστερά, μετακινούταν κι αυτό μαζί‡ και όταν ήμουν ανάσκελα μου κοβε την αναπνοή από το βάρος του.

Το βράδυ ετοιμαστήκαμε για ύπνο. Πάω στο εικονοστάσι για την καθιερωμένη βραδινή προσευχή και πριν πω το «Δι’ ευχών» επικαλούμαι την βοήθεια των Αγίων Αναργύρων. Δεν ζήτησα να με κάνουν καλά, αλλά είπα:

Άγιοί μου Ανάργυροι και θαυματουργοί, δείξτε μου τι να κάνω, διότι υποφέρω πολύ και οι υποχρεώσεις μου στο σπίτι είναι μεγάλες (έχω και ανάπηρο παραπληγικό παιδί, προσεβλήθηκε από μηνιγγίτιδα όταν ήταν 2 ετών).

Αφού  τελείωσα την προσευχή μου πήγα στο κρεβάτι μου να ξαπλώσω. Βλέπω το ωρολόι, ήταν 11 παρά 2΄ λεπτά. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου και βλέπω πως βρίσκομαι σε χειρουργικό κρεβάτι και δίπλα μου δύο γιατροί με τις άσπρες τους ποδιές σαν κάτι να σκαλίζουν στην περιοχή του στομάχου μου. Πρόσεξα όμως, πως οι γιατροί, μέσα από τις άσπρες τους ποδιές φορούσαν και πετραχήλια. Ταράχτηκα και πετάχτηκα από το κρεβάτι μου. Ανοίγω τα μάτια μου‡ βλέπω το ωρολόι, ήταν 11:02΄ λεπτά το βράδυ. Είχαν περάσει μόλις 4΄ λεπτά από την ώρα που ξάπλωσα. Έκανα τον Σταυρό μου κι έκλεισα τα μάτια μου προσπαθώντας να κοιμηθώ.

Πάλι βλέπω ότι βρίσκομαι στο χειρουργικό κρεβάτι όπως και πριν, στο ίδιο σκηνικό, με τους δύο γιατρούς από πάνω μου.

Ο πρώτος ήταν ένας ψηλός με κοντό γένι κι ο δεύτερος ήταν ένας κοντούλης, γηραλέος με μακριά γενειάδα που βοηθούσε τον πρώτο γιατρό. Και οι δύο φορούσαν μέσα από τις άσπρες ποδιές τους και πετραχήλια.

Ο ψηλός γιατρός που ήταν από πάνω μου, κάτι έκανε επάνω στο στομάχι μου, αισθανόμουν μόνο το ακούμπημα των δακτύλων του.

Σε λίγο, αφού τελείωσε, δείχνοντας με τον δείκτη του δεξιού χεριού του, μου λέει:

«Το λαδάκι όμως θα το πίνεις».

Εγώ απόρησα, πώς ο γιατρός ξέρει ότι εγώ πίνω λάδι; Εγώ δεν το είπα σε κανέναν. Αφού με πήρε ο ύπνος το πρωί ξύπνησα στις 5:00΄ η ώρα και δεν είχα τίποτε, καμία ενόχληση στο στομάχι μου.

Όταν κατάλαβα ότι ξύπνησε και η γυναίκα μου της λέω: «Σήκω να πάμε στην Εκκλησία δεν έχω τίποτε, με θεράπευσαν οι Άγιοι Ανάργυροι».

Πήγαμε στην Εκκλησία και ευχαρίστησα τους Αγίους για την θεραπεία μου. Από τότε μέχρι και σήμερα (Μάιος του 2008) δεν έχω τίποτε απολύτως. Δόξα σοι ο Θεός.

      Κατά την ταπεινή μου γνώμη ο γιατρός που ακουμπούσε τα δάχτυλά του επάνω μου ήταν ο Άγιος Κοσμάς (ο ένας των Αγίων Αναργύρων) και ο βοηθός του πρέπει να ήταν ο Μοναχός Πατέρας Παΐσιος (ο πρόσφατα κεκοιμημένος Μοναχός του Αγίου Όρους, που ετάφη στην  Ιερά Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στην Σουρωτή Θεσσαλονίκης). Είχα την τύχη να τον γνωρίσω εν ζωή και να πάρω την Ευλογία του.

(ΚΟΥΣΟΥΤΖΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ -ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ-ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΖΗ 17 -ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ )

Πηγή.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Η λυτρωτική αυτοσυναίσθηση.(Κυριακή Δ’ Ματθαίου)

Κάνουν συγκλονιστική εντύπωση τα λόγια του εκατόνταρχου της σημερινής διηγήσεως· «Κύριε, δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου, αλλά πες ένα λόγο μόνον και θα γιατρευθεί ο δούλος μου».

Να, το πρώτο βήμα της λυτρώσεως: η συναίσθηση της αναξιότητας, το ξεγύμνωμα του εαυτού μας από όλα τα οχυρά που κτίζουμε συνήθως για να σταθούμε με πολλές αξιώσεις μέσα στη ζωή, να δείξουμε στους άλλους την δύναμή μας, να πείσουμε και μας τους ίδιους για την υπεροχή μας. Κι όλα αυτά τα οχυρά όχι μόνο μας αποξενώνουν από τον ίδιο τον εαυτό μας, γιατί μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά απ’ ό,τι είμαστε στην πραγματικότητα, αλλ’ εμποδίζουν την πραγματική επικοινωνία μας με τον Θεό και τους ανθρώπους. Δημιουργούν αυταπάτες που αποβαίνουν πολλές φορές ολέθριες, Η προειδοποίηση του Χριστού είναι σκληρή αλλά και κατηγορηματική, και δεν απευθύνεται μόνο στους ισραηλίτες αλλά και σε κάθε χριστιανό που έχει την ψεύτικη βεβαιότητα και την εξωτερικά μόνο προβαλλόμενη και επιβαλλόμενη ιδιότητα του υιού της βασιλείας: «Πολλοί θα έλθουν από την Ανατολή και την Δύση και θα καθίσουν στο τραπέζι της βασιλείας των ουρανών μαζί με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ και τον Ιακώβ, οι δε υιοί της βασιλείας θα πεταχτούν έξω, στο σκοτάδι».

Είναι τρομερή η αντιστροφή των πραγμάτων την οποία προαναγγέλλει το Ευαγγέλιο όχι μόνο με τον προειδοποιητικό αυτά στίχο αλλά και σε πολλά άλλα σημεία. Είναι τραγικό να ζουν πολλοί χριστιανοί με την αυτάρεσκη βεβαιότητα του τελειωμένου πνευματικά ανθρώπου, να κρίνουν τους άλλους, να περιγράφουν τις μελλοντικές τιμωρίες των αμαρτωλών, και συγχρόνως να λησμονούν ότι όλοι οι άνθρωποι βρίσκονται κάτω από την κρίση του Θεού και -το σπουδαιότερο- ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη της λυτρώσεως που προσφέρει η αγάπη του Θεού. Οι «αμαρτωλοί» που συναισθάνονται τη γύμνια τους δέχονται τη σωστική χάρη του Θεού πολύ πιο εύκολα από τους «ευσεβείς» που δημιούργησαν τείχος ανάμεσα στον εαυτό τους και την πραγματικότητα.

Η συζήτηση του Χριστού με τον εκατόνταρχο είναι αποκαλυπτική για όλους τους χριστιανούς κάθε εποχής, όχι μόνο εξ αφορμής της προειδοποιητικής σημασίας που έχουν τα λόγια των στίχ. 11-12, αλλά και για την υποδειγματική αυτοσυναίσθηση της αναξιότητας που εκφράζει η ομολογία του ρωμαίου αξιωματικού: «Κύριε δεν είμαι άξιος να μπεις στο σπίτι μου».

 

(Ιωαν. Δ. Καραβιδόπουλου, Ομοτ. Καθηγητού

Παν/μίου, «Οδός Ελπίδας», εκδ. Ι. Μητροπ. Αττική