Το Μυστήριο της εν Χριστώ συζυγίας (πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου)

Kυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις ΑΘΩΣ το νέο βιβλίο του πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (εκπαιδευτικού) με τίτλο –ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΣΥΖΥΓΙΑΣ (Θεολογική και ποιμαντική προσέγγιση στο μυστήριο του γάμου και τα προβλήματά του.)

Πρόκειται για ενδιαφέρουσα μελέτη που ασχολείται με την βίωση του μυστηρίου του γάμου.

Στον πρόλογο του βιβλίου διαβάζουμε τα εξής:

“…Η πολυετής ενασχόλησή μου με τη διακονία του ιερού μυστηρίου της Μετανοίας και Εξομολογήσεως νέων ανθρώπων και νέων ζευγαριών και το πλήθος των θεμάτων και προβλημάτων που αντιμετώπισα, με οδήγησαν σε μια μαθητεία-έρευνα, προκειμένου να αναπαύσω πρόσωπα και να δοθούν λύσεις, όπου ήταν απαραίτητο.

Συγχρόνως όμως διαπίστωσα, κατά τη διακονία αυτή, ότι  αρκετά ζευγάρια διαθέτουν αγαθή προαίρεση για την οικοδομή. Ο λόγος όμως του Αποστόλου Παύλου «πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ  ἤκουσαν;» (Ρωμ. 10, 14) λειτούργησαν ως έναυσμα για την  εκτενέστερη ενασχόλησή μου  με θέματα της συζυγίας και της οικογένειας.

Η βίωση  του μυστηρίου του γάμου ως πηγή ευλογίας δεν είναι αυτονόητη. Εάν  θεωρηθεί ως μεγάλο εφόδιο  η Χάρη που προσφέρει η Εκκλησία στο νεόνυμφο ζευγάρι, τότε καίρια ποιμαντική ευθύνη είναι η γνώση μεταβολής της σε αδαπάνητο θησαυρό και πολύτιμη κληρονομιά. Αυτό είναι τέχνη ζωής και προϋποθέτει τη γνώση ορισμένων βασικών ερμηνευτικών κλειδιών, μερικά από τα οποία αναπτύσσονται στο βιβλίο.

Η πρόταση  των εκδόσεων ΑΘΩΣ, είχε ως  αποτέλεσμα, μέρος από τα θέματα αυτά να εκδοθούν, ώστε να αποτελέσουν βάση  πνευματικού προβληματισμού και ενημέρωσης, σε κάθε ενδιαφερόμενο μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

 Η εκπόνηση, όμως, της παρούσας εργασίας δεν θα μπορούσε να συντελεστεί χωρίς την αμέριστη και αφειδώλευτη συμπαράσταση των μελών της οικογένειάς μου, που ως συγκυρηναίοι σήκωσαν μαζί μου αγόγγυστα  για πολλά χρόνια το βάρος της ποιμαντικής μου διακονίας στο Μυστήριο της Εξομολογήσεως.

Όλους αυτούς ιδιαίτερα τους ευχαριστώ και εύχομαι να είναι η αφιλόδοξη αυτή βοήθειά τους θεάρεστη «εν εκείνη τη Ημέρα».

Τα περιεχόμενα του βιβλίου φαίνονται παρακάτω.

Alors, c’est la guerre

e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη

του Νεκτάριου Δαπέργολα, Διδάκτορος Ιστορίας

Alors, c’est la guerre. Αυτή ήταν η ακριβής (και μεγαλειωδώς ανατριχιαστική) διατύπωση της τελευταίας μεγάλης άρνησης που ειπώθηκε από επίσημο στόμα στον ελλαδικό χώρο και την οποία τιμούμε και πάλι (θεωρητικά τουλάχιστον) σήμερα. Και αυτή ήταν η ακριβής απαρχή του έπους που έγραψε με το αίμα της η τελευταία ίσως πραγματική γενιά Ελλήνων στην Ιστορία. Ακριβώς δηλαδή λίγο πριν την έναρξη της τελικής φάσης της οριστικής τους μετάλλαξης.

Αυτό το συγκλονιστικό έπος και όλο αυτό το αίμα που χύθηκε τότε πάνω στα αλβανικά βουνά (αλλά και στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια της απάνθρωπης Κατοχής), ήταν η τελευταία μαζική πράξη αντιστάσεως του πάλαι ποτέ λαού της αντιστάσεως. Το κύκνειο δηλαδή άσμα του, στη μέση μιας πορείας που είχε βεβαίως δρομολογηθεί αρκετά πριν. Μιας πορείας εκποιητικού εκσυγχρονισμού και πολιτισμικής εκπόρνευσης. Η τελευταία του πράξη, λίγο πριν υποταχτεί εκουσίως και σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν πια στα σκουπίδια. Οκτώ δεκαετίες…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 782 επιπλέον λέξεις

Μὴν κλαῖς, Μυροβλήτη, γιὰ τὰ χὰλια μας.

Νεκτάριος Δαπέργολας

 Μὴν κλαῖς, Μυροβλήτη, γιὰ τὰ χὰλια μας.Καὶ μὴ στήσῃς ὑμῖν τὴν ἁμαρτίαν ταύτην· τὸ ὄνειδος τῆς ἔσχατης βλασφημίας μας, ποὺ ἔρχεται ἐπιστέγασμα μιᾶς μακρόχρονης καὶ τόσο ὁδυνηρῆς κατηφόρας.

Σχεδόν κλειστή ἡ μεγάλη ἐκκλησία σου. Μονάχα πρόσβαση μὲ θλιβερά μέτρα ἀσφαλείας καὶ ἀνεκδιήγητους περιορισμούς, μέσα στὴ φασιστική παράκρουση τοῦ δυστοπικοῦ παράληρου. Φίμωτρα, ἀπολυμαντές καὶ πρόστιμα παντοῦ. Ἐπιδεικτικἀ ἀποῦσες οἱ ἀρχές καὶ οἱ ἐξουσίες.

Ψοφοδεεῖς οἱ λειτουργοί σου – ἄλλοι χαμένοι στὴν ἀπόνοια, ἄλλοι στὰ ψευτοάλλοθι ἑνός ξεδιάντροπου «κατ’ οἰκονομίαν», ἄλλοι στὸν φόβο καὶ στὴ θλιβερή ἀνημπόρια ἀκόμη καὶ τῆς πιὸ μικρῆς καὶ αὐτονόητης ὁμολογίας.

Κι ὁλόγυρα χιλιάδες πρόσωπα, ποὺ πετώντας τὸ αὐτεξούσιόν μας στὴ χωματερή, ἐκουσίως καταντήσαμε ἀγόμενα τοῦ θύεσθαι κοπάδια. Τρόμος καὶ φόβος ἀνεκλάλητος πάνω ἀπό τὴν κατά φαντασίαν στοιχειωμένη πόλη. Πανικός κι ἀποδυσπέτηση.

Κι ἄς μᾶς ἔστειλες ἐσύ ξανά τὰ μῦρα τοῦ σεπτοῦ σου σκηνώματος – μήνυμα ἁπτό καὶ προαιώνιο πὼς ἀρνεῖσαι πεισματικά νὰ μᾶς ἐγκαταλείψεις. Μέγαν εὕρατο ἐν τοῖς κινδύνοις σε ὑπέρμαχον ἡ οἰκουμένη.

Μά ἐμεῖς οἱ τρισάθλιοι στην πραγματικότητα σοῦ γυρίσαμε τὴν πλάτη, Ἀθλοφόρε. Καὶ γιὰ τὶ ἀλήθεια; Γιά ἕνα πουκάμισο ἀδειανό. Γιά μιάν ἀπάτη.Ὡστόσο τὸ ξέρουμε πὼς ἐσύ καὶ πάλι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσεις. Ὅπως δὲν μᾶς ἄφησες τόσα καὶ τόσα χρὀνια. Τόσα πολλά χρόνια ποὺ βουλιάζουμε ἐθελότρεπτοι καὶ τραγικοί στὸν βόρβορο. Οὕτως, Ἅγιε Μεγαλομάρτυς, Χριστόν τὸν Θεόν ἱκέτευε. Ἀδιαλλείπτως γιὰ μᾶς. Κι ἄς κλαῖς γιὰ τὴν προδοσία καὶ τὴν ἀποστασία μας. Κι ἄς θλίβεσαι γιὰ τῆς πόλης σου τὴν ἀχαριστία. Ἐσύ θὰ εἶσαι πάντα ἐδῶ. Πάντα γιὰ μᾶς.Συγχώρα μας, Μυροβλήτη…

Ο Άγιος Δημήτριος θαυματουργεί και στους Τούρκους!!!

Η e- βιβλιοθήκη

του Αρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου

Παραμονή του Αγ. Δημητρίου ξανά εμείς στην Πόλι. Ρωτούμε στο Πατριαρχείο που να εκκλησιασθούμε. Πάντα το κάνουμε αυτό. Πηγαίνουμε όπου μας συνιστούν. Συνήθως εκεί οπού λειτουργεί ο Πατριάρχης ή ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Και οι λίγοι προσκυνηταί είναι μια παρηγοριά. Μας λέγουν λοιπόν να πάμε για τη λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρού Τσεσμέ) προς την πλευρά του Βοσπόρου…

Πηγαίνουμε στην Ξηροκρήνη. Ο Πατριάρχης απουσιάζει στην Αμερική. Χοροστατεί ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Θείο Κήρυγμα, όλα καλά. Εκκλησία ανακαινισμένη. Κόσμος αρκετός. Ενορίτες; όχι. Η τελευταία ενορίτισσα, ονόματι Αικατερίνη, πέθανε πριν τέσσερα χρόνια. Όσο ευρισκόμουν μέσα στο Ναό άκουα ένα συνεχή θόρυβο σαν να κυλούσε κάπου νερό. Δεν έδωσα σημασία. Ίσως επηρεασμένος απ’ την ονομασία της περιοχής. Ξηροκρήνη, άρα νερό δεν έχει.

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε. Η δεξίωσις γίνεται στον γυναικωνίτη. Ανεβαίνω. Βλέπω όμως ότι ο πολύς κόσμος εξαφανίζεται δεξιά σε μια στενή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 555 επιπλέον λέξεις