Το συλλείτουργο με τους λατινόφρονες στην Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας – Τα φοβερά γεγονότα που ακολούθησαν και οι συνέπειες των μοναχών που συμμετείχαν.

Είναι γνωστή η ιστορία του Λατινόφρονος Αυτοκράτορος Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου και του Πατριάρχου Ιωάννου Βέκκου (1260-1282).

Αυτοί για να αποκτήσουν υλικά αγαθά και για να συνάψουν «συμμαχίες» με τα Λατινικά Κράτη της Δύσεως «παρέδωσαν» την Ορθοδοξία, «αντί πινακίου φακής», στον αντίχριστο Πάπα της Ρώμης, κατά τον Άγιον Κοσμά τον Αιτωλόν!

Είναι επίσης γνωστοί οι τότε σκληροί διωγμοί κατά των πιστών τηρητών της Ορθοδοξίας, ιδιαιτέρως εναντίον των τότε Αγιορειτών Πατέρων, εκ των οποίων πολλοί εξ΄αυτών ανεδείχθηκαν Οσιομάρτυρες και Ομολογητές.

Επίσης, όσοι τόλμησαν να συλλειτουργήσουν στο Άγιον Όρος μετά του Λατινόφρονος Βέκκου, η θεία δίκη δεν τους άφησε ατιμώρητους.

Ἀπό τόν Μέγα Συναξαριστή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς 4ης Ἰανουαρίου (Ἀθῆναι 1978, ἔκδοσις ἕκτη) διαβάζουμε κατά λέξιν τά ἑξῆς:

«Οὗτοι οἱ λατινόφρονες ἐλθόντες εἰς τήν Λαύραν ἐγένοντο διά τόν φόβον τῆς καταδίκης τοῦ θανάτου δεκτοί ὑπό τινων Μοναχῶν αὐτῆς, εἰς τούς ὁποίους καί ἔδωσαν πολλά ἱερά σκεύη, δηλαδή Ἅγια Ποτήρια, Εὐαγγέλια, θυμιατήρια καί λοιπά, ἅτινα ἐξ ἄλλων ἱερῶν Μονῶν ὡς λησταί ἐσύλησαν. Ἐκεῖνοι δέ οἵτινες συνεκοινώνησαν μετά τῶν ἀνωτέρω λατινοφρόνων μετά θάνατον ἔμειναν τυμπανιαῖοι καί τά ἄθλια αὐτῶν σώματα, μαῦρα ὄντα καί ἀποπνέοντα ὀσμήν δυσώδη, δέν ἐτάφησαν ἐν τῶ κοινῶ κοιμητηρίῳ, ἀλλ᾿ ἐκτός αὐτοῦ εἰς ἕν ὑπόγειον σπήλαιον τό ὁποῖον περιέφραξαν, ὡς ἀλλότρια καί ξένα τῆς Ἁγίας Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν ὀρθῶν δογμάτων αὐτῆς».

Σύμφωνα μέ χειρόγραφο τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ Λαζάρου Διονυσιάτου (+1974) πού ὑπάρχει στήν Μονή Διονυσίου στήν Λαύρα συλλειτούργησαν ἱερομόναχοι καί διάκονοι μέ τούς Λατίνους κληρικούς, συνολικά ἑπτά ἄτομα.

Μετά τήν κοίμησί τους τά πτώματά τους παρέμειναν τυμπανιαῖα. Τό 1937, σύμφωνα μέ τό μνημονευθέν χειρόγραφο, συνέβη τό ἑξῆς περιστατικό: Τά πτώματα τῶν τυμπανιαίων πατέρων τά εἶχαν τοποθετήσει στόν νάρθηκα τοῦ κοιμητηρίου τῆς Μονῆς, σέ κοινή θέα πρός διδασκαλία καί σωφρονισμό τῶν ἀπογόνων τους. Ἕνα βράδυ μία ὁμάδα ἐργατῶν, τήν ὥρα πού ἔτρωγαν καί ἀστειεύοντο εἶπε ἕνας στούς ἄλλους: «Ὅποιος θά μπορέση νά πάη αὐτή τήν νύκτα στά ἀφωρισμένα πτώματα, χωρίς νά φοβηθῆ, θά πάρη αὐτό τό στοίχημα. Καί κανόνισαν τί χρηματικό ποσό θά πάρη. Σηκώθηκε ἕνας καί εἶπε ὅτι δέν φοβᾶται καί θά πάη νά σταθῆ δίπλα στά πτώματα. Ἐπῆγε λοιπόν ἐκείνη τήν νύκτα, ἀλλά ἀπό τόν φόβο του ἔπαθε συγκοπή καρδίας καί ἀπέθανε.

Τό θλιβερό αὐτό γεγονός εἶχε σάν ἀποτέλεσμα ἡ Σύναξις τῆς Μονῆς νά μεταφέρη τά πτώματα σ᾿ ἕνα ἀπόκρημνο παραθαλάσσιο σπήλαιο μεταξύ Λαύρας καί Ρουμανικῆς Σκήτης καί ἀφοῦ τά τοποθέτησε ἐκεῖ, ἔδωσε διαταγή καί κτίσθηκε τό στόμιο τοῦ σπηλαίου.

Ἔκτοτε ἀπό τότε τείνει νά ξεχασθῆ αὐτό τό περιστατικό. Εὐτυχῶς πού τό διέσωσε ὁ μακαριστός π. Λάζαρος Διονυσιάτης, ὁ ὁποῖος, ὅσο ζοῦσε, συγκέντρωνε διάφορα περιστατικά ἀπό τήν ζωή τῶν Μονῶν καί τῶν Πατέρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἄφησε στήν Μονή του τέσσερα μεγάλα χειρόγραφα βιβλία.

Ἀπό τό βιβλίο «Ὀρθοδοξία καί Παπισμός» τῆς κ. Οὐρανίας Λαμπάκη, ἔκδοσις 1964, σελ.154-157 διαβάζουμε: «Ἄς ἴδωμεν καί εἰς τήν Μεγίστην Λαύραν, ὅπου τούς ὑπεδέχθησαν μετά κωδωνοκρουσιῶν. Καί ἐκεῖ βλέπομεν ὅτι ἐπηκολούθησαν φοβερώτερα, φρίκης καί τρόμου γέμοντα, καθώς ἡ ἀψευδής παράδοσις διέσωσεν…

Ὁ μέν ἱεροδιάκονος Λαυριώτης, ὁ συλλειτουργήσας ἐν τῆ θείᾳ Λειτουργίᾳ, ὑπό θεηλάτου ὀργῆς καταληφθείς, τό ζῆν ἐξεμέτρησεν, ἀναλύσας ὡς κηρός φλεγόμενος ὑπό πυρός, οἱ δέ συλλειτουργήσαντες ἱερομόναχοι ἑπτά (κατ᾿ ἄλλους 11) μετά θάνατον εὑρέθησαν ἄλυτοι, τυμπανιαῖοι, τῶν ὁποίων τά λείψανα μέχρι τέλους τοῦ 19ου αἰῶνος εἶχον εἰς τόν νάρθηκα τοῦ κοιμητηρίου… εἰς κοινήν θέαν…, πρός διδασκαλίαν καί σωφρονισμόν τῶν ἐπιγενομένων…».

Ἐν συνεχείᾳ ἐξιστορεῖται ὅτι, «λόγῳ ἐπισυμβάντων θλιβερῶν γεγονότων ἐκ τῆς ἀπαισίας θέας τῶν ἀλύτων τούτων λειψάνων οἱ μοναχοί τά μετέφερον εἰς ἕν σπήλαιον δυσανάβατον καί ἀπόκρημνον εἰς τά παράλια τῆς Ρουμανικῆς Σκήτης, ἀλλ᾿ἐπειδή καί ἐκεῖ οἱ περίεργοι μετέβαινον, ἐνέφραξαν ἐσχάτως διά κτιστῶν λίθων τήν θύραν τοῦ σπηλαίου, καί οὕτως ἔγινε τοῦτο ἀγηνώριστον…».

Μία ἄλλη παρόμοια προφορική μαρτυρία ἔχουμε ἀπό τούς παλαιούς Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου. Συγκεκριμένα ὁ μοναχός Ἡσύχιος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει νά μονάση στήν Μονή μας τό 1924 μᾶς ἔλεγε: «Ἔχουν περάσει ἀπό τήν Μονή μας μοναχοί καί λαϊκοί καί εἶδαν τά πτώματα τῶν ἀφωρισμένων. Ἤθελα κι ἐγώ νά πάω στήν Λαύρα νά τά ἰδῶ, ἀλλά μετά ἀπό λίγα χρόνια ἔμαθα ὅτι τά ἐξαφάνισαν. Δέν ξέρουμε πού τά ἔβαλαν». από το βιβλίο: «Περιστατικά για την αλήθεια της ορθοδόξου πίστεως μας και την πλάνη της παπικής εκκλησίας» (Ι.Μ. Γρηγορίου, Άγιον Όρος).

πηγή . Σαλογραία

Advertisements

Καινή Διαθήκη και αίρεση.(Ιω.Καρδάση)

     

category2

 Eισαγωγικά.

Ως αίρεση χαρακτηρίζεται τόσο στη Χριστιανική Δογματική, όσο και στο Κανονικό Δίκαιο, κάθε απόκλιση από βασική και θεμελιώδη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας από πιστό ή ομάδα πιστών, παρά την αναμφισβήτητη ασάφεια της εκκλησιαστικής παραδόσεως ως προς τα όρια της αιρέσεως και του σχίσματος

Ο όρος αίρεση, που είχε χρησιμοποιηθεί στην κλασική και στην ελληνιστική αρχαιότητα για να δηλώσει κάποια φιλοσοφική ή πολιτική σχολή ή μερίδα ή κόμμα, πέρασε στην καινοδιαθηκική γραμματεία για να δηλώσει διάφορες θρησκευτικές μερίδες ή και εκείνους που νόθευαν τη χριστιανική διδασκαλία και την αποστολική παράδοση (Γαλ. 5. 20, Πέτρου Β΄ 2. 1, κ.ά).

Με την έννοια αυτή πέρασε ο όρος στη μεταποστολική γραμματεία και τη γενικότερη εκκλησιαστική παράδοση, γι’ αυτό και καθιερώθηκε γενικά η σημασία του, σύμφωνα με την οποία ως αίρεση χαρακτηρίζεται κάθε διδασκαλία που αποδεδειγμένα νοθεύει τη γνήσια αποστολική παράδοση και πίστη της Εκκλησίας με παρεκκλίσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, υπερτονισμούς ή μονομέρειες ως προς τη γενικά παραδεκτή, συγχρονικά και διαχρονικά, εκκλησιαστική παράδοση.

Με το πνεύμα αυτό ο αρχιεπίσκοπος Καισαρείας Βασίλειος, έγραψε ότι: «οι παλαιοί ωνόμασαν αιρέσεις τους παντελώς απερρηγμένους και κατ’ αυτήν την πίστιν απηλλοτριωμένους»

Με τις παραδοχές αυτές οριοθετήθηκε το περιεχόμενο της αιρέσεως, γι’ αυτό και ως αιρετικοί χαρακτηρίστηκαν πάντοτε μόνο οι συνειδητά αποκλίνοντες ή νοθεύοντες τη διδασκαλία της Εκκλησίας σε ένα ή περισσότερα δόγματα και παρά την εκκλησιαστική προτροπή ή νουθεσία εμμένοντες στις απόψεις τους και αποσχιζόμενοι από την εκκλησιαστική ενότητα. Έτσι ο διαπρεπής νομικός και κανονολόγος Ιωάννης Ζωναράς χαρακτήρισε ως αιρετικούς: «τους παρά την ορθόδοξον πίστιν δοξάζοντας, καν παλαιαίς αιρέσεσι κοινωνώσι, καν νέαις».

Είναι πολύ χαρακτηριστικό, ότι η αίρεση αποτελούσε αδίκημα στο Ελληνορωμαϊκό Δίκαιο, οριζόταν δε αυστηρά και ανάλογα με τη σχετική κανονική παράδοση: «Πας ος και μικρώ υποδείγματι παρά το της Καθολικής Εκκλησίας δόγμα ή της ευθείας εφάνη τραπείας» (Ιουστινιάνειος Κώδικας) και υπόκειται σε αυστηρότατες ποινές από την πολιτειακή δικαιοσύνη (ατιμία, ανικανότητα για δικαιοπραξία ή ανάληψη δημοσίων αξιωμάτων, εξορία, δήμευση της περιουσίας κ.ά.).

Η κανονική παράδοση της Εκκλησίας προβλέπει επίσης αυστηρές εκκλησιαστικές ποινές για τους αιρετικούς, που με την τήρηση όλων των κανονικών δικονομικών τύπων, υποβάλλονται οι μεν κληρικοί στην ποινή της καθαιρέσεως, οι δε λαϊκοί στην ποινή του αφορισμού ή αναθέματος.

Το μικρό πόνημα που ακολουθεί αναφέρεται στα τμήματα εκείνα της Καινής Διαθήκης, που αναφέρονται τα σημεία εκείνα, όπου καταγράφεται παρέκκλιση από τη Χριστιανική διδασκαλία, την τιμωρία των αιρετικών και την αποκοπή των από την Εκκλησία, και την προσοχή που οφείλουν να έχουν τα μέλη της Εκκλησίας από τις σειρήνες της αίρεσης.

————————————————————————————————————————————-

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΑΙΡΕΣΗ

Α/ Η διδασκαλία του Χριστού είναι διδασκαλία του Θεού Πατέρα:

1.- «Η εμή διδαχή ουκ έστιν εμή, αλλά του πέμψαντός με» (Ιω. 7. 16).

2.- «αλλά, καθώς εδίδαξέ με ο πατήρ μου, ταύτα λαλώ» (Ιω. 8. 28).

3.- «ότι εγώ εξ εμαυτού ουκ ελάλησα, αλλ’ ο πέμψας με πατήρ αυτός μοι εντολήν έδωκε τι είπω και τι λαλήσω» (Ιω. 12. 49).

Β/ Η διδασκαλία του Χριστού είναι αναλλοίωτη και διαχρονική:

1.- «αμήν γαρ λέγω υμίν, έως αν παρέλθη ο ουρανός και η γη, ιώτα εν ή μία κεραία ου μη παρέλθη από του νόμου έως αν πάντα γένηται» (Ματθ. 5. 18).

2.- «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. 24. 35).

3.- «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρελεύσονται» (Μάρκ. 13. 31).

4.- «ευκοπώτερον δε εστίν τον ουρανόν και την γην παρελθείν ή του νόμου μίαν κεραίαν πεσείν» (Λουκ. 16.17).

5.- «ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Λουκ. 21. 33).

Γ/ Η Εκκλησία διδάσκει, ό, τι ακριβώς δίδαξε ο Χριστός:

α/ Ο Χριστός έδωσε εντολή στους Αποστόλους να διδάξουν όλα όσα δίδαξε:

1.- «διδάσκοντες αυτούς τηρείν πάντα όσα ενετειλάμην υμίν» (Ματθ. 28. 20).

β/ Όποιος διδάξει όσα ο Χριστός δίδαξε, θα ανταμειφθεί:

1.- «ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5. 19).

γ/ Οι Απόστολοι διδάσκουν, ό, τι δίδαξε ο Χριστός:

1.- «α και λαλούμεν ουκ εν διδακτοίς ανθρωπίνης σοφίας λόγους, αλλ’ εν διδακτοίς Πνεύματος Αγίου» (Κορ. Α΄ 2. 13).

2.- «παρέδωκα γαρ υμίν εν πρώτοις, ό και παρέλαβον» (Κορ. Α΄ 15. 3).

3.- «Γνωρίζω δε υμίν, αδελφοί, το ευαγγέλιον το ευαγγελισθέν υπ’ εμού ότι ουκ έστι κατ’ άνθρωπον. ουδέ γαρ εγώ παρά ανθρώπου παρέλαβον αυτό ούτε εδιδάχθην, αλλ’ δι’ αποκαλύψεως Ιησού Χριστού» (Γαλ. 1. 11-12).  

4.- «το δε ρήμα Κυρίου μένει εις τον αιώνα. τούτο δε εστι το ρήμα το ευαγγελισθέν εις υμάς» (Πέτρ. Α΄ 1. 25).  

5.- «ου γαρ σεσοφισμένοις μύθοις εξακολουθήσαντες εγνωρίσαμεν υμίν την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού δύναμιν και παρουσίαν, αλλ’ επόπται γενηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος». (Πέτρ. Β΄ 1. 16).

6.- «ό εωράκαμεν και ακηκόαμεν, απαγγέλομεν υμίν» (Ιω. Α΄ 1. 3).

δ/ Οι Απόστολοι απαιτούν, καμία αλλαγή στη διδασκαλία:

1.- «και καθώς παρέδωκα υμίν τας παραδόσεις κατέχετε» (Κορ. Α΄ 11. 2).

2.- «μη μετακινούμενοι από της ελπίδος του ευαγγελίου ου ηκούσατε» (Κολ. 1. 23).

3.- «Ως ουν παρελάβετε τον Χριστόν Ιησούν τον Κύριον, εν αυτώ περιπατείτε, ερριζωμένοι και εποικοδομούμενοι εν αυτώ και βεβαιούμενοι εν τη πίστει καθώς εδιδάχθητε» (Κολ. 2. 6-7).

4.- «καθώς παρελάβετε παρ’ ημών το πώς δει υμάς περιπατείν και αρέσκειν Θεώ» (Θεσ. Α΄ 4. 1).

5.- «Άρα ουν, αδελφοί, στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας εδιδάχθητε είτε δια λόγου είτε δι’ επιστολής ημών» (Θεσ. Β΄ 2. 15).  

6.- «Υμείς ουν ο ηκούσατε απ’ αρχής, εν υμίν μενέτω» (Ιω. Α΄ 2. 24).

7.- «επαγωνίζεσθαι τη άπαξ παραδοθείση τοις αγίοις πίστει» (Ιούδ. 3).

ε/ Όλοι πρέπει να έχουν την ίδια πίστη:

1.- «το αυτό φρονείν εν αλλήλοις κατά Χριστόν Ιησούν» (Ρωμ. 15. 5).

2.- «ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη η εν υμίν σχίσματα» (Κορ. Α΄ 1. 10).

3.- «το αυτό φρονείτε» (Κορ. Β΄ 13. 11).

4.- «εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» (Εφ. 4. 5).

5.- «ίνα το αυτό φρονήτε, την αυτήν αγάπην έχοντες, σύμψυχοι, το εν φρονούντες» (Φιλιπ. 2. 2).

Δ/ Ο ανυπάκουος στη διδασκαλία αιρετικός, τιμωρείται:

α/ Ο επιφέρων αλλαγή στη διδασκαλία τιμωρείται:

1.- «ος εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5. 19).

β/ Η Εκκλησία νουθετεί και προσπαθεί να επαναφέρει τους αιρετικούς:

1.- «Παρακαλούμεν δε υμάς αδελφοί, νουθετείτε τους ατάκτους» (Θεσ. Α΄ 5. 14).

2.- «ίνα παραγγείλης τισί μη ετεροδιδασκαλείν» (Τιμ. Α΄ 1. 3).

3.- «εν πραότητι παιδεύοντα τους αντιδιατιθεμένους, μήποτε δω αυτοίς ο Θεός μετάνοιαν εις επίγνωσιν αληθείας» (Τιμ. Β΄ 2. 25).

4.- «έλεγξον, επιτίμησον, παρακάλεσον, εν πάση μακροθυμία και διδαχή» (Τιμ. Β΄ 4. 2).

5.- «υπομνήσω αυτού τα έργα α ποιεί, λόγοις πονηροίς φλυαρών ημάς» (Ιω. Γ΄ 10).

γ/ Στους αδιόρθωτους, αυστηρότερη αντιμετώπιση:

1.- «ους δει επιστομίζειν, οίτινες όλους οίκους ανατρέπουσι διδάσκοντες ά μη δει αισχρού κέρδους χάριν» (Τίτ. 1. 11).

2.- «δι’ ην αιτίαν έλεγχε αυτούς αποτόμως, ίνα υγιαίνωσιν εν τη πίστει» (Τίτ. 1. 13).

δ/ Οι αμετανόητοι αφορίζονται της Εκκλησίας:

1.- «εάν δε και της εκκλησίας παρακούση, έστω σοι ώσπερ ο εθνικός και ο τελώνης» (Ματθ. 18. 17).

2.- «αλλά και  εάν ημείς ή άγγελος εξ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ ό ευαγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (Γαλ. 1. 8).

3.- «ους παρέδωκα τω Σατανά, ίνα παιδευθώσι μη βλασφημείν» (Τιμ. Α΄ 1. 20).

4.- «αιρετικόν άνθρωπον μετά μιαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτ. 3. 10).

Ε/ Οι αιρετικοί δεν είναι Χριστιανοί:

α/ Οι αιρετικοί είναι αρνητές του αληθινού Θεού:

1.- «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί. ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με» (Λουκ. 10. 16).

2.- «ει τις ετεροδιδασκαλεί και μη προσέρχεται υγιαίνουσι λόγοις τοις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και τη κατ’ ευσέβειαν διδασκαλία, τετύφωται, μηδέν επιστάμενος» (Τιμ. Α΄  6. 3-4).

3.- «εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. 3. 11).

4.-«οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι» (Πέτρ. Β΄  2. 1).

5.- «εξ ημών εξήλθον, αλλ’ ουκ ήσαν εξ ημών. ει γαρ ήσαν εξ ημών, μεμενήκεισαν αν μεθ’ ημών. αλλ’ ίνα φανερωθώσιν ότι ουκ εισί πάντες εξ ημών» (Ιω. Α΄  2. 19).

6.- «πας ο παραβαίνων και μη μένων εν τη διδαχή του Χριστού Θεόν ουκ έχει» (Ιω. Β΄ 9).

7.- «παρεισέδυσαν γαρ τινές άνθρωποι, οι πάλαι προγεγραμμένοι εις τούτο το κρίμα, ασεβείς, την του Θεού ημών χάριν μετατιθέντες εις ασέλγειαν και τον μόνον δεσπότην και Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν αρνούμενοι» (Ιούδ. 4).

8.- «Ούτοι εισίν οι αποδιορίζοντες, ψυχικοί, Πνεύμα μη έχοντες» (Ιούδ. 19).

9.- «και επείρασας τους λέγοντας εαυτούς αποστόλους είναι, και ουκ εισί, και εύρες αυτούς ψευδείς» (Απκ. 2. 2).   

β/ Οι αιρετικοί είναι κομμένα, ξεραμένα κλαδιά δέντρου:

1.- «Ει δε τινες των κλάδων εξεκλάσθησαν, συ δε αγριέλαιος ων ενεκεντρίσθης εν αυτοίς και συγκοινωνός της ρίζης και της ποιότητος της ελαίου εγένου, μη κατακαυχώ των κλάδων. ει δε κατακαυχάσαι, ου συ την ρίζαν βαστάζεις, αλλ’ η ρίζα σε. ερείς ουν. εξεκλάσθησαν οι κλάδοι, ίνα εγώ εγκεντρισθώ. καλώς. τη απιστία εξεκλάσθησαν, συ δε τη πίστει έστηκας. μη υψηλοφρόνει, αλλά φοβού. ει γαρ ο Θεός των κατά φύσιν κλάδων ουκ εφείσατο, μήπως ουδέ σου φείσεται» (Ρωμ. 11. 17-21).

γ/ Οι αιρετικοί είναι παγιδευμένοι απ’ τον διάβολο:

1.- «οι γαρ τοιούτοι ψευδαπόστολοι, εργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εις αποστόλους Χριστού. και ου θαυμαστόν. αυτός γαρ ο Σατανάς μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός. ου μέγα ουν ει και οι διάκονοι αυτού μετασχηματίζονται ως διάκονοι δικαιοσύνης, ων το τέλος έσται κατά τα έργα αυτών» (Κορ. Β΄  11. 13-15).

2.- «μήποτε δω αυτοίς ο Θεός μετάνοιαν εις επίγνωσιν αληθείας, και ανανήψωσιν εκ της του διαβόλου παγίδος, εζωγρημένοι υπ’ αυτού εις το εκείνου θέλημα» (Τιμ. Β΄ 2. 25-26).

δ/ Οι αμετανόητοι αιρετικοί οδηγούνται στην κόλαση:

1.- «παν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Ματθ. 7. 19).

2.- «ων το τέλος έσται κατά τα έργα αυτών» (Κορ. Β΄ 11. 15).

3.- «ων το τέλος απώλεια, ων ο θεός η κοιλία, και δόξα εν τη αισχύνη αυτών» (Φιλιπ. 3. 19).

4.- «επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν» (Πέτρ. Β΄  2. 1).

5.- «κρείττον γαρ ην αυτοίς μη επεγνωκέναι την οδόν της δικαιοσύνης ή επιγνούσιν επιστρέψαι εκ της παραδοθείσης αυτοίς αγίας εντολής» (Πέτρ. Β΄ 2. 21).

ε/ Η Εκκλησία επιθυμεί επιστροφή και σωτηρία των αιρετικών:

1.- «και εκείνοι δε, εάν μη επιμείνωσι τη απιστία, εγκεντρισθήσονται. δυνατός γαρ εστίν ο Θεός πάλιν εγκεντρίσαι αυτούς» (Ρωμ. 11. 23).

2.- «και μη ως εχθρόν ηγείσθε, αλλά νουθετείτε ως αδελφόν» (Θεσ. Β΄ 3. 15).

3.- «εν πραότητι παιδεύοντα τους αντιδιατιθεμένους, μήποτε δω αυτοίς ο Θεός μετάνοιαν εις επίγνωσιν αληθείας» (Τιμ. Β΄ 2. 25).

4.- «Αδελφοί, εάν τις εν υμίν πλανηθή από της αληθείας και επιστρέψη τις αυτόν, γινωσκέτω ότι ο επιστρέψας αμαρτωλόν εκ πλάνης οδού αυτού σώσει ψυχήν εκ θανάτου και καλύψει πλήθος αμαρτιών» (Ιακ. 5. 19-20).

ΣΤ/ Προσοχή στους αιρετικούς:

α/ Ο Χριστός ζήτησε προσοχή, να μην παρασυρθούμε από αιρετικούς:

1.- «Προσέχετε δε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες» (Ματθ. 7. 15).

2.- «βλέπετε μη τις υμάς πλανήση. πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες, εγώ ειμί ο Χριστός, και πολλούς πλανήσουσι» (Ματθ. 24. 5).

3.- «βλέπετε μη τις υμάς πλανήση. πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες ότι εγώ ειμί, και πολλούς πλανήσουσιν» (Μάρκ. 13. 6).

4.- «εγερθήσονται γαρ ψευδόχριστοι και ψευδοπροφήται και δώσουσι σημεία και τέρατα προς το αποπλανάν, ει δυνατόν, και τους εκλεκτούς» (Μάρκ. 13. 22).

5.- «βλέπετε μη πλανηθήτε. πολλοί γαρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες ότι εγώ ειμί και ο καιρός ήγγικε. μη ουν παρευρεθήτε οπίσω αυτών» (Λουκ. 21. 8).

β/ Οι Απόστολοι ζητούν προσοχή από τους αιρετικούς:

1.- «εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου. και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξ. 20. 29-30).

2.- «Βλέπετε τους κύνας, βλέπετε τους κακούς εργάτας, βλέπετε την κατατομήν» (Φιλιπ. 3. 2).

3.- «βλέπετε μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ου κατά Χριστόν» (Κολ. 2. 8).

4.- «μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον» (Θεσ. Β΄ 2. 3).

5.- «Αγαπητοί, μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα ει εκ του Θεού εστίν. ότι πολλοί ψευδοπροφήται εξεληλύθασιν εις τον κόσμον» (Ιω. Α΄ 4. 1).

γ/ Οι Απόστολοι ζητούν αποφυγή συναναστροφών με αιρετικούς:

1.- «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, σκοπείν τους τας διχοστασίας και τα σκάνδαλα παρά την διδαχήν ην υμείς εμάθετε ποιούντας, και εκκλίνατε απ’ αυτών» (Ρωμ. 16. 17).

2.- «Παραγγέλομεν δε υμίν, αδελφοί, εν ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, στέλλεσθαι υμάς από παντός αδελφού ατάκτως περιπατούντος και μη κατά την παράδοσιν ην παρέλαβον παρ’ ημών» (Θεσ. Β΄ 3. 6).

3.- «ει δε τις ουχ υπακούει τω λόγω ημών δια της επιστολής, τούτον σημειούσθε, και μη συναναμίγνυσθε αυτώ, ίνα εντραπή» (Θεσ. Β΄ 3. 14).

4.- «ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει, μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε. ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς» (Ιω. Β΄ 10-11), αλλά υπάρχει και η περίπτωση αιρετικού, που καλεί σε γεύμα: «ει δε τις καλεί υμάς των απίστων και θέλετε πορεύεσθαι, παν το παρατιθέμενον υμίν εσθίετε μηδέν ανακρίνοντες δια την συνείδησιν» (Κορ. Α΄ 10. 27).

30.10.15

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Ορθόδοξη θεολογία περί έθνους και η βίαιη δημογραφική αντικατάσταση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης

Ορθόδοξη θεολογία περί έθνους και η βίαιη δημογραφική αντικατάσταση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης
Kyril Klimakos (Traditionalist Youth Network)
Σε μια πρόσφατη ανακοίνωση 700 λέξεων, η Ιερά Σύνοδος της Βουλγαρικής  Ορθόδοξης Εκκλησίας, ζήτησε από την κυβέρνηση της χώρας να  «σταματήσει η εισροή ξένων προσφύγων». Σημείωσε ότι «έχει συμπόνια για εκείνους που βρίσκονται ήδη στη χώρα, αλλά ότι η αποδοχή περισσοτέρων προσφύγων από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την ύπαρξη της Βουλγαρίας ως κράτος και ως λαό». Χαρακτήρισε μάλιστα την εισροή των προσφύγων «ένα κύμα που έχει αποκτήσει όλα τα σημάδια μιας εισβολής».
Η δήλωση υπογεγραμμένη από τον Πατριάρχη της Βουλγαρικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Νεόφυτο, έλεγε ότι τους τελευταίους μήνες η ερώτηση που έχει επανειλημμένα τεθεί είναι ποια είναι η θέση της Εκκλησίας στο πρόβλημα των προσφύγων. Η Εκκλησία είπε, «είναι υποχρεωμένη να σκέφτεται από την σκοπιά της Αγίας Γραφής, των εντολών του Θεού και του ιστορικού πλαισίου, δηλαδή να λαμβάνει υπόψη τις επιπτώσεις των γεγονότων και πώς αυτά θα επηρεάσουν τον μακρόχρονο ορθόδοξο λαό, το ποίμνιο, του οποίου την φροντίδα μας ανέθεσε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός». Αυτό με τη σειρά του έθεσε το ζήτημα του κατά πόσον η ροή των προσφύγων, αν συνεχιστεί με το σημερινό βαθμό, «θα αλλάξει την υπάρχουσα εθνοτική ισορροπία στην πατρίδα μας τη Βουλγαρία».
 
Πολλοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί που μεγάλωσαν μέσα στο “Americanmeltingpot”(αμερικάνικο χωνευτήρι λαών) επιθυμούν να επιβάλουν στην Ορθοδοξία μια διεθνιστική ανθρωπολογία που ισχυρίζεται ότι η Ανθρωπότητα είναι κάτι το εντελώς ενιαίο, ώστε οι διακρίσεις, όπως η εθνικότητα και η φυλή δεν υπάρχουν, ή αν υπάρχουν είναι απολύτως ασήμαντες και είναι απλά «κοινωνικές κατασκευές» χωρίς καμία θεολογική σημασία.
Ο Θεός προόριζε τα βιολογικά έθνη να υπάρχουν ως μέρος της δημιουργίας Του, καθώς και να συνεχίσουν στην αιωνιότητα και δεν είναι απλά τα υποπροϊόντα κάποιας τύχης. Αποτελεί επίσης αμαρτία κάποιος να ευχηθεί, πόσο μάλλον να προσπαθήσει, να δει τα βιολογικά έθνη να φτάνουν σε ένα τέλος ή να εξαφανίζονται με οποιοδήποτε τρόπο, είτε μέσω μιας ‘Hot Γενοκτονίας’ (σωματική βία) ή μέσω της πιο δημοφιλούς ‘Cool Γενοκτονίας’ (μέσω της ενθάρρυνσης της μαζικής μετανάστευσης και της επιμιξίας).
Πολλοί ισχυρίζονται σήμερα ότι ο Εθνο-εθνικισμός (δηλ. η έννοια της εθνικά ομοιογενούς κοινωνίας, το αντίθετο της πολυφυλετικής – δες εδώ κι εδώ) ισοδυναμεί με την αίρεση του Εθνο-φυλετισμού. Υποστηρίζω ότι ο Εθνο-εθνικισμός δεν είναι το ίδιο με τον Φυλετισμό (διάβασε εδώ!). Ο μεγάλος θεολόγος της Ρουμανίας πατέραςDumitruStaniloae ήταν ένθερμος εθνικιστής. Έγραψε για το θέμα αυτό περισσότερο από μία φορά σε όλη τη ζωή του και ποτέ δεν ανακάλεσε τα όσα είπε σχετικά με αυτό το θέμα. Ένα άρθρο στο οποίο θα αναφερθώ είναι το«Ορθοδοξία και Εθνικισμός» («Crestinism si nationalism»).
Δεν είναι όλοι οι εθνικισμοί καλοί. Στην πραγματικότητα έχουμε δει σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, ότι ανθυγιεινοί εθνικισμοί έχουν φέρει πολύ δυστυχία στον κόσμο. Και όταν ο πατέρας Dumitruέθεσε το ερώτημα, «Μπορεί ο εθνικισμός να είναι κακός;» η απάντησή του ήταν, «Θα μπορούσε να είναι, αν παρουσιάζει τον εαυτό του ως κάτι φαύλο, μικροπρεπές, χωρίς ύψη και καθαρότητα αισθήματος και σκέψης». Πιστεύω ότι δεν μπορεί κανείς να πει ότι Εθνο-φυλετισμός είναι το ίδιο πράγμα με έναν υγιή Εθνικισμό (Ethno-Patriatism) και την προνομιακή αγάπη που έχει κάποιος για τους δικούς του ανθρώπους ή την επιθυμία του να διατηρηθούν και να τους υπερασπιστεί ενάντια στους εχθρούς που θέλουν να τους καταστρέψουν.
Υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόπος για να καταστρέψεις ένα έθνος. Υπάρχει η ολοκληρωτική μαζική σφαγή ενός λαού μέσα από μια κατά γράμμα γενοκτονία και στη συνέχεια υπάρχει αυτό που σήμερα λαμβάνει χώρα μέσω της μαζικής μετανάστευσης και της επιμειξίας. Και οι δύο έχουν ως τελικό τους αποτέλεσμα τον αφανισμό μιας φυλής ή ενός έθνους. Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν το προώθησε αυτό.
Όπως ο πατέρας StanlyHarakasέγραψε στο βιβλίο “455 ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησία” (“Orthodox Church: 455 Questions and Answers”),
«Αισθάνομαι ότι κατέστησα απολύτως σαφές ότι η Εκκλησία δεν αισθάνεται ότι τέτοιοι γάμοι (δια-φυλετικοί) είναι επιθυμητοί, ​​για πολλούς και διάφορους λόγους, πολλοί από τους οποίους είναι πρακτικοί και έχουν να κάνουν με την πιθανότητα επιτυχίας αυτών των γάμων. Επιπλέον, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι η Εκκλησία υποστηρίζει ότιοι φυλές και τα έθνη δημιουργήθηκαν από τον Θεό. Κατά συνέπεια, μια καθολική επιγαμία θα καταστρέψει τις φυλές που δημιούργησε ο Θεός.Η Εκκλησία ποτέ δεν υποστήριξε ή ενθάρρυνε φυλετικά μικτούς γάμους».
Το άρθρο «Ορθοδοξία και Εθνότητα» (“OrthodoxyandEthnicity”) από το φυλλάδιο Ορθοδόξου Παραδόσεως που εξέδωσε το Κέντρο για τις Παραδοσιοκρατικές Ορθόδοξες Σπουδές (CenterforTraditionalistOrthodoxStudies) αναφέρει: «Όσον αφορά την καταδίκη του φυλετισμού από την Εκκλησία, αυτή δεν στρέφεται κατά του εθνικισμού … .. Μάλλον εξετάζει την ιδέα ότι μια μόνο εθνότητα ή φυλή πέρα ​​και πάνω από όλες τις άλλες, θα σωθεί». Αλλά τούτου λεχθέντος, υπάρχει ένας υγιής εθνικισμός, που δεν μπορεί να είναι από πουθενά αλλού, παρά από τον ίδιο το Θεό, ένας εθνικισμός που είναι τόσο στενά συνδεδεμένος με την εντολή να τιμήσεις τον πατέρα σου και τη μητέρα, που το Πατριαρχείο της Μόσχας στο Πλαίσιο του Κοινωνικού Δόγματος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας δήλωσε ότι,
«Ο χριστιανικός πατριωτισμός μπορεί να εκφράζεται ταυτόχρονα σε σχέση με ένα έθνος ως μια εθνική κοινότητα και ως μια κοινότητα των πολιτών του. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός καλείται να αγαπά την πατρίδα του, κάτι το οποίο έχει μια εδαφική διάσταση, και τους αδελφούς του που είναι από το ίδιο αίμα και που ζουν σε όλο τον κόσμο. Αυτή η αγάπη είναι ένας από τους τρόπους για την εκπλήρωση της εντολής της αγάπης του Θεού προς τον πλησίον, η οποία περιλαμβάνει την αγάπη για την οικογένεια, τα άτομα της φυλής του και τους συμπολίτες του».
Πρέπει να πάμε πίσω στην αρχέγονη ιστορία της Δημιουργίας, στο πώς ο Θεός δημιούργησε τα φυτά, τα ζώα και τον άνθρωπο στην προ-πτωτική κατάστασή του. Οπατέρας Staniloae λέει, «ο Θεός δημιούργησε πρώτα εν αρχή, τον Αδάμ και την Εύα. Αλλά μέσα τους περιέχονταν δυνητικά όλα τα έθνη». Στη δήλωση αυτή ο πατέρας Staniloae καταδεικνύει την παγκοσμιότητα της ανθρώπινης φύσης, καθώς και την ιδέα των βιολογικών εθνών. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Γένεση 1:24 δηλώνει μια σημαντική αρχή στο δημιουργικό σχέδιο του Θεού, «Και ο Θεός είπε, Ας γεννήσει η γη έμψυχα ζώα σύμφωνα με το είδος τους, κτήνη, και ερπετά και ζώα της γης σύμφωνα με το είδος τους. Και έγινε έτσι».
Η άποψη ότι διαφορετικές φυλές προέρχονται από χωριστούς προγόνους, (Polygenism– πολυγέννεση) πρέπει να καταδικαστεί ρητά. Όλοι οι άνθρωποι που έχουν ζήσει ποτέ, δεν έχει σημασία σε ποια χώρα ή ποιας φυλής, μοιράζονται μια κοινή ανθρώπινη φύση και όλοι βλάπτονται από την αμαρτία του Αδάμ, καθώς και εξιλεώνονται μέσω της λυτρωτικής οικονομίας του Χριστού. Αλλά δεν μπορούμε να σταματήσουμε σε αυτό το σημείο και να πούμε, ότι η ανθρώπινη φύση είναι ένα αφηρημένο γενικό πράγμα χωρίς ιδιαιτερότητες.
Δεν μπορούν να αφαιρεθούν τα ατομικά ή τα εθνικά χαρακτηριστικά από ένα άτομο ή ένα έθνος για να μείνει η ανθρώπινη πτυχή «καθαρή». Αυτό θα κατέστρεφε την ίδια την ανθρωπότητα. Τα εθνικά ή τα ατομικά χαρακτηριστικά είναι ο ίδιος ο άνθρωπος που έχει κατ’ ανάγκην μια συγκεκριμένη ποιότητα. Ένας άνθρωπος χωρίς ποιότητα, δεν μπορεί να υπάρξει. Με άλλα λόγια, το σχέδιο του Θεού ήταν τα έθνη να υπάρχουν πριν από την πτώση όσο και μετά την πτώση και το θέλημά του είναι ακόμη και στην αιωνιότητα.
 
Κάποιοι θα πουν ότι φυλές και τα έθνη προήλθαν περίπου ως αποτέλεσμα της πτώσης. Αυτό το αρνείται ο πατέρας Dumitru, «Είναι μια συγκεκριμένη εθνικότητα μια στρέβλωση της ανθρώπινης, μια παρακμή του ανθρώπου;». Απαντάει λέγοντας «Η αμαρτία ή το κακό είναι μιας άλλης μορφής από την ενότητα ή την ποικιλομορφία. Είναι μια στρέβλωση, μια παραμόρφωση του πράγματος που έχει δοθεί, από την ύπαρξη που παρήχθη από άλλη Δύναμη». Όπως ανέφερα νωρίτερα ο πατέρας Staniloaeτονίζει ότι τα έθνη θα υπάρχουν στην αιωνιότητα. Λέει, «Πιστεύω ότι ο Θεός δεν θέλει να ακυρώσει καμία από τις εθνικές ποικιλίες που δημιουργήθηκαν από Αυτόν ή την ιστορική γεωγραφία, αλλά θέλει να τις μεταμορφώσει, να τις εξυψώσει*. Αν και είναι δεδομένο ότι ο Θεός θέλει να ενώνει τους ανθρώπους εις εν, δεν θέλει ένα και μόνο έθνος ανθρώπων. Ως εκ τούτου, μου αρέσει να διαβάζω αυτά τα θαυμάσια λόγια της Αποκάλυψης, κεφάλαιο 21, στίχος 25-26: «Και οι πύλες της δεν θα κλειστούν την ημέρα· επειδή, νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί. Και σ’ αυτή και οι βασιλιάδες τής γης θα φέρνουν τη δόξα και την τιμή των εθνών». Έτσι, κάθε έθνος στην επόμενη ζωή θα φέρει τιμή και δόξα και ομορφιά. Η ομορφιά της Ορθοδοξίας είναι ότι προωθεί τα έθνη.
Τώρα, μπορεί να ρωτήσεις που βρίσκει ο πατέρας Staniloaoeτην θεολογική δικαιολογία να λέει αυτά που λέει για το Θεό, ότι σκόπευε την ύπαρξη συγκεκριμένων φυλών και εθνοτήτων ανθρώπων; Στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην θεολογία του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού. Ο Μάξιμος ανέπτυξε περισσότερο από κάθε συγγραφέα πριν από αυτόν την ιδέα ότι ο Λόγος, έκανε όλα τα πράγματα με τη βοήθεια ορισμένων λόγων («λέξεις», «λόγοι» ή «αρχές») που προέρχονται από Αυτόν. Αυτοί οι λόγοι είναι οι ιδέες και οι διαθήκες του Θεού με τις οποίες δημιουργεί τα πάντα και προσδίδει σ’ όλα τα μοναδικά τους χαρακτηριστικά. Η ίδια η πράξη της δημιουργίας είναι η διαφοροποίηση των λόγων που γίνονται για τη δημιουργία πολλαπλών ενώ παραμένουν και ξεχωριστά στον θείο Λόγο (Χριστός).
Έτσι ο ισχυρισμός του Staniloaoeότι τα έθνη γίνονται μέσω του Λόγου του Θεού, δηλ. ως μέρος του προκαθορισμένου θελήματος του Παντοδύναμου Θεού, έρχεται σε συμφωνία με τις απόψεις του μακαριστού Μητροπολίτη Vitaly της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς, που είχε δηλώσει, «Δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς έθνος ή φυλή, ούτε υπάρχει θρησκεία χωρίς έθνος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει έθνος χωρίς θρησκεία. Αυτά τα δύο φαινόμενα είναι αλληλεξαρτώμενα και δεν μπορούν να διαχωριστούν είτε με το χρόνο, είτε με σύνθεση».
 
Απηχώντας τη σκέψη του πατέρα Staniloae, ο Ρουμάνος θεολόγος πατήρ Ντουμίτρου Ποπέσκου λέει σε μια συνέντευξη, «ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο ως μια ενότητα μέσα στην πολυμορφία. Ως εκ τούτου, από ορθόδοξη άποψη, το καθολικό δεν δόθηκε ως πέρα ​​και πάνω από το συγκεκριμένο, αλλά είναι δίπλα-δίπλα με αυτό, επειδή σε αυτό το σύμπαν έχει δοθεί η δύναμη του Αγίου Πνεύματος, και έχει σχεδιαστεί για τον Χριστό και την Εκκλησία να μεταμορφώσει όλους τους λαούς και όλους τους τόπους. Η πατερική θεολογία λέει ότι το Άγιο Πνεύμα είναι πανταχού παρών και ολόκληρο σε κάθε μέρος, έτσι ώστε να ενσωματώνει το καθολικό και το συγκεκριμένο.
Ως εκ τούτου, από ορθόδοξη σκοπιά, η παγκόσμια ενότητα, όπως η ενότητα της Εκκλησίας, μπορεί να είναι μόνο μια καθολική κοινότητα που επιβεβαιώνει την ταυτότητα του κάθε λαού και του κάθε πολιτισμού. Δεν είναι μια κλειστή ταυτότητα, αλλά ανοικτή σε όλους για αμοιβαίο εμπλουτισμό. Κάθε λαός μπορεί να συμβάλει με συγκεκριμένο τρόπο, που θα είναι για το καλό των άλλων. Και πιστεύουμε ότι αυτή είναι η ιδέα μιας κοινότητας που μπορεί να αποδείξει την ιδιαίτερη αξία της κάθε χώρας, και την επωφελή συνεργασία μεταξύ των χωρών». Στο έργο του «Εκκλησία και κράτος», ο πατέρας Ποπέσκου υποθέτει ότι η ορθόδοξη κοινωνική σκέψη θα μπορούσε να σχεδιαστεί από το μοντέλο που προσφέρει η Τριαδική θεολογία. Το δυναμικό όραμα της ενότητας και της υπέρβασής της Αγίας Τριάδας θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει το μέσο για τη διεξαγωγή του διαλόγου μεταξύ της Ορθοδοξίας και της σύγχρονης κοινωνίας.
Αντικατοπτρίζοντας την σκέψη του Ποπέσκου, ο Ρουμάνος θεολόγος μαθητής Α. Ιονέσκου λέει: «Στην πατερική θεολογία το συγκεκριμένο είναι μέρος του καθολικού χωρίς να χάνει την ταυτότητά του. Η πτυχή αυτή τονίζεται στην κοσμολογική θεολογία του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.
Ο κόσμος διατηρεί το χαρακτήρα μιας εικόνας κατ’ εικόνα της Αγίας Τριάδας. Η Τριάδα είναι μία στην ύπαρξη, αλλά ταυτόχρονα τρία θεία πρόσωπα. Μετά από αυτό το μοντέλο, η Εκκλησία διαθέτει καθολικότητα και ταυτόχρονα ιδιαίτερες λεπτομέρειες. Έτσι, υπάρχει μια καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία που αποτελείται από διάφορες εθνικές Ορθόδοξες Εκκλησίες. Οι εθνικές εκκλησίες δεν είναι κάποιες διαφορετικές οντότητες στο πεδίο της καθολικής, αλλά είναι ακριβώς οι πολλές εκδηλώσεις του καθολικού.
 
Πρέπει να αναφέρω ότι η ίδια η Ρουμανική Πατριαρχική Ιερά Σύνοδος καταδίκασε τον αντι-εθνικισμό, όπως αυτός εκφράζεται από τον Τεκτονισμό, όταν δήλωσε, «ο Ελευθεροτεκτονισμός παλεύει ενάντια στο φυσικό νόμο, που ο Θεός θέλησε, ότι η ανθρωπότητα αποτελείται από έθνη» – Έβδομο σημείο του αναθέματος κατά του Τεκτονισμού της Εκκλησίας της Ρουμανίας (1937)»
Εν κατακλείδι, πρέπει να σεβόμαστε τα βιολογικά έθνη γι’ αυτό που είναι: μέρος της αποκάλυψης της θεϊκής δημιουργίας που δεν θα τερματιστούν στα έσχατα, αλλά μάλλον θα συνεχιστούν εις τους αιώνας των αιώνων, καθώς όλα τα έθνη θα σταθούν μπροστά στο θρόνο του Θεού, επαινώντας Τον για πάντα. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος προφήτεψε στο βιβλίο της Αποκάλυψης (22: 1-5),
«Και μου έδειξε έναν καθαρό ποταμό με νερό τής ζωής, λαμπερόν σαν κρύσταλλο, που έβγαινε από τον θρόνο τού Θεού και του Αρνίου. Στο μέσον τής πλατείας της, και του ποταμού, από εδώ και από εκεί, ήταν το δέντρο τής ζωής, που φέρνει δώδεκα καρπούς, κάνοντας κάθε έναν μήνα τον καρπό του· και τα φύλλα τού δέντρου είναι για θεραπείατων εθνών. Και δεν θα υπάρχει κανένα ανάθεμα πλέον· και ο θρόνος τού Θεού και του Αρνίου θα είναι μέσα σ’ αυτή· και οι δούλοι του θα τον λατρεύσουν. Και θα δουν το πρόσωπό του, και το όνομά του θα είναι επάνω στα μέτωπά τους. Και νύχτα δεν θα υπάρχει εκεί· και δεν έχουν ανάγκη από λύχνο και φως τού ήλιου, επειδή ο Κύριος ο Θεός τούς φωτίζει· και θα βασιλεύσουν στους αιώνες των αιώνων».
* Ο Χριστός δεν αφαιρεί την Ταυτότητα ενός ανθρώπου. Την εξαγιάζει.
ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
http://redskywarning.blogspot.gr/-http://theoldcalendarist.blogspot.ca/

Την Παγκόσμιον Δόξαν….. Ψάλλει ο Γέρων Εφραίμ Ξηροποταμινός


Ψάλλει ο μακαριστός καθηγούμενος της μονής Ξηροποτάμου γέρων Εφραίμ + 1983 ……..μία εκ των μεγαλυτέρων πνευματικών μορφών του Αγίου Όρους -ο οποίος συν τοις άλλοις ήταν κ γλυκύτατος υμνωδός …….
Ο γέροντας Εφραίμ καταγόμενος από τον Βόλο ήταν υποτακτικός του Γέροντος Εφραίμ της μονής Φιλοθέου (ο οποίος τώρα είναι στην Αριζόνα της Αμερικής).Από τον γέροντα Εφραίμ τον Φιλοθείτη στάλθηκε με μια μικρή συνοδεία κάπου στα 198? να επανδρώσουν την τότε έρημη μονή Ξηροποτάμου..