ΠΑΠΙΚΕΣ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ

    ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙ-ΠΑΠΙΚΟ ΑΓΩΝΑ

 

(Είναι αδύνατη η ζητούμενη ένωση)

 

ΙΣΤ΄

 

 

 

Αποτέλεσμα εικόνας για   ΠΑΠΙΚΕΣ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΕΙΣ

1.- Παρεκκλίσεις από τους Ι. Κανόνες

 

            Πρέπει να αναφερθεί, ότι σε γενικές γραμμές, το Βατικανό έχει απορρίψει τους πλείστους Ι. Κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και δημιούργησε δικό του κανονικό Δίκαιο, για να πορευθεί ελεύθερο από δεσμεύσεις σε δικές του καινοτομίες. Ανατολή και Δύση διαφωνούσαν ανέκαθεν για τις πηγές του Κανονικού Δικαίου. Η Ρώμη αρχικά αποδέχτηκε μόνο τους κανόνες της Α΄ Οικουμενικής και της Συνόδου της Σαρδικής, αλλά στη συνέχεια αδιαφόρησε ως προς τη νομοθεσία εν σχέσει προς την εκκλησιαστική ευταξία και πειθαρχία όλων των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων. Εντελώς αυθαίρετα, οι Πάπες, χάριν των κυριαρχικών βλέψεών τους σ’ ολόκληρη την Εκκλησία, απέρριψαν τους Ι. Κανόνες όλων των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων και ειδικότερα τους κανόνες της Πενθέκτης Οικουμενικής, διότι ορισμένοι κανόνες στρέφονται κατά των παπικών καινοτομιών (β΄, ιγ΄, νε΄ κ.λπ.).

 

Ειδικότερα, οι πιο κτυπητές παραβάσεις κανόνων είναι:

 

            α/ Νηστεία. Οι νηστείες έχουν δραματικά χαλαρώσει με νηστεία αποκλειστικά στο κρέας και οι ρυθμίσεις επαφίενται στους κατά τόπους επισκόπους. Η νηστεία συνίσταται σε κατάλυση ενός γεύματος, αντί των δυο ημερησίως, κατά το οποίον δύναται να φάγει κανείς ό,τι θέλει και όσο θέλει σε διάστημα δυο ωρών! Στον Παπισμό η νηστεία παύει να αποτελεί πνευματικό όπλο και άθλημα προς εγκράτεια. Επί πλέον η νηστεία του Σαββάτου έχει καταργηθεί ήδη από τον 9ον αιώνα, κατά παράβαση του νε΄ κανόνα της Πενθέκτης. Επίσης, επιτρέπεται η κατάλυση αρτύσιμων κατά την α΄ εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής, κατά παράβαση των κθ΄ και πθ΄ κανόνων της Πενθέκτης. Συναφές με τις αλλαγές στη νηστεία είναι και η κατάργηση της απαγόρευσης βρώσης και πόσης πνικτού και αίματος, κατά παράβαση των κανόνων ξγ΄ Αποστολικόν και ξγ΄ της Πενθέκτης.

 

            β/ Γάμος κληρικών. Ο Παπισμός απαγορεύει τον γάμο των κληρικών, κατά παράβαση του ε΄ κανόνα των αγίων Αποστόλων.

 

            γ/ Χρίσμα. Ο Παπισμός απαγορεύει την τέλεση του μυστηρίου του Χρίσματος από τους Πρεσβυτέρους και το επιτρέπει μόνο στον Επίσκοπο, αν και δεν υπάρχει σχετική απαγόρευση ή υπόδειξη από κανένα κανόνα της Εκκλησίας.

 

δ/ Γένειο. Στη Δύση οι κληρικοί δύνανται να ξυρίζουν το γένειο, ενώ στην Ανατολή οι κληρικοί ακολουθούν τους κανόνες που απαγορεύουν τούτο, καθώς ορίζει σχετικός κανόνας της εν Σίδη συνόδου (η εν Σίδη τοπική σύνοδος, καταδικάσασα κατά τον Δ΄ αιώνα θηλυπρεπείς αιρετικούς, συγκατεδίκασε και την τάση ξυρίσματος του πώγωνα). Η Σίδη βρίσκεται στην Παμφυλία της Μ. Ασίας. Η εν Σίδη τοπική σύνοδος έγινε κατά τον Δ΄ αιώνα υπό πρόεδρον, τον Ικονίου Αμφιλόχιον (340-400), συμμετείχαν δε και άλλοι 25 επίσκοποι. Ούτε τα πρακτικά ούτε οι κανόνες αυτής εσώθησαν, δι’ αυτής δε καταδικάσθηκαν οι μεσαλιανοί, αίρεση γνωστικού και νικολαϊτικού τύπου. Η ξενική λέξις μεσαλιανοί σημαίνει ελληνιστί ευχίτες, γι’ αυτό και λέγονται και έτσι. Ήταν «ενθουσιαστές» δηλαδή εκστασιακοί και οργιαστικοί ως αναστενάρηδες, «δαίμονός τινος ενέργειαν εισδεχόμενοι και Πνεύματος αγίου παρουσίαν ταύτην υπολαμβάνοντες». Είχον αρχηγούς ένα λαϊκό, τον Αδέλφιο, και ευνουχισθέντα (= «απόκοπον») μοναχόν, τον Σάββα. Επιδίδοντο εις όργια και παρά φύσιν ακολασίες, ευνουχισμούς, θηλυπρεπείς πράξεις ανδρών, ξυρίσματα για τούτο το σκοπό και άλλα τέτοια. Καταδικάστηκαν υπό της εν Σίδη συνόδου και υπό άλλης τοπικής στην Αντιόχεια επί Επισκόπου Φλαβιανού (380-403) (Θεοδώρητος, Εκ. ιστ. 4,11,1). Επίσης, ο Μ. Φώτιος αναφέρεται στον κανόνα της εν Σίδη συνόδου απαγορεύοντα το ξύρισμα ως «θηλυπρεπείας επίδειξιν» (Φώτιος, Μυριοβ. 52, Δοσιθέου: Τόμος Χαράς, σελ. 112, 211-212).

 

            2.- Παρεκκλίσεις από την Παράδοση

 

            1.- Το σημείο του Σταυρού

 

Παράδοση της Εκκλησίας είναι η ποίηση του σημείου του Σταυρού με τα τρία δάκτυλα ενωμένα, που συμβολίζουν τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Αντίθετα, οι παπικοί ποιούν το σημείο του Σταυρού με τα τέσσερα δάκτυλα, όχι ενωμένα, όπου προσθέτουν και την Θεοτόκο, απόρροια της Μαριολατρείας. Επίσης εκ δεξιών προς τα αριστερά και όχι εξ αριστερών προς τα δεξιά.

 

2.- Θεία Λειτουργία

 

Αρχαία τάξη στην Εκκλησία είναι ο ιερέας να τελεί μία μόνο θ. λειτουργία την ημέρα και πάνω στην Αγία Τράπεζα να τελείται μόνο μία θ. λειτουργία καθημερινά. Ο παπισμός όμως καθιέρωσε την τέλεση πολλών λειτουργιών από τον ίδιο ιερέα πάνω στην ίδια Αγία Τράπεζα.

 

3.- Ιερός Ναός

 

Ο ιερός Ναός είναι στραμμένος προς την Ανατολή και ο ιερέας τελεί τη θ. λατρεία στραμμένος προς Ανατολάς. «Πάντες ορώμεν κατά ανατολάς επί των προσευχών, ότι την αρχαίαν επιζητούμεν πατρίδα, τον Παράδεισον, ον εφύτευσεν Αδάμ εν Εδέμ, κατά ανατολάς» (Μ. Βασίλειος). Αντίθετα στον Παπισμό οι ναοί είναι στραμμένοι προς τη Δύση (π.χ. άγιος Πέτρος Ρώμης), ο δε ιερέας τελεί τη λατρεία στραμμένος προς τη Δύση.

 

4.- Εκκλησιαστική Τέχνη

 

Στην Ορθοδοξία, η εκκλησιστική τέχνη μεταμορφώνει τα πρόσωπα των αγίων και τα παρουσιάζει λουσμένα μέσα στην άκτιστη θεία Χάρη σε ένα κτιστό κόσμο επίσης μεταμορφωμένο. Ο Παπισμός αντίθετα απεικονίζει τους αγίους, όπως έζησαν στον κόσμο, χωρίς την αλλοίωση από τη Χάρη του Θεού, αλλά και η φύση παρουσιάζεται νατουραλιστικά, χωρίς μετοχή στο άκτιστο φως.

 

30.10.18

 

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Advertisements

Αυτή είναι η αλήθεια – Το Open Society Foundation του Soros έχει χρηματοδοτήσει την αλλαγή του ονόματος της FYROM, το μεταναστευτικό και το Athens pride

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

H μεγαλύτερη φοροαποφυγή στην ιστορία 18 δισεκ. δολάρια από τον George Soros
Το Open Society Foundation του George Soros του δισεκατομμυριούχου επενδυτή που έχει χρηματοδοτήσει την αλλαγή του ονόματος της FYROM αλλά και το Athens pride για πολλοστή φορά εντός και εκτός Ελλάδος βρίσκεται στο επίκεντρο.
Εσχάτως στις ΗΠΑ βρέθηκε στο επίκεντρο γιατί μεταξύ πολλών άλλων δέχθηκε ένα δέμα με εκρηκτικό μηχανισμό ενώ στην Ελλάδα φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει τα σχέδια αλλαγής ονόματος στην FYROM.

Ο Soros ο μέγας χορηγός 

Γιατί να θέλει με 26.000 δολάρια το Open Society Foundation του Soros να στηρίξει οικονομικά όλες τις τρελές και παλαβές που εμφανίζονται στα Athens Pride, της «παρέλασης» για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στην Ελλάδα;
Γιατί ο Soros να θέλει να χρηματοδοτήσει κόμματα και κινήματα σε Ουγγαρία, Ιταλία, Γαλλία γιατί στήριξε δράσεις κατά της ισλαμοφοβίας;
Ο Soros θέλει την αποσταθεροποίηση, έχει ένα στόχο και χρησιμοποιεί το Open Society Foundation για να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.273 επιπλέον λέξεις

Η ελληνική γλώσσα

Αποτέλεσμα εικόνας για Η ελληνική γλώσσα

 

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα,

μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα!»

Γιώργος Σεφέρης

 

Στο σημερινό μας λεξιλόγιο χρησιμοποιούμε πάνω από 5.000 oμηρικές λέξεις, όπωςαλήθεια, αρετή, γελώ, θρηνώ, νεότης, πατρίς, πέλαγος, δίκαιος, σκέπτομαι, όπλο, όρκος, βουλή, πόλεμος κ.λπ.

Ποια ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα; Γιατί μια ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;

Οι Έλληνες σήμερα, ασχέτως μορφώσεως, μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρουμε, επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε. Για του λόγου το αληθές, θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα, για να δούμε ότι η ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.

Ένας πολύ μεγάλος αριθμός ομηρικών λέξεων κρύβεται μέσα σε σύνθετα ή διάφορα παράγωγα, π.χ.:

Την φωνή δεν την ονομάζουμε αυδή, λέμε όμως έμεινα άναυδος ή απηύδησα.

Η γη δεν λέγεται σήμερα άρουρα ήχθών, παρ’ όλα αυτά έχουμε και αρουραίουςκαι υποχθόνιους θορύβους.

Το ιμάτιο δεν ονομάζεται λώπη,υπάρχουν όμως αρκετοί λωποδύτες γύρω μας.

Δεν λέμε κυνώ το φιλώ, ούτε κύσα το εφίλησα. Λέμε όμως προσκυνώ το εικόνισμα(πρβ. φιλώ, αγγλικά = kiss και γερμανικάküssen.

Το κρεβάτι δεν λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα την γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι. Οι Ισπανοί το ονομάζουν lecholetto οι Ιταλοί, lit οι Γάλλοι,Lager οι Γερμανοί.

Το συχνά δεν το λέμε θαμά, έχουμε όμως πολλούς θαμώνες στα καφενεία.

Το γεύμα ή το δείπνο δεν είναι πλέονδόρπον, αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να γευθούμε κάποιο επιδόρπιο.

Στους ναούς υπάρχει πάντα ονεωκόρος, αν και το σκουπίζω, σαρώνω, φροντίζω δεν το λέμε πια κορέω. Αυτό το ομηρικό ρήμα κορέω γέννησε δεκάδες λέξεων στις δυτικές γλώσσες, μέσω τωνΛατίνων, που το δανείσθηκαν και το πρόφεραν curo με την ίδια έννοια: φροντίζω, επιμελούμαι, π.χ. cura = η θεραπεία, η φροντίδα για το σώμα.

Το πλοίο δεν ονομάζεται πλέον ναύς, έχουμε όμως και ναυπηγούς και ναυτιλία μεναυτικούς και ναυστάθμους με ναυτικό μεναυάρχους, ναύτες και ναυμαχίες καιναυαγούς με ναυαγοσώστες …καιναυτοδικείο και ναυτία.

Το ψωμί μόνο στις εκκλησίες το αποκαλούμε άρτο, όμως έχουμε αρτοποιεία, αρτοσκευάσματα.

Μπορεί να μην ονομάζουμε ιχθείς τα ψάρια, λέμε όμως ιχθυοπώλης, ιχθυοπωλείο, ιχθυοκαλλιέργεια κ.λπ.

Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω.

Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο,αλεξίσφαιροαλεξικέραυνοαλεξήλιο καιΑλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνοτηλεόραση,τηλεπικοινωνίατηλεβόλοτηλεπάθειακ.τ.λ.

Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείολαξεύω.

Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδοπεδινός.

Πόρο έλεγαν την διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε την λέξη πορεία.Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, καιάπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, τον φτωχό.

Φρην είναι η λογική. Από αυτή την λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, οφρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρωνκ.τ.λ.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλοΑπό την λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.

Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ωςπαλιννόστηση, ή νοσταλγία.

Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.

Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος, επαχθείς φόροι.

Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι: ρύπανση.Έχομε και απορρυπαντικά και ρυπογόνεςουσίες.

Από την λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.

Πέδη σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμεπέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τις λέξειςτροχοπέδηχειροπέδες, ορθοπεδικός (όχιορθοπαιδικός (!!!), κι ας λένε ορισμένοι….

Από το φάος (φως) προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

Άγχω σημαίνει σφίγγω τον λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη.

Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο ή από πίεση.

Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τυποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να την λέμε «πολύφερνη νύφη».

Το γεύμα, στο οποίο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του, λεγόταν έρανοςΗ λέξη παρέμεινε, με την διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.

Υπάρχουν λέξεις από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε (η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρνερό, η ναυς πλοίο), στην σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.

Από την λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.

Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευσηυδραγωγείουδραυλικόςυδροφόρος,υδρογόνουδροκέφαλοςαφυδάτωση,ενυδρείο κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα, προκύπτει ότι δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες ελληνικές λέξεις, αλλάμόνον ελληνικές.

Η ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.

Σκοπός μας είναι να ανακαλύπτουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορούμε να επικοινωνούμε καλύτερα. Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε την γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος, αλλά προϋπήρχε πολλούς αιώνες πριν από αυτόν.

Δημοσθένης Παπαγεωργίου

Σημεία από τη θαυμαστή ζωή του Αγίου Δημητρίου για την ενίσχυση των χριστιανών νέων σήμερα» (Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμία)

Αποτέλεσμα εικόνας για Σημεία από τη θαυμαστή ζωή του Αγίου Δημητρίου

———————————————————————————-

 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΤΩΝ ΝΕΩΝ

 

Εὐχαριστῶ, ἀγαπητοί μου, τόν Παναγιώτατον Ποιμενάρχην τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, Κον Κον ΑΝΘΙΜΟΝ, διότι μοῦ ἔδωσε τήν ἄδεια καί τήν εὐλογία νά μετέχω στήν Ἱερά αὐτή Σύναξη, τήν ὁποία διοργανώνουν μέ τήν εὐλογία Του οἱ νέοι τῆς Μητροπόλεώς Του.

Ἐπειδή ὁ χρόνος γιά τήν ὁμιλία εἶναι σύντομος εἰσέρχομαι κατ᾽ εὐθεῖαν στό θέμα μου, τό ὁποῖο εἶναι περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, σημεῖα ἀπό τόν βίο του γιά τήν χριστιανική ζωή τῶν νέων.

 

Κατά πρῶτον, ἀδελφοί χριστιανοί, εἰσαγωγικά ἔχω νά πῶ ὅτι ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεῖται ὡς μεγάλος, ὡς πολύ μεγάλος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἅγιος τῆς οἰκουμένης, καί ἡ ἑορτή του ἔχει προεόρτια καί μεθεόρτια. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει γιά τόν ἅγιο Δημήτριο: «Τά πάντα σοφός καί δίκαιος καί ἀπόστολος καί παρθένος καί πάναγνος». Ὁ δέ Ἰσίδωρος Θεσσαλονίκης, σέ κάποια ἑορτή τῶν Μοναχῶν τούς καλεῖ νά μιμηθοῦν τίς μοναχικές ἀρετές, τίς ὁποῖες εἶχε – λέγει – ὁ θεῖος Δημήτριος σέ μεγάλο βαθμό: «Περί πλείονος ὁ θεῖος ἅγει Δημήτριος»! Εἶναι ὁ «σύν Θεῷ καί μετά Θεόν, προμηθεύς, χορηγός, εὐεργέτης»!

Θά ἤθελα νά ἀναφέρω τρεῖς λόγους γιά τούς ὁποίους ὁ ἅγιος Δημήτριος θεωρεῖται ὡς μεγάλος ἅγιος:

 

(α) Ὁ πρῶτος λόγος εἶναι νομίζω ὅτι τό μαρτύριό του σχετίστηκε μέ τό μαρτύριο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Κύριός μας ἐλογχίσθη ἐπί τοῦ Σταυροῦ· ἀλλά καί γιά τόν ἅγιό μας ὁ Μαξιμιανός ἔστειλε στρατιῶτες νά τόν κατατρυπήσουν μέ λόγχες καί παρέδωσε τήν ἁγία του ψυχή μέ αὐτό τό μαρτύριο.

 

(β) Δεύτερον, ὁ ἅγιος θεωρεῖται ὡς μεγάλος, γιατί ἦταν παρθένος καί τό ὄνομά του σχετίζεται μέ τήν Παρθένο Παναγία μας. Θά τό ἐξηγήσω αὐτό, γιατί ἔχει μία ὡραία ἑρμηνεία τό θέμα. Τό ὄνομα «Δημήτριος» εἶναι παλαιό. Ἀρχικά ἦταν «Δη-μῆτερ», «Δημήτριος». Οἱ παλαιοί τήν γῆ τήν ἔλεγαν «μητέρα», γιατί ἀπ᾽ αὐτήν καταγόμεθα (χῶμα εἶναι τό σῶμα μας), ἀπ᾽ αὐτήν τρεφόμεθα (ὅλοι οἱ καρποί εἶναι ἀπό τήν γῆ) καί σ᾽ αὐτήν ἐπανερχόμεθα μέ τήν ταφή μας. Γι᾽ αὐτά τά τρία οἱ παλαιοί ἔλεγαν τήν γῆ «τρισαγάθη» καί «μητέρα». «Γῆ-μῆτερ», ἔλεγαν. Ἀπό αὐτό εἶναι καί τό ὄνομα «Δημήτριος». Γιά μᾶς ὅμως «Γῆ-Μητέρα» εἶναι ἡ Παναγία, ἡ Ὁποία, ὅπως ἡ γῆ στήν ἀρχή ἐβλάστησε παρθενικά διά μόνου τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ (βλ. Γεν. 1,11), ἔτσι καί Αὐτή παρθενικά, διά Πνεύματος Ἁγίου, συνέλαβε καί ἔτεκε τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ. Γι᾽ αὐτό καί λέγουμε στήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν: «Χαῖρε ἄρουρα (= γῆ) βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν». Μέ αὐτή, λοιπόν, τήν ἑρμηνεία ὁ ἅγιος Δημήτριος συνδέεται μέ τήν Θεοτόκο, ὅπως καί διά τό μαρτύριό του συνδέεται μέ τόν Ἐσταυρωμένο Κύριο.

 

(γ) Ἀλλά καί κάτι ἄλλο ἤθελα νά πῶ, τό ὁποῖο παρακαλῶ νά προσεχθεῖ. Τόν ἅγιο τόν θεωροῦμε ὡς ἔχοντα στρατιωτικά καί πολιτικά ἀξιώματα καί εἶχε βέβαια. Ἀπό τόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό ἔγινε ἀνθύπατος τῆς Ἑλλάδος. Ἀλλά ἄκουσα καί τό ἄλλο περί τοῦ ἁγίου Δημητρίου, τό ὁποῖο ἑρμηνεύει πολλά ἀπό τόν βίο του: Ὁ ἅγιος ἦταν Ἐπίσκοπος ἤ τοὐλάχιστον ἦταν ἱερεύς! Εἶχε ἱερωσύνη. Γι᾽ αὐτό καί ἐπιδόθηκε περισσότερο στήν Κατήχηση τοῦ λαοῦ τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπου ἔδρασε καί ὡς ἱερεύς ἤ Ἐπίσκοπος εἶχε κύκλο μαθητῶν. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Νέστορας κατέφυγε σ᾽ αὐτόν γιά νά λάβει εὐχή – στόν ἱερέα πηγαίνουμε γιά εὐχή – καί γι᾽ αὐτό πάλι ὁ ἅγιος Δημήτριος τόν ἐσταύρωσε ἀπό τήν φυλακή· ὁ ἱερεύς σταυρώνει. Καί ὁ Νέστορας πάλι, τόν Ἰησοῦ Χριστό στό στάδιο τόν ἐπικαλέστηκε ὡς «Θεό τοῦ Δημητρίου»! «Θεέ τοῦ Δημητρίου βοήθει μοι», φώναξε. Τόν Θεό τοῦ Ἐπισκόπου μας δηλαδή, ὅπως ἔτσι ἔλεγαν καί οἱ Χριστιανοί στά χρόνια τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου: «Τόν Χριστό τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου δέχομαι», ἔλεγαν καί ὄχι τοῦ Ἀρείου.

 

Ἔτσι, λοιπόν, ἀδελφοί, ὁ ἅγιος Δημήτριος διά τά τρία αυτά, ἀλλά καί διά τό νεαρόν τῆς ἡλικίας του ὅταν ἐμαρτύρησε, ἔγινε ὁ δημοφιλέστερος ἅγιος, γιά τόν ὁποῖο οἱ ἅγιοι Πατέρες ἔχουν ἐκφωνήσει πολλούς ἐγκωμιαστικούς λόγους καί οἱ ποιητές ἔχουν συνθέσει πολλές ὑμνωδίες.

 

Τό θέμα μου πρέπει νά ἀναφέρεται ἰδιαίτερα στήν ζωή τοῦ ἁγίου ὡς πρότυπο διά τούς νέους, ὅπως καί αὐτό περίπου εἶναι τό θέμα τῶν ἄλλων ὁμιλητῶν ἀπό διάφορη πτυχή ὁ καθένας. Στό μικρό περιθώριο χρόνου πού διαθέτω θά ἀναφερθῶ στήν οὐσία τοῦ θέματος αὐτοῦ. Ἀκοῦστε με, παρακαλῶ, τί θέλω νά καταθέσω:

(α) Τό Συναξάριο τοῦ ἁγίου κάνει λόγο γιά τό βάπτισμά του. Γνωστόν δέ ὅτι ἐβαπτίζοντο τότε σέ μεγάλη ἡλικία. Ἐδιδάσκοντο πρῶτα, ἐκατηχοῦντο πρῶτα καί ἔπειτα ἐβαπτίζοντο. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει σύντομα γιά τό βάπτισμα τοῦ Δημητρίου, «ἀναγεννηθείς τήν θείαν καί ἄχραντον γέννησιν τοῦ θείου λουτροῦ». Ναί, τό βάπτισμα εἶναι «ἀναγέννηση». Δυό φορές γεννιόμαστε. Τήν μία φορά ἀπό τήν μάνα μας, γιά νά πεθάνουμε, ἀλλά μᾶς παίρνει ἡ Μάνα Ἐκκλησία καί μᾶς βάζει στήν δική Της κοιλιά, τήν Κολυμβήθρα – σάν κοιλιά δέν μοιάζει ἡ Κολυμβήθρα; – γιά νά μή πεθάνουμε, ἀλλά νά ζήσουμε τήν αἰώνιο καί ἀθάνατο ζωή. Μέ το θεῖο λουτρό τοῦ ἱεροῦ Βαπτίσματος καί τοῦ ἄλλου, τοῦ ἑνωμένου μέ τό Βάπτισμα, τοῦ μυστηρίου τοῦ ἱεροῦ Χρίσματος, ἔπειτα, λαμβάνουμε θεῖα Χαρίσματα, τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλη ἡ ἁγία καί θαυμαστή ζωή τοῦ ἁγίου Δημητρίου ἦταν ἀπ᾽ αὐτό πού λέγω τώρα, ἀπό τό ὅτι διατήρησε τά θεῖα Χαρίσματα πού ἔλαβε κατά τό βάπτισμά του, γιατί οἱ νέοι μας σήμερα καί ὅλοι δέν τά διατηροῦμε, ἀλλά τά χάνουμε. Γιατί; Γιατί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού τίς δωρεές Του ἐλάβαμε κατά τό βάπτισμά μας μέ το ἱερό Χρίσμα, εἰκονίζεται μέ περιστερά. «Καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς». Τό δέ περιστέρι ἀγαπάει τήν καθαριότητα. Ὅταν ὅμως οἱ νέοι μας σήμερα, ἀλλά καί οἱ μεγάλοι, μολύνονται μέ τά σαρκικά ἁμαρτήματα δέν μπορεῖ νά μένει τό Ἅγιο Πνεῦμα στίς ψυχές τους. Εἶναι πολύ χαρακτηριστικός ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ πρίν ἀπό τόν κατακλυσμό: «Οὐ μή καταμείνει τό Πνεῦμα μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις διά τό εἶναι αὐτούς σάρκας» (Γεν. 6,3)!… Τό κακό, ἀδελφοί, πού παθαίνουμε στήν πνευματική μας ζωή εἶναι ὅτι μέ τίς ἁμαρτίες μας χάνουμε τήν καθαρότητα καί τήν Χάρη τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. Καί ὅλο – κι ὅλο ἡ πνευματική μας ζωή εἶναι μέ τόν ἀσκητικό μας ἀγώνα νά ἀποκτήσουμε πάλι τήν ἀπωλεσθεῖσα Χάρη τοῦ Βαπτίσματός μας. Ὅσοι ὅμως διατηροῦν τήν καθαρότητα τοῦ Βαπτίσματος, αὐτήν «τήν ἄχραντον γέννησιν τοῦ θείου λουτροῦ», ὅπως μᾶς τήν εἶπε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, αὐτοί λαμβάνουν ἀκόμη περισσότερα χαρίσματα καί ἐπιτελοῦν μεγάλα καί θαυμαστά ἱερά κατορθώματα.

 

(β) Αὐτό συνέβηκε στόν ἅγιο Δημήτριο. Διατηρήθηκε ἁγνός καί καθαρός, ὥστε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τόν λέει «παρθένο», καί «πάναγνο». Γιά τόν ἁγνότητά του, λοιπόν, αὐτή, ἔλαβε πλείονα χαρίσματα καί ὁ ἅγιος Παλαμᾶς τονίζει τό χάρισμα τῆς θεολογίας. Ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀνεδείχθη ἔξοχος διδάσκαλος. Τό χάρισμά του αὐτό τό  τονίζουν μαζί μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ ὅλοι οἱ μετ᾽ αὐτόν «μυστικοί» λεγόμενοι θεολόγοι. Γιά τήν ἁγνότητά του, τήν καθαρότητά του, ὁ ἅγιος Δημήτριος ξαναλέω, εἶχε πολλή οἰκειότητα μέ τόν Θεό, ἔμαθε τόν Θεό – γιατί «οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. 5,8) – ἐγνώρισε ἐμπειρικά τόν Θεό, τήν δόξα Του, τόν γλυκασμό Του, τήν Χάρη Του καί τήν χαρά πού ἔχει ἡ ζωή μέ τόν Θεό. Αὐτό εἶναι τό χάρισμα τῆς θεολογίας, ξαναλέγω, καί αὐτό τό χάρισμα ἔλαβε ὑπερ-ἐκπερισσοῦ ὁ ἅγιος Δημήτριος γιά τήν οἰκειότητά του μέ τόν Θεό, λόγῳ τῆς ἁγνότητάς του ὁ παρθένος αὐτός και πάναγνος, ὅπως μᾶς τόν εἶπε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Εἶπα ὅτι τό χάρισμα τῆς θεολογίας ὁ ἅγιος Δημήτριος ἔλαβε «ὑπερ-ἐκπερισσοῦ», γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος πάλι τόν λέγει «κατά πάντα σοφόν»!

 

Μιλώντας λοιπόν σέ Σύναξη νέων, οἱ ὁποῖοι μοῦ ἐζήτησαν νά παρουσιάσω τόν ἅγιο Δημήτριο ὡς πρότυπο ζωῆς τους, τούς εὔχομαι αὐτό. Τούς εὔχομαι νά ἀποκτήσουν πλουτισμό θεολογίας, τήν ὁποία εἶχε ὁ ἀγαπημένος τους ἅγιος. Εἶναι πολύ σημαντικό πᾶς χριστιανός, ἀλλά ἰδιαίτερα ὁ νέος καί ἡ νέα νά ἔχουν θεολογία, γιά νά μποροῦν νά σταθοῦν καί νά προοδεύσουν στήν πνευματική τους ζωή. Πρέπει οἱ νέοι μας νά μάθουν τά θεῖα, τά ἱερά δόγματα τῆς πίστης μας, νά γλυκαθοῦν ἀπό τήν βιβλική καί πατερική θεολογία, νά τά ἐρωτευθοῦν αὐτά – «πάντες οἱ τῶν λόγων αὐτῶν ἐρασταί», λέγουμε –, ὥστε νά θαυμάσουν από τά ἱερά μας κείμενα τό μεγαλεῖο τῆς πίστης, γιά νά τό βιώσουν ἔπειτα μέ γλυκασμό στήν ζωή τους. Τό κακό ὅμως εἶναι ὅτι σήμερα ἀπουσιάζει ἡ θεολογία, δέν θεωρεῖται ὡς οὐσιαστικό τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἀπόρροια αὐτό τῆς περιφρόνησής της ἀπό τήν σημερινή γενεά. Γιά τήν ἐποχή μας ἁρμόζει ἡ θρηνωδία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, «τεχνολογοῦσι καί οὐ θεολογοῦσι οἱ ἄνθρωποι»!… Οἱ νέοι μας ὅλο κάνουν λόγο γιά τίς τέχνες καί ὄχι γιά τά θεῖα μυστήρια, ὄχι γιά τά οὐράνια καί τά ὑπερπέραν, γιά τά ὁποῖα καί εἴμαστε ἰδιαίτερα πλασμένοι καί γι᾽ αὐτό λεγόμαστε «ἄνθρωποι», νά θρώσκουμε δηλαδή πρός τά ἄνω.

 

Πλουτισμό θεολογίας, λοιπόν, ἀπέκτησε ὁ ἅγιος Δημήτριος. Ἀλλά εἶναι δεῖγμα τῶν ἁγίων ἀνθρώπων αὐτό τό ὡραῖο πού ἔχουν καί γεύονται αὐτοί νά μήν τό κρατοῦν ἀποκλειστικά γιά τόν ἑαυτό τους, ἀλλά νά κάνουν καί ἄλλους μετόχους τῆς δικῆς τους χαρᾶς καί εὐτυχίας. Καί γίνονται κήρυκες καί ἱεραπόστολοι. Ὁ Ψαλμωδός ἔλεγε: «Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι» (Ψαλμ. 51,15). Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μιλώντας γιά τόν ἅγιο Δημήτριο τόν ὀνομάζει ὄχι μόνο «παρθένο» καί «πάναγνο», ἀλλά καί «ἀπόστολο». Ὁ ἅγιος ἔστρεφε τό ἐνδιαφέρον του ἰδιαίτερα πρός τούς νέους. Εἶχε κύκλο μαθητῶν, ἀπό τούς ὁποίους γνωρίζουμε ἰδιαίτερα τόν Νέστορα. Τά μαθήματα τοῦ κύκλου αὐτοῦ πρέπει νά ἦταν πολύ ὑψηλά, θά ἦταν μελέτη ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, γιατί λέγεται περί τοῦ ἁγίου «ἑρμηνεύων τε καί δεικνύς». Ἦταν ἑρμηνευτικά μαθήματα! Αὐτό πάλιν εἶναι ἕνα ὡραῖο παράδειγμα γιά τούς χριστιανούς νέους μας πρός μίμηση τοῦ ἁγίου Δημητρίου. Ἱεραποστολή! Ὁ χριστιανός νέος πρέπει ἀπό ἀγάπη νά σκέπτεται τούς ἄλλους νέους πού ζοῦν μακρυά ἀπό τόν Χριστό, πού ζοῦν στήν ἁμαρτία, καί νά προσεύχεται γι᾽ αὐτούς. Καί νά τούς πλησιάζει μέ ἀγάπη μιλώντας τους γιά τήν λυτρωτική θυσία τοῦ Χριστοῦ, πού τό Αἷμα Του πλένει καί σβήνει ὅλα τά ἁμαρτήματα καί χαρίζει ὄμορφη καί μέ νόημα ζωή σ᾽ ὅσους πιστεύουν σ᾽ Αὐτόν. Ἰδιαίτερα δέ οἱ χριστιανοί νέοι ἄς μή λησμονοῦν τούς κύκλους μελέτης Ἁγίας Γραφῆς, πού ἔκανε ὁ ἅγιος Δημήτριος, ὅπως εἴπαμε, καί ἄς κάνουν καί αὐτοί τό ἴδιο. Νά συγκροτήσουν Κύκλους Μελέτης Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλά, νά γίνετα στούς Κύκλους αὐτούς πραγματικά μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἑρμηνευτική μελέτη, ὁ διδάσκων νά εἶναι «ἑρμηνεύων τε καί δεικνύς», ὅπως λέγεται γιά τόν ἅγιο Δημήτριο. «Δεικνύς» τό ἑρμηνευόμενο χωρίο καί ἀποδεικνύων ἐξ αὐτοῦ τήν ἀλήθεια τῆς πίστεως.

Ὁ ἅγιος Δημήτριος, ἀγαπητοί μου, μέ τήν ὅλη του ἁγία ζωή ἔδωσε στά χρόνια πού ζοῦσε μιά θαυμαστή μαρτυρία γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὅτι εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός, ἐνῶ τά εἴδωλα εἶναι ψέμματα. Ἡ μαρτυρία του ὅμως αὐτή ἐρέθισε τούς εἰδωλολάτρες καί πρό παντός τόν αὐτοκράτορα Μαξιμιανό. Ἰδιαίτερα μάλιστα πρέπει νά ἐρέθισε τόν Μαξιμιανό ὁ διάλογός του μέ τόν ἅγιο «περί Θεοῦ ἀληθινοῦ καί τῶν εἰδώλων», ὅπως τόν περιγράφει ὁ Δημήτριος Χρυσολωρᾶς. Καί ἡ δυναμική αὐτή μαρτυρία τοῦ ἁγίου ἔφερε τό μαρτύριό του. Ὁ ἅγιος Δημήτριος ὑπῆρξε μεγαλομάρτυς. Τόν συνέλαβαν στήν Χαλκευτινή Στοά, κάτω ἀπό τίς ὑπόγειες καμάρες, ἐκεῖ ὅπου ὁ ἅγιος συνήθιζε νά κάνει τίς συγκεντρώσεις τῶν χριστιανῶν γιά διδασκαλία. Τόν συνέλαβαν τήν ὥρα πού ἐδίδασκε. Ὁδηγήθηκε διά τῆς λεωφόρου πρός τόν Μαξιμιανό, μπροστά στόν ὁποῖο ὁμολόγησε θαρρετά καί δυνατά λέγοντας ὅτι «πιστεύει στόν Χριστό καί μόνο στόν Χριστό»! Γιά τήν ὁμολογία του αὐτή φυλακίστηκε καί μαρτύρησε «χριστομίμητο» μαρτύριο. Θανατώθηκε μέ λόγχες.

Μιλώντας πρός νέους μέ τό θέμα μιμήσεως τοῦ ἁγίου, θά πρέπει βέβαια νά πῶ ὅτι ἄν οἱ περιστάσεις τό καλέσουν, νά μιμηθοῦμε ὅλοι μας καί μαρτυρικά τόν ἅγιο. Ναί, ἀδελφοί! Θά εἶναι φρικτό νά ἔρθει ὥρα μαρτυρίου γιά τήν πίστη μας καί νά ἀρνηθοῦμε τόν Χριστό. Τί νά τήν κάνουμε τότε τήν ζωή! Ἀλλά δέν εἶναι καθόλου εὔκολοι οἱ πόνοι τοῦ μαρτυρίου. Τούς ἀντέχουν μόνο ὅσοι ἔχουν τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα τους. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα σκηνώνει σέ καθαρή καρδιά. Ἀλλά «τίς καυχήσεται ἁγνήν ἔχειν καρδίαν;», λέγει ἡ Ἁγία Γραφή (Παροιμ. 20,9). Εἶναι αἴτημα καί τῶν πλέον εὐσεβῶν χριστιανῶν τό «καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός» (Ψαλμ. 51,12). Γι᾽ αὐτό δέν πρέπει νά εἴμαστε θαρρετοί καί τολμηροί στό μαρτύριο, ἀλλά νά λέμε ταπεινά: «Χριστέ μου, μήν μοῦ ἐπιτρέψεις μαρτύριο, γιατί εἶμαι ἁμαρτωλός καί δέν ξέρω ἄν θά τό ἀντέξω». Νά λέμε ὅμως καί στήν συνέχεια: «Ἀλλά, ἄν, Χριστέ μου, μοῦ ἔλθει μαρτύριο, ἱκάνωσέ με ἔκτακτα ἐκείνη τήν ὥρα νά τό ὑπομείνω, γιατί σέ ἀγαπῶ καί δέν τό ἀντέχω νά σέ ἀρνηθῶ». Ἀλλά ὑπάρχει καί τό καθημερινό «λευκό» μαρτύριο, στό ὁποῖο πρέπει νά γυμνάζεται ὁ νέος καί κάθε χριστιανός, ὥστε, γυμνασμένοι ἀπ᾽ αὐτό, θά εἴμαστε ἱκανοί, θά ἔχουμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, γιά νά ὑποστοῦμε καί τοῦ αἵματος τό μαρτύριο. Ποιό εἶναι τό «λευκό» μαρτύριο; Ἀκοῦστε: Στήν καθημερινή μας ζωή, ἀγαπητοί μου, μᾶς ἔρχεται ὕπουλα καί προκλητικά ἡ ἁμαρτία ἐνώπιόν μας: Νά θυμώσουμε, νά κατηγορήσουμε τόν ἄλλο, νά ἀπατήσουμε καί νά ἀδικήσουμε τόν ἄλλο, νά σκεφτοῦμε πονηρά καί νά πράξουμε τά πονηρά, κ.ἄ κ.ἄ., πού παρουσιάζονται στήν καθημερινότητα τῆς ζωῆς. Στίς προκλήσεις αὐτές τῆς ἁμαρτίας, ὅσο καί ἄν φαίνονται ἡδονικές καί εὐχάριστες καί εὔκολες, ὁ νέος καί κάθε πιστός χριστιανός πρέπει νά ἀπαντᾶ ἀρνητικά. Καί βέβαια δέν εἶναι εὔκολο νά ἀρνεῖται κανείς τήν ἡδονική ἁμαρτία. Ἀλλά κάνοντας τήν προσευχή του καί λέγοντας σάν τόν Νέστορα τήν κραυγή «Θεέ τοῦ Δημητρίου βοήθει μοι», θά τό πετύχει. Ἔτσι, ἔρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του, γιατί κρατήθηκε καθαρός καί μέ τήν καθημερινή αὐτή ἄσκηση στόν πνευματικό ἀγώνα δυναμώνεται ἡ πνευματική θέληση, καί κλίνει ἡ ψυχή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ· σταθεροποιεῖται ἔπειτα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ κλίση αὐτή καί ὅταν ἔλθει τό μαρτύριο τοῦ αἵματος τόν βρίσκει ἔπειτα γιά σταθερή ὁμολογία καί θάνατο.

 

Τελευταῖα, ὦ ἐκλεκτοί νέοι, ἔχω νά σᾶς εὐχηθῶ νά μοσχοβολήσετε, γιατί ὁ ἅγιος Δημήτριος λέγεται «Μυροβλύτης». Καί βέβαια μυρόβλησε γιατί εἶχε καθαρότητα ζωῆς, εἶχε ἁγνότητα, ἔγινε δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό δέ Ἅγιο Πνεῦμα ἐκφράζεται παραστατικά στήν λατρεία μας μέ τό μοσχοβολητό θυμίαμα.* Γιά τήν μοσχοβολητή αὐτή ζωή, ὦ ἐκλεκτοί νέοι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Θεσσαλονίκης, θά ἀρχίσετε μέ τό νά ποθεῖτε καί νά ζητᾶτε στήν προσευχή σας νά ἀγαπήσετε τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ δέ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι τό «Μύρον», τό ἐπιθυμητόν καί μοσχοβολητόν «ὑπέρ πάντα τά ἀρώματα» (Ἆσμ. Ἀσμ. 1,3). Πρίν ἀπό τόν ἐρχομό Του στόν κόσμο, προτοῦ δηλαδή νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός, τό Μύρον αὐτό ἦταν «Μύρον ἀφ᾽ ἑαυτοῦ μένον». Μέ τήν γέννηση ὅμως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ  χύθηκε τό Μύρον Χριστός καί «ἐπληρώθη ἡ οἰκία», ἡ οἰκουμένη ὅλη, «ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου» (Ἰωάν. 12,3). Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καί σώθηκε ὁ κόσμος καί τόν «ἠγάπησαν νεάνιδες» (Ἆσμ. Ἀσμ. 1,3) τόν Χριστόν, «Ὅν παῖδες εὐλογεῖτε, ἱερεῖς ἀνυμνεῖτε, λαός ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τούς αἰῶνας». ΑΜΗΝ!

† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

*«Θυμίαμά Σοι προσφέρομεν… ὅ προσδεξάμενος ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τήν Χάριν τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος».