ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΠΛΟ(π.Δημ.Μπόκου)

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ-ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ-2018

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

Στον καιρό των παραμυθιών, μια φορά κι έναν καιρό δηλαδή, ξεκίνησε ο Δεκατρής για μια δύσκολη αποστολή. Όπως έλεγε και τ’ όνομά του, ήταν ο μικρότερος ανάμεσα σε δεκατρία αδέλφια. Μα στο μυαλό και το θάρρος ήταν ο καλύτερος.

Η εξυπνάδα του προκάλεσε φθόνο στ’ αδέλφια του. Πήγαν λοιπόν στον βασιλιά και τον κατάφεραν να ζητήσει απ’ τον Δεκατρή το πιο επικίνδυνο πράγμα: Να φέρει το άλογο ενός φοβερού δράκου.

Ο Δεκατρής διέσχισε ένα πυκνό δάσος, γεμάτο εμπόδια και αγρίμια, μα με την αξιοσύνη του τα ξεπέρασε όλα. Κάποια στιγμή όμως έφτασε μπροστά σ’ ένα μεγάλο ποτάμι. Κατέβαινε με δυνατή βοή από το βουνό και τα ορμητικά νερά του άφριζαν.

Ο Δεκατρής κατάλαβε πως ήταν αδύνατο να το διαβεί. Η ανθρώπινη δύναμη και εξυπνάδα δεν έφταναν για να υπερπηδήσει κι αυτό το εμπόδιο. Μα και πάλι δεν έχασε το θάρρος του. Είχε φυλάξει για μια τέτοια περίσταση ένα τελευταίο όπλο. Ύψωσε τα μάτια του ψηλά και φώναξε:

–  Ευχή της μάνας μου και του πατέρα μου, κάμετε καμάρα να περάσω.

Αμέσως μια μεγάλη καμάρα γεφύρωσε το πλημμυρισμένο ποτάμι κι ο ήρωάς μας πέρασε απέναντι. Μόλις πάτησε το πόδι του στην άλλη όχθη, το γεφύρι χάθηκε το ίδιο αστραπιαία, όπως είχε φανεί.

(Ελεύθερη σύνθεση παραμυθιών του τόπου μας).

Τώρα είσαι συ που, σαν άλλος ήρωας του παραμυθιού, ετοιμάζεσαι για τη δύσκολη αποστολή σου. Να μπεις στον στίβο των εξετάσεων. Και θέλεις σίγουρα ένα καλό αποτέλεσμα. Μια επιτυχία.

Ασφαλώς μπαίνεις στον αγώνα πάνοπλος. Έχεις αξιοποιήσει στο έπακρο τις δυνατότητές σου. Διάβασες, κουράστηκες, αγρύπνησες, ίδρωσες. Όλες σου οι ικανότητες επιστρατεύτηκαν.

Τώρα όμως βρίσκεσαι στην κρίσιμη στιγμή. Ό,τι είχες να κάμεις, το έκαμες. Εξάντλησες τα δικά σου μέσα. Ετοιμάστηκες αρκετά; Κανείς δεν ξέρει. Η αγωνία και η ανησυχία είναι φυσικό να βρίσκουν τώρα έδαφος στην ψυχή σου.

Σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή σκέψου, πως απομένει και στο δικό σου οπλοστάσιο ένα τελευταίο όπλο. Θυμήσου την ευχή που μπόρεσε να γεφυρώσει αδιάβατο ποτάμι. Πριν μπεις στον αγώνα, ρίξε και συ τα μάτια σου ψηλά. Κάνε μια ευχή. Κάλεσε κοντά σου Εκείνον, που μπορεί να σταθεί στη μάχη δίπλα σου.

Όσο δυνατός κι αν είσαι, ένας καλός σύμμαχος πάντα χρειάζεται. Ιδιαίτερα στις κρίσιμες στιγμές που κρίνουν την έκβαση της μάχης. Κάλεσε κοντά σου Εκείνον, που έχει όχι μόνο δύναμη, μα και αγάπη για σένα.

Κι ας γίνει αυτό η αρχή μιας βαθύτερης σχέσης μαζί Του. Που δεν θα ξεκινάει από ανάγκη, όπως τώρα. Ούτε θα αποβλέπει στο βραχυπρόθεσμο κέρδος μιας κάποιας επιτυχίας. Η σχέση γίνεται πολύ δυνατή, όταν την κάνεις ελεύθερα, επειδή το θέλεις εσύ από μόνος σου να είσαι μ’ Εκείνον.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

π. Δημήτριος Μπόκος

 

 

 

Αντιύλη

Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

Τηλ. 26820 25861/23075/6980 898 504

e-mail: antiyli.gr@gmail.com

 

 

 

 

 

Διαδίδω την «Α ν τ ι ύ λ η»

Ἐκτυπώνω/προωθώ σε φιλικά μου e-mails

 

Advertisements

Η επέτειος της άλωσης της Πόλης, μας βρίσκει να ζούμε μια νέα άλωση;

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

Ποτέ δεν χάθηκε ένα έθνος, ένας λαός, ένεκα οικονομικών λόγων. Το αίτιο είναι η σήψη της κοινωνίας. Και τα σπέρματα αυτής σήψης, τα βιώνουμε ήδη.

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Το είπε και ο Μαρξ, ότι επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Υπάρχουν όμως κοινά σημεία σε γεγονότα που απέχουν χρονικά μεταξύ τους, και που αξίζει να τα προσέξει κάποιος, ιδιαίτερα αν θέλει να μελετήσει τα συμβάντα και στον πρόναο της πολιτικής.

Επέτειος σήμερα της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης και οι ομιλητές θα αναφερθούν στον ηρωισμό των υπερασπιστών της και θα αναδείξουν σκηνές που θα συγκινήσουν το ακροατήριο. Καλό θα ήταν όμως, να γίνει αναφορά και στο πώς έφθασε η Πόλη να γίνει έρμαιο των διαθέσεων των εχθρών της.

Και πρώτα απ’ όλα να ειπωθεί, ότι η Κωνσταντινούπολη δεν ήταν τότε πρωτεύουσα κάποιας Αυτοκρατορίας, διότι αυτή είχε ήδη είχε καταλυθεί προ πολλού χρόνου. Την εποχή της Άλωσης, η άλλοτε κραταιά Αυτοκρατορία είχε περιορισθεί εδαφικά, στην…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 514 επιπλέον λέξεις

Ιστορική παρένθεση δύο αιώνων

 

ααα

Ιωάννης Κ. Νεονάκης MD, MSc, PhD

Ευθύς εξ αρχής θα ήθελα να ξεκαθαρίσω και να τονίσω τη σπουδαιότητα ενός ζητήματος: παρότι το σύγχρονο ελληνικό κράτος συγκροτήθηκε τον 19ο και 20ο αιώνα με καθαρά εθνικά κριτήρια, εντούτοις απετέλεσε και παραμένει η κύρια συλλογικότητα στην οποία υπάρχει ακόμα και ζει ο ρωμαίικος πολιτισμός. Παρά τις πολλαπλές στρεβλώσεις υπάρχουν ακόμα και σήμερα και συνεχώς αυξάνονται και ενισχύονται εστίες και φορείς του ρωμαίικου πολιτισμού, υπάρχει το φύραμα το οποίο αθόρυβα και συνεχώς προάγει τη ζύμωση. Ως εκ τούτου η ισχύς και η ακεραιότητα του ελληνικού κράτους αποτελεί μεγίστης σημασίας ζήτημα και θα πρέπει αυτή να διαφυλαχθεί με κάθε τρόπο και μέσο.

Ο σεβασμός στο ιερό και η κοινωνιοκεντρική προοπτική του ελληνικού κόσμου μετά τους χρόνους του Μεγάλου Αλέξανδρου και κατά τους ελληνιστικούς χρόνους θα εξελιχθεί σε έναν πολιτισμό του προσώπου που ανοίγει νέες προοπτικές στον άνθρωπο σε οικουμενικό επίπεδο. Αυτός ο οικουμενικός πολιτισμός του προσώπου με την επίδραση και ζύμωση του χριστιανισμού και την προοπτική της ενσάρκου αναστάσεως θα μετουσιωθεί προοδευτικά προσωπικώς και συλλογικώς σε έναν τρόπο του ζην με εσχατολογική προοπτική.

Αυτός είναι και ο κεντρικός άξονας του δικού μας πολιτισμού, του ρωμαίικου πολιτισμού. Οι προαπελθόντες, συγκαιρινοί και μέλλοντες ελθείν φορείς του πολιτισμού αυτού συγκροτούν εν ελευθερία και ενότητι, ασυγχύτως και αδιαιρέτως ένα συνεχώς υπάρχον και λειτουργούν θεανθρώπινο σώμα, το οποίο εντάσσεται στον ιστορικό χρόνο και προτείνεται ως σωτηριολογική δυνατότητα σε όλον τον κόσμο. Αυτής της προοπτικής φορέας είναι το Γένος μας και αυτή η σωτηριώδης πρόταση προς την οικουμένη είναι η βαθιά ευθύνη του. Αυτή είναι η προοπτική της ρωμηοσύνης, ενός πολιτισμού που είναι υπεράνω εθνικής καταγωγής, γλωσσικών ή άλλων διακρίσεων, που απευθύνεται ως σωτηριολογική πρόταση σε όλον τον κόσμο, που προσλαμβάνει εν ελευθερία όσους το επιθυμούν και τους χαρίζει νέες οντολογικές προοπτικές.

Ως ευσεβές Γένος των Ρωμηών, ως Ρωμαίικο πορευθήκαμε στην ιστορία για περίπου 15 αιώνες. Στις αρχές του 19ου αιώνα, κατά την ίδρυση του νεοελληνικού κρατιδίου, κάναμε ως συλλογικότητα μια μεγάλη στροφή: απεμπολώντας την ιδιοπροσωπία μας και τη δική μας παράδοση χιλιετιών αποδεχτήκαμε τις δυτικές κοινωνικοπολιτικές αντιλήψεις περί εθνικισμού και έκτοτε πορευόμαστε με κριτήρια και προτάγματα έθνους-κράτους και μάλιστα καθαρού. Αυτή η αλλαγή στον τρόπο αντίληψης των πραγμάτων, η οποία εν πολλοίς ήταν επιβαλλόμενη από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, απετέλεσε κολοσσιαίας σημασίας καμπή για την ιστορία και την εξέλιξή μας. Όχι μόνο γιατί χάσαμε την οικουμενικότητα μας, την προσωπικώς και συλλογικώς εσχατολογική νοηματοδότηση μας, το όραμα και την προοπτική μας, αλλά και γιατί έκτοτε αναγκαζόμαστε συνεχώς να σκεφτόμαστε και να δρούμε σε ένα πλαίσιο το οποίο είναι ξένο για μάς και το οποίο συνεχώς και ορθώς το αρνιόμαστε εσωτερικά ως μη συνάδον με το καθ’ ημάς ιερόν.

Αυτά όμως όλα και ως προς το προσωπικό και ως προς το θεσπισμένο συλλογικό επίπεδο οδηγούν σε συνεχείς εσωτερικές συγκρούσεις και αντιφάσεις, σε πολλαπλή απονεύρωση μέχρι του σημείου του πλήρους μηδενισμού, σε αποτυχία κατάφασης και δημιουργικής πρόσληψης του κόσμου και σε αδυναμία χάραξης αυτόφωτης ιστορικής πορείας. Για τη δυτική σκέψη και τους δυτικούς ανθρώπους αυτό το πλαίσιο είναι βεβαίως η φυσική απόληξη της δικής τους μακρόχρονης πορείας και παράδοσης και μπορούν να δρουν εντός του με σχετική άνεση και «ορθολογισμό». Για μάς όμως είναι ξένο και μάς καθηλώνει. Είναι το πεδίο φυσικής δράσης της δυτικής σκέψης και όσο εμείς παραμένομε εκεί θα συρρικνωνόμαστε όχι μόνο πνευματικά, αλλά και υλικά σε όλα τά επίπεδα από το επίπεδο του καθημερινού βίου μέχρι το επίπεδο της κρατικής μας οντότητας και υπόστασης.

Εάν λοιπόν συνεχίσομε να αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα με κριτήρια και όρους εθνικού και έθνους-κράτους παίζομε ακριβώς στο γήπεδο της δυτικής αντίληψης και με τους κανόνες της δυτικής σκέψης και θα είμαστε συνεχώς υποτελείς και ενεργούμενα μέχρι σχεδόν της εξαλείψεως ή αφομοιώσεως μας.  Θα παραμείνομε άλλο ένα δηλαδή μικρό πιόνι στη σκακιέρα των διεθνών συσχετισμών και εξελίξεων, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα προϊόντος του χρόνου θα καταστεί έτι μικρότερο συρρικνούμενο ακόμα και εδαφικώς μέχρι τα όρια του αρχικού σχεδιασμού των ξένων για μάς, στα όρια αυτού που οι ίδιοι αντιλαμβάνονται ως Graecia, στα όρια δηλαδή της «κλασικής Ελλάδα», στα όρια της Αθήνας και της Σπάρτης, στα όρια της Στερεάς και της Πελοποννήσου. Ένα μικρό, αδύναμο και πλήρως ελεγχόμενο προτεκτοράτο, μιά «Ελλάδα» στα όρια της «ιστορικής νομιμοποίησης» της, όπως φυσικά αυτοί την αντιλαμβάνονται και όπως αυτή τους συμφέρει. Ένα κράτος μικρό, ασθενές με πολλαπλά εγγενή προβλήματα και ως εκ τούτου απλώς ενεργούμενο και πλήρως ελεγχόμενο.

Και εάν δεν μας αφανήσουν πλήρως αυτό θα είναι για έναν απλό λόγο: οι Μεγάλες Δυνάμεις σε μιαν ευρύτερη περιοχή επιζητούν γεωστρατηγικά τα επιμέρους κράτη να έχουν μια σχετική ισορροπία δυνάμεων, ούτως ώστε να διευκολύνονται οι χειρισμοί στην ευρύτερη σκακιέρα και να αποσοβούνται πιθανές αντιρρήσεις και αντιδράσεις από κάποιο κράτος με την απειλή αστάθειας. Και επειδή ο λαοί στην περιοχή πολιτισμικά είναι πολύ κοντά και ουσιαστικά δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα σε επίπεδο αξιών, το μόνο που μένει για τη μόχλευσή τους είναι ο εθνικιστικός φανατισμός και τα εγωιστικά φληναφήματα για μεγέθυνση και ενίσχυση των κρατών. Με άλλα λόγια ο Διεθνής Παράγοντας (όπως μάθαμε να τον λέμε) το πιο πιθανόν είναι σε βάθος χρόνου να ενισχύσει τα βόρεια όμορα σε μας κράτη εις βάρος της πατρίδας μας.

Τέλος, όπως έχει δείξει η ιστορία, τα τεράστια αποθέματα υδρογονανθράκωνμια χώρας, συνήθως αντί για πλεονέκτημα γίνονται μεγάλη κατάρα για τη χώρα καθώς όλοι οι πάτρονες σπεύδουν να εκμεταλλευτούν τη δύναμη εις βάρους του πραγματικού δικαιούχου, τον οποίο συστηματικά και μεθοδευμένα γονατίζουν και τον αλυσοδένουν πλήρως. Και φαίνεται ότι η περιοχή μας εκτός από μεγάλη γεωστρατηγική σημασία έχει και τεράστια αποθέματα ορυκτού πλούτου.

Ως υπερεθνικό, ευσεβές Γένος των Ρωμηών οι προοπτικές μας είναι οικουμενικές, πανανθρώπινες, σωτηριολογικές, εσχατολογικές και αιώνιες. Σαν Ελληνικό έθνος και μάλιστα σχετιζόμενο και καθοριζόμενο από το Ελλαδικό έθνος-κράτος οι δυνατότητές μας είναι πεπερασμένες και η πορεία μας θνησιγενής. Ως ρωμηοσύνη ανοίγονται πολύ μεγάλες προοπτικές στον μετανεωτερικό 21ο, αλλά και στον 22ο αιώνα, ενώ σαν Ελλαδισμός οι προοπτικές είναι φθίνουσες μέχρι του σημείου της πολλαπλής σμίκρυνσης (ακόμα και εδαφικής) της πατρίδος μας .

Σε λίγα χρόνια συμπληρώνονται δύο αιώνες από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους, το οποίο θεμελιώθηκε και αρθρώθηκε με καθαρά εθνικά κριτήρια και προτάγματα οδηγώντας μας σε έναν «διασκοτισμό» (sic) πολλαπλών στρεβλώσεων. Ας επιταχύνομε τον πνευματικό μας βηματισμό προς την κατεύθυνση της απελευθέρωση του νοός μας από αυτόν τον σκοτασμό. Και αυτή η περίοδος του σκοτασμού ας αποτελέσει για μάς και το Γένος μας απλώς άλλη μια μικρή παρένθεση δύο αιώνων στη συνεχή, αγλαοφανή ιστορική του πορεία προς τά έσχατα.

Πηγή

 

Η Πύλη του Αγίου Ρωμανού… Σήμερα!

 Γιώργος Θαλάσσης 

Η περιγραφή της θρυλικής μάχης – θυσίας στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού που κάθε Έλληνας πρέπει να γνωρίζει για να είναι έτοιμος να πράξει το ίδιο.
Ατενίζοντας τις φωτογραφίες από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού σήμερα αλλά και την Πόλη των Ονείρων μας θα πρέπει να έχουμε την αίσθηση ότι η μάχη δεν τελείωσε το 1453. Συνεχίζεται σήμερα και ξεκινά από μέσα μας!
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Νέα Ρώμη

Ότι έχει απομείνει από την εξωτερική Πύλη του Αγίου Ρωμανού
Η Πύλη από ψηλά (1970)

Ξαφνικά κάποιος κοίταξε ψηλά και είδε τουρκικές σημαίες να κυματίζουν στον πύργο επάνω από την Κερκόπορτα. Ακούστηκε η κραυγή : «η Πόλης εάλω!»
Ενόσω παρακαλούσε τον Τζουστινιάνι, (να μην αποχωρίσει από την μάχη) ο Αυτοκράτορας πληροφορήθηκε την είσοδο των τούρκων μέσα από την Κερκόπορτα. Έσπευσε αμέσως εκεί, αλλά έφτασε πολύ αργά. Μερικοί από τους Γενοβέζους εκεί είχαν καταληφθεί από πανικό (λόγο αποχώρησης του Τζουστινιάνι). Μέσα στην σύγχυση ήταν αδύνατο να κλείσουν την πόρτα. Οι τούρκοι ξεχύθηκαν μέσα από αυτή, και τώρα οι άνδρες των Μποκκιάρντι ήταν πολύ λίγοι για να τους απωθήσουν.


Ο Κωνσταντίνος έστρεψε το άλογο του πίσω στην κοιλάδα του Λύκου ( Πύλη Αγίου Ρωμανού) και στα ανοίγματα στο φράχτη (διαλυμένα τείχη). Μαζί του βρισκόταν ο γενναίος Ισπανός που ισχυριζόταν ότι ήταν εξάδερφος του, ο Δον Φρανσίσκο από το Τολέδο, ο πραγματικός του εξάδελφος, Θεόφιλος Παλαιολόγος, και ένας πιστός συμπολεμιστής, ο Ιωάννης Δαλμάτης. Μαζί προσπάθησαν, αλλά μάταια, να συσπειρώσουν τους Έλληνες. Η σφαγή ήταν πολύ μεγάλη. Κατέβηκαν από τα άλογα τους και για μερικά λεπτά οι τέσσερις τους κράτησαν την πρόσβαση προς την Πύλη από την οποία είχε μεταφερθεί ο Τζουστινιάνι. Η Πύλη είχε φρακάρει από χριστιανούς στρατιώτες που προσπαθούσαν να διαφύγουν, καθώς έπεφταν επάνω τους όλο και περισσότεροι γενίτσαροι.

Ο Θεόφιλος φώναξε ότι προτιμούσε να πεθάνει παρά να ζει και εξαφανίστηκε μέσα στις ορδές που κατέφθαναν. Ο ίδιος ο Κωνσταντίνος γνώριζε τώρα ότι η αυτοκρατορία ήταν χαμένη, και δεν επιθυμούσε να ζήσει περισσότερο από αυτήν. Πέταξε από πάνω του τα αυτοκρατορικά του εμβλήματα και με τον Δον Φρανσίσκο και τον Ιωάννη Δαλμάτη στο πλευρό του ακολούθησε το Θεόφιλο. Δεν τον ξαναείδαν πια.

Steven Runciman