«Ἄνθρωπος δέ  τις ἦν πλούσιος…εὐφραινόμενος καθ΄ ἡμέραν λαμπρῶς»(ΚΥΡΙΑΚΗ Ε ΛΟΥΚΑ)

Η e- βιβλιοθήκη

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Ἡ Εὐαγγελική περικοπή σήμερα, ἀδελφοί μου, δεικνύει πόσον ὀλέθριες εἶναι οἱ συνέπειες, τῆς μή καλῆς χρήσεως τοῦ πλούτου. Διασαφηνίζεται μέσῳ τοῦ πλουσίου, τό λεχθέν: «Τό ἐν ἀνθρώποις ὑψηλόν, βδέλυγμα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ», καί «ἐπικατάρατος ὁ φρόνιμος παρά σεαυτῷ». Ἐμφανίζεται δέ ἡ ἀλήθεια αὐτή, μέσῳ τῆς ἀθλιότητος καί τῆς ὀδύνης πού βιώνει ὁ πλούσιος ἐν τῷ Ἅδῃ, ὅπως καί ὅτι ὑπάρχει ὄντως μερική κρίσις μετά τόν θάνατον.

Ἐπικυρώνεται ἐντούτοις ἀπό τόν διάλογον τοῦ Ἀβραάμ μέ τόν πλούσιο, ἡ διακήρυξις: «εἰ Μωϋσέως καί τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδέ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ, πεισθήσονται ». Γι’ αὐτό καί στούς Φαρισσαίους πού ζητοῦσαν ἐπίμονα σημεῖον, δέν ἔδωσε ὁ Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, εἰ μή τό σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ἐξάγεται λοιπόν ἀβίαστα τό συμπέρασμα, ὅτι οἱ Φαρισσαῖοι δέν ἔχουν καμία δυνατότητα σωτηρίας, ὡς περιτετμημένοι καί ἀπόγονοι κατά σάρκα τοῦ Ἀβραάμ, ὡς ἰσχυρίζονται, ἐάν δέν πιστέψουν στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί προσκυνήσουν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 844 επιπλέον λέξεις

Η αρχαία στάμνα με το αίμα του Αγίου Δημητρίου!

Η αρχαία στάμνα με το αίμα του Αγίου Δημητρίου!

– Αποστόλου Σπύρου.

Στον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Θεσσαλονίκη φυλάσσεται ένα από τα σημαντικότερα κειμήλια της Ορθοδοξίας. Πρόκειται για το ιερό κεράμιο, μία αρχαία στάμνα, που εμπεριέχει μέσα χώμα και αίμα από το μαρτύριο του προστάτη της πόλης.

Κατά καιρούς, είτε τυχαία είτε ύστερα από αρχαιολογική έρευνα, βρέθηκαν διάφορα φιαλίδια, τα οποία προέρχονταν από τον τάφο του Αγίου Δημητρίου. Τα φιαλίδια αυτά προορίζονταν για να διαφυλάττουν μέσα οι προσκυνητές μύρο η χώμα διαποτισμένο από το μύρο του Αγίου Δημητρίου.

Ο προϊστάμενος του ναού Αρχιμανδρίτης Δαμασκηνός Πέτικας κάνει γνωστό ότι η εκκλησία απέκτησε αυτό το σημαντικό κειμήλιο στις 23 Οκτωβρίου 1985 και εξιστορεί ότι η στάμνα βρίσκονταν στα χέρια της οικογένειας Σάββα, μίας παλαιάς οικογένειας της Θεσσαλονίκης, η οποία κατοικούσε από την βυζαντινή εποχή σε ένα σπίτι κάτω από το ναό του Αγίου Δημητρίου, γύρω από το σημερινό ναό του Αγίου Νικολάου. Το σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς από την μεγάλη
πυρκαγιά του Αυγούστου του 1917 και τότε καταστράφηκαν κι όλες οι έγγραφες μαρτυρίες σχετικά με την ιστορία της οικογένειας και την απόκτηση της στάμνας.

ΥΠΟΓΕΙΑ ΣΤΟΑ

Σύμφωνα με προφορικές αφηγήσεις στο σημείο όπου ήταν το σπίτι υπήρχε και ένα μικρό παρεκκλήσι (προσκυνητάρι) μέσα στο οποίο -σε ειδική κατασκευασμένη κόγχη- βρισκόταν ένα ξύλινο κιβώτιο χρώματος βαθύ πρασίνου με παραστάσεις λουλουδιών κίτρινου χρώματος και μέσα σε αυτό φυλασσόταν η στάμνα. Στο παρεκκλήσι, μάλιστα, πήγαιναν από μία υπόγεια σήραγγα μήκους περίπου έξι μέτρων, η οποία μετά την πυρκαγιά καταστράφηκε. Κατά την παράδοση η στάμνα αρχικά ήταν σφραγισμένη. Μεταγενέστερα, όμως, με την προτροπή κάποιου κληρικού της οικογένειας, ανοίχτηκε και με πολύ μεγάλη φειδώ χορηγήθηκε λίγο μύρο σε ασθενείς, οι οποίοι το αναμείγνυαν με νερό και το έπιναν ύστερα από εικοσιτετράωρη νηστεία. Οι ίδιοι άνθρωποι περιέγραφαν ότι οι νοσούντες γίνονταν καλά και ενισχύονταν η πίστη τους προς τον άγιο.

Κατά την μεγάλη πυρκαγιά του 1917 η οικογένεια μέσα στον πανικό της να διασωθεί εγκατέλειψε γρήγορα το σπίτι, αλλά δεν εγκατέλειψε το ιερό αυτό κειμήλιο. Πρώτη τους σκέψη ήταν να διαφυλάξουν την θρησκευτική τους κληρονομιά, την στάμνα του προστάτη αγίου τους. Ετσι, λοιπόν, κατάφεραν να σκάψουν στην αυλή και να κρύψουν εκεί την πολύτιμη στάμνα. Λίγες μέρες αργότερα η Φωτεινή Χριστοδούλου -παιδί τότε- συνοδευόμενη από τον θείο της, έσκαψαν και ανέσυραν την στάμνα. Μάλιστα, από τα χτυπήματα με την αξίνα έσπασε λίγο το στόμιο, αλλά ευτυχώς οι ζημιές δεν ήταν ανεπανόρθωτες. Κατόπιν, η στάμνα μεταφέρθηκε στο σπίτι της αδελφής της Σμαρώς στην οδό Πραξιτέλους και από τότε έπαψε να είναι γνωστή η ύπαρξή της στους Θεσσαλονικείς. Ωστόσο, η επιθυμία της οικογένειας ήταν να παραδοθεί στο ναό, όταν αυτός θα έχει αποκατασταθεί.

Με τη μεταφορά της Τίμιας Κάρας του Αγίου μεγαλομάρτυρος στη Θεσσαλονίκη στις 25 Οκτωβρίου 1978 ο τελευταίος γόνος της οικογένειας Αστερίου Παπακωνσταντίνου, Κωνσταντίνος, Δικηγόρος στην Αθήνα και γιος της Σμαρώς, ο οποίος ήταν και ο κάτοχος της στάμνας αποφάσισε να την παραδώσει ο ίδιος, ώστε να βρίσκεται μαζί με τα ιερά λείψανα του αγίου. Εντούτοις δεν πρόλαβε, αφού απεβίωσε αιφνιδίως. Η Φωτεινή Χριστοδούλου, όμως, ως η τελευταία απόγονος της οικογένειας Σάββα, αποφάσισε να εκπληρώσει την επιθυμία όλων των προγόνων της και παρέδωσε την στάμνα με το ιερό μύρο, ώστε να κατατεθεί στο ιερό κιβώριο του Αγίου.

ΦΥΛΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΚΕΥΟΦΥΛΑΚΙΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ

Η παλαιά οικογένεια της Θεσσαλονίκης Σάββα, οι ρίζες της οποίας χάνονται στα βάθη του αιώνα πίστευε ακράδαντα ότι η στάμνα και το ιερό μύρο που υπήρχε μέσα ήταν γνήσια. Αλλωστε, η μορφή της παλαιάς οικίας και τα γύρω από αυτήν αρχαία λείψανα επιβεβαιώνουν ότι στο σημείο εκείνο βρίσκονταν η «καταφυγή», δηλαδή η υπόγεια στοά στην οποία δίδαξε ο Άγιος. Μάλιστα ο Θεσσαλονικεύς αρχαιολόγος Πέτρος Παπαγεωργίου ερευνητής της Βυζαντινής Θεσσαλονίκης, στην μελέτη του «Περί αρχαίας εικόνας του μεγαλομάρτυρα Αγίου Δημητρίου του πολιούχου της Θεσσαλονίκης» το 1982 αναφέρει επί λέξει ότι «μέσα στην στάμνα φυλάσσεται αποξηραμένο αίμα του Αγίου Δημητρίου το οποίο αναμειγμένο με νερό θεραπεύει κατά την πίστη του λαού τους πυρέσσοντας, κατά την πίστη του λαού». Σήμερα το ιερό αυτό κεράμιο φυλάσσεται με σεβασμό στο σκευοφυλάκιο του ναού, μαζί με τα ιερά σκεύη και τα ιερά λείψανα των αγίων μεγαλομαρτύρων.

Τίθεται προς προσκύνηση κατά τον εσπερινό του Αγίου Δημητρίου, ενώ δεν αποκλείεται κάποια στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, να τοποθετηθεί στο ιερό κιβώριο, όπου τίθενται τα λείψανα του προστάτη της Θεσσαλονίκης, ώστε να μπορούν να προσκυνήσουν οι εκατοντάδες πιστοί που επισκέπτονται καθημερινά τον ναό.

*Αναδημοσίευση από την εφημερίδα “Ορθόδοξη Αλήθεια” –orp.gr

Ο άκρατος οικουμενισμός εις το λεγόμενον ‘’εορτολόγιον’’ του Bose 

e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Αν προστρέξει κανείς στο οικουμενιστικό ‘’εορτολόγιο – μαρτυρολόγιο’’ της συγκρητιστικής οικουμενιστικής κοινότητας του Bose, το καλούμενο ‘’Monastero di Bose’’, το οποίο λειτουργεί κάτω από το Βατικανό, θα παρατηρήσει ότι για παράδειγμα κατά τις 30 Ιουλίου, η οικουμενιστική αυτή κοινότητα εορτάζει κάποιον Αγγλικανό ‘’άγιο’’ William Wilbeforce (κοινωνικό μεταρρυθμιστή), τους Λουθηρανούς William Penn και Augast Vilmar, τον μονοφυσίτη Gregory bar Herbraeus κλπ, κατά τις 31 Ιουλίου, τον Λουθηρανό Bartolomé de Las Casas, τον μονοφυσίτη Slemun κλπ.

Παρατηρούμε ότι οι Έλληνες Ορθόδοξοι Άγιοι στο λεγόμενο ‘’εορτολόγιο – μαρτυρολόγιο’’ της συγκρητιστικής οικουμενιστικής κοινότηταςτου Bose, συμπεριλαμβάνονται στην ίδια ‘’ενότητα’’ με τους Ουνίτες, οι οποίοι αναφέρονται ως ‘’Ελληνες Καθολικοί’’, η οποία ενότητα τιτλοφορείται ‘’Ορθόδοξοι και Έλληνες – καθολικοί’’ (Ortodossi e Greco – cattolici) και γίνεται εύκολα αντιληπτή η σκοπιμότητα της ομαδοποίησης. Θα πρέπει να παρατηρήσομε ότι για τους Παπικούς γίνεται ενιαία αναφορά με την ονομασία ‘’Δυτικών Ρωμαιοκαθολικών’’.

Το συγκρητιστικό…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 294 επιπλέον λέξεις

O  περίεργος καβαλάρης και ο χότζας

Είχε γεννηθεί σε αυτή την πόλη που την αγαπούσε πολύ και ήταν ιμάμης στο Pişmaniye τζαμί, ένα ιερό τέμενος όπου στον περίγυρο του βρίσκονταν θαμμένοι πολλοί ιεροκήρυκες και άγιοι της αληθινής πίστης.

Πολύ κοντά, πιο ανατολικά, βρίσκονταν το Kasimiye τζαμί, πολύ παλιός και μεγάλος ναός που κάποτε ήταν των απίστων.

Το τζαμί του βρίσκονταν λίγο πιο πάνω προς τα ανατολικά από το μεγάλο Κονάκι και από τον μιναρέ του είχε μια πανέμορφη θέα σε όλο τον μαγευτικό κόλπο, μέχρι απέναντι στο ιερό βουνό των αρχαίων κατοίκων.

Το τελευταίο καιρό δεν αισθάνονταν καλά και είχε κάποια τσιμπήματα στο στήθος, ενώ ένοιωθε ένα αίσθημα κενού και ανικανοποίητου να τον διακατέχει. Πολλές φόρες τον είχαν δει την νύχτα να κάθεται στην αυλή του τεμένους πολύ σκεπτικός· έλεγαν πως προσεύχεται.

Εκείνο το βράδυ είχε ξανά δυνατά τσιμπήματα στο στήθος και δεν αισθάνονταν καθόλου καλά, ούτε μπορούσε να κοιμηθεί και είχε βγει στην αυλή. Έξω ο ουρανός ήταν γεμάτος άστρα. Ήταν τέλη Οκτωβρίου και δεν είχε πολύ κρύο. Κάθονταν στο μεγάλο πεζούλι και προσπαθούσε να ηρεμήσει, αλλά τα τσιμπήματα δεν έλεγαν να σταματήσουν. Για μια στιγμή νόμισε πως πλησίασε το τέλος.

Τότε ξαφνικά ένιωσε ρίγος να διαπερνά όλο του το σώμα.

Από την μεγάλη είσοδο της αυλής εμφανίστηκε ένας καβαλάρης που τον πλησίασε.

Ήταν ένα νεαρό παλικάρι, φαίνονταν πολεμιστής με ένα μεγάλο κοντάρι και φορούσε κάτι περίεργα ρούχα, που δεν κατάλαβε από που ήταν.

Τον κοίταξε με έντονο αλλά όχι εχθρικό βλέμμα και ένοιωσε μια ζέστη στο κορμί του, ενώ τα τσιμπήματα στο στήθος είχαν σταματήσει.

-Εγώ μόνο μπορώ να σε βοηθήσω αλλά πρέπει και εσύ να κάνεις κάτι, του είπε με ζεστή φωνή.

-Τι πρέπει ένα κάνω, ρώτησε με αγωνία.

-Θα πας στο Kasimiye τζαμί, θα κατέβεις κάτω στην υπόγεια αίθουσα και θα ζητήσεις από τον φύλακα να σου δώσει λάδι από το καντήλι που καίει συνέχεια. Θα αλείψεις με αυτό το στήθος σου και θα γίνεις καλά.

Ξύπνησε τότε και κατάλαβε πως είχε αποκοιμηθεί.

Το όραμα όμως ήταν τόσο ζωντανό που τον είχε ταρακουνήσει.

Ποιός ήταν αυτός ο περίεργος καβαλάρης με την τόσο ζεστή φωνή;

Το άλλο πρωί αποφάσισε να κάνει ότι είχε δει στο όραμα.

Πήγε στο Kasimiye τζαμί και κατέβηκε όπου του είχε υποδείξει ο καβαλάρης. Εκεί ήταν ο φύλακας, ένας γνωστός πιστός του Προφήτη και παραδίπλα έκαιγε ένα καντήλι πάνω από ένα σημείο. Ο φύλακας τον κοίταξε με περιέργεια που είχε έρθει τόσο νωρίς το πρωί και αφού τον καλωσόρισε τον ρώτησε τι ήθελε.

-Αυτό το καντήλι γιατί καίει συνέχεια, ρώτησε εκείνος.

-Είναι το καντήλι του Αγίου. Οι άπιστοι τον λατρεύουν σαν πολιούχο, αλλά και εμείς τον πιστεύουμε. Το λάδι από το καντήλι έχει θεραπευτικές ιδιότητες και έχει θεραπεύσει πολλούς πιστούς του Προφήτη.

-Και ποιός είναι αυτός ο Άγιος των απίστων που τον πιστεύουν και οι πιστοί ;

-Είναι ο Άγιος Δημήτριος!

-Ποιός είναι ο Άγιος Δημήτριος ;

Ο φύλακας τότε του έδειξε με το δάχτυλο μια ξεθωριασμένη παλιά εικόνα που κείτονταν παραπέρα. Αυτός την πλησίασε και τότε ανατρίχιασε.

Η εικόνα ήταν του αλλόκοσμου καβαλάρη που τον είχε επισκεφτεί το περασμένο βράδυ στον ύπνο του.

Με φωνή τρεμάμενη είπε στον φύλακα:

-Δώσε μου σε παρακαλώ λάδι από το καντήλι.

Ο φύλακας αφού τον κοίταξε σκεπτικός, πήρε ένα μικρό φλιτζάνι και το γέμισε με το λάδι του καντηλιού.

Ο χότζας επέστρεψε ταραγμένος στο σπίτι του και αφού αλείφτηκε με το λάδι στο στήθος του, αισθάνθηκε αμέσως πολύ καλύτερα. Μέσα του όμως ένοιωσε να γκρεμίζονται όλα εκείνα με τα οποία είχε ανατραφεί μια ζωή.

Την άλλη μέρα ο χότζας είχε εξαφανιστεί.

Όσο και αν τον αναζήτησαν οι πιστοί του Pişmaniye τζαμιού, δεν μπόρεσαν να τον βρουν πουθενά. Σημειωτέον ότι Pişmaniye τζαμί σημαίνει το » «Τζαμί της Μετανοίας» ..

Τον επόμενο χρόνο κιόλας, τις ίδιες μέρες, τέλη Οκτωβρίου, αυτός ο Καβαλάρης έμπαινε θριαμβευτικά στην πόλη του, απελευθερώνοντάς την!

Από τις «Μυστικές Ιστορίες της Νύμφης του Θερμαϊκού»

ΠΗΓΗ triklopodia