Στον ναό του Αγίου Βασιλείου στην Άρτα γύρω στο 1950 (Μια συγκλονιστική και διδακτική εμπειρία του γιατρού Κ.Κοντογιάννη)

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

Εισαγωγικά

Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε την 21 Σεπτεμβρίου του 1957 στην εφημερίδα της Άρτας “Ελεύθερος Λόγος” από τον Αρτινό Ιατρό Κωνσταντίνο Κοντογιάννη(1912-1979), χειρούργο και γενικό διευθυντή του Νοσοκομείου του Μονάχου την περίοδο 1954-1961.

Η διήγηση.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Άρτα, δίπλα σ’ ανθρώπους φτωχούς αλλά έντιμους, που στερήθηκαν πολλά για να μου δώσουν μια καλύτερη ζωή. Μεγαλώνοντας με ψωμί κι αλάτι, κόπιασαν για να έχει το μοναχοπαίδι τους μόρφωση και αξία στην κοινωνία. Ο πατέρας μου δούλευε για το μεροκάματο απ’ τα χαράματα ως το σούρουπο στον κάμπο της Άρτας, και τον θυμάμαι να γυρίζει στα σκοτάδια, τσακισμένος από την κούραση αλλά πάντα με το χαμόγελο, σαν να ήξερε ότι ο μόχθος ο δικός του ήταν η δικιά μου η λευτεριά.

Πηγαίναμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, εγώ αυτός και η μάνα μου. Όταν αυτή πέθανε, ο πατέρας μου συνέχισε να με πηγαίνει και να ακούμε την λειτουργία…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.510 επιπλέον λέξεις

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΥΔΟΚΙΜΟΥ

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Στις 31 Ιουλίου η Εκκλησία μας εορτάζει τη μνήμη του Αγίου και Δικαίου Ευδοκίμου.  Ο Άγιος Ευδόκιμος  δικαίως έχει επικληθεί  και Δίκαιος, και καθώς ψάλλομε ‘’Παντός Δικαίους μνήμη μετ’ εγκωμίων γίνεται’’.

 

Ο Άγιος Ευδόκιμος  καταγόταν από την Καππαδοκία και έζησε τον 8οαιώνα,  τα χρόνια που στην Κωνσταντινούπολη ήταν αυτοκράτορας ο Θεόφιλος (829-842), πους ως γνωστό ήταν εικονομάχος.  Παρόλο που ο εικονομάχος αυτοκράτορας Θεόφιλος τον τίμησε με το υψηλό στρατιωτικό αξίωμα του στρατοπεδάρχη, ο Άγιος Ευδόκιμος  δεν συγκατένευσε στην πλάνη της εικονομαχίας, αλλά παρέμεινε Ορθόδοξος, για τούτο   ψάλλομε «τα δόγματα των Πατέρων φυλάττων αλώβητα, ορθόδοξον φρόνημα, συ εκ νεότητος έσχηκας».

 

Στον α΄ Κανόνα, στην ορθρινή Ακολουθία του Αγίου ψάλλομε «Τα δόγματα των Πατέρων φυλάττων αλώβητα, ορθόδοξον φρόνημα, συ εκ νεότητος έσχηκας, βίον ακηλίδωτον, και ευσυμπάθητον γνώμην αξιάγαστε.  Ου σύγχυσις κοσμική ουκ αρχής επικράτεια, ου δόξα επίκηρος, σου τον προς Κύριον έρωτα, ήμβλυνε Ευδόκιμε, αλλ’ ευδοκιμήσας όντως θείαις πράξεσιν.  Υψούμενος ταις ενθέοις μελέταις εκάστοτε, εχθρόν εταπείνωσας, και ιαμάτων ενέργειαν, είληφας Ευδόκιμε, κρίει δικαία του τα πάντα διευθύνοντος.  Σταλάζουσα γλυκασμόν η σορός των λειψάνων σου, πλουσίων ιάσεων, πάθη καθαίρει Ευδόκιμε, πίστει των τιμώντων σε, και καταφλέγει δαιμόνων πάσας φάλαγγας». Παρατηρούμε την Ορθόδοξη ισορροπία της εν Χριστώ ζωής, όπου η πνευματική ζωή συνηγορεί στον της Πίστεως αγώνα.

 

Οι γονείς του Αγίου, ο Βασίλειος και η Ευδοκία, ήταν πλούσιοι και ευσεβείς.  Ο Άγιος Ευδόκιμος ήταν πολύ ελεήμων και πολύ φιλάνθρωπος.  Παρόλο το μεγάλο στρατιωτικό αξίωμα του στρατοπεδάρχη, ο Άγιος Ευδόκιμος  παρέμεινε ταπεινός.  Στα Στιχηρά του Αγίου ψάλλομε, «Η ελεήμων καρδία και ευσυμπάθητος, ο της αγάπης λύχνος, ορφανών ο προστάτης, γυμνών και πενομένων ο σκεπαστής, σωφροσύνης το άγαλμα, των εντολών του Κυρίου ο πληρωτής, ευφημείσθω νυν Ευδόκιμος», γιατί όντως ήταν «ελεήμων καρδία και ευσυμπάθητος», «της αγάπης λύχνος» και «ορφανών ο προστάτης, γυμνών και πενομένων ο σκεπαστής».   Δεν θα αναφέρω το σύνηθες για κάποιους, ‘’αν και λαϊκός άγιασε’’,  καθότι τούτο δεν είναι εκκλησιολογικώς ορθό.

 

Και όπως αναφέρεται και στην Ακολουθία του, το Άγιο λείψανό του επιτέλεσε θαύματα πολλά. «Σταλάζουσα γλυκασμόν η σορός των λειψάνων σου, πλουσίων ιάσεων», ψάλλομε στην Ακολουθία του Αγίου.  Μέρος των λειψάνων του Αγίου Ευδοκίμου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.  Την Αγία Εικόνα του, καθότι Καππαδόκης ο Άγιος,  που έφεραν οι Μικρασιάτες κατά τον ανελέητο διωγμό του 1922, την τοποθέτησαν σε μικρό παρεκκλήσι στη Μυτιλλήνη.

 

«Υψηλόν τον βίον εσχηκώς, και ταις αναβάσεσι, ταις θεϊκαίς ολολαμπής γενόμενος, φωτισμόν μοι αίτησαι, ευφημούντι σου, τα σεπτά προτερήματα, οις ευδόκησας, έτυχες ων ήλπισας Ευδόκιμε» (Κανών του Αγίου, Εις τον όρθρον, Ωδή α΄).

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ – ΚΡΑΥΓΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΗΡΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΙΣΜΟΥ

Η Σοφία είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε το 1967 σε μια αστική οικογένεια της Αθήνας. Περνάει ανέμελα παιδικά και εφηβικά χρόνια σε διάφορες ελληνικές πόλεις. Γνωρίζει τον μεγάλο έρωτά της και κάνει τη δική της οικογένεια (πέντε παιδιά!). Ζώντας όμως μέσα σε ένα περιβάλλον ανυπόφορης θρησκευτικότητας (οι γονείς της είχαν σχέση με την οργάνωση της “Ζωής”) καλλιεργούνται μέσα της αναστολές, φοβίες και ενοχές που την οδηγούν σε αδιέξοδο.
Ετσι, στα τριάντα πέντε της χρόνια αρχίζει έναν αγώνα να ανακαλύψει τη δική της αληθινή Σοφία.
Το βιβλίο της Σταυρούλας Ζιαζοπούλου – Ζάχου Η δική μου Σοφία (εκδόσεις Εστία, 2010), είναι μια αφήγηση ζωής που διαβάζεται απνευστί και ταυτόχρονα είναι μια κραυγή ενάντια στο νοσηρό φαινόμενο του Γεροντισμού. Η εξιστόρηση των όσων υπέστη η ηρωϊδα της Σοφία και πολλοί άλλοι φίλοι της από τον παπα- Γιάννη γκουρού, είναι μια τραγική πραγματικότητα.
Ο παπα-Γιάννης είναι έγγαμος, αλλά λειτουργεί μέσα σε πλαίσιο “αρχιμανδριτισμού”. Σκοπός του, όπως κάθε τέτοιου “γέροντα”, είναι να ελέγξει πλήρως τις ζωές των “πνευματικών του παιδιών”. Να καθορίσει τη ζωή τους, να μπει στην κρεβατοκάμαρά τους, να τους καθυποτάξει με κάθε τρόπο.
Με το να τους απειλεί ότι “δεν πάνε καλά πνευματικά”, φρόντιζε να δημιουργεί άφθονες ενοχές και να καλλιεργεί ψευδαισθήσεις ασκητικότητας και εγκράτειας. Η νηπτική θεολογία γίνεται εδώ -φευ! – εξουσιαστικό εργαλείο, μηχανισμός εκβιασμού συνειδήσεων, επιταγή χωρίς αντίκρισμα.
Ο παπα-Γιάννης, στο όνομα μιας εγωτικής “πνευματικότητας” καθοδηγεί την Σοφία για το πόσα παιδιά θα κάνει, σε ποιο σπίτι θα μετακομίσει, αν θα διοριστεί στο σχολείο ως καθηγήτρια, πόσο πρέπει να δουλεύει ο άντρας της, αν πρέπει να χωρίσει ακόμα -ένεκεν πνευματικότητας! – και άλλα παρόμοια εξωφρενικά.
Τελικά η Σοφία κάνει την επανάστασή της, ξυπνάει και αποτινάσσει τα δεσμά του γεροντισμού.
Τελειώνει το βιβλίο της κάπως έτσι:
“Κατάλαβα μέσα από την επαφή μου με ρασοφόρους, γι’ αυτό το φοράνε πολλές φορές, γιατί το ράσο τους δίνει εξουσία, άσυλο, άλλοθι, εύνοια. Αχ, κατακαημένη Εκκλησία, τι σχέση έχεις εσύ μ’ όλους αυτούς που σε αντιπροσωπεύουν… Μακριά, μακριά τους, νιώθω πως μόνο μακριά τους μπορώ να ανασάνω τον αγέρα του Θεού μου, της πηγής της αλήθειας… Δε θέλω να ασπάζομαι χέρι ιερέα που από τη μία μυρίζει λιβάνι κι από την άλλη το χέρι έχει “αρπάξει”χρήματα, αισθήματα, συνειδήσεις… Μισώ αυτά τα πεντακάθαρα παχουλά χέρια των ιερωμένων και μαζί και τη μυρωδιά του ράσου τους, όταν χλευάζει ό,τι ιερότερο έχει η ψυχή του κάθε ανθρώπου από τη φύση της από καταβολής κόσμου: το σεβασμό στο θείο. Ουαί και πάλι ουαί, υποκριτές”.

Νέα έκκληση για βοήθεια της οικογένειας   του 10χρονου παιδιού,από χωριό του Ορεινού Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, που πάσχει από οξεία λευχαιμία.(κοινοποιήστε το)

images

Μακάριος ὁ συνιῶν ἐπὶ πτωχὸν καὶ πένητα · ἐν ἡμέρᾳ πονηρᾷ ρύσεται αὐτὸν ὁ Κύριος. Κύριος διαφυλάξαι αὐτὸν καὶ ζήσαι αὐτὸν καὶ μακαρίσαι αὐτὸν ἐν τῇ γῇ καὶ μὴ παραδῷ αὐτὸν εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτοῦ. (Ψαλμός 40, 2-3)

——————————————————–

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, ο Χριστός εν τω μέσω ημών.

Τον περασμένο Δεκέμβριο 2015 δημοσιεύσαμε έκκληση για οικονομική βοήθεια της οικογένειας του  10χρονου Μανώλη, από χωριό του Ορεινού Βάλτου της Αιτωλοακαρνανίας.

Ο Μανώλης πάσχει από οξεία λευχαιμία και είναι το τρίτο παιδί μιας φτωχής οικογένειας, που με αξιοπρέπεια δίνει αθόρυβα τον βιοτικό αγώνα, σηκώνοντας τον δικό της Σταυρό, μέσα σε ένα πλήθος αντιξοοτήτων και δυσμενών καταστάσεων.

Αναγκαστήκαμε να  δημοσιεύσουμε την έκκληση για βοήθεια στην οικογένεια, επειδή  εδώ και αρκετό καιρό πλέον είναι άνεργοι  και  οι δύο γονείς, ενώ από τον περασμένο Δεκέμβριο, που διαγνώστηκε η ασθένεια, ο Μανώλης νοσηλεύεται στο Ογκολογικό τμήμα του νοσοκομείου ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ και οι οικονομικές ανάγκες είναι πολύ μεγάλες.

Η μητέρα μένει μόνιμα στο νοσοκομείο, ενώ ο πατέρας αναγκάζεται να πηγαινοέρχεται  στην Αθήνα, επειδή πρέπει να ασχοληθεί και με τις άλλες οικογενειακές υποχρεώσεις.

Η συγκινητική ανταπόκριση  πολλών συνανθρώπων μας στην έκκλησή μας, ήταν πραγματικό βάλσαμο στον  πόνο της οικογένειας.

Ο Μανώλης μετά την   κατάλληλη θεραπεία ,πριν το Πάσχα, υποβλήθηκε σε μεταμόσχευση μυελού των οστών από συμβατό δότη-συγγενή του. Και ενώ η πορεία της υγείας του ήταν  καλή και η ελπίδα της θεραπείας του άρχισε να καλλιεργείται από όλους, δυστυχώς πρόσφατα διαγνώστηκε υποτροπή της νόσου. Έτσι θα χρειαστεί να επαναλάβει την θεραπεία από την αρχή  και να υποβληθεί εκ νέου σε νέα μεταμόσχευση μυελού από άλλον συμβατό δότη. Οπότε η οικογένεια μπαίνει σε μια νέα περιπέτεια.

Παρακαλούμε, όσο μπορεί ο καθένας  ας συνεισφέρει, έτσι ώστε ο μικρός Μανώλης να υποβληθεί σε ό,τι απαιτείται για την αποκατάσταση της υγείας.

Για τον σκοπό αυτό υπάρχει  ειδικός λογαριασμός στην Τράπεζα Πειραιώς, για στήριξη της οικογένειας στη δύσκολη και ανηφορική προσπάθειά της.

Τα στοιχεία του λογαριασμού είναι τα παρακάτω.(δικαιούχος είναι ο πατέρας του Μανώλη)

AΡ.ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ:6266-010140-350

ΙΒΑΝ:GR 40 0171 2660 0062 6601 0140 350

BIC:PIRBGRAA

 

 

Ας ανοίξουμε όλοι την καρδιά μας και μια μεγάλη αγκαλιά και να στηρίξουμε οικονομικά την προσπάθεια του μικρού Μανώλη.

«Αν δεν μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα για τους άλλους, κάνε πολλά μικρά με σπουδαία Αγάπη».

Είναι φορές που η δύναμη της αγάπης δεν έχει όρια.

Είναι φορές, που μια έμπρακτη καλή πράξη είναι εκείνο το κάτι που χρειάζεται ένας συνάνθρωπός μας για να προχωρήσει στη ζωή του.

Είναι φορές, που μια απλή κίνηση, μια χειρονομία αλληλεγγύης είναι αρκετή για να επουλώσει πληγές, που δεν έκλειναν μέχρι τώρα με τίποτα.

Πόσο μάλλον αν αυτές οι πληγές και αυτή η ανάγκη για αλληλεγγύη έχουν να κάνουν με την Υγεία.

Ακόμη πιο έντονα και πιο επιτακτικά, αν έχουν να κάνουν με την υγεία ενός μικρού παιδιού 10 μόλις χρόνων.

Ο 10χρονος Μανώλης από τον Βάλτο της Αιτωλοακαρνανίας, είναι παιδί όλων μας.

Για περισσότερες πληροφορίες στο e-mail:  fdathanasiou@gmail.com

πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου