Εις μνημόσυνον Γέροντος Αθανασίου Φακίνου

16864849_262696597514188_93940613578924213_n

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου
Συμπληρώνονται φέτος τέσσερα χρόνια από την προς Κύριον εκδημία του μακαριστού Γέροντα π.Αθανάσιου Φακίνου.
Στις 28 Φεβρουαρίου 2013 συνέβη το τελευταίο οριακό επεισόδιο της επίγειας ζωής του, που ήταν όμως «άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχή».
Όλοι σήμερα αναπολούμε με συγκίνηση τη φωτεινή μορφή του αγαπητού και σεβαστού εκείνου Γέροντα.
Αναπολούμε και μνημονεύουμε, ενθυμούμαστε και ευγνωμονούμε, θαυμάζουμε και ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό που μας χάρισε τον της ευσεβείας διδάσκαλο.
Συγχρόνως όμως αισθανόμενοι εντονότατα την έλλειψη του πατρός και το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε, ομολογούμε την κατάσταση της πνευματικής ορφάνιας την οποία πλέον βιώνουμε.
Η πεντηκονταετής «εν Άρτη» παρουσία του ήταν μια συνεχής διακονία θυσιαστικής αγάπης.
Διακόνησε ακούραστα χιλιάδες ανθρώπων θεραπεύοντας, νουθετώντας, παρηγορώντας.
«Κοπιώντες και πεφορτισμένοι», νέοι και γέροντες, κληρικοί και μοναχοί, ξένοι και άγνωστοι, άρρωστοι και πονεμένοι, βρήκαν βάλσαμο στο πετραχήλι του π. Αθανασίου.
Σκορπούσε απλόχερα ευγένεια και αγάπη, μετέδιδε πίστη και ελπίδα, δίδασκε με την παρουσία του την αγία απλότητα, μοίραζε αφειδώλευτα τους καρπούς από τα χαρίσματα που του είχε δώσει ο Θεός και εργαζόταν ακούραστα στο έργο του ευαγγελισμού των ανθρώπων, στην ιερουργία του λόγου του Θεού, τη διακονία του μυστηρίου της Εξομολογήσεως, στην οικοδομή του Σώματος της Εκκλησίας.
Το βλέμμα του αγκάλιαζε τους πάντες, η καρδιά του χωρούσε όλους, ήξερε καλά την τέχνη του «συγχωρείν». Ο πατερικός στοχασμός του, η αφιλοχρηματία του, η Ευαγγελική φιλανθρωπία του, η μετριοφροσύνη, η μειλιχιότητα, η πραότητα, η πίστη προς το Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον υπήρξαν οι αρετές που ενσάρκωνε ο π. Αθανάσιος.
Αγάπησε πολύ τους ανθρώπους και τον τόπο αλλά επίσης κέρδισε τον σεβασμό και την αγάπη του λαού, που τον σεβόταν και τον υπεραγαπούσε. Η ευταξία, η ιεροπρέπεια και η λειτουργική του χάρη τον έκαναν έναν από τους ωραιότερους μυσταγωγούς της θείας λατρείας. Πάντοτε χαμογελαστός, προσηνής, φιλάρετος, λαμπρός συνεχιστής της γνήσιας Ορθόδοξης μοναχικής παραδόσεως και της μοναχικής ακρίβειας.
Γνωρίσαμε τον Γέροντα τον «πεπλησμένον σοφίας, πείρας εκκλησιαστικής και εκκλησιαστικού φρονήματος, αγαπώντα την τάξιν και την ευπρέπειαν της Εκκλησίας και τηρούντα τα κεκανονισμένα θέσμια, σεβόμενος τους αιωνίους εκκλησιαστικούς θεσμούς, τους υπό των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων καταρτισθέντας και ευλογηθέντας».
Μακαρίζουμε εκείνον τον «σύσκηνον» του Χριστού ζητώντας επιμόνως να ικετεύει τον φιλάνθρωπο Χριστό για τους κληρικούς της Εκκλησίας για τους χριστιανούς, για τους αμφιβάλλοντες περί την πίστη, για τους αθέους, για τους «ψυχοσωματικά οδυνόμενους», για κάθε άνθρωπο εμπερίστατο.
Και ως πνευματική παρηγοριά, ας έχουμε υπόψη, τα λόγια του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης.
«.. Είναι ανάμεσά μας έστω και αν δεν τον βλέπουμε· είναι στα άδυτα ο ιερέας, στα ενδότερα του καταπετάσματος. Εγκατέλειψε της σαρκός το παραπέτασμα. Δεν λατρεύει με σύμβολα και σκιές τα επουράνια. Βλέπει τον Χριστό κατά πρόσωπο και Τον παρακαλεί για μας και για τα αγνοήματα και αμαρτήματά μας»
Γέροντα, τώρα πια σε νοιώθουμε ταχυδρόμο των προσευχών και των δεήσεών μας, των δακρύων και των εκ βάθους στεναγμών μας.
Μας δίδαξες με τη ζωή σου το φόβο του Θεού.
Σε ευχαριστούμε.
Η μνήμη σου ας είναι αιωνία και άληστος(αλησμόνητος).
Ο π. Αθανάσιος όπως τον γνωρίσαμε (Μια γραπτή ανώνυμη μαρτυρία)
Ο π. Αθανάσιος υπήρξε ένας χαρισματούχος κληρικός και άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με πολλά ταλέντα και χαρίσματα. Η όψη του σου έφερνε στη μνήμη αγιογραφίες από τους τοίχους των εκκλησιών, το βλέμμα του σε διαπερνούσε λες και διάβαζε τις σκέψεις σου, η στάση του μία διαρκής προσευχή, ο τρόπος που τελούσε τα μυστήρια σε ταξίδευε σε άλλους κόσμους, θεϊκούς. Όταν λειτουργούσε σου έδινε την εντύπωση ότι μόνο το σώμα του ήταν παρόν στην Αγία Τράπεζα ενώ η ψυχή του συλλειτουργούσε με τους Αγίους στον Παράδεισο.
Στο μοναστήρι της Φανερωμένης λειτούργησαν και μίλησαν πολλοί κληρικοί. Μητροπολίτες, αρχιμανδρίτες και απλοί ιερείς που σε εντυπωσίαζαν με την μελωδική τους φωνή και τα ατσάλινα κηρύγματά τους. Κανένας όμως δεν σε οδηγούσε στους ουρανούς παρά μόνο αυτός ο απλός ιερομόναχος που ούτε η φωνή του εντυπωσίαζε (αυτή που με πολλές προσπάθειες\ καταφέραμε να ακούσουμε) ούτε και τα σπάνια 2λεπτα με 3λεπτα κηρύγματά του τα οποία μπορεί για κάποιους να μην είχαν ειρμό αλλά είχαν ουσία. Κοντά του καθημερινά συνέρρεαν πολλοί άνθρωποι με πολλές ανάγκες υλικές και πνευματικές με σκοπό να τους ανακουφίσει και σε αντίθεση με την αυστηρότητα, που πολλοί του καταλόγιζαν, τους δέχονταν όλους ανεξαιρέτως και κανείς δεν έφευγε με παράπονο.
Οι αγρυπνίες του, η αυστηρή νηστεία και εγκράτεια του που φανερώνονταν σε κάθε του κίνηση, η αδιάκοπη προσευχή του, η ταπεινοφροσύνη του και όλα τα χαρίσματα τα οποία όσο κι αν προσπαθούσε να αποκρύψει τόσο αυτά εκδηλώνονταν τον έκαναν έναν ζωντανό Άγιο.
Πλέον ο π. Αθανάσιος βρίσκεται κοντά στο Θεό δίπλα στον Άγιο γέροντά του όσιο γέροντα Αθανάσιο Χαμακιώτη, και τους άλλους αγίους γεροντάδες της εποχής μας αλλά και όλους τους Άγιους της Εκκλησίας μας. Πλέον η πόλη μας και εν γένει ο νομός της Άρτας απέκτησε μετά την Αγία Θεοδώρα, τον Άγιο Μάξιμο τον Γραικό, τον Άγιο Ζαχαρία και τους άλλους αγίους της περιοχής μας έναν επιπλέον Άγιο που αν θέλει ο Θεός θα φανερώσει στους συμπολίτες μας .Έναν Άγιο που θα πρεσβεύει για όλους. Και για μας που τον γνωρίσαμε αλλά και για όλους τους αρτινούς και όσους τον επικαλούνται.
(δημοσιεύτηκε στο Ιστολόγιοtaneatismikrospilias24.weebly.com/ (http://taneatismikrospilias24.weebly.com/))

Kαι μια ακόμα μαρτυρία για τον Γέροντα.

ΣΉΜΕΡΑ, 28 ΦΛΕΒΑΡΗ 2017, ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ 4 ΧΡΟΝΙΑ, ΠΟΥ ΈΦΥΓΕ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΆΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ, Ο ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΑΚΙΝΟΣ. Ο ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΑΡΤΙΝΩΝ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ) ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΩΝ ΆΛΛΩΝ, ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΚΑΙ ΕΓΩ.
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ, ΕΛΥΝΕ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ Ή ΌΠΟΙΑ ΆΛΛΑ. ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ. ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟΥ ΗΣΑΝ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ.
ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΗΡΕΜΟΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΓΡΙΑ.
ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ, ΥΠΗΡΧΕ Η ΓΑΛΗΝΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ.
Η ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, Η ΚΑΛΩΣΥΝΗ, Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ, Η ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ, Η ΣΥΜΠΟΝΕΤΙΚΟΤΗΤΑ Η ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ.
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΑΝ ΕΙΧΕΣ ΚΑΠΟΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΝΤΡΕΠΟΣΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ Ή ΔΕΝ ΉΞΕΡΕΣ ΠΏΣ ΝΑ ΤΟΥ ΤΟ ΠΕΙΣ. ΆΡΧΙΖΕ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ Ο ΙΔΙΟΣ, ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ, ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΣΕ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΘΕΜΑ! ΈΤΣΙ, ΚΑΙ ΕΣΥ ΕΠΑΙΡΝΕΣ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ «ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ», ΚΑΙ ΟΙ ΆΛΛΟΙ (ΑΝ ΥΠΗΡΧΑΝ), ΔΕΝ ΕΠΑΙΡΝΑΝ ΕΙΔΗΣΗ.
Η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, Η ΑΝΕΞΙΚΑΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΕΚΑΝΑΝ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ.
ΑΝ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΤΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙ «ΤΙ ΘΑ ΤΟΥ ΠΕΙ» (ΣΑΝ ΣΕ ΜΕΝΤΙΟΥΜ ΔΗΛΑΔΗ, ΌΠΩΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΣΕ ΓΕΡΟΝΤΕΣ, ΓΙΑ….ΝΑ «ΔΟΥΝ» ), ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΛΟΣ ΓΕΡΩΝ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΟΙΓΕ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ, ΝΑ ΠΕΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ. ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ. ΑΛΛΑ, ΟΤΑΝ ΈΒΛΕΠΕ ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΝ ΤΟΝ ΣΤΕΝΟ, ΕΚΕΙ, ΚΑΘΟΤΑΝ ΚΑΙ ΜΙΛΟΥΣΕ ΜΕ ΤΙΣ ΩΡΕΣ. ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΕΠΕΜΠΕ ΣΤΑ ΟΙΚΕΙΑ ΕΔΑΦΙΑ.
ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ, ΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΨΑΛΜΩΝ ΑΠ ΤΟ ΨΑΛΤΗΡΙ, ΌΠΟΥ, ΚΑΘΩΣ ΜΟΥ ΈΛΕΓΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΑΖΑ, ΜΕ ΡΩΤΟΥΣΕ: ΕΔΩ, ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ, ΞΕΡΕΙΣ; -ΌΧΙ, ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑ. ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ, ΑΡΧΙΖΕ ΝΑ ΕΞΗΓΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΞΗΓΕΙ. ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΡΟΦΘΑΙΝΑ ΝΑ ΣΗΜΕΙΩΝΩ ΔΙΠΛΑ,ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ, ΌΣΑ ΠΡΟΦΘΑΙΝΑ.
ΠΡΟΕΒΛΕΨΕ ΠΟΛΛΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ, ΤΟΣΟ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ, ΌΣΟ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ. ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΠΈΣΕΙ ΕΞΩ. ΌΛΑ -ΔΥΣΤΥΧΩΣ Ή ΕΥΤΥΧΩΣ- ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΌΠΩΣ ΤΑ ΈΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΠΕ.
ΚΙ ΟΤΑΝ ΠΑΡΕΜΕΝΕ ΣΙΩΠΗΛΟΣ Ή ΕΠΑΙΖΕ ΣΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΤΟΥ ΚΑΠΟΙΑ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΜΕΛΩΔΙΑ, ΗΤΑΝ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΕΞΑΫΛΩΝΟΤΑΝ. ΓΙΝΟΤΑΝ ΔΙΑΦΑΝΟΣ, ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΣΤΡΑΠΤΩΝ. ΑΥΤΗ Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥΛΗ, ΗΤΑΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ. ΑΡΚΕΤΟΙ, ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΘΑΥΜΑΣΕΙ ΕΤΣΙ, «ΔΙ ΟΛΙΓΟΝ» !!!
Ο ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΜΟΥ ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ. Ο ΓΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΑΠΛΟΣ ΠΑΠΠΟΥΛΗΣ, «ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΣΥΝΕΦΕΡΕ ΑΠΟ ΠΟΛΛΑ», ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΛΗ, ΜΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΕΙ.
ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ, ΠΟΥ ΣΥΧΝΑ ΤΟΝ ΠΙΚΡΑΝΑΜΕ, ΤΟΝ ΣΤΕΝΟΧΩΡΗΣΑΜΕ.
ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΗΣΑΝΕ ΜΟΝΑΧΟ ΤΟΥ ΣΤΗ ΝΕΚΡΙΚΗ ΚΑΣΑ ΟΤΑΝ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕ, ΑΔΙΑΒΑΣΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟ ΣΤΗΝ ΠΑΓΕΡΗ ΚΡΥΑ ΝΥΧΤΑ,ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ, ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΩΣ ΤΟ ΠΡΩΪ, ΔΙΩΧΝΟΝΤΑΣ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗΣ ΓΙΑΤΙ «Ο ΠΑΤΗΡ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΙΧΕ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ». ΝΑΙ. ΟΠΩΣ ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ. ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ.
ΛΟΙΠΟΝ ΝΑΙ. ΠΡΟΣΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΟΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ ΣΕΒΑΣΜΟ ΝΑ ΜΗ ΜΙΛΑΝΕ ΜΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΡΟ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΙΛΑΡΟΙ (;;;!!!) ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ. ΝΑΙ. ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ. ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΝΗΨΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΑΥΤΗ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΜΩΣ ΒΕΒΑΙΗ. ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΟΛΑΤΑΥΤΑ. ΕΥΧΟΜΑΙ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΣΑΝ ΕΜΑΣ.
ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΠΑΠΠΟΥΛΗ ΜΑΣ.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΕΡΑ ΑΘΑΝΑΣΙΕ!

Antigone Skopelitou