Η Τσικνοπέμπτη και τ’ Αγιοπότηρο

 


Ευχαριστιακό δείπνο απ’ τις κατακόμβες της Ρώμης, 3ος αι.

 

Του αρχιμανδρίτη π. Ιάσονος Κεσέν
ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

Δεν υπάρχει καμια γιορτή στο έτος που να μην έχει να κάνει με τη Λειτουργία, με την Κοινωνία, με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Ό, τι συμβαίνει στη Παράδοσή μας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σχετίζεται με τη Μυσταγωγία, η οποία πριν απ’ το τραπέζι που καθόμαστε να φάμε, έχει προηγηθεί. Βαφτιζόμαστε ή παντρευόμαστε και μετά πάμε και τρώμε, όλοι μαζί, γύρω από ένα τραπέζι, αφού πρώτα μες την Εκκλησία λειτουργηθήκαμε στην κοινή προσευχή και ομολογία. Αυτός δηλαδή που μας ενώνει, ο Χριστός, είναι Αυτός που μας χάρισε τη ζωή που δεν τελειώνει.

Στις μέρες μας βέβαια χάνεται κάπως το νόημα, μπήκε κι η διαφήμιση στη μέση, και χάθηκε ο πνευματικός μας μπούσουλας. Μεταφέρουμε τη Γιορτή στο τραπέζι κι αφήνουμε στην άκρη την πνευματική γιορτή που στο τραπέζι οδηγεί. Το τραπέζι θα τελειώσει, θα μαζέψουμε τα πιάτα και ο καθένας με μια καλή ανάμνηση θα γυρίσει στο σπίτι του. Η Θ. Λειτουργία που γίνεται πριν το τραπέζι όμως υπόσχεται ότι η χαρά δεν θα μείνει στην ανάμνηση, η χαρά μας, η λειτουργημένη, είναι αθάνατη.

Όσο κι αν μας φαίνεται περίεργο, η Τσικνοπέπτη έχει να κάνει με τ’ Αγιοπότηρο, με τη Θ. Λειτουργία, όπως και κάθε πράγμα μες την Εκκλησία. Απ’ τα παλιά τα χρόνια, η σημερινή ημέρα είναι μέρα που τρώμε κρέας γιατί έπειτα αρχίζει η τυρινή βδομάδα που τρώμε μόνο γαλακτοκομικά ώστε ομαλά στη Σαρακοστή να μπούμε. Σίγουρα, πριν απ’ τη σημερινή γιορτή δε συναντηθήκαμε λειτουργικά. Η σημερινή γιορτή όμως έχει αξία γι’ αυτούς που ζουν λειτουργικά που σημαίνει ότι θα αγωνιστούν τις μέρες της Σαρακοστής που έρχονται για να φτάσουν στ’ Αγιοπότηρο της Κυριακής του Πάσχα.

Όταν φεύγει τ’ Αγιοπότηρο κι ο στόχος ο πνευματικός τότε οι γιορτές δεν έχουν αξία πέρα απ’ την πρόσκαιρη χαρά που χαρίζουν (σημαντική αλλά πάνω απ’ όλα πρόσκαιρη). Ο Θεός μας έταξε για τη Χαρά της Βασιλείας Του. Κι η Χαρά του Χριστού ούτε στην στην ανάμνηση μένει, ούτε στις όμορφες εμπειρίες: για τον Χριστό δεν υπάρχει παρελθόν… υπάρχει μόνο παρόν που γεύεται το μέλλον.

Advertisements

«Μιχαήλο ντεξιά και Γαβριήλο αριστερά!»

Αποτέλεσμα εικόνας για «Μιχαήλο ντεξιά και Γαβριήλο αριστερά!»

Λειτουργούσε κάποτε ο πατήρ Τύχων ο Ρώσος, τον οποίο διακονούσε ο Άγιος Παϊσιος και στη μεγάλη είσοδο, μετά την είσοδο των Τιμίων Δώρων, εισήλθε ο πατήρ Τύχων στο Άγιο Βήμα και βλέπει τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και τους λέει με τα σπαστά Ελληνικά του

Τους υπέδειξε με το χέρι πού ακριβώς να πάρουν θέσουν για να κυκλώσουν την Αγία Τράπεζα.

«Και άγγελε φύλακα μου, ντίπλα μου»

και εννοούσε τον άγγελο φύλακά του!

Και να τα ακούει όλα αυτά, ο Άγιος Παϊσιος και βρύσες δακρύων τα μάτια του!

Τι μυσταγωγία ήταν εκείνη!

ΤΙ Θεία Λειτουργία ήτανε εκείνη, που ένωσε τα ουράνια με τα επίγεια!..

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

Πηγή: Τρελογιάννης

(εμείς από http://omothimadon.gr/)

http://amfoterodexios.blogspot.com

Πως ο Άγιος Παΐσιος γλύτωσε ένα νέο από τη δαιμονική εμπειρία με ένα γκουρού

Αποτέλεσμα εικόνας για Πως ο Άγιος Παΐσιος γλύτωσε ένα νέο από τη δαιμονική εμπειρία με ένα γκουρού

                                                                                 Του Β. Χαραλάμπους

___________________

Εκεί κοντά στα φοιτητικά μας χρόνια ένας συμφοιτητής  μου, μου διηγήθηκε ένα περιστατικό με τον Άγιο Παΐσιο.   Ήταν τα χρόνια πριν κοιμηθεί ο Άγιος Γέροντας.  Ένας νέος πήγε στον Άγιο Παΐσιο και του ανακοίνωσε ότι θα επισκεφθεί στην Ινδία ένα διάσημο γκουρού.  Ο Άγιος Παΐσιος προσπάθησε να αποτρέψει τον ανήσυχο νέο από αυτή τη δαιμονική εμπειρία.  Ο νέος όμως  ήταν ανένδοτος.  Όταν ο Άγιος Παΐσιος είδε ότι τίποτα δεν ακούει ο νέος εκείνος, του είπε ότι θα προσεύχεται γι’ αυτόν.

Ο νέος τελικά πήγε στην Ινδία.  Προσπάθησε την πρώτη μέρα που πήγε στο μέρος που ήταν ο διάσημος γκουρού να τον δει, μα ένα γεγονός που συνέβηκε δεν έγινε τούτο κατορθωτό.  Σε όλε στις προσπάθειές του να δει τον γκουρού, κάποιο εμπόδιο βρισκόταν.   Στην πρότελευταια φορά κατάφερε να φτάσει έξω από το δωματιάκι του   γκουρού το οποίο είχε μια χαμηλή πόρτα.  Μπαίνοντας κτύπησε το κεφάλι του και τον έβγαλαν μισολιπόθυμο έξω.

Την τελευταία φορά κατάφερε να φθάσει πάλι έξω από το δωματιάκι του   γκουρού.  Χωρίς να το καταλάβει, εντελώς ασυναίσθητα, έκανε τον σταυρό του και μπήκε.  Εκείνη την ώρα ο γκουρού άρχισε με δαιμονικό τρόπο να ουρλιάζει για φωτιά και φωνάζε να  βγάλουν έξω τον νέο.  Έτσι και έγινε.  Το σημείο του σταυρού έσωσε τον ανήσυχο νέο ο οποίος επέστρεψε ‘’άπραγος’’ στην Ελλάδα.  Τότε πήγε στον Άγιο Γέροντα Παΐσιο, για να του παραπονεθεί λέγοντας του, ‘’ξέρω γέροντα ότι προσευχόσουν για μένα’’.  Έτσι με την προσευχή του Αγίου Παϊσίου, γλύτωσε ο ανήσυχος νέος από τη δαιμονική εμπειρία της συνάντησης με τον γκουρού.