Ο ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

αρχείο λήψηςὙπὸ π. Παύλου Μοναχοῦ Ἁγιοταφίτου

[…] ΕΙΣ τῶν εὐλαβεστέρων Πατέρων, τοὺς ὁποίους συνεβουλευόμην, ἤδη κοιμηθεὶς πρὸ δεκαετίας, ἦτο ὁ Ἱερομόναχος Ἰωάννης, Ρουμᾶνος τὴν καταγωγήν, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔζησεν ἔτη πολλὰ μετὰ τῶν Ἑλλήνων, ἡ ὁμιλία καὶ ἡ Λειτουργία του ἦτο καθαρῶς Ἑλληνική. Κατὰ τὴν εὐλάβειαν καὶ σοβαρότητα καὶ παντελῆ ἀποφυγὴν τῶν περιττῶν καὶ ἀναρμοδίων εἰς Μοναχοὺς ὁμιλιῶν καὶ ἐνασχολήσεων, δὲν συνήντησα πολλοὺς ὁμοίους εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ὅπου περιώδευσα.

Μείνας ὀρφανὸς καὶ ἀπολαύσας τὰ «ἀγαθὰ» τῆς… κακῆς μητρυιᾶς, ἐγνώρισε παιδιόθεν τὰς θλίψεις ἐν ὑπομονῇ. Διαμείνας ἔτη τινὰ εἰς τὸ Μοναστήριον Νεάμτζου τοῦ Ἁγίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ, ὅπου διετέλεσε Βιβλιοθηκάριος, ἀνεχώρησεν ἐκ Ρουμανίας ἕνεκα τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καὶ ἄλλων λόγων καὶ ἦλθεν εἰς προσκύνησιν τῶν Ἁγίων Τόπων, ὅπου καὶ διέμεινε πολλὰ ἔτη εἰς τὴν Λαύραν τοῦ Ἁγίου Σάββα. Ὤν φιλάσθενος πάντοτε ὁ ἴδιος καὶ ἔχων ἀρκετὰς γνώσεις νοσοκόμου, μὲ συμπάθειαν καὶ ὑπομονὴν καὶ ἀγαθότητα καὶ ἀγάπην ὑπηρέτησε τοὺς γέροντας καὶ ἀσθενεῖς μὲ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 482 επιπλέον λέξεις

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΟΖΕΒΙΤΗΣ, Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ (+ 1960)

 

Καθηγητοῦ Ἀντ. Μάρκου

Ὁ νεοφανής Ἅγιος τῆς Ὀρθοδοξίας Ἰωάννης ὁ Χοζεβίτης, ἦταν Ρουμανικῆς καταγωγῆς. Γεννήθηκε τήν 23η Ἰουλίου 1913 στήν περιφέρεια Χοροντίστεα τῆς Μολδαβίας, ἀπό γονεῖς πτωχούς, τόν Μάξιμο καί τήν Αἰκατερίνη Ἰακώβ. Κατά τό Ἅγιο Βάπτισμα ὀνομάσθηκε Ἠλίας. Τό 1914 ὁ πατέρας σκοτώθηκε στόν πόλεμο καί λίγο ἀργότερα ἡ μητέρα του ὑπέκυψε σέ λοιμώδη ἀσθένεια. Ἔτσι ὁ Ἠλίας ἔμεινε ὀρφανός, ἀπό τήν νηπιακή ἤδη ἡλικία. Τόν μεγάλωσε ἡ εὐλαβέστατη γιαγιά του Μαρία, ἡ ὁποία εἶχε πόθο νά γίνει μοναχή. Ὅταν ὁ μικρός Ἠλίας πῆγε στό σχολεῖο, ἡ γιαγιά του τόν ἔβαζε νά τῆς διαβάζει διάφορα πνευματικά βιβλία, ὅπως τό ἁπλοϊκό λαϊκό ἀνάγνωσμα «Τά Πάθη τοῦ Κυρίου». Ὅταν ἡ γιαγιά ἄκουγε γιά τά Ἅγια Πάθη ἔκλαιγε ἀπαρηγόρητα. Τό κλάμα τῆς γιαγιᾶς σπάραζε τήν καρδιά τοῦ παιδιοῦ καί κάποτε τήν ρώτησε γιατί κλαίει. «Ὅσο ζοῦσε ὁ πατέρας σου – τοῦ εἶπε – εἶχα δώσει ὐπόσχεση στόν Κύριο νά πάω σ’ ἕνα ἅγιο μοναστήρι, νά φροντίσω γιά τήν σωτηρία μου. Ἀλλά, ἀφοῦ πέθαναν οἱ γονεῖς σου, ἦταν ἀνάγκη νά σέ ἀναθρέψω ἐγώ, ὁπότε δέν ἔχω πλέον ἐλπίδα νά μπῶ στήν μοναχική τάξη. ὅμως παρακαλῶ τόν Θεό νά ἐκπληρώσεις ἐσύ τόν ἱερό μου πόθο, γιά νά ἔχω κι ἐγώ μία παρηγοριά, διότι σέ φύλαξα σάν κειμήλιο»! (Ἀπό τό ποίημά του, «Τό δῶρο τῆς γιαγιᾶς»).
Ὅταν ἡ γιαγιά του κοιμήθηκε, ὁ μικρός Ἠλίας (ἡλικίας 11 ἐτῶν) ἔμεινε καί πάλι ὀρφανός καί ζήτησε καταφύγιο κοντά στόν θεῖο του Ἀλέξανδρο, ὁ ὁποῖος τόν μεγάλωσε μέν, ἀλλά ἐπειδή τόν ζήλευε δέν ἔκανε τίποτα γιά νά τόν βοηθήσει στή μελλοντική του ζωή. Ὁ νεαρός Ἠλίας ἦταν ἐξαιρετικά ἔξυπνος καί μετά τό Δημοτικό Σχολεῖο φοίτησε στό Γυμνάσιο τοῦ Κοτσμάνι στήν Μπουκοβίνα καί στό Κολλέγιο Καντεμίρ στό Κερναούτι. Ἐπειδή ἦταν ὀρφανός δέν πλήρωνε μέν δίδακτρα, ἀλλά ὁ θεῖος του δέν διέθεσε ποτέ λίγα χρήματα γιά τήν τροφή ἤ γιά τά βιβλία του καί ἔτσι ὁ νεαρός Ἠλίας διάβαζε ἀπό βιβλία πού τοῦ δάνειζαν οἱ καθηγητές του!
Μετά τήν ἀποφοίτησή του ἀπό τό Κολλέγιο, ὁ Ἠλίας πῆγε νά ἐξομολογηθεῖ σέ ἕναν ἀρχιμανδρίτη καί ἐκεῖνος τοῦ συνέστησε νά μονάσει στή Μονή Νεάμτς, τοῦ ἔδωσε μάλιστα μία συστατική ἐπιστολή γιά τόν Ἡγούμενο Ἐπίσκοπο Νικόδημο Μουντεάνου (ἔπειτα Μητροπ. Μολδαβίας καί Πατριάρχη Ρουμανίας).
Ὅμως στή μοναχική πολιτεία τόν κάλεσε ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Στή Ρουμανία ὑπάρχει τό ἔθιμο νά ἐπισκέπτονται οἱ πιστοί τό ἀπόγευμα τοῦ Πάσχα τά κοιμητήρια καί νά ἀνάβουν καντήλια καί κεριά στούς τάφους τῶν κεκοιμημένων Ὀρθοδόξων. «Ἐνῶ ὁ κόσμος χαίροταν – γράφει ὁ ἀρχιμ. Πετρώνιος – καί οἱ καμπάνες κτυποῦσαν χαρμόσυνα, ἕνα παιδί ἔκλαιγε μέ στεναγμούς καί ἔσκυψε νά ἀνάψει ἕνα κερί στόν φρέσκο τάφο, δίπλα στήν ξύλινη μικρή ἐκκλησία. Ἐκεῖ πού ἦταν ὁλοκληρωτικά κυριευμένο ἀπό τόν πόνο, ἀκούει μία φωνή νά τοῦ λέει: «Μήν κλαῖς παιδί μου καί μή στενοχωριέσαι, διότι νά, εἶμαι μαζί σου, Χριστός Ἀνέστη»! Φοβισμένο τό παιδί σηκώθηκε καί κοιτάζοντας γύρω του, ζητοῦσε νά μάθει ἀπό πού ἦρθε ἡ φωνή. Τότε στό Βῆμα τῆς ἐκκλησίας εἶδε τόν Ἀναστάντα Κύριο νά τοῦ χαμογελᾶ»! Ἡ ἐμφάνιση αὐτή τοῦ Κυρίου σημάδεψε τήν ζωή τοῦ μικροῦ Ἠλία. Ἄν καί ἦταν καλός στό σχολεῖο δέν ἀκολούθησε ἀνώτερες σπουδές, ἀλλά προτίμησε τήν μοναχική ἀφιέρωση.

Τό κύριο χαρακτηριστικό τῶν παιδικῶν του χρόνων ἦταν ἡ μεγάλη φτώχεια. Μεγάλωσε κυριολεκτικά μέσα στήν πεῖνα καί τήν στέρηση. Πολλές φορές ἡ μοναδική του τροφή ἦταν τό τσάϊ καί μάλιστα χωρίς ζάχαρη! Μοναδική του παρηγοριά ἦταν ἡ Ἐκκλησία, ὁ ναός τοῦ χωριοῦ του καί τά πολλά καί ἀκμάζοντα μοναστήρια τῆς πατρίδας του. Ἔτσι γεννήθηκε στήν ψυχή του μεγάλη ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του καί πρός τόν μοναχικό βίο.
Τήν 15η Αὐγούστου 1933, σέ ἡλικία 20 ἐτῶν, ἐντάχθηκε στήν ἀδελφότητα τῆς μεγάλης καί ἱστορικῆς Μονῆς Νεάμτς τῆς Μολδαβίας, τῆς Μητροπόλεως τοῦ Ρουμανικοῦ Μοναχισμοῦ. Στό πνευματικό περιβάλλον τῆς Μονῆς (ἡ ὁποῖα λειτουργοῦσε σύμφωνα μέ τό Τυπικό τοῦ ἁγ. Παϊσίου Βελιτσκόφσκι, τοῦ Πατέρα τῆς Σλαβωνικῆς Φιλοκαλίας), ὁ δόκιμος Ἠλίας καλλιέργησε τίς μοναχικές ἀρετές καί ἀγάπησε ἰδιαίτερα τήν μόνωση, στήν ὁποῖα ἄλλωστε τόν προσκαλοῦσε ὁ ἐξαιρετικός φυσικός περίγυρος τῆς Μονῆς, μέ τά ἀπέραντα δάση, τά τρεχούμενα νερά καί τά ἄγρια ζῶα. Στούς συμμοναστές του ἐκείνης τῆς περιόδου, «παρεμένουν ζωντανές στή μνήμη τους ἡ ἀδύνατη, σεμνή, ταπεινή καί φωτεινή μορφή τοῦ εἰκοσαετούς νέου» (ἀρχιμ. Πετρώνιος Προδρομίτης).

Παρά τό γεγονός, ὅτι δέν εἶχε λάβει κάποια ἰδιαίτερη παιδεία, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς ἀρχιμ. Βαλέριος Μογκλάν, βλέποντας τήν ἀγάπη του πρός τά βιβλία, τοῦ ἀνέθεσε τό διακόνημα τοῦ Βιβλιοθηκάριου. Αὐτό εἶχε σάν ἀποτέλεσμα μέσα σέ σύντομο διάστημα νά εἶναι σέ θέση νά προμηθεύει τούς ἀδελφούς μέ βιβλία ἀνάλογα τῶν προβλημάτων πού ἀντιμετώπιζαν, ἡ μελέτη τῶν ὁποίων (μαζί μέ τήν καθημερινή συμμετοχή στίς ἀκολουθίες, τήν συχνή ἐξομολόγηση καί τήν κοινωνία τῶν Ἀχράντων μυστηρίων τήν ὁποία συνιστοῦσε), τούς ὁδηγοῦσε σέ πνευματική ἄνοδο καί προκοπή.

Τήν 8η Ἀπριλίου 1936 δέχθηκε τό Μεγάλο καί Ἀγγελικό Σχῆμα μέ τό ὄνομα Ἰωάννης. Αὐτό εἶχε σάν συνέπεια τήν αὔξηση τοῦ πνευματικοῦ του ζήλου καί τῶν ἀγώνων του.
Κατά τήν περίοδο ἐκείνη τήν Ρουμανία συγκλόνιζε ὁ διωγμός κατά τῶν ἀκολουθούντων τό παλαιό ἡμερολόγιο Ρουμάνων Ὀρθοδόξων, ἀπό τόν Πατριάρχη Ρουμανίας Μύρωνα (Κριστέα, πρ. Οὐνίτη, 1925 – 1939). Ὁ διωγμός αὐτός ἦταν ἐξαιρετικά βίαιος καί αἱματηρός. Ὁ Πατριάρχης Μύρων, ἐκμεταλευόμενος τήν ἰδιότητά του ὡς Ἀντιβασιλέως τῆς Ρουμανίας, προχώρησε μέ τήν βοήθεια τοῦ στρατοῦ στήν κατεδάφιση ὅλων τῶν ναῶν καί μονῶν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν καί στή φυλάκιση τῶν κληρικῶν καί μοναχῶν πού δέν τόν ἀναγνώριζαν. Οἱ μοναχοί καί οἱ μοναχές φυλακίστηκαν σέ δύο μονές, ὅπου τούς μεταχειρίστηκαν μέ ἀνήκουστη βαρβαρότητα. Ὁ Ἱερομόναχος Παμβώ (ἱδρυτής τῆς Μονῆς Ντόμπρου, ἡ ὁποία κατεδαφίστηκε τρεῖς φορές!), βρῆκε μαρτυρικό θάνατο. Κατά τήν διάλυση τῆς Μονῆς Ἁγίας Τριάδος Κούκουβα, πέντε λαϊκοί ρίχτηκαν στό πηγάδι τῆς Μονῆς καί πνίγηκαν! (Ἐπισκόπου Κυπριανοῦ, «Ἡ Μαρτυρική Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Ρουμανίας», 1981).

Ἡ Ὀρθόδοξη συνείδηση τοῦ Μοναχοῦ Ἰωάννη δέν τοῦ ἐπέπρεπε πλέον νά μένει στό ἐκκλησιαστικό κλῖμα τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας. Ἔτσι τό ἴδιο ἔτος 1936, μέ πρόσχημα τό προσκύνημα, μαζί μέ ἄλλους δύο μοναχούς, τόν Δαμασκηνό καί τόν Κλαύδιο, ξεκίνησε γιά στούς Ἁγίους Τόπους, μέ ἀπώτερο σκοπό νά ἐγκαταβιώσει ἐκεῖ. Πράγματι ὁ μ. Ἰωάννης ἔμεινε γιά πάντα στήν Ἁγία Γῆ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι μοναχοί ἐπέστρεψαν στή Ρουμανία μετά ἀπό ὀκτώ μῆνες.
Ἀρχικά, ἔζησε στή Λαύρα τοῦ ἁγ. Σάββα (ἐκεῖ ἡ παρουσία Ρουμάνων μοναχῶν ἀνάγεται στόν 16ο αἰ.), ὅπου ὑπηρέτησε ὡς βιβλιοθηκάριος γιά ἑπτά χρόνια. Τό 1947 δέχθηκε τήν Ἱερωσύνη καί διορίσθηκε Ἡγούμενος τῆς Ρουμανικῆς Σκήτης τοῦ Τιμίου Προδρόμου στόν Ἰορδάνη.
Ἡ παραμονή τοῦ Ἱερομ. Ἰωάννη στά Ἱεροσόλυμα τόν βοήθησε νά τοποθετηθεῖ ὀρθά ἀπέναντι στό θέμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας – Ἐκκλησιολογίας. Σύμφωνα μέ μαρτυρία στόν γράφοντα συνασκητοῦ του στήν ἔρημο τοῦ Χοζεβᾶ, τοῦ λογίου Μοναχοῦ Παύλου τοῦ Κυπρίου, ὁ π. Ἰωάννης (ὅπως καί ὁ ἴδιος ὁ π. Παῦλος), πῆγε στά Ἱεροσόλυμα ἐπειδή τό ἐκεῖ Πατριαρχεῖο τηροῦσε τό παλαιό ἡμερολόγιο. Ὅμως ὁ συγχρωτισμός τῶν Ἱεροσολυμιτῶν μέ τούς πάσης φύσεως αἱρετικούς καί ἡ κοινωνία τούς μέ τούς Νεοημερολογίτες, δέν ἀνέπαυαν τήν συνείδησή τους. «Εὐτυχῶς πού ἦρθε ὁ Πάπας στά Ἱεροσόλυμα – ἔλεγε ὁ π. Παῦλος – καί μᾶς ἄνοιξε τά μάτια καί εἴδαμε τήν ἐκκλησιαστική μας κατάσταση». Δηλαδή, ἐνῶ ὁ π. Ἰωάννης δέν ἦταν σέ κοινωνία γιά λόγους ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως μέ τόν νεοημ. Πατριάρχη Ρουμανίας Ἰουστινιανό (1948 – 1977), ὅπως προηγουμένως καί μέ τόν Πατριάρχη Νικόδημο (1939 – 1948), ἀνῆκε σέ ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία (Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων), ἡ ὁποία ἦταν σέ κοινωνία μαζί του.
Αὐτή ἀκριβῶς ἡ οὐνιτική κατάσταση ὑποχρέωσε τόν π. Ἰωάννη τό 1952, νά φύγει μαζί μέ τόν ὑποτακτικό του Μοναχό Ἰωαννίκιο στήν ἔρημο τῆς περιοχῆς Χοζεβᾶ καί νά ζήσει ἐρημητικά στό σπήλαιο ὅπου κατά τήν παράδοση προσευχήθηκε ἡ ἁγ. Ἄννα. (Ἀργότερα καί γιά τόν ἴδιο λόγο ὁ μοναχός Παῦλος ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ἐντάχθηκε στήν Γνησία Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία. Κοιμήθηκε εἰρηνικά στήν Ἱ. Μ. Ευαγγελιστρίας Ἀθηκίων Κορινθίας). Ἀπό τότε καί μέχρι τήν μακαρία του κοίμηση δέν συλλειτούργησε ποτέ μέ Νεοημερολογίτες Κληρικούς, ἀλλά οὔτε καί μέ Παλαιοημερολογίτες πού κοινωνοῦσαν μέ Νεοημερολογίτες.
Ὅταν τό 2008 τέθηκε θέμα ἀπό Ὀρθοδόξους τοῦ ἐξωτερικοῦ, σχετικά μέ τήν ὁμολογία τοῦ Ἱερομ. Ἰωάννη, ὁ Σεβ. Μητροπ. Μεσογαίας κ. Κήρυκος (τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος), ἔδωσε τήν ἐξῆς ἀπάντηση:
«Τήν ἴδια ἐρώτηση διετύπωσα κι ἐγώ πρός εἰκοσαετίας, ὅταν ὁ ὑποτακτικός τοῦ π. Ἰωάννου Μοναχός Ἰωαννίκιος, μέ κάλεσε νά μεταβῶ στά Ἱεροσόλυμα, νά ἐκδώσουμε τόν βίο τοῦ Ἁγίου. Ἐγώ ἀπόρησα καί εἶπα, πώς θά συμβάλω στήν ἔκδοση τοῦ βίου ἑνός «ἁγίου» ὁ ὁποῖος ἀνῆκε στήν δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ἐνῶ αὐτό εὑρίσκετο σέ κοινωνία μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν – Οἰκουμενιστῶν. Καί μοῦ ἐξήγησε ὁ π. Ἰωαννίκιος, ὅτι ὁ Γέροντάς του, τοῦ ὁποίου τό Λείψανο σώζεται ἀδιάφθορο, εἶχε τήν Ὁμολογία τοῦ Ἁγίου Πατρός Ματθαίου καί ποτέ δέν συλλειτούργησε μέ Νεοημερολογίτες, οὔτε καί μέ Παλαιοημερολογίτες πού ἐπικοινωνοῦσαν μετά Νεοημερολογιτῶν.

Ἐπίσης καί σέ ἄλλους πού τόν ρωτοῦσαν ἔλεγε: «Νά πᾶτε στούς Ἐπισκόπους τούς ὁποίους χειροτόνησε ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, εἶναι οἱ μόνοι Ὀρθόδοξοι». (Περιοδικό «Γνώσεσθε τήν Ἀλήθειαν», φ. 55, Νοεμβρίου 2009, σελ. 172 – 173).

Ἀγωνιζόμενος στήν ἔρημο ὁ ὅσ. Ἰωάννης, ἐλεήθηκε ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῆς προοράσεως καί τῆς παραμυθίας τῶν θλιβομένων ψυχῶν. Φύση εὐαίσθητη, ἐξωτερίκευε τά συναισθήματα τοῦ ψυχικοῦ του κόσμου γράφοντας ποιήματα, σέ κάποια ἀπό τά ὁποῖα περιέγραφε καί τήν δύσκολη ζωή του (μετά τόν θάνατό του τά ἐξέδωσε ὁ ὑποτακτικός του μ. Ἰωαννίκιος, τό 1968 καί τό 1970) καί οἱ ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη» Θεσσαλονίκης.
Ὁ ὅσ. Ἰωάννης κοιμήθηκε εἰρηνικά τήν 5η Αὐγούστου 1960, σέ ἡλικία μόλις 47 ἐτῶν. Ἐνταφιάστηκε στό σπήλαιο τῆς ἀσκήσεώς του. Σύμφωνα μέ τήν μαρτυρία τοῦ μ. Παύλου τοῦ Κυπρίου καί ἄλλων ἐρημιτῶν, πρίν τήν ταφή του δεκάδες πουλιά ἦρθαν καί κάθησαν στό λείψανό του, σάν νά τόν ἀποχαιρετοῦσαν!
Τήν 8η Αὐγούστου 1980, μετά ἀπό ἐμφανίσεις του (σέ μία ἀπό αὐτές, σέ μία γυναῖκα στήν Αὐστραλία, ζήτησε τήν ἀγορά λάρνακας γιά λείψανο!), τό Λείψανό του ἀνακομίσθηκε ἀδιάφθορο ἀπό τόν τότε Ἡγούμενο τῆς Μονῆς Χοζεβᾶ ἀρχιμ. Ἀμφιλόχιο. Σήμερα φυλάσσεται στή Μονή Χοζεβᾶ, σέ ἄριστη κατάσταση, μέ ἀπολύτως φυσικό χρῶμα, τά μαλλιά καί τά γένια καί γενικά μία πολύ εὐχάριστη ὄψη.

Τό 1984 κυκλοφόρησε ἀπό τίς ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» τῆς Θεσσαλονίκης, «Ὁ Βίος καί τά ποιήματα τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτου, 1913 – 1960», σέ μετάφραση ἀδελφῶν τῆς Μονῆς ὁσ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. Στή ἔκδοση αὐτή δέν γίνεται κανένας λόγος γιά τήν ὁμολογία τοῦ μακαρίου Ἰωάννη. Ἔτσι τό 1987 ὁ ὑποτακτικός του Μοναχός Ἰωαννίκιος, ἀναγκάστηκε νά ἐκδόσει τόν πλήρη Βίο του (μ. Ἰωαννικίου, «Βίος τοῦ π. Ἰωάννου, συγχρόνου ἀσκητοῦ ἀπό τούς Ἁγίους Τόπους», 1987). Τό 1992 τό Πατριαρχεῖο Ρουμανίας, γιά λόγους σκοπιμότητος, διακήρυξε τήν ἁγιότητά του, παρά τό γεγονός ὅτι ὁ μακάριος ἐρημίτης τοῦ Χοζεβᾶ δέν ἦταν σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί του.
Ἡ μνήμη τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τιμᾶται τήν 5η Αὐγούστου.

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ ΙΩΑΝΝΗ πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

Η συγκλονιστική αφήγηση του μοναδικού επιζώντος, που έζησε τις τελευταίες στιγμές του νεοφανούς Αγίου Ιωάννου του Χοζεβίτου…Του ανθρώπου, που του έκλεισε τα μάτια…/ Video!!!

Ο π. Βασίλειος Βακράς για τον Άφθαρτο (!) Νεοφανή Άγιο Ιωάννη Χοζεβίτη… Η Επίσημη Αγιοκατάταξή του αναμένεται με μεγάλη προσμονή για όλη την Ορθοδοξία την Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων…
(Ο π. Βασίλειος είναι ο «πιο επίσημος προσκεκλημένος»…)

Για να κλείσει το βιβλίο της ζωής ενός Αγίου, πρέπει απαραιτήτως να υπάρχουν και κάποια στοιχεία για τις στιγμές της αποδημίας του. Αυτήν λοιπόν την τελευταία πράξη της,Αγίας όπως αποδεικνύεται, ζωής του Μοναχού, που ασκήτεψε μέσα στην «καρδιά» της Παλαιστίνης, στο Μοναστήρι του Χοζεβά, έζησε και μας διηγείται με μοναδικό τρόπο ο π. Βασίλειος Βακράς, που εγκαταβιώνει και λειτουργεί στο χωριό Μύλους στη Σάμο, πολύ κοντά στην Ιερά Μονή της Μεγάλης Παναγιάς, στο υπέροχο αρχονταρίκι της οποίας διαδραματίστηκε αυτή η σπάνια μαρτυρία-συνέντευξη από την (κυριολεκτικά δανεική…) κάμερα του «αμφοτεροδέξιου»…
Απέραντες ευχαριστίες στους Πατέρες της Ιεράς Μονής της Μεγάλης Παναγιάς Σάμου, χωρίς τους οποίους δεν θα είχε γίνει ποτέ αυτή η συνέντευξη, στην Αγγελική Σ., που διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα και στη Μαρία Τ. για την ανεκτικότητα και την αρχοντιά της…http://amfoterodexios.blogspot.gr/201…


————————————————————–

Ο Νεοφανής Άγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης (ο Ρουμάνος)
ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ:Ο ‘Αγιος Ιωάννης ο Χοζεβίτης(+5 Αυγούστου 1960) με τα άφθαρτα λείψανα

Γεννήθηκε το 1913 στο νομό Βοτοσανίου της Ρουμανίας. Από μικρός έμεινε ορφανός. Στα 20 του χρόνια, το 1933 μπήκε ως δόκιμος στη μονή Νεαμτς όπου έμεινε τρία χρόνια.

Στις 8 Απριλίου 1936 έγινε η μοναχική κούρα και από Ηλιάς ονομάστηκε Ιωάννης.

Το φθινόπωρο του 1936 επισκέφτηκε τους Αγ. Τόπους και αφού προσκύνησε τον Πανάγιο Τάφο εισήλθε στην αδελφότητα του Αγ. Σάββα όπου ασκήτεψε δέκα χρόνια και απέκτησε το χάρισμα των δακρύων και της αδιάλειπτης προσευχής.

Το 1947 χειροτονήθηκε διάκονος και Ιερέας και έγινε ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου στον Ιορδάνη. Μετά από πέντε χρόνια σκληρής άσκησης αναχώρησε μαζί με τον υποτακτικό του Ιωαννίκιο στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στη Χοζέβα, κοντά στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου. Εκεί ασκήτεψε επτά χρόνια και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό στις 5 Αυγούστου 1960. Μετά από 20 χρόνια, ανοίγοντας τον τάφο του, βρέθηκαν άφθαρτα και ακέραια τα λείψανα του μαζί με τα ρούχα του αναδίδοντας μια εξαίσια ευωδία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη μονή του Αγ. Γεωργίου του Χοζεβίτου, στο παρεκκλήσι του Αγ. Στεφάνου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα.

ΘΑΥΜΑΤΑ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ
1) Το 1980 ένας έλληνας αρχιμανδρίτης από την Αμερική ο οποίος είχε ασκητέψει με τον Αγ. Ιωάννη στα νιάτα του και δεν ήξερε ότι είχε πεθάνει, είδε τον Άγιο στον ύπνο του, λέγοντάς του: «Αν θέλεις να με δεις, έλα στο σπήλαιο της Αγ. Άννης στην κοιλάδα του Ιορδάνη»! Μετά από ένα μήνα πήγε στην Μονή του Αγ. Γεωργίου του Χολεβίτου. Με την επιμονή του αρχιμανδρίτου, ο ηγούμενος τελικά δέχτηκε ν΄ ανοίξει τον τάφο του Αγίου κι έτσι βρέθηκαν τα λείψανα του άφθαρτα.

2) Ένας ιερέας ο οποίος βοήθησε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιωάννου από το σπήλαιο στο μοναστήρι, διηγούταν πως κάποιος που πήρε τρεις τρίχες από τον Άγιο, τον είδε στο όνειρό του και τον διέταξε να τις επιστρέψει. Μάλλον αυτό το πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο Ιερέας που διηγήθηκε την ιστορία.

3) Το 1986 μία γυναίκα από την Κρήτη έστειλε στον ηγούμενο της μονής ένα χρυσό κουταλάκι ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ένα θαύμα του Αγ. Ιωάννου. Αυτή η γυναίκα ήταν άρρωστη δε μπορούσε να κουνηθεί και να μιλήσει και όλοι περίμεναν να πεθάνει. Τότε εμφανίστηκε ο Αγ. Ιωάννης ντυμένος με άμφια και κρατώντας το Αγ. Ποτήριο στο χέρι λέγοντας της: «Εγώ είμαι ο Αγ. Ιωάννης ο Χοζεβίτης». Έπειτα ακούμπησε τη λαβίδα στη γλώσσα της και εξαφανίστηκε. Από εκείνη τη στιγμή η γυναίκα έγινε καλά.

επιμέλεια-www.proskynitis.blogspot.com

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

 

Η ΘΕΟΣΟΦΙΑ ΣΕ ΒΙΒΛΙΟ

ΠΟΥ ΕΚΔΙΔΕΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

Πρεσβυτέρου Βασιλείου Σπηλιοπούλου

 

Τό ἱερό ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος στό Μήλεσι, τό γνωστό ὡς τό μοναστήρι τοῦ γέροντος Πορφυρίου, ἐξέδωσε τό 2007, μέ τήν φροντίδα τῶν Ἐκδόσεων Σταμούλη Α.Ε, τό βιβλίο τοῦ Μιχαήλ Μιχαήλωφ „Ἡ μυστική ἐμπειρία στήν κατάσταση τῆς ἀνελευθερίας”.  Τό γεγονός αὐτό, πού δυστυχῶς μόλις τελευταῖα πληροφορηθήκαμε, προκαλεῖ σέ κάθε νηφάλιο ἀναγνώστη ἀλλά καί σέ κάθε πιστό πού ἀγαπᾶ τό συγκεκριμένο ἡσυχαστήριο, τό ταυτισμένο μέ τόν γέροντα, ἀβάστακτη θλίψη καί ὀδύνη καί αὐτό διότι ἄν καί το βιβλίο αὐτό τό ἐκδίδει ἕνα μοναστήρι σέ συνεργασία, μαλιστα, μέ τόν ἐξαιρετικό, κατά τά ἄλλα, ἐκδοτικό οἶκο κάθε ἄλλο παρά ὀρθόδοξο μπορεῖ νά χαρακτηριστεῖ.

Πρόκειται, δυστυχῶς, γιά ἕνα ἄριστο ἐγχειρίδιο ἀποκρυφισμοῦ!  Τό χειρότερο δέ εἶναι τό γεγονός ὅτι ἡ ἄποψη αὐτή οὔτε εἶναι δική μας οὔτε εἶναι ἄγνωστη στους ἐκδότες, ἀφοῦ μέσα στό ἴδιο τό βιβλίο ὁ προλογίσας κος Γεώργιος Ἀρβανίτης παραδέχεται καί ὁμολογεῖ ξεκάθαρα ὅτι τό βιβλίο περιέχει νεοεποχήτικες ἀπόψεις καί θέσεις. «Δέν συμμεριζόμαστε ὁρισμένες ἀνατολικές ἤ θεοσοφικές ἀπόψεις τῶν συγγραφέων ἀπό τούς ὁποίους ὁ Μιχαήλωφ ἀντλεῖ τήν ἐμπειρία του, οἰκοδομεῖ τούς συλλογισμούς του καί ἐξάγει τά συμπεράσματά του», γράφει ὁ συντάκτης του προλόγου καί συνεχίζει : «Δεν πρέπει ὅμως νά ξεχνάμε ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀγκαλιάζει ὅλους τούς ἀνθρώπους καί προπαντός τούς πλανεμένους, ὅταν ψάχνουν εἰλικρινά γιά τήν ἀλήθεια» ἐνῶ στή συνέχεια ὀνομάζει «σπερματικό λόγο», «ἀκτίναἀληθείας», «ἀκτινοβολία τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πού τούς φωτίζει κάποιες πτυχές τῆς ζωῆς τους καί τούς κατευθύνει πρός τήν μοναδική τέλεια ἀλήθεια» αὐτές τίς ἀπόψεις καί θέσεις τίς ὁποῖες ὑποτίθεται ὅτι δέν συμμερίζεται!

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

Καί γεννῶνται τά ἐρωτήματα:

1ον) Εἶναι δυνατόν ἕνα ὀρθόδοξο μοναστήρι νά ἐκδίδει, καί μάλιστα μέ πλήρη ἐπίγνωση, ἕνα βιβλίο πού περιέχει ἔστω «ὁρισμένες» τέτοιες ἀπόψεις, ὅπως  γράφει ὁ κος Ἀρβανίτης, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει σχεδόν οὔτε μία σελίδα τοῦ βιβλίου πού νά μήν περιέχει τέτοιες ἰδέες, θεοσοφικές καί ἀνατολικές θεωρίες καί θέσεις;  Δέν ὑπῆρχε τίποτα ὠφέλιμο ἀπό τήν ὀρθόδοξη καί πατερική παράδοση γιά νά προσφέρει στούς πιστούς τό ὀρθόδοξο μοναστήρι καί ἀποφάσισε νά ποτίσει τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας μέ δηλητήριο;

2ον) Τελικῶς οἱ ἀπόψεις αὐτές γίνονται ἤ ὄχι ἀποδεκτές; Διότι εἶναι ἀντιφατικό, ἐκτός ἄν γίνεται σκοπίμως, ἀπό τήν μία νά ἀπορρίπτονται καί ἀπό τήν ἄλλη νά ἀναγνωρίζονται ὡς «σπερματικός λόγος» καί τά παρόμοια ἤ νά προβάλλονται ὡς μέρος τῆς ἀληθείας ἡ ὁποία ὁδηγεῖ μάλιστα, «ὅταν ψάχνουν εἰλικρινά», στήν τέλεια ἀλήθεια.  Ἀπό μόνη της ἡ ἄποψη αὐτή ἐκφράζει ὅλη τή νοοτροπία τῆς «Νέας Ἐποχῆς», τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ βασική διδασκαλία καί ἐπιδίωξη.  Ἄλλωστε «οἱ Γκουροῦ γεννιοῦνται κι ἔρχονται μέ ἀνώτερη ἐπίγνωση γιά νά καθοδηγήσουν τούς εἰλικρινεῖς ἀναζητητές καί ζηλωτές», ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Γκουροῦ Σατυανάντα[1].

Τέλος εἶναι ἀναγκαῖο νά ἐπισημανθοῦν δύο ἀκόμη θέσεις πού βρίσκουμε στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου, οἱ ὁποῖες εἰσάγουν ὁμαλᾶ τόν ἀναγνώστη καί τόν «μυοῦν» στό νεοεποχήτικο πνεῦμα του βιβλίου.  Ἡ πρώτη εἶναι ἡ ἄποψη ὄτι εἶναι συνηθισμένες στά συναξάρια τῶν ἁγίων μας διάφορες «παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ», μεταξύ τῶν ὁποίων καί ἡ «φωνή τῆς συνειδήσεως».  Οἱ Πατέρες μιλοῦν βέβαια γιά τήν συνείδηση ὅπως τήν καταλαβαίνουμε καί στήν καθημερινή μας ζωή, ὡς ἕναν ἔμφυτο νόμο πού ὁρίζει σέ πολύ βασικά θέματα καί ξεχωρίζει τό καλό ἀπό τό κακό. Ἡ συγκεκριμένη ὅμως ὁρολογία  συναντᾶται κυρίως στον ἀποκρυφισμό καί ἐκλαμβάνεται ὡς ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού ὑπάρχει μέσα μας, ὡς  «ἐσωτερική φωνή», τήν ὁποία φωνή καλούμαστε να ἀκοῦμε τακτικά! Δυστυχῶς ἡ δομή τοῦ βιβλίου ἔτσι νοηματοδοτεῖ τόν ὅρο «φωνή τῆς συνειδήσεως».

Ἡδεύτερη θέση εἶναι ἡ ἄποψη ὅτι τό συγκεκριμένο βιβλίο «…ἐπιβεβαιώνει ἀλήθειες τῆς πίστεώς μας ἀπό τήν πεῖρα ἀνθρώπων κάθε ἄλλο παρά πιστῶν καί μάλιστα πολλές φορές σέ ἐπίπεδα προωθημένα τόσο, ὥστε νά μή τίς ζοῦμε καί ἀκόμη νά μή τίς συνειδητοποιοῦμε».  Ποῦ εἶναι λοιπόν ἡ  ὑποτιθεμένη ἀπόρριψη τῶν θεοσοφικῶν θέσεων ὅταν αὐτές ἐκλαμβάνονται ὄχι ἁπλῶς ὡς χρήσιμες ἀλλά ἀκόμη καί ὡς ἐπιβεβαίωση τῶν ἀληθειῶν τῆς πιστεῶς μας; Τά δέ σχετικά μέ προωθημένα ἐπίπεδα τά ὑποσυνείδητα μάλιστα, πέραν οτι εἶναι δυσερμήνευτα, μυρίζουν ἔντονα ἀποκρυφισμό καί μάλιστα σκληρό.  Ἄς δοῦμε, ὅμως, πολύ συνοπτικά καί τό ἴδιο τό βιβλίο.

Τό θέμα που πραγματεύεται τό βιβλίο εἶναι ἡ κατάσταση, τά βιώματα, τά συναισθήματα πού ζεῖ ὁ ἄνθρωπος μέσα σέ καταστάσεις ἀκραίας στέρησης τῆς ἐλευθερίας κυρίως μέσα σέ φυλακές καί σέ στρατόπεδα κατοχῆς.  Βασική διδασκαλία τοῦ βιβλίου καί συμπέρασμα θά μπορούσαμε συνοπτικά νά ποῦμε ὅτι εἶναι τό ἐξής: Ἡ ἀπελευθέρωση ἔρχεται ὅταν ὁ ἄνθρωπος μάθει νά ἀκούει καί νά ὑπακούει στήν ἐσωτερική «φωνή τῆς συνειδήσεως».  Ἡ διδασκαλία αὐτή, ὄπως προείπαμε, εἶνα καθαρά ἀποκρυφιστική.  Ἀκόμη καί ὁ ὅρος «ἀπελευθέρωση» παραπέμπει στον ἰνδουιστικό νόμο τοῦ κάρμα καί τῆς samsara, τις ἀλεπάλληλες, δηλαδή, γεννήσεις καί μετενσαρκώσεις καί ἐκλαμβάνεται ὡς ἡ λύτρωση μέσω τῆς ἔκχυσης τῆς ψυχῆς στό παγκόσμιο πνεῦμα, μέσω, δηλαδή ,τῆς ἀνυπαρξίας.

Στή σελ. 23 γράφει ὅτι ὅσοι ἔζησαν σέ ἀκραῖες καταστάσεις ἀνελευθερίας καί περιέγραψαν τά βιώματά τους ἀπέκτησαν τήν πεποίθηση ὅτι «στήν ψυχή κάθε ἀνθρώπου ὑπνώττουν κραταιές ψυχικές δυνάμεις, ὅτι ὁ ψυχικός κόσμος δέν μπορεῖ νά χωρισθεῖ ἀπό τόν φυσικό καί βεβαιώνουν ὅτι οἱ στοχασμοί καί οἱ πόθοι τοῦ ἀνθρώπου δέν ἐπενεργοῦν λιγότερο, ἀλλά κατά πολύ περισσότερο μες στόν ἐξωτερικό, φυσικό κόσμο ἀπ’ ὅσο τά χέρια του».

«Ὑπνώττουν κραταιές δυνάμεις».  Ἀποκρυφιστική διδασκαλία σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὑπάρχει μία «Ἀτέλειωτη Δύναμη, πού βρίσκεται στόν κάθε ἄνθρωπο καί καθιστᾶ δυνατή τήν ἐκπλήρωση κάθε ἐπιθυμίας.  Εἶναι ὁ Θεός ,πού βρίσκεται μέσα μας[2]», κατά τον Μurphy, ἀπόστολο τῆς «θετικῆς σκέψης». Ὅλες σχεδόν οἱ ὁμάδες τῆς «Νέας Ἐποχῆς» κηρύττουν ὅτι μέσω τῶν τεχνικῶν πού χρησιμοποιοῦν (γιόγκα, διαλογισμός, θετική σκέψη) ἀφυπνίζουν αὐτές τίς ἐσωτερικές δυνάμεις καί ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν αὐτοθέωση. «Εἶναι ἀνἀγκη νά ξεκλειδώσουμε καί νά δώσουμε ἔκφραση στόν ἐσωτερικό μας Γκουροῦ[3]», ὅπως χαρακτηριστικά ὑποστηρίζουν.

«Ὁ ψυχικός κόσμος δέν μπορεῖ να χωρισθεῖ ἀπό τόν φυσικό». Φύση και ψυχή ἕνα καί τό αὐτό!  Ἄλλη μιᾶ βασική διδασκαλία τῆς «Νέας Ἐποχῆς», γνωστή ὡς «ὁλισμός» ἤ «ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου», σύμφωνα μέ τήν ὁποία  «δέν ὑπάρχει διαφορά οὐσίας ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί στόν κόσμο, ἀνάμεσα στόν κόσμο καί τόν Θεό[4]», κατά τόν  «ἀπόστολο» τῆς  «Νέας Ἐποχῆς» Capra.

«Οἱ στοχασμοί καί οἱ πόθοι τοῦ ἀνθρώπου ἐπενεργοῦν περισσότερο μές στόν ἐξωτερικό φυσικό κόσμο ἀπ’ ὅσο τά χέρια του».  Καί πάλι βασικό δόγμα τῆς  «Νέας ἐποχῆς».  Ἡ δύναμη τοῦ νοῦ καί εἰδικά τῆς «θετικῆς σκέψης» κατέχει ἐξέχουσα θέση στίς διδασκαλίες τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. «Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κατασκευάζει στό ὑποσυνειδητό του τήν εὐτυχία ἤ τή δυστυχία του.  Ὁ «Θεός (τό ὑποδυνείδητο), πού σᾶς ἔδωσε τήν ἐπιθυμία, θά σᾶς δείξει καί τό δρόμο γιά τήν ἐκπλήρωσή της…Πίστευε στόν ἑαυτό σου (!) καί στίς δυνάμεις πού ὑπνώττουν μέσα σου[5]», λέει και πάλι ὁ Μurphy.

Στήν ἐπόμενη κιόλας σελίδα διαβάζουμε ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος«ἀκολουθεῖ ἐκείνη τήν ἐνδόμυχη τῆς ψυχῆς του φωνή…ἀνοίγονται σ’ αὐτόν δρόμοι πού δέν ὁδηγοῦν μόνο στή διατήρηση ὅλων ἐκείνων, πού αὐτός νομίζει πώς ἐγκατέλειψε γιά ν’ ἀκολουθήσει τίς ὑποδείξεις αὐτῆς τῆς μυστικῆς ἐσωτερικῆς πυξίδας, ἀλλά καί πραγματοποιοῦν ὅλους τούς πιό κρύφιους πόθους του»ἤ ὅπως τό λέει ὁ Κέυση «αὐτό πού ἔχουμε στό νοῦ μας κατά τή διάρκεια τοῦ διαλογισμοῦ, αὐτό γινόμαστε μέ πολύ μεγάλη βεβαιότητα (σελ.35). Ἡ πρόταση «ὁ νοῦς εἶναι ὁ κτίστης», εἶναι ἰδιαίτερα ἀληθινή γιά τό διαλογισμό[6]».  Ἡ ἀπολυτοποίση, λοιπόν καί θεοποίηση τῆς ἐσωτερικῆς μας φωνῆς πού, γιά τούς ὁπαδούς τῆς «Νέας ἐποχῆς» εἶναι ὁ μόνος ἀλάνθαστος ὁδηγός, ὁ ἴδιος ὁ Θεός, καί ἡ προτροπή νά ἀκούσουμε τή φωνή αὐτή μέσω τοῦ διαλογισμοῦ εἶναι, δυστυχῶς, ἡ βασική θέση τοῦ βιβλίου.  Ας τό δοῦμε καί σέ ἄλλα σημεία:

Στήν σελίδα 26 ἀναφέρεται ὅτι γιά νά φτάσεις στή ἐλευθερία δέν χρειάζεσαι τήν γνώση ἀλλά τήν πίστη ἡ ὁποία κάνει δυνατή τή συμμόρφωση πρός τήν ἐσωτερική φωνή καί συμπερασματικά «ν’ ἀκολουθεῖς τήν ἐσωτερική φωνή σημαίνει νά πιστεύεις».  Αὐτήν τήν πίστη πρέπει νά διδάξουμε στούς πιστούς;  Τήν πίστη στόν ἴδιο τόν ἑαυτό; Καί τί λιγότερο δίδαξε ὁ ὄφις στούς πρωτοπλάστους;

Στήν 30 ταυτίζεται ἡ ὑπακοή στήν φωνή αὐτή μέ την σωτηρία. «Ὅποιος ἀκολουθεῖ τήν ἐσωτερική του φωνή καί σώζει τήν ψυχή του», λέει ὁ συγγραφέας, μαθαίνει ἐμπειρικά ὅτι αὐτό εἶναι το σπουδαιότερο καί πάνω σ’ αὐτήν τήν γνώση ἐδράζεται ἡ πίστη στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς.  Ὁ ἄνθρωπος  «σώζει» ὁ ἴδιος τήν ψυχή του, αὐτοπραγματώνεται καί αὐτοσώζεται καί πῶς; Ἀκολουθῶντας τήν ἐσωτερική του φωνή. Διαλογιζόμενος.

Στήν 32 ἀναφέρεται ὅτι «Ὅποιος τῆς ἔχει ἐμπιστοσύνη καί ἀκολουθεῖ τή φωνή της, τήν ἐσωτερική φωνή τῆς ἐλευθερίας, αὐτός ἔχει μιά δυνατότητα νά διεξαγάγει νικηφόρα τόν ἀγῶνα ἐναντίον τοῦ Κακοῦ καί τῆς βίας.  Ὅμως  προηγουμένως πρέπει νά παραιτηθεῖ ἀπό κάθετι πού οἱ δυνάμεις τοῦ ὁρατοῦ κόσμου μποροῦν νά τοῦ ἀφαιρέσουν».  Μάλιστα ὁ συγγραφέας χρησιμοποιεῖ τόν Σολζενίτσιν καί τόν Πάνιν για νά στηρίξει καί ἀναλύσει τήν θέση του μέσα ἀπό φράσεις ὅπως «Μήν κρατᾶς τίποτε, ἀποτραβήξου ἀπό ὅλα, ἀκόμη κι ἀπ’τούς πλησίον σου γιατί κι αὐτοί εἶναι ἐχθροί σου». «Μόνον ὅποιος παραιτεῖται ὁλοκληρωτικά, γίνεται ὁλοκληρωτικά ἐλεύθερος».   Ὁ Γκουροῦ Σάϊ Μπάμπα τό ἐκφράζει μέ τήν θἐση του ὅτι «Εἰρήνη σημαίνει παραίτηση ἀπό τίς δραστηριὀτητες τῶν αἰσθήσεων[7]».

Στήν 33, κατά τόν συγγραφέα, τό ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς παραίτησης εἶναι ἡ ἀφύπνιση τῆς  «κραταιᾶς δυνάμεως» ἡ „ὁποία ἐπενεργεῖ πάνω στόν ὁρατό κόσμο καί καθορίζει γεγονότα.

Στήν δέ 35 δέν ἀφήνει πλέον κανένα περιθώριο ἤ ὑποψία γιά παρερμηνεία τῶν ἀπόψεων του ἤ γιά λανθασμένη ἁπλῶς ὁρολογία λέγοντας ἀπολύτως ξεκάθαρα ὅτι «ἴδιαζωή, ἐξαρτᾶται ἀπό αὐτή τή μυστηριώδη, τή μυστική –γιατί αὐτό σημαίνει «μυστικός» – ἐσωτερική δύναμη πού στή γλώσσα τῆς θρησκείας ὀνομάζεται «Θεός»».

Στήν 36 προβάλονται «ἀποτελεσματικότητατῆςπροσευχῆς,τοῦἐσωτερικοῦδιαλογισμοῦ,τῆςγιόγκα,καίἀπλῶνἐξορκισμῶνἀκόμη».  Καί ἐκτός τῆς ἐξίσωσης τῆς προσευχῆς μέ ὄλα τά δαιμονικά συστήματα καί τίς τεχνικές ἐξισώνεται ἐπίσης ἡ Ἁγία Γραφή μέ τή γιόγκα, τή παραψυχολογία καί τή θεοσοφία ἀφοῦ ὅλες αὐτές  «ἐπιτυγχάνουν ἄμεσα ἀποτελέσματα μέσα στόν ἐξωτερικό ὁρατό κόσμο». Στήν ἴδια σελίδα προβάλλεται επίσης ἡ ράντσα-γιόγκα, ἡ χάθα-γιόγκα. Καί πάλι ἡ «μυστική διδασκαλία» τῆς Μπλαβάτσκυ ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἱδρύτρια  τῆς Θεοσοφίας ἀπ’ ὅπου γεννήθηκαν πλῆθος ἀπό ἀποκρυφιστικές ὁμάδες.

Στήν ἐπόμενη σελίδα γίνεται λόγος γιά ἀποκατάσταση καί ἀπόδειξη τοῦ κύρους ξεχασμένων καί παμπάλαιων εἰδῶν σοφίας, ὅπως τά προαναφερθέντα, καί ἀναφέρονται ὡς παραδείγματα οἱ διδασκαλίες ὅτι ὁ ἀέρας εἶναι πνεῦμα πού χαρίζει ἀνεξήγητες δυνάμεις, ὅτι μέ τήν τροφή λαμβάνεται ἀπό τόν ἄνθρωπο «μυστηριώδης ζωοδότρα ἐνέργεια πού οἱ ἀρχαίοι Ἰνδοί τήν ἔλεγαν «πράνα», ὄτι ὁ ἄνθρωπος προφυλάσσεται ἀπό ἕναν «ἀστρικό θώρακα».  Ὅλος ὁ ἀποκρυφισμός μέσα σέ ἕνα βιβλιαράκι ἑνός Μοναστηριοῦ!

Στήν 38  ἔχουμε ἄλλες θεωρίες ὅπως ὅτι«…πνευματικήἐνέργειαεἴτεδαπανᾶταιγιάἐγκεφαλικήδραστηριότηταεἴτε,σέπερίπτωσησωματικῆςἐργασίας,ρέειμέσαστάχέρια», ὅτι ἡ ἡλιακή ἐνέργεια ἐπιδρᾶ στίς ἐπαναστάσεις ἤ ὅτι «καί μόνη ἡ ἀναφορά τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀσκεῖ μιά μαγική ἐπίδραση πάνω στούς ἐκπροσώπους τῆς βίας».  Εἶναι ἀπαραίτητο ἐδῶ νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ παραπομπή στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἤ σέ ὁποιοδήποτε χριστιανικό σύμβολο ἤ ἔννοια κάθε ἄλλο παρά θετικά μποροῦν νά ἀξιολογηθοῦν καί σέ καμία περίπτωση δέν φανερώνουν σχέση μέ τήν Ὀρθόδοξη Πίστη.  Ὁ Χριστός χρησιμοποιεῖται ἀπό τόν ἀποκρυφισμό σάν κατάσταση, σάν ἐπίπεδο συνειδητότητας, σάν σύμβολο καί βοήθημα για διαλογισμό, σάν ἕνας ἀπό τούς πολλούς ἀβατάρ ἀλλά οὐδέποτε ὡς πρόσωπο καί μάλιστα ὡς Θεάνθρωπος.  Η δέ Ἁγία Γραφή ἑρμηνεύεται ἀποκρυφιστικά μέ θεωρίες καί ἀλληγορίες πού φαντάζουν ἀστεῖες, ὅμως ἔχουν παραπλανήσει πολλές ψυχές.  Ἔτσι ἡ πίστη ταυτίζεται μέ τήν «θετική σκέψη», μέ τήν πίστη στόν ἑαυτό καί ὄχι στό Θεό, ἡ προσευχή μέ τό διαλογισμό καί στροφή πρός τόν ἐσωτερικό ἑαυτό, ἡ ἄσκηση καί ἡ ἐγκράτεια μέ τή γιόγκα, ἡ νηστεία μέ τή χορτοφαγία, ἐνεργειακή διατροφή ἤ ἀκόμη καί μέ τήν παντελή ἀποχή ἀπό τροφή καί ἐνεργοποίηση μόνον ἀπό τόν ἥλιο κ.α.

Στήν 39 γίνεται λόγος γιά ἕναν ἐσωτερικό «ἠλεκτρονόμο» πού δείχνει ἄσφαλτα τίς ἰδιότητες τοῦ κάθε ἀνθρώπου καί ὁ ὁποῖος λειτουργεῖ καί ἀπό ἀπόσταση.  Καλεῖται γιά ἄλλη μιά φορά ὁ ἄνθρωπος νά ἐμπιστευτεῖ τόν ἑαυτό του καί μόνο, νά αὐτονομηθεῖ ὥστε νά μπεῖ στήν διαδικασία τῆς αὐτοθέωσης τήν διαδικασία πού πρῶτος ὁ διάβολος θέλησε νά βάλει τόν ἄνθρωπο ὁδηγώντας τόν στήν διάπραξη τῆς ἴδιας μέ αὐτόν ἁμαρτίας.

Στήν 41 καί πάλι ἡ θετική σκέψη, ἀφοῦ οἱ σκέψεις εἶναι ἀποτελεσματικότερες καί ἀπό τά ἴδια τά χέρια ἤ μπορεῖ ἀπό μόνη της νά πραγματώσει ἀποτελέσματα.  Στήν ἴδια σελίδα ἡ προβολή ἑνός θεοσοφιστοῦ πού διαφωτίζει και κατηχεῖ σέ θεμελιακές ἔννοιες τῆς ἐσωτερικῆς διδασκαλίας!  Ἀποτέλεσμα; Τό ἴδιο πού καί τό βιβλίο ἐπιχειρεῖ, δηλαδή ὁ ἄνθρωπος ἀπό μόνος του νά ἀναζητήσει «ἀπόκρυφα βιβλία».

Στήν 43 μαθήματα διαλογισμοῦ. «Δέν ἦταν ἡ σκέψη πού εἶχε ἐνεργήσει ἀλλά ἦταν ὁ μυστικός νόμος πού εἶχε ἀποκριθεῖ, σέ μιά ἰσχυρή ἐσωτερική συγκέντρωση πάνω σ’ ἕνα σκοπό, μέ τήν ἐπενέργειά του μέσα στόν ἐξωτερικό κόσμο, τόν ἀνηπηρέαστο φαινομενικά ἀπό τόν ἄνθρωπο».   Ὁ Charlew Capps, στέλεχος τῆς λεγομένης «θετικῆς ὁμολογίας» τῶν πεντηκοστιανῶν «θεραπευτῶν» ἀντιστοίχως μᾶς λέει ὅτι «…πρόκειται γιά πνευματικό νόμο» πού  «λειτουργεῖ κάθε φορά, μέ τήν προϋπόθεση πώς θά σκεφθοῦμε σωστά».  Νά σημειώσουμε δέ ὅτι γιά τόν ὀρθόδοξο πιστό ἡ προσευχή δέν εἶναι μιά τεχνική πού ἐνεργοποιεῖ μηχανισμούς, οἱ ὁποῖοι φέρνουν ἀποτελέσματα, ἀλλά ταπεινή αἴτηση πρός τόν Θεό πού ἔχει τήν ἀπόλυτη ἐλευθερία νά ἱκανοποίησει ἤ ὄχι τό αἴτημα τοῦ πιστοῦ καί ὁ πιστός, πού τό γνωρίζει αὐτό, δέχεται μέ εὐγνωμοσύνη καί ἐμπιστοσύνη την ὅποια «ἀπόφαση» τοῦ Θεοῦ.

Τά ἴδια ἀναφέρονται καί στήν σελίδα 44.  Στήν 46 καί πάλι ἡ πίστη ταυτίζεται μέ τήν  «τυφλή ἐμπιστοσύνη στήν ἐσωτερική φωνή χωρίς ἐρωτήματα ἀπό τήν διάνοια».

Στήν 49 ὁ  «μυστικός νόμος» συνδυάζεται μέ ἕνα «παλαιό βιβλίο», σύμφωνα με το οποῖο «ὁ ὁρατός κόσμος στηρίζεται πάνω σε δέκα δικαίους, καί μάλιστα ὄχι συμβολικά ἀλλά πραγματικά».  Ὁμολογοῦμε ὅτι τό ἀποκρυφιστικό αὐτό βιβλίο δέν καταφέραμε νά τό ἐντοπίσουμε.

Στή σελίδα 54 καί στίς ἐπόμενες γίνεται προσπάθεια νά χριστιανοποιηθεῖ ὁ νόμος τοῦ Κάρμα.  Γίνεται ἀπολύτως δεκτός ὁ νόμος τοῦ Κάρμα ἀλλά γίνεται προσπάθεια, γιά νά γίνει ἀποδεκτό ἀπό τούς χριστιανούς, ἀρχικῶς νά ἀποσυνδεθεῖ ἀπό τή μετενσάρκωση.  Μάλιστα τελικῶς ἡ ἐπικρατοῦσα στό βιβλίο ἄποψη εἶναι αὐτή τοῦ Σιφρίν ὅτι «ἡ γνώση τοῦ νόμου τοῦ κάρμα καί τῆς μετενσάρκωσης ἀλλάζει ὁλόκληρη την ἀνθρώπινη σκέψη» (σελ.55).  Στην 55 ἐνισχύεται ἡ ἄποψή αὐτή μέ τή θέση ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά ἐμπιστεύεται ὁλοκληρωτικά «τό πεπρωμένο του» καί ὅτι ἄν προσπαθήσει νά  πάρει στά χέρια του τά πεπρωμένα ἁπλῶς καταστρέφει τή ζωή του ἐνῶ τέλος, ξεκαθαρίζεται ὅτι ὁ νόμος τοῦ κάρμα εἶναι διαφορετικός ἀπό τόν ὑπό μελέτη «μυστικό νόμο» πού διδάσκει ὅτι «οἱ νόμοι τοῦ ὁρατοῦ κόσμου μπαίνουν στήν ὑπηρεσία τῆς ἀνθρώπινης προσπάθειας, ἐφόσον ἡ προσπάθεια αὐτή συμπίπτει μέ τά αἰτήματα τῆς ἐσωτερικῆς φωνῆς»(σελ.58).

Στην 60 ἔχουμε τήν αὐτοπραγμάτωση ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος συγκροτεῖ γιά τόν ἑαυτό του μιά κατάσταση ἀκρότατης ἐλευθερίας καί ὅτι εἶναι στήν ἐξουσία του νά μεταβάλει τόν κόσμο, σύμφωνα πάντα μέ τόν θεμελιακό «μυστικό νόμο». Στήν ἑπόμενη σελίδα ἀναφέρεται γιά δεύτερη φορά ἡ λέξη «Θεός» πού νοηματοδοτεῖται καί πάλι ὡς ἡ «μυστική δύναμη» και τονίζεται ὅτι ἡ σχέση αὐτῆς τῆς δύναμης, τοῦ «Θεοῦ», ἐξαρτᾶται μόνο ἀπό τή σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τήν ἐσωτερική του φωνή. Στήν πραγματικότητα πρόκειται γιά τή  σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν ἴδιο τόν διάβολο πού τοῦ ψιθυρίζει τό δικό του «εὐαγγέλιο», τό εὐαγγέλιο τοῦ Ὄφεως, ἐνῶ ὁ ἄμοιρος νομίζει ὅτι εἶναι δική του ἡ φωνή, ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί δέν ἔχει ἀνάγκη ἄλλου, ἐξωτερικοῦ καί προσωπικοῦ , Θεοῦ.

Τέλος κατά ἀπόλυτο τρόπο  διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀτόμου δέν μπορεῖ νά προέλθει ἀπό τή θέση του μέσα στήν Ἐκκλησία, ἠ ὁποία χαρακτηρίζεται μάλιστα «αὐταρχικό σύστημα», ἀλλά μόνο μέσα ἀπό τήν ὑπακοή στήν ἐσωτερική φωνή! Δέν θά άσχοληθοῦμε  καθόλου  μέ τά βιογραφικά στοιχεῖα πού ἀναφέρονται στό τέλος τοῦ βιβλίου διότι καί ἐκεῖ ἁπλῶς ἀναμασῶνται τά ἴδια. Μένει τό ἐρώτημα : Ποῦ εἶδε ὁ κος Ἀρβανίτης σημεῖο τοῦ βιβλίου ἀπαλλαγμένο ἀπό ἀνατολικές καί θεοσοφικές ἀπόψεις; Καί πῶς ἀνέλαβε νά ἐκδόσει αὐτό τό καταστροφικό γιά τούς χριστιανούς βιβλίο;

Το βιβλίο αὐτό ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα ὅσους συνέβαλαν στήν ἔκδοση καί διάδοσή του καί προσβάλλει κατάφορα τό Ἱερό Ἡσυχαστήριο τῆς Μεταμορφώσεως καί τη μνήμη τοῦ Ἁγίου Γέροντος Πορφυρίου, στό κελλί τοῦ ὁποίου προστρέχουν χιλιάδες πιστοί γιά νά ἀποθέσουν τά αἰτήματα τους καί νά ζητήσουν τή βοήθεια τοῦ Γέροντος. Γι΄αὐτό καλοῦμε τούς ὑπευθύνους τῆς Ἱερᾶς Μονῆς νά ἀποσύρουν τό βιβλίο καί δημοσίως νά ἀποκηρύξουν τό ἀντορθόδοξο περιεχόμενό του.

 


 

[1] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου „Ἀποκρυφισμός Γκουρουισμός «Νέα Ἐποχή», Ἀθήνα 1997, σελ. 23

[2] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, “Αὐτογνωσία Αὐτοπραγμάτωση Σωτηρία”, Ἀθήνα 1991, σελ.15

[3] τοῦ ἰδίου “Ἀποκρυφισμός Γκουρουισμός «Νέα Ἐποχή», Ἀθήνα 1997, σελ.23

[4] τοῦ ἰδίου „Διαλογισμός ἤ Προσευχή”, Ἀθήνα 1997, σελ.70

[5]  π.Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, „Αὐτογνωσία Αὐτοπραγμάτωσή Σωτηρία”, Άθήνα 1991, σελ.14

[6] τοῦ ἰδίου “Διαλογισμό ἤ Προσευχή”, Ἀθήνα1997, σελ.145

[7] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, „Διαλογισμό ἤ Προσευχή”,σελ. 175

 

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον       http://www.egolpion.com

21   ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ  2012

Read more:http://www.egolpion.com/mihailov_theosofia.el.aspx#ixzz3yjSijoHl