Τι έχουμε να πούμε τελικά στους νέους ως Εκκλησία; 

Τι έχουμε να πούμε τελικά στους νέους ως Εκκλησία;

Σε μια εποχή πνευματικού εκτροχιασμού γίνεται λόγος ιδιαίτερα για τους νέους, τί μπορούμε να τους πούμε ως Εκκλησία;

Καταλήγουμε  συχνά κι εμείς οι ιερείς να γινόμαστε σαν τους celebrities με fun club. Η λογική είναι να φέρουμε τους νέους στην Εκκλησία δηλαδή να γεμίσουμε τους ναούς ή να αποκτήσουμε ακολούθους. Το ζητούμενο όμως είναι να φέρουμε τα παιδιά στον Χριστό, όχι στον εαυτό μας. Το λέει χαρακτηριστικά ο Απόστολος των Εθνών Παύλος (Α Κορ. 1,12) : «Εννοώ δε τούτο, ότι ο καθένας από σας, θέλων να παρουσιάση ανώτερον τον εαυτόν του από τους άλλους, λέγει· “εγώ μεν είμαι του Παύλου μαθητής”. Αλλος λέγει· “εγώ είμαι του Απολλώ”. και άλλος· “εγώ είμαι μαθητής του Κηφά”, και άλλος· “εγώ είμαι μαθητής του Χριστού”.”»

Οι νέοι δεν είναι ανόητοι και φυσικά δεν τρώνε κουτόχορτο. Τα νέα παιδιά διψούν και κραυγάζουν για αλήθεια. Αυτό και μόνο οφείλουμε να τους δώσουμε. Ούτε χαδάκια, ούτε ψεύτικες αγάπες, ούτε ηθικολογικές απάτες. Την μία και μόνη Αλήθεια. Μια Αλήθεια που είναι Πρόσωπο. Και στην πρόταση αυτή η απόκριση στο κάλεσμα της ελευθερίας τους θα γίνει με τη χρήση του αυτεξουσίου τους. Το κάλεσμα ειναι ξεκάθαρο και ανεπανάληπτο «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι». Κατά Μάρκον (8: 34).

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι δεν υπάρχει αμαρτία , αλλά θα τους οδηγήσουμε στη ζωή και στη θεραπεία. Θα τους εξηγήσουμε ποιος είναι ο στόχός και γιατί η αστοχία στοιχίζει και πονάει την ανθρώπινη ύπαρξη.

Δεν θα τους πούμε πώς θα παλεύουν στο σκοτάδι αλλά πώς θα ανάψουν το φως για να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι η ζωή είναι ωραία μόνο με χαβαλέ και πλάκα, αλλά θα τους πούμε να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους με πραότητα και γενναιότητα και ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι κατά το οποίο το πλοίο χρειάζεται καλό πηδαλιούχο και καλύτερος πηδαλιούχος απο τον Χριστό δεν υπάρχει.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι “Δεν τρέχει και τίποτα , δεν βαριέσαι ” , γιατί αυτό μπορεί να κοστίσει τη ζωή τους. Θα τους πούμε ότι σε κάποιο “δεν τρέχει και τίποτα” μπορεί να κρύβεται ο θάνατος.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι το κακό είναι απρόσωπο ή ότι ο διάβολος δεν υπάρχει. Αντίθετα θα τους πούμε ότι ο διάβολος είναι πρόσωπο και οφείλουμε να γνωρίζουμε πως κινείται ο εχθρός για να μπορέσουμε να προστατευθούμε.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι ο έρωτας είναι μια σεξουαλική καλοπέραση που δεν τρέχει και τίποτα  αλλά ότι είναι δόσιμο για μια ζωή προορισμού με κάποιον άνθρωπο που θα του δοθώ ολοκληρωτικά και μέσα σε αυτή τη σχέση θα βάλω τον Χριστό. Θα τους πούμε ότι ο έρωτας έχει αξία όταν πραγματοποιήσει τον προορισμό του που είναι να ανθίζει ως αγάπη στον αμπελώνα του Κυρίου και αυτή η καλλιέργεια γίνεται μόνο με τον Χριστό στο Μυστήριο του γάμου. Έξω από εκεί έχουμε ανεμοσκορπίσματα. Δεν είναι κακός ο έρωτας, αλλά το θέμα είναι που οδηγούμε τον έρωτα. Ένας έρωτας χωρίς προορισμό είναι λουλούδι με την ρίζα στον αέρα. Ο προορισμός του έρωτα είναι στην Βασιλεία των ουρανών να βλαστήσει η ρίζα του άνθους στον αμπελώνα του Κυρίου και να τρέφεται από τους χυμούς της χάριτος του Θεού. Αυτό στην Εκκλησία λέγεται : Ιερό Μυστήριο του γάμου.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι τα μυστήρια είναι μαγικές ευλογίες και ότι πρέπει να κάνουν φανουρόπιτες για να γράψουν καλά στις πανελλήνιες. Αλλά ότι η ευλογία χρειάζεται κατάσταση υποδοχής για να κατοικήσει μέσα μου και αυτό γίνεται με αγώνα και όχι με μαγικά. Οι ευτυχίες και οι επιτυχίες του κόσμου τούτου είναι τα μέσα για να φανερωθούν οι αρετές της χάριτος και όχι ένας προσωπικός ματαιόδοξος αυτοσκοπός.

Δεν θα τους πούμε για το τατουάζ ότι δεν τρέχει τίποτα , αλλά θα τους πούμε ότι το σώμα είναι ναός του Αγίου Πνεύματος και ότι θα αναστηθεί πλήρες στη Δευτέρα Παρουσία. Είναι το διαμάντι μας, ο πολύτιμος λίθος του ουρανού. Θα τους πούμε να κάνουν τατουάζ τον Χριστό στην καρδιά τους που δεν φεύγει με τίποτα.

Δεν θα τους πούμε ότι ο Θεός είναι ένας υπερφυσικός δικαστής αλλά ένας Θεός αγάπης και δικαιοσύνης που φανερώθηκε με σάρκα στον κόσμο για να σώσει τον κόσμο περιμένοντας μας με μια ανοιχτή αγκαλιά τρυπημένη από τα καρφιά της θυσίας. Μα περιμένεις να μας συνγχωρήσει και να μας θεραπεύσει.

Δεν θα τους πούμε οτι το Ιερό Μυστήριο της εξομολόγησεως ειναι μία δίκη που αποφασίζει ποινές για τους κακούς αλλά ένας διάλογος αγάπης όπως του γιατρού με τον ασθενή, όπως του πατέρα με το παιδί του με σκοπό την θεραπεία και την σωτηρία.

Δεν θα τους πούμε ότι ο Θεός ικανοποιεί κάθε αίτημα για πλάκα, ούτε είναι το τζίνι απο το λυχνάρι του Αλλαντίν, αλλά ένας πατέρας που νοιάζεται απεριόριστα για εμάς και κάθε αίτημα μας τπ πραγματοποιεί προς ωφέλεια ψυχών και σωμάτων. Θα τους πούμε ότι η προσευχή ειναι διάλογος μεταξύ δύο προσώπων εμάς και του Θεού και όχι κάποια λόγια του αέρα για να ικανοποιήσουμε ένα υπερφυσικό ον.

Δεν θα πούμε στα παιδιά ότι η Θεία Κοινωνία είναι «χρυσό δοντάκι», αλλά το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας. Ο ίδιος ο Χριστός Προσωπικά!.

Δεν θα πούμε στους νέους ότι οι Άγιοι είναι εξωγήϊνα προορισμένα απόκοσμα όντα. Αλλά ότι όλοι είμαστε προσκεκλημένοι να γίνουμε άγιοι. Και πάντα να έχουν στο νου τους : «Τα αδύνατα παρά τοις άνθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν.».

Δεν θα πούμε στους νεους οτι η Ορθοδοξία ειναι θρησκεία αλλά Αποκάλυψη!Ο θεραπευτικός δρόμος για την κατα χάριν θέωση του ανθρώπου μέσα απο τα Ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας.

Δεν θα τους πούμε ότι στην Εκκλησία πάμε για να έχουμε καλή ζωή και υγεία , αλλά ότι σαν μέλη του σώματος του Χριστού αγωνιζόμαστε να αγαπήσουμε ακόμα και τον εχθρό αλλά κάτι τέτοιο πονάει και θέλει αγώνα. Στην Εκκλησία αντιμετωπίζω τον κακό μου εαυτό που θέλει να με τραβάει προς τα κάτω και δεν μπορώ να του αντισταθώ γιατί μου προβάλει την αμαρτία ως αρετή . Πιάνομαι όμως από την άγκυρα της Χάριτος με το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με ” και όλα αλλάζουν και μεταμορφώνονται.

Δεν φέρνουμε τα παιδιά κοντά στον Χριστό αν τους πούμε ότι έλα κοινώνα δεν τρέχει και τίποτα ο παράδεισος είναι για σένα και όλα είναι εντάξει. Με αυτόν τον τρόπο προσβάλουμε το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας και δεν θεραπεύουμε τον άνθρωπο αντίθετα του δημιουργούμε προβλήματα. Θα τους οδηγήσουμε στο Χριστό με σοβαρότητα και διάκριση πάντα με την αναλογικότητα της προσωπικότητας των παιδιών.

Να οδηγήσουμε τους νέους στην σχέση με τον Θεό με το δικό μας παράδειγμα και τα υπόλοιπα ας τα αφήσουμε στον Θεό.

Οι νέοι θέλουν αλήθειες, πάντα με διάκριση και αγάπη αλλά αλήθειες.

Ανάσταση χωρίς σταύρωση δεν υπάρχει.

«γνώσεσθε τήν ἀλήθειανκαί ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ιω. 8, 32).

ΠΗΓΗ.ΕΥΧΗ.

Advertisements

Συνέντευξη περί παιδείας και αγωγής

 Πραγματικά ευφυές! Υποτίθεται παίρνει συνέντευξη από τους Άγιους Τρεις Ιεράρχες ο καθένας εκ των οποίων «απαντά» με αποσπάσματα από ομιλίες ή επιστολές του.

Συνέντευξη των Τριών Ιεράρχών περί παιδείας

Δημοσιογράφος (Δ): Την ευχή σας, άγιοι του Θεού. Σκέφθηκα να ζητήσω τη γνώμη σας στα φλέγοντα θέματα της παιδείας και της αγωγής, στα οποία είσθε ειδικοί.
Βασίλειος (Β): Χαιρόμαστε που ενδιαφέρεσθε για την παιδεία. Η πραγματική παιδεία είναι αγωγή ωφέλιμη για την ψυχή, που την καθαρίζει από ελαττώματα, πολλές φορές με κόπο και πόνο.
Γρηγόριος(Γ): Νομίζω ότι όλοι οι φρόνιμοι άνθρωποι ομολογούν πως η παιδεία είναι το πρώτο αγαθό που διαθέτουμε. Όχι μόνο η Χριστιανική, που είναι και η ευγενέστερη και που περιφρονεί κάθε κομψότητα και κάθε φιλοδοξία των λόγων για να κρατήσει μόνο τη σωτηρία και το κάλλος των νοητών πραγμάτων, αλλά και η εξωτερική μόρφωση την οποία κάποιοι Χριστιανοί από κακή εκτίμηση απορρίπτουν διότι τάχα είναι ύπουλη και απατηλή και απομακρύνει από τον Θεο.
Ιωάννης (Ι): Από την τέχνη αυτή δεν υπάρχει μεγαλύτερη. Τίποτε δεν συγκρίνεται με το να διαπαιδαγωγήσεις την ψυχή και να διαπλάσεις τη διάνοια ενός νέου. Χρειάζεται περισσότερη προσοχή και ακρίβεια και από εκείνη που έχουν οι ζωγράφοι και οι γλύπτες.

Δ: Γιατί είναι τόσο μεγάλη η σημασία της παιδείας;
Β: Η δύναμη της παιδείας βασίζεται στο γεγονός ότι ασκείται πάνω σε ψυχή εύπλαστη ακόμη, όπως το κερί. Έτσι, όταν θα έλθει η ανάπτυξη του λογικού, η δύναμη της συνήθειας θα συμμαχήσει μαζί του προς την σωστή κατεύθυνση. Τα μαθήματα αρετής που θα εντυπωθούν στο παιδί από την παιδική ηλικία είναι ανεξάλειπτα.
Ι: Μεγάλος θησαυρός είναι τα παιδιά μας και χρειάζονται πολλή επιμέλεια. Όταν πρόκειται να μάθουν μία τέχνη ψάχνουμε να βρούμε τον πλέον κατάλληλο να τούς τη διδάξει. Γι΄ αυτούς που θα διαμορφώσουν την ψυχή τους, όμως, δε νοιαζόμαστε ανάλογα.

Δ: Πέστε μας κάτι για τις δικές σας σπουδές.
Γ: Ο Βασίλειος κι εγώ συνδεθήκαμε με στενή και ιερή φιλία στην Αθήνα όπου επήγαμε να σπουδάσουμε. Δεν γνωρίζαμε δρόμους άλλους από αυτούς που οδηγούσαν στο ναό και στη σχολή μας. Μάλιστα, μπορώ να πω ότι εκεί και τον Θεό πλησιάσαμε περισσότερο, βλέποντας τα αντίθετα παραδείγματα.

Δ: Μερικές φορές παρατηρούμε να μην επιτυγχάνονται οι στόχοι της παιδείας. Τι φταίει που δεν γίνεται αποτελεσματική;
Ι: Το σκοπό της εκπαιδεύσεως τον καταστρέφουν συνήθως τα εξής αίτια: οι περιορισμένες δυνατότητες του παιδιού, η αμάθεια και η οκνηρία των δασκάλων, οι πολλές απασχολήσεις του πατέρα, η έλλειψη δαπανών για την παιδεία και μισθών για τούς δασκάλους, καθώς και η κακία και ο φθόνος των συμμαθητών.

Δ: Με ποιο τρόπο παίζει ρόλο και ο εκπαιδευτικός;
Ι: Με την προσωπικότητά του. Ας είναι κοινό σχολείο σε όλους και υπόδειγμα αρετής η λαμπρότητα του βίου σου, η οποία πρέπει να βρίσκεται μπροστά σε όλους σαν αρχέτυπη εικόνα, έχοντας όλα τα καλά μέσα της και δίνοντας με μεγάλη ευκολία τα παραδείγματα σ΄ εκείνους που θέλουν να αποτυπώσουν μέσα τους κάποιο από τα καλά που έχει. Οι μαθητές τότε προ πάντων αγαπούν και μιμούνται το καλό, όταν έχουν τέτοια παραδείγματα από τούς δασκάλους τους… Εκείνος που εφαρμόζει πρώτος εκείνα που συμβουλεύει στους άλλους, με την έμπρακτη τήρηση της συμβουλής πείθει περισσότερο απ’ όλα τον ακροατή.
Β: Οι νέοι δεν πρέπει να παραδώσουν δια μιας τα πηδάλια της διάνοιάς τους στους δασκάλους και στους λογίους και να τούς ακολουθούν όπου αυτοί τούς οδηγούν, αλλά να γνωρίζουν τι να δέχονται από αυτούς και τι να παραβλέπουν.
Ι: Ο καλός δάσκαλος είναι απαλλαγμένος από φθόνο και έπαρση. Θέλει οι αρετές να γίνουν κοινό κτήμα των μαθητών του, θέλει μόνο να τούς εξισώσει σε όλα με τον εαυτό του. Γιατί αυτό κυρίως είναι το γνώρισμα του πραγματικού δασκάλου, το να συμπάσχει στις συμφορές των μαθητών του, το να θρηνεί και να πενθεί για τα τραύματα αυτών που έχει στην ευθύνη του.

Δ: Πως πρέπει να γίνεται το μάθημα ώστε να εκπληρώνεται το μορφωτικό ιδεώδες;
Β:Τα μαθήματα πρέπει να γίνονται με ευχάριστο τρόπο και να προσφέρονται βραβεία στους μαθητές, ώστε να εκπληρώνουν τον σκοπό τους άνετα και χωρίς πίεση και λύπη. Μάθημα που έγινε με βία δεν είναι δυνατό να παραμείνει· όσα όμως εισέρχονται μέσα μας με ευχαρίστηση και χάρη, κάπως μονιμότερα εγκαθίστανται στην ψυχή μας.
Ι: Δεν αρκεί μόνο η ανάγνωση αν δεν προστεθεί και η κατανόηση. Διότι, όπως ακριβώς αν κάποιος τρέφεται αλλά δεν χωνεύει την τροφή δεν θα ζήσει ποτέ, έτσι και αν κάποιος διαβάζει αλλά δεν καταλαβαίνει τίποτε, δεν θα βρει την αλήθεια.

Δ: Συμμερίζεσθε και σεις την άποψη ότι δεν πρέπει να υπερφορτώνεται το παιδί με γνώσεις;
Β: Φυσικά. Όταν η διάνοια αδυνατεί να τα συλλάβει όλα μαζί, παθαίνει το ίδιο με το στομάχι που αδυνατεί να χωνέψει αυτά που έφαγε, εξ αιτίας του υπερβολικού κόρου.

Δ: Φαντάζομαι πόσο κουραστικό θα είναι το λειτούργημα του δασκάλου.
Ι: Ο κόπος είναι βαρύς όταν είναι μάταιος. Αν ο μαθητής προσέχει και το αποδεικνύει με έργα, δεν αισθανόμαστε καθόλου τούς κόπους μας.

Δ: Γιατί οι περισσότεροι μαθητές βρίσκουν κουραστική την παιδεία και την αποστρέφονται;
Β: Η παιδεία στην αρχή φαίνεται να προξενεί δυσφορία και όχι χαρά· αργότερα όμως αποφέρει καρπό ειρήνης και σωτηρίας. Δυστυχώς οι περισσότεροι κουράζονται από την δυσκολία των πραγμάτων και δεν αναμένουν την ωφέλεια από την έκβαση, αλλά με το να δυσανασχετούν μπροστά στην δυσχέρεια της μαθήσεως παραμένουν στην αρρώστια της αμάθειας.
Ι: Η παιδαγωγία είναι σκληρή αλλά έχει καρπούς γλυκείς, όπως από τον τραχύ κορμό του δένδρου βγαίνει γλυκό φρούτο.

Δ: Παρατηρούμε το φαινόμενο να επιδιώκουν σχεδόν όλοι ανώτατες σπουδές και να μην καταδέχονται τα πρακτικά επαγγέλματα.
Ι: Κανείς από όσους ασκούν χειρωνακτικό επάγγελμα να μην ντρέπεται, αλλά να ντρέπονται όσοι τρέφονται άδικα και μένουν αργοί και χρησιμοποιούν πολλούς υπηρέτες. Το να τρέφεται κάποιος πάντοτε εργαζόμενος αποτελεί είδος φιλοσοφημένης ζωής· οι ψυχές των ανθρώπων αυτών είναι καθαρότερες και οι διάνοιές τους πιο ρωμαλέες.
Β: Ο καθένας πρέπει να προσέχει τη δική του εργασία και να την φροντίζει με ζήλο και προθυμία και επιμέλεια, σα να την εποπτεύει ο Θεός. Και να μην πηγαίνει από τη μία δουλειά στην άλλη, διότι είναι προτιμότερο να εκτελούμε μία τέχνη σωστά παρά να καταπιανόμαστε με πολλές ατελώς. Αυτό φανερώνει επιπόλαιο χαρακτήρα· η, αν δεν υπάρχει, τον δημιουργεί.

Δ: Ποιόν θεωρείτε αληθινά μορφωμένο;
Β: Ανθρώπινη σοφία είναι η εμπειρική γνώση των πραγμάτων της ζωής… Σοφία αληθινή είναι η επιστήμη και των θείων και των ανθρωπίνων πραγμάτων και των αιτιών τους. Πολλοί, εξ αιτίας της μελέτης των επιστημών, έχουν παραμελήσει τη γνώση του Θεού.
Γ: Για μένα δεν είναι σοφός εκείνος που έχει σοφία λόγου, ούτε εκείνος που παρουσιάζει μεν ευφράδεια αλλά έχει άστατη και αδιαμόρφωτη ψυχή, σαν τούς τάφους οι οποίοι εξωτερικά μεν είναι εμφανίσιμοι και ωραίοι ενώ εσωτερικά κρύβουν πτώματα και δυσωδία. Σοφό θεωρώ εκείνον που λέει μεν λίγα περί αρετής, αλλά παρουσιάζει πολλά με τη ζωή του και επιβεβαιώνει με την πράξη την αξιοπιστία του λόγου του. Σοφία είναι το να γνωρίζει κανείς τον εαυτό του και να μην υπερηφανεύεται.
Ι: Θέλετε να σας πω ποιο είναι τα γνωρίσματα του αληθινά φιλοσοφημένου και καλλιεργημένου ανθρώπου; Είναι η περιφρόνηση του πλούτου και της δόξας, καθώς και το να είναι ανώτερος από φθόνο και κάθε πάθος.

Δ: Τι απαντάτε σ’ εκείνους που ισχυρίζονται πως η πίστη αναιρεί τις δυνατότητες του ανθρώπινου λογικού;
Γ: Η λογική μας είναι κατώτερη των θείων πραγματικοτήτων… Η πίστη είναι η πλήρωση του λογικού μας.

Δ: Πάντως καταλαβαίνω ότι δεν θεωρείτε περιττή την γενικότερη εκπαίδευση.
Β: Να σας φέρω μια εικόνα. Η αλήθεια του Θεού είναι ο καρπός του δένδρου, ενώ οι επιστήμες είναι τα φύλλα. Άλλωστε και ο μέγας Μωυσής και ο σοφός Δανιήλ διδάχθηκαν την κοσμική σοφία πριν από τα θεία διδάγματα… Πρώτα μαθαίνουμε να παρατηρούμε το είδωλο του ήλιου στο νερό και κατόπιν μαθαίνουμε για τον ήλιο… Το θέμα είναι να έχουμε κριτικό πνεύμα ώστε να παίρνουμε ότι αξίζει και ωφελεί την ψυχή, να αποφεύγουμε δε ότι μας βλάπτει πνευματικά, όπως η μέλισσα επιλέγει τα άνθη, η όπως πηγαίνουμε στο τριαντάφυλλο αποφεύγοντας το αγκάθι… Και τούτο διότι εμείς οι Χριστιανοί τα πράττουμε όλα με σκοπό την προετοιμασία για άλλη ζωή.
Γ: Άλλωστε δεν βλέπετε ότι ο σπουδαίος και άγιος Βασίλειος υπήρξε ο ικανότερος από τούς συμφοιτητές του; Προσπαθούμε απλώς να έχουμε σωστή ιεράρχηση. Αυτοί που κατηγορούν τη μόρφωση το κάνουν για να κρύβεται μέσα στη γενική απαιδευσία η δική τους κι έτσι να μην ελέγχονται.

Δ: Μπορείτε να γίνετε πιο συγκεκριμένοι γύρω από το ποια πρέπει να απορρίπτουμε και ποια να κρατούμε;
Γ: Ότι οδηγεί σε πλάνη γύρω από το Θεό και τον κόσμο η οδηγεί σε είδωλα η αστρολογία και μαντεία, τα πολεμούμε και τα απορρίπτουμε. Κρατούμε όμως την έρευνα γύρω από τον άνθρωπο και τη φύση, γύρω από την ψυχή και τις θεϊκές πραγματικότητες. Δεχόμαστε ότι αφορά στην έρευνα και στη θεωρία. Απορρίπτουμε ότι οδηγεί στους δαίμονες και στην πλάνη και στον βυθό της απώλειας.
Β: Επίσης δίνουμε προσοχή στη λογοτεχνία που έχει ηθική επίδραση πάνω μας επειδή εξυμνεί την αρετή και απορρίπτουμε εκείνη που καλλιεργεί πάθη. Φροντίζουμε η επιστήμη να μην υπηρετεί το ψέμα. Γενικά, αγαπούμε ότι είναι οικείο και συγγενεύει προς την αλήθεια.
Ι: Δεν θα γκρεμίσουμε το σχολείο φυσικά, αλλά δεν πρέπει να επιτρέψουμε το σχολείο να γκρεμίσει την ψυχή. Όταν η ψυχή σωφρονεί δεν προέρχεται καμία ζημιά από την άγνοια της ρητορικής τέχνης, όταν όμως η ψυχή είναι διεφθαρμένη, η βλάβη είναι πολύ μεγάλη, έστω και αν η γλώσσα είναι εξασκημένη· και μάλιστα η βλάβη είναι τόσο χειρότερη, όσο μεγαλύτερη είναι και η ρητορική δύναμη. Διότι όταν η πονηρία συνοδεύεται και από ευφράδεια, κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα από την αμάθεια.
Γ: Την κοσμική γνώση πρέπει να την υποτάξουμε στη θεϊκή, διότι αυτή κατάγεται από τον ουρανό. Η γήινη παιδεία πρέπει να την υπηρετεί κόσμια.

Δ: Εκτός από το μορφωτικό έργο ο εκπαιδευτικός ενεργεί γενικότερη αγωγή. Πως θα έπρεπε να βοηθήσει τον νέο ως προς τον χαρακτήρα του;
Β: Τώρα θίγετε ένα θέμα τόσο σημαντικό όσο και παραμελημένο. Χρειάζεται ο νέος να μάθει να ερωτά χωρίς εριστικότητα και να απαντά χωρίς υπεροψία. Να μη διακόπτει τον συνομιλητή του, ούτε να παρεμβάλλει τα δικά του λόγια επιδεικτικά. Αν έχει διδαχτεί κάτι από άλλον να μην το κρύβει σα να ήταν δική του σκέψη, αλλά να φανερώνει τίνος είναι. Πρώτα να εξετάζει μέσα του τι πρόκειται να πει.
Ι: Πρέπει ο δάσκαλος να είναι ελεύθερος εσωτερικά και να έχει το θάρρος της γνώμης του, συγχρόνως δε να είναι συγκαταβατικός όταν αυτό ωφελεί και το απαιτεί η περίσταση. Να είναι συγχρόνως και καλοκάγαθος και αυστηρός. Τίποτε δεν συμβάλλει τόσο στο να πείσει κάποιος τον ακροατή του να δεχτεί τις συμβουλές, όσο το να γνωρίζει ότι αυτές λέγονται με πολλή αγάπη. Μάλλον, όταν υπάρχει αγάπη δεν χρειάζονται πολλές συμβουλές και εντολές.

Δ: Ο εκπαιδευτικός έρχεται συνεχώς σε επαφή με τη συμπεριφορά του νέου, η οποία δεν είναι πάντοτε η ενδεδειγμένη. Με ποιο τρόπο πιστεύετε ότι πρέπει ο δάσκαλος να προσεγγίζει τα παραπτώματα των νέων;
Β: Να είναι ευπροσήγορος, ακόμη και όταν πρόκειται να επιτιμήσει, διότι μόνο έτσι γίνεται ευπρόσδεκτος. Τα σφάλματα των νέων πρέπει να διορθώνονται με πατρική ευσπλαχνία και με επιστημονικό λόγο.

Δ: Τι εννοείτε με επιστημονικό λόγο;
Β: Δηλαδή κάθε σφάλμα χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση. Άλλοτε είναι καιρός για ταπεινοφροσύνη, άλλοτε για εξουσία, άλλοτε για έλεγχο, άλλοτε για παρηγοριά, πότε για καλωσύνη και πότε για αποτομία κτλ.
Γ: Όπως στα σώματα δεν προσφέρονται η ίδια τροφή και τα ίδια φάρμακα, έτσι και τα ελαττώματα των ανθρώπων δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Άλλοι είναι οκνηροί και δυσκίνητοι οπότε χρειάζεται να τούς κεντρίζουμε, ενώ άλλοι είναι θερμόαιμοι και βιαστικοί οπότε χρειάζονται χαλινάρι. Άλλους ωφελεί ο έπαινος και άλλους η επίπληξη, όταν και τα δύο γίνονται την κατάλληλη στιγμή. Άλλους διορθώνει η παρηγοριά και άλλους η επίπληξη.
Ι: Ακόμη, αν μιλήσεις μία φορά και δεν πείσεις, κι αν συμβουλέψεις και δεύτερη και τρίτη και πολλές φορές, μην αποκάμεις να επαναλαμβάνεις τα ίδια λόγια, χωρίς όμως δυσαρέσκεια αλλά χαριτολογώντας.

Δ: Πως θα το επιτύχει αυτό; Και ο εκπαιδευτικός άνθρωπος είναι και μπορεί να θυμώσει.
Ι: Βεβαία. Όμως όσο περισσότερο μπορεί ο λόγος πρέπει να είναι λόγος ανθρώπου που διδάσκει μάλλον παρά που ελέγχει, που παιδαγωγεί παρά που τιμωρεί, που βάζει τάξη παρά που διαπομπεύει, που διορθώνει παρά που επεμβαίνει στη ζωή του άλλου. Ο δάσκαλος προ πάντων πρέπει να διδάσκει και να παιδαγωγεί με πραότητα, διότι μία ψυχή που έχει ανάγκη να μάθει, δεν είναι δυνατό να μάθει κάτι ωφέλιμο όταν αυτό προσφέρεται με θρασύτητα και εριστικότητα. Ακόμη κι αν έχει τη διάθεση να προσέξει θα αισθανθεί δύσκολα και δεν θα μάθει τίποτε. Εκείνος που θέλει να μάθει κάτι ωφέλιμο, πριν απ’ όλα τ’ άλλα πρέπει να διάκειται ευμενώς προς τον δάσκαλο. Όπως είναι γνωστό, κανείς δεν αισθάνεται ευχάριστα απέναντι σ’ εκείνον που βρίζει με θράσος.
Β: Να μην είσαι αυστηρός στις επιτιμήσεις και να μην ελέγχεις αμέσως και με εμπάθεια (διότι αυτό είναι αυθάδεια), ούτε να καταδικάζεις τον άλλο για μικρά σφάλματα σαν να είσαι ο ίδιος ακριβοδίκαιος.
Γ: Στον φόβο ανάμιξε την ηπιότητα. Μετρίασε την απειλή με την ελπίδα. Γνωρίζω πως η καλωσύνη επιτυγχάνει πολλά και παρακινεί στην ανάλογη ανταπόδοση.
Ι: Κι αν ακόμη οι έπαινοι δεν είναι απολύτως δίκαιοι, χρησιμοποιούνται κατ’ οικονομίαν, διότι προετοιμάζουν το έδαφος για ν’ ακολουθήσουν τα λόγια μας. Διότι εκείνος που από την αρχή απευθύνει αμέσως συστάσεις που δυσαρεστούν, έχει ως αποτέλεσμα να μην τον ακούν οι αδύνατοι κατά την θέληση. Γενικά, τις προτροπές προς το καλό να τις κάνετε μαζί με επαίνους, διότι έτσι γίνονται και ευπρόσδεκτες, όταν δηλαδή υποκινούμε τον ζήλο αυτών των ίδιων που συμβουλεύουμε.

Δ: Καταλαβαίνω ότι δίνετε πολλή σημασία στην ενθάρρυνση.
Ι: Οπωσδήποτε. Εκείνος που δεν κατόρθωσε απολύτως τίποτε γίνεται οκνηρός και χάνει γρήγορα το θάρρος του. Εκείνος όμως που συνειδητοποίησε ότι εκτέλεσε με επιτυχία έστω μία εντολή, παίρνοντας απ’ αυτή θάρρος, θα προχωρήσει με μεγαλύτερο ζήλο προς την πραγματοποίηση και των υπολοίπων.

Δ: Σχετικά με τις τιμωρίες τι θα είχατε να πείτε;
Ι:Πρέπει να εξετάζουμε με μεγάλη ακρίβεια και να μην καταδικάζουμε αυτούς που σφάλλουν μόνο από όσα ακούσαμε, ούτε να βγάζουμε αποφάσεις χωρίς αποδείξεις. Δεν είναι μικρή παρηγοριά… το να γνωρίζεις και να συναισθάνεσαι ότι τιμωρείσαι δίκαια.
Β: Κυρίως δεν πρέπει να οργιζόμαστε εναντίον εκείνων που σφάλλουν, διότι αυτό δείχνει εμπάθεια. Ιδιαίτερα να προσέχουμε να μη γινόμαστε πιο αυστηροί όταν έχουν προσβάλει εμάς τούς ίδιους.

Δ: Φαντάζομαι θα συνιστάτε και φειδώ στις τιμωρίες.
Ι: Αν το παιδί συνηθίσει να παιδαγωγείται μόνο με την τιμωρία, θα μάθει και να περιφρονεί τις τιμωρίες. Και αν μάθει να περιφρονεί τις τιμωρίες τότε πάνε όλα χαμένα… Επίσης η απειλή τότε είναι αποτελεσματική όταν το παιδί πιστεύει ότι θα πραγματοποιηθεί… Όταν δεις όμως ότι ο φόβος τον ωφέλησε, χαλάρωσε την αυστηρότητα, διότι η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη και από επιείκεια.
Δ: Απορρίπτουμε δηλαδή την παιδαγωγική του φόβου.
Ι: Δεν είναι δυνατό να γίνει κάποιος καλός δια της βίας. Διότι μόλις απαλλαγή από την βία θα επιστρέψει στην κακία του. Εκείνος, όμως, που θα γίνει καλός με την προαίρεσή του θα παραμείνει σταθερός στην αρετή.

Δ: Βγάζω το συμπέρασμα ότι δεν σας ενδιαφέρει απλώς και μόνο να εξαλειφθή πάση θυσία η κακή συμπεριφορά, αλλά δίνετε πολλή σημασία στο σεβασμό της προσωπικότητος του παιδιού.
Β: Ναι, διότι πρόκειται για εικόνα Θεού. Για παράδειγμα, όταν μας ρωτά κάτι δεν πρέπει να απαντούμε απρόθυμα, διότι αυτό δείχνει περιφρόνηση προς τον αδελφό μας και έτσι προσβολή προς τον Θεό.
Ι: Άλλο παράδειγμα σεβασμού της προσωπικότητος του μαθητή: Είναι πολύ καλό να κάμεις τη συμβουλή χωρίς να γίνει γνωστή στους άλλους… Μην προσθέτεις πληγή πάνω στις υπάρχουσες πληγές.

Δ: Πολλοί μαθητές παραπονούνται πως οι δάσκαλοί τους φέρονται με τρόπο που τούς κάνει ανάξιους σεβασμού.
Ι: Οι αρχόμενοι συνηθίζουν να προσβλέπουν στη συμπεριφορά εκείνων που τούς διοικούν σαν σε αρχέτυπη εικόνα, και να εξομοιώνουν τη συμπεριφορά τους με εκείνων.
Β: Πράγματι, είναι καθοριστική η δύναμη του παραδείγματος. Η αξιοπιστία του δασκάλου καθιστά ευπρόσδεκτο τον λόγο του και προετοιμάζει τούς μαθητές να προσέξουν περισσότερο.
Ι: Εκείνος που διδάσκει άλλους, αν δεν ωφελείται τίποτε άλλο, τουλάχιστον λέγοντας συγκινείται βαθιά, και μάλιστα όταν βλέπει ότι είναι υπεύθυνος γι΄ αυτά για τα οποία επικρίνει τούς άλλους. Ποιο είναι λοιπόν το όφελος της διδασκαλίας όταν δεν διδάσκουμε και δεν διορθώνουμε τούς εαυτούς μας; Ο δάσκαλος πρέπει πρώτα να είναι δάσκαλος του εαυτού του. Όπως ακριβώς ο στρατηγός, αν δεν γίνει προηγουμένως άριστος στρατιώτης, δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει στρατηγός, έτσι και ο δάσκαλος.

Δ: Τι θα είχατε να προσθέσετε πριν κλείσουμε;
Ι: Κατι προς τούς εκπαιδευτικούς: Κι αν ακόμη είμαστε δάσκαλοι, ας μην απορρίπτουμε ως ανάξιες λόγου τις συμβουλές των ανωτέρων μας.
Β: Εγώ κάτι προς τούς μαθητές: Κάθε άνθρωπος να πολλαπλασιάσει το χάρισμα που θα αποδειχτεί κατόπιν δοκιμής ότι έχει από τον Θεό, χρησιμοποιώντας το για το καλό και το όφελος των πολλών. Διότι ουδείς είναι αμέτοχος της χρηστότητος του Θεού, κανείς δεν έμεινε χωρίς χαρίσματα.
Γ: Κι εγώ κάτι προς όλους: Η παιδεία είναι αγαθό που πρέπει να μεταδίδεται. Ο αδελφός μου ο Καισάριος, αφού εσπούδασε στην Αλεξάνδρεια κάθε επιστήμη και αρίστευσε, επέστρεψε στην πατρίδα μας για να μεταδώσει και σε άλλους όσα είχε πάρει.
Ι: Μου επιτρέπετε και μία σύντομη δευτερολογία;

Δ: Βεβαίως, παρακαλώ.
Ι: Μια έκκληση προς τούς υπεύθυνους: Στούς δασκάλους πρέπει να χορηγούμε με αφθονία τα αναγκαία υλικά αγαθά για να μην αποκάμνουν ούτε να απογοητεύονται.

Δ: Σας ευχαριστώ θερμά.
Όλοι Κι εμείς. Ας έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι στην παιδεία την ευλογία του Θεού.

Συνέντευξη από τους Τρεις Ιεράρχες

Της Τριάδος οι πρόμαχοι, ευσεβείας οι πρόβολοι, οι μετά τους δώδεκα τρεις Απόστολοι, οι εξ Εδέμ αναβλύζοντες, το ζων ύδωρ ποταμοί, και το πρόσωπον της γης, ζωηρύτως ποτίζοντες, θείοις ρεύμασι, τα μεγάλα στοιχεία, τα την πίστιν, ώσπερ κτίσιν συνιστώντα, αξιοχρέως τιμάσθωσαν.

http://www.akida.info/index.php?option=com_content&view=article&id=379&Itemid=278&lang=el

Η πολιτισμένη δύση σκοτώνει 6.700.000 παιδιά κάθε χρόνο

Μάστιγα οι εκτρώσεις στα νέα κορίτσια

Οι έφηβες “μιμούνται” τις μητέρες τους που έκαναν άμβλωση

Οι έφηβες των οποίων η μητέρα είχε κάνει έκτρωση στο παρελθόν, έχουν και οι ίδιες σημαντικά αυξημένη και μάλιστα υπερδιπλάσια πιθανότητα να κάνουν και οι ίδιες έκτρωση, σύμφωνα με μια νέα καναδική επιστημονική έρευνα (πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ). Στις χώρες του Δυτικού κόσμου πραγματοποιούνται περίπου 6,7 εκατομμύρια εκτρώσεις κάθε χρόνο. Το ιδιαιτέρως ανησυχητικό είναι πως ένα μεγάλο ποσοστό γίνεται από νέες κοπέλες έως 19 ετών.

Οι ερευνητές έδειξαν ότι η πιθανότητα να κάνει μια νέα έκτρωση κατά την εφηβεία της ήταν 10,1%, αν και η μητέρα της είχε κάνει το ίδιο, ενώ η πιθανότητα ήταν μόνο 4,2% για τις έφηβες των οποίων η μητέρα δεν είχε κάνει καμία έκτρωση.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, στη συντριπτική πλειονότητά τους (94%) οι εκτρώσεις είχαν γίνει πριν την 15η εβδομάδα της κύησης. Συνεπώς είναι απίθανο να έγιναν λόγω γενετικού ή άλλου ιατρικού προβλήματος, αλλά σχετίζονταν με ατομικές επιλογές και κοινωνικές επιρροές. Μάλιστα, όσες πιο πολλές εκτρώσεις είχε κάνει η μητέρα, τόσες περισσότερες είχε κάνει και η κόρη.

Θλιβερή πρωταγωνίστρια η Ελλάδα

Τις 150.000 ετησίως αγγίζει ο αριθμός των αμβλώσεων στην Ελλάδα. Τουλάχιστον 40.000 νεαρά κορίτσια, ηλικίας κάτω των 16 χρόνων, καταφεύγουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα στην «επιλογή» της έκτρωσης προκειμένου να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Οι γιατροί δεν κρύβουν την απογοήτευσή τους για τα θλιβερά δεδομένα των ανεπιθύμητων κυήσεων και των εκτρώσεων που, όπως είδαμε πιο πάνω, δεν αποτελούν φαινόμενο μόνο ελληνικό.

Οι μισές έφηβες ξεκινούν στην Ελλάδα τη σεξουαλική τους ζωή πριν από τα 17 τους χρόνια, ενώ υπάρχουν μελέτες που δείχνουν πως το 73% των εφήβων 14 έως 16 ετών είχαν μιας κάποιας μορφής σεξουαλική δραστηριότητα. Στα τέλη του 2017 δημοσιεύματα, βασισμένα σε έρευνες, έδειξαν ότι αρκετές ελληνίδες ξεκινούν την ερωτική τους ζωή ήδη από τα 12 χρόνια!

«Στα δημόσια νοσοκομεία καταφθάνουν συχνά νέες κοπέλες ζητώντας να κάνουν έκτρωση. Άλλες φορές τις συνοδεύουν οι μητέρες τους και άλλες φορές κάποια φίλη τους. Κάποιος άντρας, ο πατέρας του εμβρύου, συνήθως δεν βρίσκεται εκεί. Οι κοπέλες γενικά είναι τρακαρισμένες και ανήσυχες

Το πιο ευχάριστο γεγονός, της μητρότητας, έγινε γι’ αυτές αφορμή μεγάλου άγχους ή και πανικού», είπε στην “Ορθόδοξη αλήθεια” η μαία Εύα Μπάρλα και συμπλήρωσε: «Το πρόβλημα των εκτρώσεων, πέραν των άλλων, είναι και συνειδησιακό. Γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί στην κοινή γνώμη ως μια διαδικασία ρουτίνας, αλλά δεν είναι έτσι. Ένα κορίτσι όμως που ξεκινάει πρόωρα την ερωτική του ζωή με μια έκτρωση έχει τραυματιστεί βαθιά. Αυτό όμως κανείς δεν το προσέχει. Το ότι έρχεται μια κοπέλα να κάνει έκτρωση είναι από όλους αποδεκτό. Το να τραυματιστεί ψυχικά μια κοπέλα από αυτή τη διαδικασία θεωρείται ανάρμοστο, κάτι που δεν δικαιολογείται. Αφού υποτίθεται διαχειρίζεσαι το σώμα σου όπως θες, δεν μπορεί στη συνέχεια να είσαι τραυματισμένη ψυχικά… Γι’ αυτό και μετά την έκτρωση κανείς δεν ασχολείται. Ωστόσο, η ενοχή βαραίνει τη γυναίκα. Δεν εννοώ ότι ευθύνη δεν φέρει και ο άντρας ως πατέρας του εμβρύου. Αλλά αυτός απαλλάσσεται όπως πάντα πιο εύκολα τουλάχιστον από τις ενοχές που του φορτώνει η κοινωνία. Το παιδί πάντως είναι και των δύο». Οι γιατροί ποιά στάση κρατούν γενικά απέναντι στην έκτρωση; «Υπάρχουν γιατροί που έχουν συνειδησιακό πρόβλημα απέναντι στις εκτρώσεις. Στην Ιταλία στατιστικές εμφανίζουν το 70% των γιατρών να επικαλείται λόγους συνείδησης για να αρνηθεί εκτρώσεις… Κάτι τέτοιο, αν και όχι σε τόσο υψηλό ποσοστό, θα ισχύει και για την Ελλάδα. Ωστόσο, η αντίθεση στις εκτρώσεις δεν γίνεται φανερή στη χώρα μας. Δεν υπάρχει δημοσιότητα. Η αντίθεση στις εκτρώσεις θεωρείται δυστυχώς ακραίος συντηρητισμός. Στη Μάλτα, ωστόσο, οι εκτρώσεις είναι παράνομες, το ίδιο στην Κύπρο – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Στην Ισπανία και την Πολωνία, το δικαίωμα στην έκτρωση παραμένει εξαιρετικά περιορισμένο. Αυτές οι χώρες βέβαια είναι για τους πολλούς σκοταδιστικές ως προς την αντιμετώπιση του θέματος αυτού». Ρωτήσαμε την κ. Μπάρλα για την έναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας κυρίως των ελληνίδων κοριτσιών. «Είναι αλήθεια ότι ο μέσος όρος των νέων που έχουν ερωτικές εμπειρίες είναι ολοένα και μικρότερος όσο περνάνε τα χρόνια. Η ερωτική ζωή σήμερα είναι δικαίωμα και ο πολιτισμός μας δεν εμποδίζει κανέναν από το να έχει διάφορες εμπειρίες, και βέβαια κατεξοχήν σεξουαλικές. Είναι όμως ώριμοι οι νέοι για σεξουαλική ζωή και μάλιστα άστατη; Λίγοι θα απαντήσουν όχι. Νοιαζόμαστε κυρίως για το δικαίωμα στην εμπειρία. Αν από τις εμπειρίες προκύψει κάποιο τραύμα, λίγο ενδιαφέρει τον κόσμο, που τότε φανερώνει το πραγματικό του πρόσωπο, αυτό της αδιαφορίας. Το πολύ πολύ να πει ότι τα προβλήματα μας κάνουν πιο ώριμους».

Οι Έλληνες απέναντι στην έκτρωση

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 2017 συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα λίγες γυναίκες με πανό: «My BodyMy Rights»– Δικό μου το σώμα, δικά μου τα δικαιώματα, «Σε Ισπανία, Ελλάδα και Παντού, Εμείς αποφασίζουμε εάν πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε». Μια καμπάνια που κορυφώθηκε τον Οκτώβριο, σε πολλές χώρες, με συμμετοχή εκατοντάδων φεμινιστικών οργανώσεων και επίκεντρο την πανευρωπαϊκή πορεία αλληλεγγύης στις Βρυξέλλες που επέδωσε ψήφισμα στο Eυρωκοινοβούλιο. Αυτή ήταν η «Παγκόσμια Ημέρα για το Δικαίωμα στην Ασφαλή Έκτρωση».

Η Γενική Γραμματεία Ισότητας εξέφρασε τη συμφωνία της με όσα οι γυναίκες διεκδικούν: «Παρ’ όλο που η έκτρωση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος στη χώρα μας εδώ και 30 χρόνια, στην πραγματικότητα η πρόσβαση στη δωρεάν, νόμιμη και ασφαλή έκτρωση για όλες –ανεξαιρέτως– τις γυναίκες συχνά αποτελεί δύσκολη υπόθεση».

Τα μέλη της ελληνικής πρωτοβουλίας μάλιστα διαμαρτυρήθηκαν για το πρόσφατο τότε περιστατικό αναισθησιολόγων στο μοναδικό δημόσιο νοσοκομείο στη Σάμο, που αρνήθηκαν να χορηγήσουν αναισθησία σε γυναίκα που επιθυμούσε διακοπή κύησης, επικαλούμενοι «λόγους συνείδησης».

Πώς φτάσαμε ως εδώ;

Το νομόσχεδιο Μαγκάκη έχει νομιμοποιήσει την έκτρωση, με συνοπτικές διαδικασίες, ήδη από τη δεκαετία του 1980. Ο Θεολόγος Παναγιώτης Νέλλας σε συνέντευξή του στο περιοδικό “Σημάδια” ήδη το 1984 σχολίαζε τον τρόπο που αυτό το νομοσχέδιο αντιμετώπιζε το πρόβλημα των αμβλώσεων: «Το αντιμετωπίζει όπως ο Χίτλερ αντιμετώπισε το πρόβλημα των Εβραίων. Οι Εβραίοι, κατά τη γνώμη του Χίτλερ […] δημιουργούσαν προβλήματα. Η πιο εύκολη και τελεσίδικη, κατά τη γνώμη του, λύση ήταν να τους στείλει στο Άουσβιτς. Και η πιο εύκολη λύση για το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που αποτελούν αναμφισβήτητα οι αμβλώσεις είναι το νομοσχέδιο Μαγκάκη. […] Με το νομοσχέδιο νομιμοποιείται, δηλαδή καταξιώνεται, η θανάτωση ανεύθυνων ανθρώπων, πολύ πιο αθώων από τους Εβραίους που έστελνε ο Χίτλερ στο Άουσβιτς. Και η περίπτωση του νομοσχεδίου είναι πολύ πιο τραγική, γιατί, αν στην περίπτωση του Χίτλερ είχαμε να κάνουμε με την πράξη ενός παρανοϊκού, εδώ ο φόνος παρουσιάζεται σαν υγιής αντίδραση μιας υγιούς κοινωνίας».

Από τότε μέχρι σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Αν δεν ήταν η Εκκλησία και οι χριστιανοί, δεν θα ακουγόταν στη χώρα καμιά κάθετα αντίθετη άποψη απέναντι στις αμβλώσεις. Ο νόμος έχει πάντα και συμβολική αξία ηθικοποιώντας στη συνείδηση των ανθρώπων αυτό που είναι «νόμιμο». Αν και η άμβλωση δεν θεωρείται μικρό πρόβλημα από κανέναν, η κυρίαρχη ιδεολογία καθόλου δεν την αμφισβητεί ως δικαίωμα των γυναικών που μπορούν «να διαχειρίζονται το σώμα τους όπως το επιθυμούν». Κανείς βέβαια δεν μιλάει για τα δικαιώματα του ανυπεράσπιστου αγέννητου παιδιού… Εκεί που αρχίζει και σταματά η αντιμετώπιση των εκτρώσεων είναι η σεξουαλική ενημέρωση και η αντισύλληψη. Στην Ελλάδα εν προκειμένω, λένε οι ειδικοί, υπάρχει έλλειψη σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία και όχι τόσο ικανοποιητική χρήση μεθόδων αντισύλληψης. Αλλά και σε άλλες χώρες της Δύσης, που η ενημέρωση στα σχολεία και η αντισύλληψη, δεν λείπουν το πρόβλημα παραμένει σοβαρό.

Πώς θα αντιμετωπιστεί αυτό το τεράστιο πρόβλημα; Στην Ελλάδα η έκτρωση θεωρείται αποκλειστικά θέμα και αρμοδιότητα της γυναίκας. Η γυναίκα καλείται να αποτινάξει από πάνω της την ενοχή και να διαχειριστεί το σώμα της όπως εκείνη θέλει. Η έκτρωση εμπίπτει στα ατομικά δικαιώματα της γυναίκας και η λύση του προβλήματος δεν μπορεί παρά να είναι ξανά ατομική, γυναικεία. «Το ζήτημα, σημείωνε ο Π. Νέλλας, δεν είναι πώς θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα μόνο η γυναίκα αλλά πώς θα το αντιμετωπίσουν ο άνδρας και η γυναίκα. Το πώς θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα η κοινωνία. Ούτε το πώς η γυναίκα θα δει το κορμί της, αλλά ταυτόχρονα πώς ο άνδρας θα δει το κορμί του και το κορμί της γυναίκας. Η Εκκλησία λέει ότι το κορμί της γυναίκας δεν ανήκει σ’ αυτήν αλλά στον άνδρα, και το κορμί του άνδρα δεν ανήκει σ’ αυτόν αλλά στη γυναίκα. Προφανώς και το έμβρυο ανήκει και στους δυο. Και οι δυο ανήκουν στο παιδί. Υπάρχουμε μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων. Σ’ αυτή την προοπτική γίνεται το ξεπέρασμα της ατομικότητας και μπορεί να γίνει αληθινά δεκτός και ο καινούργιος άνθρωπος που δημιουργείται».

____________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 02.05.2018