Ανακοινωθέν της Ι.Μ. Φωκίδος για την Ι.Μ. Παναγίας Βαρνάκοβας

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

Στην δυσάρεστη και τραγική θέση βρέθηκε από εχθές η Ιερά Μητρόπολή μας μετά από την ολοκληρωτική καταστροφική πυρκαϊά που ξέσπασε στο ιστορικό μοναστήρι του 11ου αιώνα Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βαρνακόβης την Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017.

Η πυρκαϊά ξεκίνησε από άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία. Οι ισχυρές δυνάμεις της Πυροσβεστικής (Ναυπάκτου, Αχαΐας, Ιτέας, Μεσολογγίου) έδωσαν μάχη με τις φλόγες για να περισώσουν το ιστορικό μοναστήρι. Η φωτιά λόγω της παλαιότητας των εγκαταστάσεων εξαπλωνόταν με ταχύτητα με αποτέλεσμα το έργο της πυροσβεστικής ήταν αρκετά δύσκολο.

Η καταστροφική πυρκαϊά ήταν ολοκληρωτική για το ιστορικό μοναστήρι. Οι 17 περίπου μοναχές είναι καλά στην υγεία τους και κατάφεραν να σώσουν την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Βαρνάκοβας καθώς και τα Ιερά Λείψανα της Μονής.

Σε λίγες ημέρες μετά την αποχώρηση των δυνάμεων της πυροσβεστικής, η Ιερά Μονή Παναγίας Βαρνακόβης θα ξεκινήσει της προσπάθειες αποκατάστασης των ζημιών με την βοήθεια της Ιεράς Μητροπόλεως αλλά και του κόσμου.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 140 επιπλέον λέξεις

     ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑ             6/ ΠΑΡΟΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ(Ιω.Καρδάση)

 

 

Τελευταίο αφέθηκε ένα θέμα με το οποίον η Εκκλησία μας και η Θεολογία της δεν έχουν ασχοληθεί και είναι το θέμα της πανταχού παρουσίας του Χριστού σωματικώς. Είδαμε παραπάνω, ότι ο Χριστός, είτε με το μη αναστημένο σώμα, είτε με το αναστημένο επί της γης δεν εμφανίζεται να έχει πανταχού παρουσία. Μήπως μετά την Ανάληψή Του όμως έχει; Είναι αλήθεια, ότι η θεώρηση της πανταχού παρουσίας του Χριστού, δεν βρίσκεται σε κανένα πατερικό κείμενο, αλλά ούτε έχει λυθεί συνοδικά και υπάρχουν αντικρουόμενες θέσεις στο θέμα αυτό, οι οποίες κατατίθενται:

Ο καθηγητής του ΑΠΘ π. Ι. Ρωμανίδης καταγράφει τα εξής, στο βιβλίο του «Πατερική Θεολογία»: Ο Θεός δεν είναι περιορισμένος κατ’ ουδένα τρόπο. Γι’ αυτό τονίζουν οι Πατέρες, ότι ο Θεός Πατέρας είναι πανταχού παρών κατ’ ενέργεια. Λόγω δε της υποστατικής ένωσης με την ανθρώπινη φύση στο πρόσωπο του Χριστού είναι επίσης πανταχού παρών και ο Χριστός ως Λόγος κατ’ ενέργειαν, όχι κατ’ ουσίαν. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι όμως πανταχού παρούσα κατ’ ουσίαν. Ο Θεός, δηλ. η Αγία Τριάδα, είναι απών κατ’ ουσίαν στο κόσμο. Διότι ο Θεός δεν έχει κατ’ ουσίαν σχέσεις με τον κόσμο, επειδή οι σχέσεις του Θεού με τον κόσμο είναι μόνο κατά βούληση και κατ’ ενέργεια. Κατ’ ουσία σχέσεις με τον κόσμο έχει μόνον η ανθρώπινη φύση του Χριστού, που είναι πανταχού παρούσα. Όχι η θεία φύση του Χριστού (παρ. 43, σελ. 164-165).

Αντίθετα, ο καθηγητής του ΑΠΘ Ν. Ματσούκας στη «Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β΄» καταγράφει τα εξής: Η Ορθόδοξη Θεολογία δεν έχει ασχοληθεί με το θέμα της πανταχού παρουσίας του Χριστού σωματικώς. Η πανταχού παρουσία είναι ιδιότητα της Θεότητας κατά τη φυσική της κατάσταση. Ο σαρκωμένος Λόγος είναι πανταχού παρών, αλλά φυσικά όχι κατά τη σάρκα. Το σωστό είναι να λέμε κατά τη θεότητα, ενώ πάσχει κατά τη σάρκα. Ο Λούθηρος, προφανώς για ν’ απορρίψει τη διδασκαλία για τη μετουσίωση του άρτου και του οίνου της Θείας Ευχαριστίας, όπως τη δέχεται η Παπική θεολογία, ασπάστηκε την πανταχού παρουσία του Χριστού σωματικώς. Προφανώς, κάνοντας καταχρηστική εφαρμογή του δόγματος της Χαλκηδόνας, υποστήριξε πως «τω Λόγω» η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι απανταχού παρούσα ή καλύτερα, ο Χριστός είναι απανταχού παρών σωματικώς (ubiquities). Έτσι, απορρίπτει τη μετουσίωση και δέχεται πως στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, όταν τελεσιουργείται, βρίσκεται πραγματικά ο ίδιος ο Χριστός σωματικώς. Η άποψη βέβαια, ούτε τη μετουσίωση των παπικών αναγνωρίζει, αλλά ούτε και τη μεταβολή των Δώρων, κατά την Ορθόδοξη Θεολογία. Παραμένει μια άποψη, στα πρότυπα της προτεσταντικής και της παπικής θεολογίας, στα πλαίσια των γνωστών αντιθέσεων μεταξύ τους. Έτσι, στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν έγινε μια ριζική αναθεώρηση ή προσέγγιση με τις ορθόδοξες θέσεις. Στη προκειμένη περίπτωση, ενώ ο Λούθηρος ασπάζεται το παραδοσιακό δόγμα της Χριστολογίας, δεν κάνει με ακρίβεια τις εφαρμογές. Η πανταχού παρουσία δημιουργεί αρκετά προβλήματα, λογικά και θεολογικά, αφού ο Χριστός, κατά το δόγμα της Χαλκηδόνας, δεν είναι πανταχού παρών σωματικώς, αλλά περιορίζεται σωματικώς κατά την ανθρωπότητα. Το αντίθετο, που λέει ο Λούθηρος, λυμαίνεται το δόγμα της Χαλκηδόνας, γιατί δεν ερμηνεύει σωστά την αντίδοση των ιδιωμάτων ή την αναφορά όλων των ιδιοτήτων της θεότητας και της ανθρωπότητας στο ένα πρόσωπο του Χριστού, του σαρκωμένου Λόγου (κεφ. Β7, σελ. 280-281).

Επίσης, ο καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. Δ. Τσελεγγίδης, σε Διορθόδοξο Συνέδριο με θέμα: «Η θεολογική ταυτότητα του Προτεσταντισμού» αναφέρει: «Ο Προτεσταντισμός διαφοροποιείται από την Ορθόδοξη Εκκλησία δογματικώς και στην Χριστολογική του διδασκαλία υποστηρίζοντας την αιρετική διδασκαλία για την πανταχού παρουσία του Χριστού σωματικώς, την γνωστή ubiquitas. Η Χριστολογική αυτή διδασκαλία του Προτεσταντισμού αποτελεί φυσική συνέπεια της εσφαλμένης ερμηνείας του Χριστολογικού δόγματος της Δ’ Οικουμενικής Συνόδου.

Οι Προτεστάντες θεολόγοι δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν, ότι η αντίδοση των ιδιωμάτων (και ονομάτων) των δύο φύσεων του Χριστού (της θεότητας και της ανθρωπότητας) γίνεται στο πρόσωπο του Θεανθρώπου. Κατά συνέπεια, δεν γίνεται μετάδοση των ιδιωμάτων της μιας φύσεως στην άλλη καθεαυτήν. Με τον τρόπο αυτό oι δύο φύσεις του Χριστού και μετά την ένωσή τους παραμένουν ακέραιες, μέσα δηλαδή στα οντολογικά όριά τους. Κατά την Ορθόδοξη Χριστολογία η ανθρώπινη φύση του Χριστού ως κτιστή -τόσο πριν όσο και μετά την ανάστασή Του- είναι τοπικώς περιορισμένη. Γι’ αυτό και δεν είναι δυνατόν η ανθρώπινη φύση του Χριστού να είναι, όπως η θεότητά του, πανταχού παρούσα.

Επομένως, όταν οι Προτεστάντες υποστηρίζουν την παρουσία της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού παντού, τοποθετούν την ανθρώπινη φύση Του έξω από τα φυσικά όριά της, πράγμα που είναι κατηγορηματικά αντίθετο προς τις δογματικές αποφάνσεις της Δ’ και της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου. Άλλο πράγμα είναι η θέωση της ανθρώπινης φύσεως του Χριστού (εμπλουτισμός της με τις άκτιστες θείες ενέργειες) και άλλο η μεταβολή της σε θεία φύση (απώλεια των κτιστών ανθρωπίνων ιδιωμάτων)» (Πρακτικά του Διορθόδοξου Επιστημονικού Συνεδρίου στις 20-24 Σεπτεμβρίου 2004, στο Α.Π.Θ.).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΑΣ

Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου: Λόγος περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου και της δια σώματος προς ημάς επιφανείας αυτού.

Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού: Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου Πίστεως.

Αγίου Ιωάννη Χρυσόστομου: Οι εννέα λόγοι περί Μετανοίας.

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων: Μυσταγωγικές Κατηχήσεις.

Αγίου Μακαρίου Νοταρά του Εφέσου: Περί της Συνεχούς Μεταλήψεως.

Αγίου Μάξιμου Ομολογητή: Περί διαφόρων αποριών των αγίων Διονυσίου και Γρηγορίου.

Αγίου Μάρκου Ευγενικού του Εφέσου: Αντίρρησις των λατινικών κεφαλαίων περί του περκατορίου πυρός.

Αγίου Νικόδημου αγιορείτη: Πηδάλιο.

Αγίου Νικολάου Καβάσιλα: Ερμηνεία της Θείας Λειτουργίας

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης: Περί ιεράς λειτουργίας

Γιανναρά Χρήστου, καθηγητή Παντείου: Ενάντια στη θρησκεία

Ζηζιούλα Ιωάννη, Μητροπολίτη Περγάμου, καθηγητή ΑΠΘ: Δογματική. Σημειώσεις από τις παραδόσεις στο Τμήμα Ποιμαντικής.

Ζήση Θεόδωρου, πρεσβυτέρου, καθηγητή ΑΠΘ: Η «Ορθοδοξία των Αντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτών».

Καψάνη Γεωργίου, Αρχιμανδρίτη: Η «ιδεολογική» Ορθοδοξία των αντιχαλκηδονίων.

Κυπριανού Αγιοκυπριανίτη, Αρχιμανδρίτη: Η Αποκάλυψις της Αγίας Τριάδος στον Πρωτομάρτυρα και Αρχιδιάκονο Στέφανο.

Μαρτζέλου Γεωργίου, καθηγητή ΑΠΘ: Γένεση και πηγές του όρου της Χαλκηδόνας.

Ματσούκα Νικόλαου, καθηγητή ΑΠΘ: Δογματική και Συμβολική Θεολογία Β΄.

Ο.Ο.Δ.Ε. Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας: Δικτυακός τόπος: www.oodegr.com

Ρωμανίδη Ιωάννη, πρεσβυτέρου, καθηγητή ΑΠΘ: 1/ Πατερική Θεολογία, 2/ Δογματική και Συμβολική Θεολογία τ. Α΄.

Τσελεγγίδη Δημήτριου, καθηγητή ΑΠΘ: Πρακτικά Διορθόδοξου Επιστημονικού Συνεδρίου, ΑΠΘ, 20-24.9.04.

Φούγια Μεθόδιου, Μητροπολίτη Πισιδίας: Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων.

Χρήστου Παναγιώτη, καθηγητή ΑΠΘ: Το μυστήριο του Θεού.

                30.1.17

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

 

 

Η νεοταξική εκπαίδευση

Αποτέλεσμα εικόνας για έμφυλα στερεότυπα στα σχολεία

Οι οπαδοί της παρακμής και οι πρωταγωνιστές της καμπάνιας αποδόμησης των αξιών πρώτα επιτίθενται στο περιεχόμενο των λέξεων κι έπειτα στα ίδια τα πράγματα, στις καταστάσεις, στα πρόσωπα, στα έθνη. Η καταδίκη της αμαρτίας και η προσπάθεια για αποφυγή κάθε πτωτικής, αντικοινωνικής συμπεριφοράς αποδοκιμάζονται από τη νεοταξική, παγκοσμιοποιητική παράταξη. Η αποδοκιμασία αυτή γίνεται έκδηλη με την αδιάκοπη επανάληψη μερικών σύνθετων λέξεων που καταλήγουν σε «-φοβία».

Οποιος δεν θέλει η χώρα του να γίνει χαλιφάτο πάσχει από «ισλαμοφοβία». Οποιος δεν επιθυμεί τα παιδιά του να γίνουν ομοφυλόφιλα είναι «ομοφοβικός». Οσοι δεν συμφωνούν με την προβολή των τρανσέξουαλ «προτύπων» είναι «τρανσφοβικοί». Με λίγα λόγια, οι κλειδοκράτορες του δημόσιου λόγου χαρακτηρίζουν τους φυσιολογικούς, ενάρετους ανθρώπους και τους πιστούς χριστιανούς φοβικούς!

Τώρα, το υπουργείο Παιδείας θέλει να προβάλει ως πρότυπο βίου που οφείλουν να ακολουθήσουν οι νέοι μαθητές γυμνασίου, ηλικίας 13-15 ετών, την ομοφυλοφιλία και τον τρανσεξουαλισμό. Γι’ αυτό έστειλε και την απαράδεκτη εγκύκλιο στους εκπαιδευτικούς για να οργανώσουν μια θεματική εβδομάδα, όπου θα γίνουν αντικείμενο διδασκαλίας με «βιωματικές προσεγγίσεις» και «βιωματικά εργαστήρια» (!!!) και οι «έμφυλες ταυτότητες», η «ομοφοβία», η «τρανσφοβία» κ.λπ.

Μάλιστα, για να μην ξεφύγει κάποιος νέος από τη μέγκενη του παγκοσμιοποιητικού εκφυλισμού, η συμμετοχή σε αυτή τη θεματική εβδομάδα «θα υλοποιηθεί στον διδακτικό χρόνο του σχολικού ωρολόγιου προγράμματος». Δηλαδή, θα είναι υποχρεωτική! Κι αυτό γίνεται σε πείσμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών των χριστιανών, αλλά και άλλων πιστών, των οποίων οι θρησκευτικές πεποιθήσεις έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την αποδοχή και την προβολή της ομοφυλοφιλίας.

Φυσικά, δεν εκπλήσσει κάποιον η εμμονή του υπουργού Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου να εξοικειώσει τους νέους με την ομοφυλοφιλία και τον τρανσεξουαλισμό. Οι αντιλήψεις του και οι ιδεολογικές εμμονές του χώρου του είναι γνωστές τοις πάσι. Ομως εντυπωσιάζει η εκκωφαντική σιωπή προσώπων και κομμάτων για το ζήτημα – κάτι το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο παρά σιωπηρή συμφωνία με την παρακμή. Το ζήτημα επιβάλλει ευθείες και σταράτες τοποθετήσεις από όλους!

Δημοκρατία,30.01.2017


Υπουργείο Παιδείας : Προαιρετική η παρουσία των μαθητών στις εκδηλώσεις για τους Τρεις Ιεράρχες, ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΟΜΩΣ στην θεματική εβδομάδα: «αποδόμηση των εμφύλων στερεοτύπων»

Το Υπουργείο Παιδείας  με ανακοίνωσή του αναφέρει ότι η παρουσία των μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου στις εκδηλώσεις για τους Τρεις Ιεράρχες είναι προαιρετική.

Η παρουσία των μαθητών όμως στην θεματική εβδομάδα: «αποδόμηση τών εμφύλων στερεοτύπων» είναι υποχρεωτική.

………………………………..
Υπουργείο Παιδείας: Προαιρετική η παρουσία των μαθητών Γυμνασίου και Λυκείου στις εκδηλώσεις για τους Τρεις Ιεράρχες

Μετά από ερωτήματα που δέχθηκε η Υπηρεσία μας, διευκρινίζουμε ότι στα Γυμνάσια και στα ΓΕ.Λ. των οποίων οι Σύλλογοι Διδασκόντων αποφασίσουν να διοργανώσουν εκδηλώσεις σχετικά με τη συμβολή των Τριών Ιεραρχών στα Γράμματα, η παρουσία των μαθητών/τριών είναι προαιρετική, συνεπώς δεν θα καταχωρηθούν απουσίες.

Mία άλλη άποψη για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα -«Εμφυλες ταυτότητες». (Ξεκινώντας μια συζήτηση για το θέμα)

00000091

Μετά την δημοσίευση του άρθρου  στις 24 Ιανουαρίου 2017-Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα -Έμφυλες ταυτότητες- Παρατηρήσεις-σκέψεις-προβληματισμοί-αναγνώστρια του ιστολογίου έστειλε το παρακάτω κείμενο,σαν σχολιασμό στα γραφόμενα στο παραπάνω άρθρο.Δημοσιεύουμε αυτούσιο το κείμενο σαν αρχή ενός γόνιμου διαλόγου για το θέμα.

π.Δ.

———————————————————————— 

Καλησπέρα …

Διάβασα το άρθρο σας σχετικά με την θεματική εβδομάδα στα σχολεία και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες ιδέες. Ξεκινάω λέγοντας πως δεν γνωρίζω σε βάθος το θέμα, ούτε προφανώς είμαι γονιός για να με «καίει» άμεσα. Ωστόσο, πολύ ταπεινά θα καταθέσω κι εγώ την οπτική μου… Μια παρατήρηση πρώτα. Η επείγουσα αντισύλληψη απ’ όσο γνωρίζω ΔΕΝ περιλαμβάνει μεθόδους κατά τις οποίες γίνεται έκτρωση. Η επείγουσα αντισύλληψη είναι αυτό που λέμε «το χάπι της επόμενης μέρας». Όπως ξέρουμε, η σύλληψη (άρα η αρχή μιας ζωής) δεν γίνεται κατά την συνουσία. Γίνεται ώρες ή και μέρες μετά. Εξαρτάται από το πότε θα συμβεί η ωορρηξία. Ε, λοιπόν, αυτό το χάπι δρα ως εξής. Δεν επιτρέπει να συμβεί ωορρηξία, συνεπώς δεν θα απελευθερωθεί ωάριο για να γονιμοποιηθεί. Άρα, γονιμοποίηση δεν γίνεται, έναρξης ζωής δεν έχουμε, άρα δεν μιλάμε για έκτρωση.

  1. Εκ πρώτης όψεως θεωρώ αμφίβολη την επιτυχία του εγχειρήματος του υπουργείου διότι δεν έχει την στοιχειώδη προετοιμασία! Ακόμα και να είχε καλές προθέσεις, με μηδενική οργάνωση δεν καταπιάνεσαι με τόσο λεπτά ζητήματα. Αυτά απαιτούν προετοιμασία χρόνων και συνεργασία πολλών φορέων.
  2. Θεωρώ μη διαπραγματεύσιμο πως υπάρχουν ΔΥΟ και μόνον φύλα. Και αυτή είναι η κανονικότητα της φύσης. Οτιδήποτε παρεκκλίνει είναι μη κανονικό (εδώ είναι που θα χαρακτηριζόμουν ως ομοφοβική). ΩΣΤΟΣΟ, λέγοντας «μη κανονικό» δεν το ταυτίζω με το αποβλητέο, με το μιαρό, απλά κάνω μια διαπίστωση. Η φύση είναι γεμάτη με μη κανονικότητες! Αν όμως πω ότι είναι κανονικό, ψεύδομαι και απλά χαϊδεύω αφτιά. Ένα παράδειγμα… Θεωρώ ότι είναι κανονικό ο άνθρωπος να έχει 2 χέρια και 2 πόδια. Αν γεννηθεί ένα μωράκι (από κάποια χρωμοσωμική ανωμαλία) με 1 πόδι, τι θα πω; Ότι αυτό είναι το κανονικό στα πλαίσια μια πολιτικής ορθότητας;;; Θεωρώ ότι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μια ανωμαλία (με την κυριολεκτική έννοια και όχι την «βρώμικη»), μια εκτροπή από την κανονικότητα. Παρά ταύτα, και στις δύο περιπτώσεις έχω απέναντί μου έναν ολόκληρο ΑΝΘΡΩΠΟ, μία ξεχωριστή προσωπικότητα που δικαιούται του σεβασμού μου που πηγάζει από την ακέραια ανθρώπινη αξία που φέρει.
  3. Εάν πούμε ότι δεν υπάρχει κάποια παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, θεωρώ ότι στρουθοκαμηλίζουμε. Είναι σαν να μην αγγίζουμε ένα θέμα υπαρκτό από τον φόβο μας ως κοινωνία μήπως ταράξει τα νερά και χάσουμε τις (εύθραυστες) σταθερές μας.
  4. Θεωρώ επίσης μη διαπραγματεύσιμο πως οικογένεια νοείται μόνο με την ύπαρξη άντρα και γυναίκας. Άλλοι συνδυασμοί δεν χωρούν. Όλα τα υπόλοιπα είναι συμβίωση και είναι ιδιωτικό δικαίωμα του καθενός, αλλά όχι οικογένεια. Συνεπώς, παιδιά να μεγαλώνουν από 2 μπαμπάδες/μαμάδες το θεωρώ επικίνδυνο. Και αυτό γιατί χρειάζονται 2 πρότυπα, το πατρικό και το μητρικό (επιστήμονες το λένε, όχι εγώ). Αυτά τα 2 πρότυπα λειτουργούν εξισορροπητικά και σταθεροποιητικά και αλληλοσυμπληρωματικά. Μπορεί ο άλλος να έχει κάθε καλή πρόθεση να προσφέρει αγάπη, αλλά στην ανάπτυξη ενός παιδιού εξίσου σημαντική με την αγάπη είναι η αύρα που υπάρχει στο σπίτι, οι ισορροπίες που διατηρούνται κ.α. που δεν είναι χειροπιαστά. Είναι η πρώτη αντίληψη του παιδιού για τον κόσμο. Το να κρίνουμε ένα πατρικό/μητρικό πρότυπο ως κακό (και να προσπαθούμε να το βελτιώσουμε) μπορούμε να το κάνουμε. Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει και να το αντικαταστήσουμε.
  5. Θέτω λίγο ως προβληματισμό (και προς εμένα φυσικά!) το εξής: αυτά τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας για το «άντρας-γυναίκα», μήπως είναι λίγο και κοινωνική σύμβαση; Δηλαδή ανάλογα με την κοινωνικο-ιστορική στιγμή που ζούμε ορίζουμε και διαφορετικά τα πράγματα; Ας πούμε, σήμερα έχουμε στο μυαλό μας πως για να είσαι άντρας ή γυναίκα πρέπει (είναι όμως ζήτημα υποχρέωσης/καθήκοντος;) να είσαι ανατομικά άντρας/γυναίκα, να συμπεριφέρεσαι ως άντρας/γυναίκα (μεγάλο ζήτημα αυτό… Τι ορίζουμε ως συμπεριφορά;) και να έλκεσαι από το άλλο φύλο. Ιστορικά πάντως δεν φαίνεται τα πράγματα να ήταν έτσι. Παράδειγμα πολύ τρανταχτό: οι κοινωνίες της αρχαίας Ελλάδας ήταν πλήρως εξοικειωμένες με την σεξουαλική επαφή αντρών με άντρες. Ωστόσο, δεν νομίζω πως είχε τεθεί θέμα ταυτότητας. Ήταν άρρενες! Και οικογενειάρχες! Και φιλόσοφοι! Και στρατιωτικοί! Και ποιητές! Και επιφανείς πολίτες! Σήμερα κάτι τέτοιο δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό (πέρα από τα ΜΜΕ…). Πάμε και στο χριστιανικό Βυζάντιο… Η κατηγορία των ευνούχων! Από τους πιο άξιους και υψηλόβαθμους δημόσιους λειτουργούς (ακόμα και πατριάρχες…). Πλήρως αποδεκτοί από την κοινωνία και λογιζόμενοι ως άρρενες. Σήμερα;;;
  6. Στις περιπτώσεις ανθρώπων που στα πλαίσια της showbiz και του marketing «πειραματίζονται» δεν θα αναφερθώ. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως υπάρχουν άνθρωποι που γεννιούνται με μια «αβεβαιότητα», κάπως τα πράγματα μοιάζουν ασαφή… Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο που πήγαινα υπήρχε ένας μαθητής που από χιλιόμετρα μακριά διέκρινες ότι δεν είναι αυτό που έχουμε στο μυαλό μας για το αγόρι. Κινήσεις πολύ τσαχπίνικες, φωνή όχι ιδιαίτερα μπάσα κλπ. Ήταν «ιδιαίτερος». Μεγάλωσε σε ένα χωριό άρα σε μάλλον «κανονική» οικογένεια, δεν είχε δηλαδή «κακές» επιρροές. Θεωρώ ότι γεννήθηκε έτσι. Γιατί;;; Πάντα αναρωτιέμαι και θέτω το ερώτημα και στον Θεό. Δεν ξέρω αν ένιωθε οποιαδήποτε σεξουαλική έλξη και προς ποιον, ξέρω όμως ότι ήταν διαφορετικός. Και έλεγα μέσα μου «ακόμα και να ήθελε γυναίκες αυτός, ποια θα τον ήθελε;;;; Άρα μένει εκ των πραγμάτων στο περιθώριο…». Ο ίδιος ίσως να βίωνε μια εσωτερική πάλη. Και σίγουρα έπρεπε να συνηθίσει από μικρός στα κακεντρεχή πειράγματα, στις λοιδορίες και τους εξευτελισμούς. Είναι πολύ σκληρά τα παιδιά. Δεν έχουν ευαισθησίες. Έχουν ανεπτυγμένη την αίσθηση της μάζας.
  7. Με βάση τα παραπάνω λέω, μήπως τελικά είναι αναγκαιότητα να μιλήσουμε ανοιχτά και στα σχολεία για αυτό το ζήτημα; Σοβαρά και εμπεριστατωμένα όμως, χωρίς αγκυλώσεις, ένθεν κακείθεν. Τα παιδιά δεν θα πέσουν από τα σύννεφα. Μέσα στην κοινωνία ζουν, ξέρουν πολύ καλά τι γίνεται. Και μήπως είναι καλύτερα να ενημερωθούν σωστά από το να μαθαίνουν απίθανα πράγματα από αμφιβόλου προελεύσεως πηγές; Να γίνει μια ενημέρωση που θα προστατεύει τόσο τα παιδιά από το να πέσουν θύματα αυτών των προβαλλόμενων προτύπων, αλλά που θα προστατεύει και τους λίγο διαφορετικούς. Ο «διαφορετικός» ούτε να γίνει ο ήρωας και να επαινείται, αλλά ούτε και ο αποδιοπομπαίος τράγος όπου ο καθένας μπορεί να βγάζει την χολή του και τα κόμπλεξ του (και όλοι μαζί ως κοινωνία).
  8. Ας είμαστε ρεαλιστές… Ομοφυλοφιλία υπήρχε και στις «αγνές» λίγο πιο παλιές κοινωνίες. Και μερικές φορές πεπλεγμένη με παιδεραστία. Απλά λόγω της κλειστότητας των κοινωνιών και του ανεπτυγμένου αισθήματος αυτοσυντήρησης που τις χαρακτήριζε υπήρχε σαν άγραφος κανόνας «ξέρω αλλά δεν μιλάω». Αν μιλούσε κάποιος, αυτό θα ισοδυναμούσε με βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας! Εμείς βέβαια μέσα σε μια ρομαντική αναπόληση έχουμε τους παλιούς σαν «άντρακλες», με τις μουστάκες τους, με τα έτσι, με τα αλλιώς τους… Και ας γίνονταν τα Σόδομα και Γόμορρα! Σε πολλούς τομείς…
  9. Υπάρχουν ομοφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι. Αυτοί που το δείχνουν και το προβάλλουν με σθένος (gay παρελάσεις, διαφήμιση, διαδηλώσεις, κλπ) και αυτοί που το κρατούν κρυφό ως ιδιωτική υπόθεση. Η 1η κατηγορία μου προκαλεί απέχθεια. Απέχθεια βέβαια αισθάνομαι και για τους ετεροφυλόφιλους που μπορεί δημόσια να εκφράζουν την σεξουαλικότητά τους. Η 2η κατηγορία δεν με ενοχλεί.
  10. Έχω θέσει στον Θεό το ερώτημα: αφού κάποιους τους γεννάς διαφορετικούς, γιατί τους στερείς το δικαίωμα να ερωτευτούν; Δεν έχουν φταίξει σε κάτι… Ως τώρα ίσως την πιο πειστική απάντηση μου την έδωσε δια στόματος Οσίου Πορφυρίου. Ο Όσιος δεν είναι απόλυτος, δεν λέει ότι δεν υφίσταται η ομοφυλοφιλία. Υφίσταται, λέει. Συμβουλεύει όμως αντίσταση στον πόθο, αποφυγή της αμαρτωλής συνεύρεσης. Και ο Θεός γνωρίζει τις δυσκολίες, τους αγώνες και θα ανταμείψει αναλόγως. Οπότε, κάπως στο μυαλό μου το είδα ως εξής… Δεν θα γευτείς την χαρά του έρωτα, όπως και το παιδάκι με το 1 πόδι δεν θα γευτεί την χαρά του να τρέχεις. Αυτός είναι ο σταυρός σου και το στάδιό σου. Σε περιμένει όμως Χάρις πολλή αν αντέξεις.
  11. Όσον αφορά το θέμα με τα παιχνίδια… Ε δεν νομίζω πως αλλάζει ο σεξουαλικός προσανατολισμός από τα παιχνίδια! Ό,τι είναι να γίνει προϋπάρχει. Όπως λέει και ο λαός μας, δεν κάνουν τα ράσα τον παπά, αλλά ο παπάς τα ράσα! Και αν στο αγόρι αρέσει να παίζει με τα κουζινικά, τι με αυτό; Ουκ ολίγοι σεφ είναι άντρες (κανονικότατοι!). Η ευαισθησία λέγεται είναι γυναικείο χαρακτηριστικό. Και όμως, τόσοι ποιητές άντρες! Διότι η ποίηση προϋποθέτει ευαίσθητη ψυχή. Και εξάλλου γιατί να ωθώ ως κοινωνία με βάση τα παιχνίδια που παρέχω, τα αγόρια να γίνονται πολεμοχαρή και τα κορίτσια κυράτσες λοβοτομημένες 2ης διαλογής;
  12. Πιστεύω είναι εκτός λογικής «να αφήνουμε το αγόρι να δοκιμάζει τα ρούχα της μαμάς». Ακραίο πολύ. Προσωπικά, ούτε το κορίτσι θα άφηνα να κάνει κάτι τέτοιο. Θα έρθει καιρός για τα τακούνια και τα κοκκινάδια. Ας ζήσει πρώτα ως παιδί…
  13. Σε οικογένειες που μεγαλώνουν αδέρφια και των δύο φύλων μπορείτε να παρατηρήσετε ότι δεν παίζουν τόσο αυστηρά διαχωρισμένα τα παιχνίδια. Όταν παίζουν μαζί, ο ένας ασχολείται με τα παιχνίδια του άλλου. Το κορίτσι με μεγάλη ευχαρίστηση παίζει με αυτοκινητάκια και το αγόρι μπορεί να ξεκινήσει να μαγειρεύει, να σκουπίζει, να παίρνει την κούκλα και να την πάει βόλτα με το φορτηγάκι του. Επίσης, με αυτή την ώσμωση που πραγματοποιείται ΔΕΝ προκύπτει αλλοίωση του φύλου, αλλά εμπειρική γνώση αυτού. Σιγά σιγά γνωρίζεις ουσιαστικά το άλλο φύλο αλλά και τον εαυτό σου, αντιπαραβάλλοντας και συγκρίνοντας. Εκτός αν μας αρκεί να λέμε στα παιδιά μας το υπεραπλουστευμένο «η Αννούλα είναι κορίτσι γιατί φοράει ροζ μπλούζα».
  14. Γιατί είναι κακό να αποδομηθούν τα κάθε είδους στερεότυπα; Κι εμείς θα πέσουμε (αν δεν έχουμε πέσει ήδη) θύμα αυτών… Ο καθένας είναι μια μοναδική προσωπικότητα και αφού γνωρίσουμε τον άλλον καλό είναι να εξάγουμε τα συμπεράσματά μας. Φράσεις του στυλ «οι άντρες/γυναίκες είναι/δεν είναι/κάνουν/πρέπει κλπ. …» τις θεωρώ άστοχες οι οποίες καταρρίπτονται εύκολα από την ίδια την ζωή.
  15. Μόνο εγώ παρατηρώ μια αγωνία ως κοινωνίας για την σεξουαλική ταυτότητα του αγοριού κυρίως; Γιατί;;; Εγώ δεν θεωρώ πως είναι πιο εύθραυστη στην ουσία του πράγματος. Νομίζω όμως ότι είναι πάρα πολύ ευάλωτη στις (επι-)κρίσεις της κοινωνίας. Για παράδειγμα, αν ένας πετάξει λάσπη, τότε ενδεχομένως να του κολλήσει η ρετσινιά, να του βγει το όνομα και να πορεύεται στην ζωή του με μια ταμπέλα που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ… Είμαι σίγουρη πως διαφωνούμε σε αρκετά. Απολαμβάνω ηδέως την πολιτισμένη με επιχειρήματα διαφωνία! Με βοηθά να μαθαίνω καινούρια πράγματα. Δηλώνω πως ούτε φεμινίστρια είμαι, ούτε προστάτης των ομοφυλόφιλων. Απλά κάποια πράγματα μου φαντάζουν παράλογα. Ότι το περιεχόμενο της θεματικής εβδομάδας είναι διάτρητο, είναι γεγονός, σύμφωνοι. Αλλά το να κλείσουμε τα μάτια μας σε κάτι που υπάρχει είναι ευθυνοφοβία και κουκούλωμα. Και μας προλαβαίνουν δυστυχώς οι εξελίξεις και η ίδια η ζωή. Το παρομοιάζω με το άλλο παρανοϊκό που υποστηρίζουν κάποιοι. Λένε, «μην μιλήσουμε στα παιδιά και τους εφήβους για την ερωτική επαφή, διότι θα τους βάλουμε τον πονηρό μέσα τους και θα ορμάνε αχόρταγα το ένα στο άλλο!». Τι να πούμε;;; Λες και χρειάζονται λόγια για να νιώσουν έλξη τα παιδιά… Λες και δεν είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση που απλά λειτουργεί ομαλώς… Και κλείνοντας τα μάτια μετά από καιρό βλέπουμε με κατάπληξη (πόσο υποκριτικό…!) και τις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και τα αφροδίσια κλπ. Τουλάχιστον αν μιλούσαμε ειλικρινά στα παιδιά ίσως να προλαβαίναμε με την σωστή ενημέρωση τις μη αναστρέψιμες εξελίξεις που καταστρέφουν ζωές.
Μια αναγνώστρια του ιστολογίου