Ἀνατολικός Ὀρθόδοξος Μοναχισμός ἤ ἀσπόνδυλος νεο-μοναχισμός;

Αποτέλεσμα εικόνας για Μοναστικό Συνέδριο τῆς Λευκάδος

Μέ ἀφορμή τό τριήμερο πανελλήνιο Μοναστικό Συνέδριο τῆς Λευκάδος

Ἀνατολικός Ὀρθόδοξος Μοναχισμός

ἀσπόνδυλος νεο-μοναχισμός;

Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Πρό ἡμερῶν ὁλοκληρώθηκε τό 3ο Μοναστικό Συνέδριο, τό ὁποῖο διοργάνωσε ἀπό 21 ἕως 23 Σεπτεμβρίου τρέχοντος ἔτους (2018)  ἡ Ἱερά Μονή Φανερωμένης Λευκάδος, μέ θέμα: » Ὁ Ὀρθόδοξος Μοναχισμός καί σύγχρονες μορφές Μοναχικῆς Πολιτείας», ἀφιερωμένο στούς ἀειμνήστους Μητροπολίτες Λευκάδος & Ἰθάκης κυρόν Νικηφόρον καί Κερκύρας & Παξῶν κυρόν Πολύκαρπον.

Σ’ αὐτό συμμετεῖχαν πολλοί Ἡγούμενοι, Ἡγουμένισσες, Ἀρχιμανδρίτες, Ἱερομόναχοι, μοναχοί, μοναχές ἐκ τῶν μεγαλυτέρων καί πλέον γνωστῶν Μονῶν τῆς Ἑλλάδος. Παρέστησαν καί τό παρηκολούθησαν ἀρκετοί Ἀρχιερεῖς, λοιποί Κληρικοί, Θεολόγοι καί ἄλλοι ἐκπαιδευτικοί, καθώς ἐπίσης καί ἀρκετοί ἐνδιαφερόμενοι χριστιανοί.

Μεταξύ τῶν ὁμιλητῶν ἦσαν: ὁ Μητρ/της Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ὁ Μητρ/της Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ, ὁ Ἀρχιμ. Ἀστέριος Χατζηνικολάου Προϊστάμενοςτῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», ὁ Μητρ/της Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος, ὁ Μητρ/της Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, ὁ Μητρ/της Ἐδέσσης κ. Ἰωήλ, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους Ἀλέξιος, ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἁγίου Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ Μάξιμος, ἡ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Παντοκράτορος Κερκύρας Γερ. Εὐφημία, ἡ Ἡγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Πανοράματος Θεσσαλονίκης Γερ. Φιλοθέη, ἡ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Χρυσοπηγῆς Χανίων Γερ. Θεοξένη, ἡ Ἡγουμένη τῆς Μονῆς Τιμ. Σταυροῦ Μαψοῦ Κορινθίας Γερ. Μεθοδία, οἱ Καθηγητές τοῦ Α.Π.Θ. π. Ἰω. Σκιαδαρέσης, π. Βασ. Καλλιακμάνης καί κ. Κων/νος Παπαγεωργίου κ. ἄ.

Τό ἐπίπεδο τοῦ Συνεδρίου ἦταν ἀρκετά καλό, ἄν ἐξαιρέσει κανείς τήν ὑπό ὁρισμένων ὁμιλητῶν ἐπανάληψη, κατά τήν παρουσίαση τῶν διαφόρων συγχρόνων μορφῶν τοῦ μοναχισμοῦ, ἤδη γνωστῶν στοιχείων, τά ὁποῖα ἔχουν δημοσιευθεῖ στά διάφορα κυκλοφορηθέντα καί ἀναφερόμενα σέ αὐτές τίς προσωπικότητες βιβλία. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως «ἀδυναμία»τοῦ συγκεκριμένου Συνεδρίου ἐντοπίζεται ἀλλοῦ. Πρόκειται δέ μᾶλλον ὄχι γιά ἀδυναμία τοῦ Συνεδρίου, ἀλλά τοῦ «ἀντικειμένου» αὐτοῦ, δηλαδή τοῦ συγχρόνου μοναχισμοῦ καί πιό συγκεκριμένα γιά πρόβλημα, τό ὁποῖο ἐντοπίζεται πλέον εὐδιάκριτα σ’ αὐτόν τόν χῶρο.

Πιό συγκεκριμένα, εἶναι ἄξιο ἀπορίας καί προβληματισμοῦ τό γεγονός ὅτι ἐνῶ ζοῦμε σέ ἐποχή γενικῆς ἀποστασίας, συγκρητισμοῦ καί πολεμικῆς κατά τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἔξωθεν καί ἔσωθεν, οὐδείς καί οὐδεμία ἐκ τῶν ὁμιλητῶν καί ὁμιλητριῶν στό ἐν λόγῳ Συνέδριο δέν ἀναφέρθηκε στήν Πίστη, τήν ἀξία καί τή σημασία της, ἀλλά καί τήν ἀναγκαιότητα προασπίσεώς της. Πολλῶ δέ μᾶλλον, ὅταν, σύμφωνα μέ τήν παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ‘Oρθόδοξος Mοναχισμός ὑπῆρξε διαχρονικῶς ὄχι μόνον ἀκριβής φύλαξ, ἀλλά καί ὑπερασπιστής αὐτῆς, πρωτοπόρος δέ στήν ἀντιμετώπιση τῶν αἱρέσεων κατά τίς περιόδους ὅταν ἡ Πίστις ἦταν τό κινδυνευόμενον!

Εἶναι ζήτημα ἐάν ἡ λέξις Ὀρθόδοξος Πίστις καί σχετικές περί τήν ὑπεράσπιση αὐτῆς διδαχές τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ὁσίων τέκνων Αὐτῆς μέσα σέ μία πληθώρα Ὁμιλιῶν μέ πλῆθος ἄλλες πνευματικές ἀναφορές, ἀκούστηκαν στό συγκεκριμένο Συνέδριο, ἔστω μία φορά, ἔστω  περιορισμένως, ἔστω ἀκροθιγῶς!

Καί ναί μέν, πολλά ἐλέχθησαν καί ἀκούστηκαν περί ἀσκήσεως, θείων ἐμπειριῶν, θεολογίας, ὑψηλῶν θεωριῶν καί θέας τοῦ ἀκτίστου φωτός (ἐνίοτε καί καθ’ ὑπερβολήν), ὅλως παραδόξως ὅμως, ὡς ἀπό συμφώνου, τηρήθηκε σιγή ἰχθύος γιά τά ὑπαρκτά, ἰδιαιτέρως κατά τήν διάρκεια τοῦ 20ου αἰῶνος καί μέχρι τίς ἡμέρες μας, μείζονα ζητήματα Πίστεως!

Δέν εἶναι δυνατόν ὅλοι αὐτοί οἱ ὅσιοι ἀσκητές καί ἐκπρόσωποι τοῦ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, οἱ προβληθέντες καί προβαλλόμενοι ὡς ἐφάμιλλοι τῶν ὁσίων καί θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας νά μή εἶχαν ἐκδηλώσει, ὅπως ἐκεῖνοι ἀναλόγως στήν ἐποχή των, τήν ἀνησυχία καί τό ἐνδιαφέρον των γιά τήν πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τῆς συγχρόνου παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῶν γενομένων μεγάλων καί πολλῶν προδοσιῶν σέ βάρος τῆς Πίστεως.

Ἄλλωστε ἐάν ἴσχυε κάτι διαφορετικό γιά ὅλους αὐτούς τούς συγχρόνους ὁσίους Γέροντες θά ἀποτελοῦσετοῦτο μεῖζον ζήτημα γιά τούς ἰδίους, δηλαδή κατά πόσον αὐτοί πληροῦν τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις γιά τήν θεώρηση καί ἀναγνώρισή των ὡς ἁγίων τῆς Ὀρθοδοξίας! Διότι ὅσο καί ἄν σήμερον τοῦτο ἀποσιωπᾶται καί περιθωριοποιεῖται, ἡ ὁμολογία καί τήρηση καί ὑπεράσπιση τῆς ὀρθῆς Πίστεως, δηλαδή τῆς Ὀρθοδοξίας,ἀποτελεῖ διαχρονικά τήν πρώτη καί τήν ἐκ τῶν ὧν οὐκ ἄνευ προϋπόθεση σωτηρίας καί κατ’ ἐπέκταση ἐπιτεύξεως τῆς ἁγιότητος καί τῆς ἀναγνωρίσεως αὐτῆς στό πρόσωπο ἑνός ἀνθρώπου.

Φοβοῦμαι ὅτι στό ἐν λόγῳ Μοναστικό Συνέδριο ἁπλῶς διαπιστώθηκε καί ἀτυχῶς διατρανώθηκε αὐτό πού κακῶς φαίνεται ὅτι ἰσχύει στό χῶρο τοῦ συγχρόνου μοναχισμοῦ, δηλαδή ἡ ἐπικράτηση καί ἀνίερη καθιέρωση μιᾶς ἐνόχου σιωπῆς, μιᾶς ἀδιαφορίας καί μή ἀπασχολήσεως μέ ζητήματα Πίστεως! Αὐτό, ὅμως, συνιστᾶ καινοτομία καί σοβαρή διαφοροποίηση ἀπό τήν ἀνέκαθεν στάση καί πράξη τοῦ ἀνατολικοῦ καί ἀκραιφνῶς ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, οἱ ἐκπρόσωποι καί μεγάλες μορφές τοῦ ὁποίου ἦσαν ταυτοχρόνως καί μεγάλοι ὁμολογητές καί πρόμαχοι τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Δέν θά ἦταν ὑπερβολή νά λεχθεῖ ὅτι ἡ παγίωση καί ἐπικράτηση μιᾶς τέτοιας ἀποστασιοποιημένης στάσεως τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Μοναχισμοῦ ἀπό τήν σύμφωνη μέ τήν Παράδοση ἐνεργό ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως ἐν καιρῶ συγχύσεως καί ἀποστασίας, ὡς εἶναι ὁ ἰδικός μας, θά συνιστοῦσε μετάλλαξή του σέ ἀσπόνδυλο νεο-μοναχισμό. Ἔτσι, ὅμως, θά ἐστερεῖτο ἡ Ὀρθοδοξία τόν πλέον ἀσυμβίβαστο ἀμύντορά της!

Δέν συνιστᾶ τιμή καί καταξίωση γιά τό σύγχρονο μοναχισμό νά μεριμνᾶ καί τυρβάζει περί πολλῶν ἄλλων, πλήν τοῦ ἑνός οὗ ἐστί χρεία! Καί ναί μέν ἡ καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν καί ἡ ἄσκηση ἐν γένει, ὅπως καί τό θεολογεῖνδέν εἶναι ἐπουσιώδη στοιχεῖα τῆς μοναχικῆς πολιτείας, ὅμωςἡ ἀδιαφορία γιά τά τῆς Πίστεως πιστεύομε ὅτι συνιστᾶ ἐπικίνδυνη ἀλλοίωση τῆς φυσιογνωμίας τοῦ Ἀνατολικοῦ Ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ. Ἄριστα δέ καί πλήρως ἁρμόζει ἐν προκειμένῳ τό ὑπό τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτουλεγόμενον: «Εἰ οὖν μοναχοί εἰσίν τινες ἐν τοῖς νῦν καιροῖς, δειξάτωσαν ἀπό τῶν ἔργων. ΕΡΓΟΝ ΔΕ ΜΟΝΑΧΟΥ, μηδέ τό τυχόν ἀνέχεσθαι καινοτομεῖσθαι τό Εὐαγγέλιον, ἵνα μή ὑπόδειγμα τοῖς λαϊκοῖς προτιθέμενοι αἱρέσεως καί αἱρετικῆς συγκοινωνίας, τῆς ὑπέρ αὐτῶν  ἀπωλείας λόγον ὑφέξωσι»!

Ὅπως, λοιπόν, καλῶς ἐθίγησαν, ἀφορμῆς δοθείσης, κατά τή διάρκεια τοῦ ἐν λόγῳ Συνεδρίου, κάποια ζητήματα τά ὁποῖα ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τήν Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί εἰδικότερον τοῦ ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ, ὅπως ἡ προσπάθεια ὑπό τινῶν ὑπερασπίσεως τῆς ὑπάρξεως τρίτης τάξεως, πέραν τῶν ἐγγάμων Κληρικῶν καί τῶν ἱερομονάχων, δηλαδή ἐκείνης τῶν ἀγάμων ἐν τῶ κόσμῳ Κληρικῶν ἤ τοῦ κακοῦ παραδείγματος μιᾶς μικτῆς Μονῆς ἱδρυθείσης ὑπό συγχρόνου μεγάλου Γέροντος ἐν τῶ ἐξωτερικῶ, ἔτσι καί πολύ περισσότερον θά ἔπρεπε νά θιγεῖ τό μεῖζον ζήτημα τῆς Συνοδικῆς διακηρύξεως καί ἐπισημοποιήσεως τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑπό τῶν Προκαθημένων τῶν κατά τόπους Πατριαρχείων καί Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στήν περιβόητη καί διαβόητη πλέον σύνοδο στήν Κρήτη (Ἰούνιος 2016).

Βλέπετε, τό ἐν λόγῳ Μοναστικό Συνέδριο καί τά πορίσματά του, ὡς μαρτυρία τοῦ συγχρόνου ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, θά κριθοῦν ἀπό τήν ἱστορία καί τίς συνειδήσεις τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί βάσει τοῦ χρόνου διαξεγωγῆς του. Διότι ἔλαβε χώρα δύο μόλις ἔτη μετά τή σύγκληση τῆς πρώτης στή σύγχρονη ἐκκλησιαστική ἱστορία καί πολυαναμενομένης ὡς πανορθοδόξου Συνόδου, ἡ ὁποία τελικῶς κατέληξε νά καταγραφεῖ ὡς ἡ πρώτη ἀντιφερομένη στή διαχρονική Παράδοση καί διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας παγκοσμίου ἐμβελείας ἀντι-Σύνοδος!

ΑΚΤΙΝΕΣ

Advertisements

Ό άγιος Γρηγόριος ό Φωτιστής, Επίσκοπος Αρμενίας.

Ό άγιος Γρηγόριος ό Φωτιστής, Επίσκοπος Αρμενίας

Ό Γρηγόριος γεννήθηκε σε μια επιφανή οικογένεια πού συνδεόταν με τούς βασιλικούς οίκους της Περσίας (βασιλιάς Άρταβάν) και της Αρμενίας (βασιλιάς Χοσρόης). Όταν ξέσπασε πόλεμος ανάμεσα στους δύο οίκους, ό Γρηγόριος αποσύρθηκε στην Καισαρεία της Καππαδοκίας. Εκεί πρωτάκουσε γιά τη χριστιανική Πίστη, βαπτίστηκε και αργότερα νυμφεύθηκε. Άπ’ τον γάμο του άπέκτησε δύο γιούς, τον Βαρτάνη και τον Άριστάκη, τούς όποιους άφιέρωσε στην υπηρεσία τής Εκκλησίας.

Μετά τον θάνατο τής γυναίκας του, ό Γρηγόριος έπέστρεψε στην Αρμενία και έθεσε έαυτόν στην υπηρεσία τού βασιλιά Τιριδάτη (σ.τ.μ. γιου τού Χοσρόη, 3ος αι.). Τον υπηρετούσε πιστά, γι’ αυτό και ό Τιριδάτης τον αγαπούσε. Όταν όμως έμαθε ότι ό Γρηγόριος είναι χριστιανός, ό βασιλιάς εξοργίστηκε υπερβολικά. Τον πίεζε να αρνηθεί τον Χριστό και να προσκυνήσει τά είδωλα, άλλά άπέτυχε. Τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια και ύστερα τον πέταξε σε έναν βαθύ

λάκκο γεμάτο μέ δηλητηριώδη ερπετά. Όμως ό Πανόπτης Θεός διαφύλαξε άβλαβη τον άγιο Γρηγόριο, ό όποιος έζησε εκεί μέσα δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια!

Υστερα ό Τιριδάτης έξόρμησε για να εκδιώξει όλους τους χριστιανούς άπ’ τό βασίλειό του. Δεν δίστασε μάλιστα να εισβάλει σε γυναικείο μοναστήρι όπου υπήρχαν τριάντα επτά μοναχές, μάξι μέ την Ηγουμένη Γαϊανή. 

Αφού τις θανάτωσε όλες μέσα σε φρικτά βασανιστήρια, ό Τιριδάτης δαιμονίστηκε και ή όψη του παραμορφώθηκε σαν άγριόχοιρου! Λίγο αργότερα ή άδελφή του είδε σε όνειρο έναν άνδρα έκλαμπρο, ό όποιος της είπε ότι ό Τιριδάτης θά γινόταν καλά μόνον εάν έβγαινε ό Γρηγόριος από τον λάκκο. Πραγματικά, όταν τον έβγαλαν στην επιφάνεια, ό άγιος θεράπευσε τον Τιριδάτη. Κατά την επιθυμία του θεραπευμένου βασιλιά, ό Γρηγόριος χειροτονήθηκε Επίσκοπος Αρμενίας και βάπτισε τον βασιλιά. Χάρις στην Πρόνοια του Θεού ό Τιριδάτης βοήθησε με υλικά μέσα το έργο του Φωτιστοϋ επισκόπου Γρηγορίου, ό όποιος περιόδευε σε όλη την Αρμενία και κατηχούσε τον λαό στη χριστιανική Πίστη.

Ό άγιος Γρηγόριος ολοκλήρωσε την πολύμοχθη επίγεια ζωή του, σε προχωρημένη ηλικία, το έτος 335 . Έν τω μεταξύ χειροτονήθηκε επίσκοπος ό γιός του Άριστάκης και συνέχισε το ποιμαντορικό και πνευματικό έργο του πατέρα του. Ό Άριστάκης ήταν ένας απ’ τους 318 Άγιους Πατέρες της Ά Οικουμενικής Συνόδου.
——————————————————————————————————–

Θαυμαστές αλλαγές συμβαίνουν καθημερινά στις τύχες των ανθρώπων σήμερα, όπως και στο παρελθόν. Εκείνοι πού ταπεινώθηκαν χάριν της δικαιοσύνης του Θεού, ανυψώνονται σέ μεγάλα ύψη και εκείνοι πού βλασφημούν την Πίστη μεταστρέφονται σέ υπηρέτες αυτής.

Ό βασιλιάς Τιριδάτης πέταξε τον άγιο Γρηγόριο μέσα σ’ ένα βαθύ λάκκο. 

Ό άγιος πέρασε δεκατέσσερα χρόνια εγκλωβισμένος εκεί μέσα, ξεχασμένος απ’ ολόκληρο τον κόσμο, αλλά όχι απ’ τον Θεό! Ποιοι άνθρωποι θά μπορούσαν άραγε να διανοηθούν ότι το πιο δυνατό φως του Αρμένικου λαού βρισκόταν καταχωνιασμένο στο σκοτάδι ενός λάκκου βαθιά μέσα στη γή; Αλλά και ποιος θά μπορούσε να διανοηθεί ότι ό ίδιος αύτός, ό ισχυρός και τυραννικός βασιλιάς Τιριδάτης, θά έσωζε κάποια ημέρα τη ζωή του Γρηγορίου, τον όποιο είχε καταδικάσει σε θάνατο, και μάλιστα, ότι αύτός θά τον βοηθούσε περισσότερο άπ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο;

Μετά άπό 14 ολόκληρα χρόνια ό Θεός άποκάλυψε τον Γρηγόριο, ό όποιος ζούσε ακόμη. Ό Γρηγόριος θεράπευσε θαυματουργικά τον δαιμονισμένο βασιλιά. Υστερα αύτός, ό βασιλιάς Τιριδάτης, ό άδίστακτος διώκτης τού Χριστού, βαπτίστηκε και έγινε ένας άπό τούς μεγαλύτερους ζηλωτές της χριστιανικής Πίστεως! 

Θά μπορούσαμε να πούμε πώς, μέ τη βοήθεια του Θεού, τόσο ό Γρηγόριος όσο και ό Τιριδάτης άνελκύστηκαν εξω άπό τον βαθύ λάκκο του σκότους, ό Γρηγόριος τού σωματικού και ό Τιριδάτης του πνευματικού!

 

’Ώ, ή άπειρη σοφία τού Θεού πού κυβερνά τις τύχες των άνθρώπων! Ό πρώην άγριος και εμπαθής Τιριδάτης μαλάκωσε και τόσο εξευγενίστηκε άπό τη χάρη της μετάνοιας και της χριστιανικής Πίστεως, ώστε έφτασε να μοιάζει στον άγιο Γρηγόριο περισσότερο, παρά στον παλιό αμετανόητο εαυτό του!

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΆΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΤΟΝ ΦΩΤΙΣΤΗ

Ό Γρηγόριος υπήρξε μέγα φως γιά τόν λαό και γιά τό έθνος του!

Δόξα και πλούτη τά καταφρόνησε γιά νά κερδίσει την πτωχεία του Εσταυρωμένου Χριστού- προκρίνοντας τά αιώνια πλούτη στον ουρανό.

Ύψωσε τό νου του στον ουρανό και στη σκέψη του Θεού, υπέμεινε σφοδρά σωματικά βασανιστήρια, σάν νά ήταν όλα ανώδυνα.

Ήταν Ισχυρός, με τη δύναμη τής χάριτος του Θεού. Τρεφόταν με τήν ουράνια τροφή Του.

Γιά ασπίδα ενάντια στο κακό είχε τήν Πρόνοια του Θεού.

Από τή δόξα του τόν κατέβασαν μέσα σέ λάκκο βαθύ κι άπό τόν λάκκο ανυψώθηκε στά ύψη, τα ύψη τής αιωνίου δόξης!

Ό Γρηγόριος, μέγας καί άγιος,

φώτισε τήν Αρμενία με τό Φως του Ιησού.

Μέχρι καί ό Τιριδάτης βαπτίστηκε κι έγινε πρόβατο ό αγριόχοιρος. 

Μέ δόξα μεγάλη γεραίρει ή γη της Αρμενίας τον θαυματουργό της άγιο Γρηγόριο!


Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΑΧΡΙΔΟΣ . ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ ΜΗΝΑΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ.

Το μυστήριο του γάμου

Gamos_mesa1

Αγαπητοί νεόνυμφοι,

Ήρθατε στην Εκκλησία φέρνοντας τις ζωές σας, όχι στους παπάδες (!) αντί για τον ληξίαρχο, αλλά στον Χριστό, που θύεται πάνω στην Αγία Τράπεζα. Και να τώρα σεις στέκεστε μπροστά σ’ αυτό τον Σταυρό-Θυσιαστήριο, την Αγία Τράπεζα. Καλώς ήρθατε.

Πρέπει να σας διαβεβαιώσουμε ότι στην Εκκλησία που ήρθατε δεν γίνονται ρυθμίσεις κοινωνικών θεμάτων (όπως στον πολιτικό γάμο) αλλά Μυστήρια! Στην περίπτωση της απόφασης του γάμου γίνεται Μυστήριο, η επιλογή δύο ανθρώπων να περάσουν την ζωή τους μαζί. Και στα καλά και στα άσχημα. Και στα εύκολα και στα δύσκολα. Και στις χαρές και στις λύπες. Γενικώς σε όλα, και στη ζωή και στον θάνατο!

Μυστήριο είναι ο άγνωστος τρόπος με τον οποίο ο Χριστός μεταβάλλει αυτά που Του προσφέρουμε, αλλάζοντάς τα, γεμίζοντάς τα με την Χάρη Του. Τον άνθρωπο τον κάνει ιερέα. Το ψωμί και το κρασί, Σώμα και Αίμα Του. Το λάδι ευλογία πνευματική. Βέβαια σε όσα η προσφορά δεν είναι υλική, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος, η αλλαγή ισχύει όσο αυτός ο άνθρωπος συμμετέχει με ολοκάρδια αφιέρωση του εαυτού του. Αν αυτό πάψει τότε τα πράγματα… «αδειάζουν»!

Γι’ αυτό ένας παπάς μπορεί να πάψει να είναι παπάς! Ένας βαπτισμένος μπορεί να αρνηθεί το βάπτισμα! Ένας παντρεμένος μπορεί να σπάσει το μυστήριο του γάμου! Το πελώριο και αδιάφανο θέμα της ανθρώπινης ελευθερίας!

Ήρθατε λοιπόν σήμερα εδώ μπροστά στον Χριστό να Του πείτε (και μεις να προσευχηθούμε μαζί σας να ισχύει) ότι αποφασίσατε να ζήσετε κατά τον τρόπο Του. Δηλαδή πλέον:

να μη λέτε «εγώ», αλλά «εμείς»·

ούτε «θέλω», αλλά «θέλουμε»·

και βέβαια να μη υπάρχει «έχω», αλλά «έχουμε»!

Ο Χριστός, για να μας τα «μάθει» όλα αυτά, σταύρωσε τον εαυτό Του και το εγώ Του, γιατί ήθελε μόνον το θέλημα του Πατρός Του να τηρήσει. Και τον εαυτό Του ακόμα που είχε, τον πρόσφερε σ’ αυτούς που αγαπά, δηλαδή σ’ εμάς!

Έτσι και σεις στο Μυστήριο του γάμου σας να αποφασίσετε:

Να σταυρώνετε τον εαυτό του ο καθένας χάριν του άλλου.

Να θυσιάζετε, όχι να διεκδικείτε.

Να ξεχνάτε, όχι να μνησικακείτε.

Να προσφέρετε, όχι να περιμένετε.

Η αγάπη μετά από συναισθήματα πρέπει να μεταλλαχθεί σε ποιότητα, που θα σας γεμίσει χαρά και θα σας εκπλήξει ευχάριστα, όταν θα συνειδητοποιήσετε ότι όσο περισσότερη (αγάπη) προσφέρετε, τόσο πιο πολύ αυτή θα αυξάνει στην καρδιά σας!

Στις προσευχές μας που διαβάσαμε στο Μυστήριο του γάμου σας, μνημονεύθηκαν μεταξύ άλλων παραδειγμάτων σωστής συζυγίας και ο Ισαάκ και η Ρεβέκκα. Μη τους ξεχάσετε ποτέ!! Ισαάκ σημαίνει χαμόγελο και Ρεβέκκα υπομονή. Οι αρετές αυτές εναλλασσόμενες και στους δύο σας θα σας βοηθήσουν σημαντικά να περπατήσετε σωστά και όταν έρθει το δειλινό της ζωής σας να μπορείτε να σκέφτεστε γεμάτοι ευτυχία ο καθένας για τον άλλο: έκανα την καλύτερη επιλογή. Αμήν, να καλείτε με την προσευχή σ’ όλη τη ζωή σας, τον Χριστό να σας στηρίζει σ’ αυτό τον δρόμο!

πηγη.enoriako.info

96 χρόνια μετά την Καταστροφή

Η e- βιβλιοθήκη

 01 ISIGONI panoramaΑγαπημένη κυρία Ισηγόνη, αγαπημένη μας κυρία Στάσα,

Φέτος δεν θα ζήσεις ξανά την τραγωδία της γενέτειράς σου της Σμύρνης. Ούτε κι εκείνον τον τρομερό Αύγουστο ήσουν εκεί, αφού βρισκόσουν οικογενειακώς για διακοπές στη Χίο. Γλύτωσες τη φρίκη, αλλά από τα οκτώ σου χρόνια έφερες τη Σμύρνη μέσα σου, μιλούσες πάντα για αυτήν, σε έζωνε από παντού, ζούσε μέσα από τα λόγια σου, σπαρταρούσε στις απολαυστικές σου διηγήσεις, πολλές από τις οποίες ήταν αυτές που άκουγες και ξανάκουγες από τους μεγάλους και τις είχες κάνει πια δικές σου. Για όλους εμάς ήσουν η ίδια η Σμύρνη. Ζωντανή, αεικίνητη, ευγενική, θαρραλέα, πρωτοπόρος, πνευματώδης, βαθειά καλλιεργημένη, κοσμοπολίτισσα και παραδοσιακή.
Μα για εσένα δεν ήταν αρκετές οι εξιστορήσεις, ούτε τα διαβάσματα, οι αναμνήσεις, τα επιστημονικά μελετήματα, οι αρχαιολογικές δημοσιεύσεις, όλα εκείνα που γνώριζες καταλεπτώς. Εσύ ποθούσες την ίδια τη Σμύρνη κι επέστρεψες δεκάδες φορές στη μήτρα. Σαν να μην ήθελες να κοπεί ο…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.232 επιπλέον λέξεις