Tαυτοποίηση με ραδιοσυχνότητες(Ιω.Καρδάση)

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

Εισαγωγικά

Σε συνέχεια του άρθρου για τα ολοκληρωμένα κυκλώματα, έρχεται το θέμα των ραδιοσυχνοτήτων, που έπεται εκείνου των τσιπς. Και τούτο διότι διατυπώνεται η κατηγορία ότι και αυτά τα συστήματα εργάζονται με τον 666, ενώ κάτι τέτοιο ούτε κατά διάνοιαν συμβαίνει, γιατί τα συστήματα αυτά εργάζονται, όπως τα ολοκληρωμένα κυκλώματα και οι γραμμωτοί κώδικες και επομένως δεν χρησιμοποιούν (δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν) άλλο σύστημα αρίθμησης εκτός από το δυαδικό.

Ραδιοσυχνότητα είναι μια ταλάντωση, που μεταδίδεται με την ταχύτητα του φωτός, ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα στην περιοχή των χαμηλότερων συχνοτήτων ή των μεγαλυτέρων μηκών κύματος του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος.

Σε αυτή την περιοχή συχνοτήτων έγιναν τα πρώτα πειράματα εκπομπής και λήψης ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και αυτή η περιοχή χρησιμοποιήθηκε για τις ραδιοφωνικές εκπομπές, γεγονός στο οποίον οφείλεται η ονομασία.

Ραδιοσυχνότητες, εκτός από εμπορικές χρήσεις (ραδιόφωνο, δορυφορική επικοινωνία, τηλεόραση, κινητή τηλεφωνία, σταθερή τηλεφωνία, διαδίκτυο, κ.λπ.) χρησιμοποιούνται και από τα σώματα ασφαλείας, αλλά και προνοίας.

Τα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 104 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Είναι αμαρτία η παραλαβή της κάρτας του πολίτη;

kartapoliti_2015_10_8_18_38_2_b2
Toυ Κώστα Νούση,

Θεολόγου – Φιλολόγου ΑΠΘΓια μια ακόμα φορά ένα φλέγον εσχατολογικό ζήτημα στο προσκήνιο. Η κάρτα του πολίτη που συνάπτεται άρρηκτα με το δυσώνυμο χάραγμα του αντιχρίστου, το προφητευθέν υπό του Ιωάννου του Θεολόγου και άλλων αγίων της Εκκλησίας μας. Προ ετών είχε προκληθεί παρόμοια τεράστια σύγχυση, σε σημείο μάλιστα μερικοί να χάσουν και τον ύπνο τους ακόμα από την αγωνία τους μη «χαραχτούν» εκουσίως ή και ακουσίως. Θυμάμαι μια αγχωτική ιστορία που κυκλοφορούσε μεταξύ «υπερευλαβών» μοναχών και λαϊκών – την οποία και ανατροφοδοτούσαν οι ίδιοι διανθίζοντάς την με σενάρια τύπου π.χ. περί του αοράτου χαράγματος που ακουσίως υπέστη κάποιος στην Αμερική και μετά ένα αόρατο χέρι τον παρεμπόδισε να εισέλθει σε χριστιανικό ναό και άλλα τέτοια κινούμενα στο ίδιο μήκος κύματος.

Η παρούσα ακροθιγής παρέμβαση επί του θέματος στόχο έχει μάλλον να ανοίξει το θεολογικό διάλογο πάνω στο καυτό αυτό πρόβλημα από δογματικής πλευράς κατ’ εξοχήν, με το κόστος να δυσαρεστήσει πιθανώς τις προσχηματισμένες γνώμες επί του ζητήματος είτε από λανθασμένες ως τώρα προσεγγίσεις είτε από αυτοσχέδιες λαϊκίζουσες ερμηνείες που θάλλουν στο χώρο των ζηλωτικών και σχισματικών κύκλων. Προσημειώνουμε ότι δε μας ενδιαφέρει ποσώς το δοκούν των πολλών αλλά η αληθής δόξα, τουτέστιν αυτή αύτη η ορθοδοξία. Και μια τελευταία διευκρίνιση: απευθυνόμαστε στον πιστό μάλλον χριστιανό που έχει τη συνείδηση της αμαρτίας παρά στον άθεο ή αδιάφορο που ούτως ή άλλως θα λάβει το χάραγμα ή και αν δεν το κάνει, αυτό θα το πράξει για άλλους λόγους και όχι για να μην προδώσει το Χριστό. Παρ’ ότι είναι σαφές ότι το θέμα της κάρτας ή της νέας ταυτότητας είναι προδρομικό σημείο του τελικού χαράγματος και πως το θέμα σήμερα είναι μάλλον πολιτικό παρά θρησκευτικό, αρχίζουμε με κάποια θεμελιώδη ερωτήματα:

Είναι ανεξάλειπτο το χάραγμα του αντιχρίστου και ποια η έννοια αυτής της αδυναμίας απαλοιφής του; Μπορεί να μετανοήσει ο λαβών το χάραγμα; Αν όχι, πώς αυτό τεκμηριώνεται δογματικώς; Είναι η κάρτα του πολίτη το χάραγμα; Θα είναι εφάμαρτη η λήψη της νέας ταυτότητας; Γιατί όσοι φώναζαν κατά του 666 παλιότερα, την ίδια ώρα το δέχονταν και το αγόραζαν πάνω σε καταναλωτικά προϊόντα, θεωρώντας ότι εκεί δε «μολύνονται» παρά μόνο όταν το λάβουν πάνω σε μια μορφή ταυτότητας; Πόσες παρερμηνείες κυκλοφορούν γύρω από το πρόσωπο του αντιχρίστου και άλλα ζητήματα της αποκάλυψης τα οποία θεωρούνται αυτοδίκαια ως η ορθόδοξη ερμηνεία, ενώ είναι απλώς δημοφιλείς ζηλωτικές ερμηνείες ή και εισαγόμενες από το εξωτερικό και μάλιστα από χώρους εκτός ορθοδοξίας;

Δεν είναι στόχος του παρόντος να προβεί σε εκτενή ανάλυση αλλά θα αφήσω μια μικρή γεύση έκπληξης με τη διάσταση των απόψεων ενός σύγχρονου αγίου από τις κυκλοφορούσες προλήψεις επί των εν λόγω διά στόματος του γέροντα Πορφυρίου. Συνήθως το κύρος τέτοιων ανδρών φέρνει σε αμηχανία – όπως άλλωστε έφερε και τον γράφοντα όταν τα πρωτοδιάβασε – τους διαφωνούντες και φρενάρει την ορμητική αφοριστική διάθεση με την οποία θα απαξίωναν ευθύς εξαρχής την οιαδήποτε ετερότητα. Είπε λοιπόν ο στάρετς αυτός σε ανάλογες μέρες προ ετών χαρακτηριστικά: «έχουν αναστατώσει τις ψυχές, δημιούργησαν ένα σωρό προβλήματα, οικογενειακά και ψυχολογικά με το 666, δεν μπορεί ο κόσμος να κοιμηθεί και άρχισαν να παίρνουν ψυχοφάρμακα και υπνωτικά… Γι’ αυτό σήμερα δεν έχουμε το Χριστό μέσα μας και γι’ αυτό ανησυχούμε για τον αντίχριστο… Εάν ερχόταν τώρα ο ίδιος ο αντίχριστος με μια συσκευή με ακτίνες laser και μου έλεγε θέλω να σε σφραγίσω με το 666, εγώ θα καθόμουνα». Αυτά σαν μια μικρή εισαγωγή στο τεράστιο αυτό ερμηνευτικό ζήτημα των εσχάτων τα οποία ο χριστιανός κάθε άλλο παρά με φοβικότητα πρέπει να αντιμετωπίζει. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι με το χάραγμα αρχίζει και το χάραμα της ογδόης ημέρας…

Κ.Ν. Λάρισα 18/10/2010

Μία Υπαπαντή, ένας Άσωτος, μία Μάνα κι ένας Δεσπότης

 article_20595

Στη μνήμη Αντωνίας Γιακουμάκη…

γράφει o Αρχιμ. Χερουβείμ Μουστάκας, στο Amen.gr

Στη ζωή του ανθρώπου υπάρχουν περίοδοι, όπου διάφορες εικόνες, άσχετες φαινομενικά μεταξύ τους, συγκεντρώνονται στο μυαλό και συνδυάζονται περίεργα, κάνοντας τις δικές τους διαδρομές και πορείες. Και αν ξεκινήσει κανείς από την Υπαπαντή της Καλαμάτας, θα έχει πολλά να πει για όλους εκείνους τους ανθρώπους που ταξίδεψαν για να βρεθούν κοντά της και να προσκυνήσουν το εικόνισμά της. Μα στο μυαλό μένει η φωτογραφία εκείνη με τα τάματα και τα λουλούδια που είχαν αφεθεί μπροστά της, τεκμήρια ενός πόνου, ευχαριστήρια για την ευεργεσία, σιωπηλές κραυγές ελπίδας, απόδειξη πλήρους αφέσεως στα χέρια της ακόμα και μέχρι τον θάνατο ή ακόμα και ένδειξη μιας υπόσχεσης ότι θα ξανασυναντηθούμε. Τάματα που δεν ζήτησαν μια περίοπτη θέση στο κάδρο της, αλλά αφέθηκαν μπροστά της, γιατί μόνο το δικό της βλέμμα ζήτησαν και αυτό τους ήταν αρκετό.

Η υπόσχεση όμως και η βεβαιότητα της επόμενης συνάντησης δεν μένουν αδιάφορες της παραβολής του ασώτου που αγκάλιασε τους εορτασμούς της Παναγίας. Η αναφορά στη μάνα Υπαπαντή δεν είναι άσχετη της συνάντησης πατέρα και γιού στην παραβολή του ευαγγελίου, αφήνοντας ανοιχτή την ερμηνεία του όρου «άσωτος». Μια ερμηνεία που θα κληθεί η καθημερινότητα να την περικοσμήσει με το πραγματικό της περιεχόμενο, παραμερίζοντας τα ανθρώπινα και αποδίδοντας στον καθένα το μέτρο της ασωτίας του. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα ξανασυναντηθούμε…σε τόπο και χρόνο άγνωστο. Τελικός προορισμός είναι η κοινωνία και η συνάντηση, μα μέχρι τότε δεν παύεις να επικαλείσαι τη μάνα Υπαπαντή και να λαχταράς να πάρεις το δρόμο που θα σε φέρει ξανά μπροστά στα μάτια της.

Άραγε πόσο μπορεί να σε κρατήσει στη ζωή μια υπόσχεση; Πόσο μπορούμε να αντέξουμε την αναμονή; Πώς θα γεμίσουμε το χρόνο μας μέχρι την εκπλήρωσή της; Πώς θα μετριαστούν τα δάκρυα της υπομονής, της προδοσίας, της στέρησης και της ασθένειας; Όλα αυτά δεν βρίσκονται στη δικαιοδοσία, στη διάθεση και στον έλεγχο του ανθρώπου, αλλά στην απέραντη σοφία και αγάπη του Θεού. Και ο Θεός το κάνει με τον μοναδικό τρόπο που Εκείνος γνωρίζει, φανερώνοντας στον άνθρωπο το μέγεθος της δύναμής του, ενώ παράλληλα αποκαλύπτει το μεγαλείο της Θεότητάς Του, που αποκορυφώνεται στο γεγονός ότι αναγεννά τη ζωή από τις στάχτες και την αναδύει από τα μνήματα. Και αυτό τελεσιουργείται τη στιγμή που μέσα σου πεθαίνεις…

Η εναλλαγή των εικόνων προχωρά σε ένα νοσοκομείο, έξω από μια εντατική. Εκεί ένας γιος και μια κόρη αναμένουν και εκείνοι τη συνάντηση με τη μάνα τους, προσμένοντας καρτερικά την ώρα την επιτρεπόμενη. Σε τέτοιες στιγμές στέκεις σιωπηλός δίπλα στους ανθρώπους που δοκιμάζονται, κοιτώντας τους στα μάτια και παραμένοντας συντονισμένος στον πόνο τους. Μα όσο και να κρατηθείς, δεν μπορείς να μην λυγίσεις, όταν ακούς τον γιο να ψελίζει : «Ο άγγελός μου φεύγει…». Αόρατα δάκρυα σε κατακλύζουν τη στιγμή εκείνη, αλλά οι κρουνοί των ματιών παραμένουν σφραγιστοί μέχρι τη στιγμή που θα μείνεις μόνος σου αργότερα.

Μια στιγμή αποχωρισμού εξελίσσεται, αλλά δεν στερείται ούτε αυτή της προοπτικής της συνάντησης…αυτή την φορά στη Βασιλεία του Θεού. Και τούτο το γεγονός ο γιος, ως αρχιθύτης και επίσκοπος της Εκκλησίας, το γνωρίζει καλά… Μα στα αυτιά σου νομίζεις ότι ακούς τον Γρηγόριο τον Θεολόγο να διατυπώνει με συντριβή καρδιάς τον πόνο της ψυχής του λέγοντας: «Βασίλειον ουκ έχω…». Ένας πόνος, βαθιά ανθρώπινος, που κατευθύνεται από τα χείλη του επισκόπου στο θρόνο του Θεού. Μια αυθόρμητη και εκ βαθεών δοξολογία του Θεού για το γεγονός της βιωματικής εμπειρίας του μεγαλείου της μητρότητας, της συμπόρευσης, της ηρεμίας, της συμβουλής, της αγάπης, της αγκαλιάς, της μυρωδιάς του αγγέλου. Μια αστραπιαία κίνηση του νου και της ψυχής σε στιγμές του παρελθόντος, μια ανακούφιση για το ειρηνικό τέλος και μια απορία για την συνέχεια.

Μα είμαι πεπεισμένος πια, από τους δικούς μου αγγέλους που έφυγαν, ότι η συνέχεια δεν θα είναι διαφορετική, απλά θα έχει αλλάξει μορφή αυτή η συμπόρευση και θα εξακολουθεί να υφίσταται λουσμένη με το φως του θρόνου του Θεού. Ένα φως που ακόμα και από την άλλη ζωή, η μάνα δεν θα το κρατήσει για τον εαυτό της, αλλά θα μεταφέρει πάντοτε ένα κομμάτι του στη ζωή των παιδιών της. Και τούτο συμβαίνει διότι τους ανθρώπους που βιώνουν μεταξύ τους την αγάπη ως δώρο Θεού και τρόπο ζωής δεν μπορεί να τους χωρίσει κανείς. Και αν συμβεί το αντίθετο, τότε αποκαλύπτεται ότι κάποιος εξ αυτών δεν  αγάπησε ποτέ τον άλλον!

Ο δρόμος που καταλήγει στην Υπαπαντή είναι ανηφορικός, σαν να συμβολίζει τη ζωή… εκεί όμως βιώνεις και το θαύμα. Τον ανεβαίνεις με μια καρδιά βαριά και μια ψυχή που αιμορραγεί, για να φτάσεις στην αγκαλιά της μάνας που ξέρει να επουλώνει πληγές και να λειαίνει τον πόνο με την θαλπωρή της. Ο τρόπος της άγνωστος στους ανθρώπους, μα γεμάτος με την πραγματική και ανιδιοτελή αγάπη της. Επομένως, η Υπαπαντή έχει τη δύναμη να καταργήσει το χαρακτηριστικό του ασώτου και να τελεσιουργήσει την συνάντηση. Όταν έχεις δίπλα σου τον άγγελό σου, δεν ψάχνεις να βρεις κάτι. Όταν όμως δεν τον έχεις, τον ψάχνεις, κι αν δεν τον βρεις τον αναμένεις. Ίσως να μην ανιχνεύσεις την παρουσία του στον μάταιο τούτο κόσμο, αλλά να τον συναντήσεις στα κοιμητήρια. Εκεί όπου οι τοίχοι της κτιστότητας έχουν καταρρεύσει και τίποτα δεν σε εμποδίζει να εγκολπωθείς τον άγγελο ή τους αγγέλους σου.

Επομένως, ας μην χάνουμε την ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει από όσα μας περιβάλλουν. Η Παναγία η Υπαπαντή δεν γίνεται μόνο γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης, αλλά αποτελεί την πηγή της συνάντησης και της υιοθεσίας μέσα στην ορφάνια της ψυχής του κόσμου. Αποκαλύπτεται στον άνθρωπο ως η μάνα που υποδέχεται το παιδί της και αναλαμβάνει την προστασία του, την εξάλειψη της ορφάνιας του, την συνάντηση με τον άγγελό του, την εκπλήρωση της ανάγκης να νοιώθει ότι κάπου ανήκει και αποτελεί συστατικό στοιχείο του κόσμου. Μια επιβεβαίωση της βούλησης της δημιουργίας του Θεού ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, απαραίτητος και έχει λόγον ίδιον. Ακόμα, λοιπόν, κι αν βρεις τον άγγελό σου στον άλλον κόσμο, το συμπέρασμα παραμένει ένα και το αυτό: Με την Υπαπαντή δεν είσαι πια μόνος…

ΠΗΓΗ.: http://www.amen.gr/

Μοναστήρια της Ηπείρου(βιβλιοπαρουσίαση)

1_e3fd0ed1-3df9-4f33-a0b3-ddfc621bd66d_1024x1024

Κυκλοφόρησε πρόσφατα ένα αξιόλογο βιβλίο-λεύκωμα του κ.Δημητρίου Σωτηρόπουλου με τίτλο –ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΊΡΟΥ. Ένα Ανεπανάληπτο Οδοιπορικό στα Ιερά Προσκυνήματα της Ηπειρωτικής γης!

Πρόκειται για μια αξιόλογη έκδοση όπου ο συγγραφέας, μέσα σε 276 σελίδες, μας ταξιδεύει νοερά, σε μια μοναδική ιεραποδημία , αρχικά από την άλλοτε πρωτεύουσα του Δεσποτάτου της Ηπείρου, την βυζαντινή Άρτα, μέχρι την Πρέβεζα, την Θεσπρωτία και τα ιστορικά Ιωάννινα  και στην συνέχεια  στα Τζουμέρκα, την Πίνδο, το Σούλι, την Κόνιτσα και σε κάθε άλλο σημείο όπου στέκονται σήμερα, σε πείσμα των καιρών και της λησμονιάς, οι Ιερές Μονές ενός τόπου φτωχού, μα ιστορικού και ευλογημένου.

Ο μοναχισμός στην Ήπειρο-για τον οποίο δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία-φαίνεται ότι εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε παράλληλα με την διάδοση του Χριστιανισμού, με την μορφή του ασκητικού ή μοναχικού βίου.

Τα πρώτα μοναστήρια στην Ήπειρο αρχίζουν να ιδρύονται από τον 3ο-4ο αιώνα και μάλιστα από βυζαντινούς αυτοκράτορες. Έτσι οι Μονές Βοτσάς, Μολυβδοσκέπαστης ιδρύθηκαν από τον Κωνσταντίνο Δ΄Πωγωνάτο κ.α.

Πολλά μοναστήρια στην περιοχή της Άρτας ιδρύθηκαν τον 9ο αιώνα και επί της εποχής του Δεσποτάτου της Ηπείρου (Μ.Παρηγορήτισσας, Μ.Αγ.Γεωργίου-Αγ.Θεοδώρας, Κ.Παναγιάς κ.α)

 

Το βιβλίο προλογίζει ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Άρτας κ.κ.Ιγνάτιος και περιλαμβάνει:

-Σύντομα ιστορικά και τοπογραφικά στοιχεία των Μονών.

-Ιστορικά στοιχεία για τους κτίτορες και τους  ανακαινιστές των Μονών, καθώς και σύντομα στοιχεία από τα  συναξάρια των αγιασμένων μορφών που ασκήθηκαν σε αυτά.( όπως της Οσίας Θεοδώρας της Άρτας, του Οσίου Παϊσίου και του Οσίου Νείλου του Εριχιώτη)

-Πληροφορίες για ταχυδρομική και τηλεφωνική επικοινωνία με τα ενεργά Ιερά Προσκυνήματα

-Πλούσιο φωτογραφικό υλικό ( με φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης  πολλές από τις οποίες δημοσιεύονται για πρώτη φορά),από κάθε Ιερό προσκύνημα, όπου απεικονίζονται  μεταξύ των άλλων  τα οικοδομικά του χαρακτηριστικά, οι εφέστιες εικόνες ,οι χαρακτηριστικές αγιογραφίες του  καθώς και το φυσικό περιβάλλον που βρίσκονται αυτά.

Στο βιβλίο παρουσιάζονται οι  εξής Ιερές Μονές-προσκυνήματα.
ΝΟΜΟΣ ΑΡΤΑΣ

1.Ιερός Ναός Παρηγορήτισσας

2.Ιερός Ναός Αγ.Θεοδώρας.

3.Ιερά Μονή Θεοτοκού

4.Ιερά Μονή Παναγίας Ροβέλίστης

5.Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Βουλγαρελίου

6.Ιερά Μονή Κάτω Παναγιάς Άρτας

7.Κόκκινη Εκκλησιά Βουλγαρελίου.

ΝΟΜΟΣ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ

1.Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Γηρομερίου

2.Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Παγανιών

ΝΟΜΟΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

1.Ιερά Μονή Παναγίας Τσούκας

2.Ιερά Μονή Κηπίνας

3.Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Μετσόβου

4.Ιερά Μονή Παναγίας Ντουραχάνης

5.Ιερά Μονή Ευαγγελιστρίας Άνω Πεδινών

6.Ιερά Μονή Αγίας Παρασκευής Μονοδενδρίου

7.Ιερά Μονή Παναγίας Στομίου Κόνιτσας

8.Ιερά Μονή Παναγίας Μολυβδοσκέπαστης

ΝΟΜΟΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ

1.Ιερά Μονή Αγ.Δημητρίου Ζαλόγγου

2.Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Λεκατσά

Η αξιόλογη αυτή έκδοση κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία και είναι απαραίτητη για κάθε βιβλιοθήκη, αφού μέσα από αυτή ο αναγνώστης θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την θρησκευτική ιστορία της Ηπειρώτικης γης καθώς και την  προσφορά του Ηπειρώτικου μοναχισμού στην ιστορική πορεία της  Ρωμιοσύνης.

10635973_963782710336851_5097452884264705536_n

Τιμή κάθε αντιτύπου:20 ευρώ

Τηλέφωνο επικοινωνίας  για παραγγελίες-πληροφορίες:6978619094 (κ.Δ.Σωτηρόπουλος)

email: dimsotiropoulos79@gmail.com

Ηλεκτρονικό κατάστημα: https://www.dimitrisotiropoulosbooks.com

 

Υπενθυμίζουμε στους αγαπητούς αναγνώστες ότι στην ηλεκτρονική διεύθυνση  και στο https://missionanatolis.wordpress.com  ιστολόγιό μας ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ(ΙΙ)-ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ

 γίνονται καθημερινές δημοσιεύσεις άρθρων με ενδιαφέροντα θέματα.