Δήμητρα Κόντου «Μια πορεία ζωής εφάμιλλη με εκείνη των αγίων»(Ένα μικρό αφιέρωμα σε μία σύγχρονη οσιακή μορφή.

Ουράνιες εμπειρικές αλήθειες

Ουράνιες εμπειρικές αλήθειες

Ουράνιες εμπειρικές αλήθειες βγαλμένες μέσα από το δεδοκιμασμένο καμίνι 30 ετών ασθενειών, πόνων και ευεργετικών δοκιμασιών της ηρωικής και μαρτυρικής ψυχής Δήμητρας Κόντου από την Πάτρα, κοιμηθείσης το 1995.

Η Δήμητρα Κόντου γεννήθηκε το 1952 στο χωριό Λυκούρια Καλαβρύτων και ήταν το δεύτερο παιδί από τα δέκα της οικογενείας… Το 1965 ασθένησε από «μυασθένεια». Από το έτος αυτό άρχισε η μαρτυρική πορεία της…. Το 1971 στο Νοσοκομείο του Ελληνι­κού Ερυθρού Σταυρού των Αθηνών εξομολογήθη. «Έπεσαν τα πρώτα λέπια της αμαρτίας από τα μάτια μου κάτω από το επιτραχήλι του σεβαστού γέροντος π. Ελπιδίου, πνευματικού του Νοσοκομείου… Διάλε­ξε (ο Κύριος) για τόπο της συναντήσεώς μας το Νο­σοκομείο!», σημειώνει η ίδια.

Το 1975 και για 5 χρόνια ήταν τρόφιμος του ασύ­λου ανιάτων Πατρών….

«Το 1980 άνοιξε, ομολογεί η ίδια, τους κρουνούς του ελέους Του και της ευσπλαχνίας Του (ο Θεός) και με βύθισε μέσα Του… Βρέθηκα σε καταιγισμό αγά­πης! Μου δόθηκε ολόκληρος. Πώς; Θαύμασε Πατρική αγάπη. από το κεφάλι μέχρι τα δάκτυλα των ποδιών μου ήμουν ακίνητη. ήταν τόση η μυϊκή ατονία, που τίποτε δεν μπορούσε να κινηθή και να λειτουργήση ε­πάνω μου. Έδινα την εικόνα ενός φυτού! Τα μάτια δεν άνοιγαν για να δουν, αλλά και όταν άνοιγαν τα έ­βλεπα ή θαμπά ή διπλά. δεν μπορούσα να μιλήσω καθόλου, ούτε να καταπιώ το σίελό μου, τα πνευμόνια δεν λειτουργούσαν από μόνα τους. είχα πάντα οξυγό­νο, μερικές φορές και αναπνευστήρα. η καρδιά δύο φορές σταμάτησε με ανακοπή. το γαστρεντερικό σύ­στημα δεν λειτουργούσε, τα 3/4 του στομάχου είχαν νεκρωθεί. τα νεφρά με κολικούς, αιμορραγίες κ.τ.λ. Στο ουροποιητικό πρόβλημα 12 χρόνια υπήρχε καθε­τήρας. Το κυκλοφορικό με πολλά προβλήματα και θρομβώσεις, η αρτηριακή πίεση με πολλές διακυμάν­σεις. Το φλεβικό σύστημα κατατρυπημένο, όλα τα ση­μεία του σώματος ανοιγμένα από αποκαλύψεις, φλεβοκεντήσεις, βιοψίες κ.τ.λ. Στη μύτη για 6 χρόνια α­πό τον οισοφάγο ένα σωληνάκι, που έφθανε μέχρι το στομάχι για να μπορώ να παίρνω τα φάρμακά μου, α­φού δεν μπορούσα από το στόμα, ουρολοιμώξεις συ­νεχόμενες για 12 χρόνια με βαρειές αντιβιώσεις, αναι­μία κτλ., πονοκέφαλοι, που δεν αντιμετωπίζοντο με τί­ποτα. Έπαιρνα την ημέρα 8 ενέσεις ενδοφλεβίως ναρ­κωτικές. Είχα για 3 συνεχή χρόνια ορό χωρίς να παίρνω από το στόμα ούτε μια κουταλιά γάλα. Έτσι εδοκίμασα στο τέλειο βαθμό της τη πείνα και τη δί­ψα. στερήθηκα τον ύπνο αυτά τα 3 χρόνια, που είχα τους ορούς γιατί έπρεπε να τους παρακολουθώ, η δε δόση των καθημερινών μου φαρμάκων έφθανε τα 60-70 χάπια με άδειο τελείως στομάχι. πολλάκις πλησία­σα τη γεύση θανάτου…

Βέβαια όλα αυτά εφαίνοντο σαν ταλαιπωρίες, ό­μως η πραγματικότητα ήταν άλλη. ποτέ δεν θα μπορέ­σω να περιγράψω τη γλυκύτητα και την εσωτερική α­νάπαυση και χαρά. Αυτό μόνο θα πω: νοερά αγκάλια­ζα και καταφιλούσα ορούς οξυγόνο, πληγές…».

(Τα ανωτέρω είναι από το βιβλίο Δήμητρα Κό­ντου, εκδόσεως ΤΑΩΣ, Πάτραι 2001).

Εμπειρικές ελπιδοφόρες αλήθειες

Από μία μοναχή εκ Πατρών ελάβαμε σε φωτοτυ­πία ένα ιδιόγραφο κείμενο με ευλογημένες εμπειρίες της μακαρίας συγχρόνου νεομάρτυρος εκλεκτής δού­λης του Θεού Δήμητρας Κόντου, τα οποία και παραθέ­τουμε προς στηριγμό και ψυχική ωφέλεια όλων μας. Η μοναχή που μας τα έστειλε σημείωσε τα εξής: Ιδιό­χειρο κείμενο που διαβάστηκε σαν επικήδειος την ημέ­ρα της κηδείας της.

*   Έχω μέσα μου το φρόνημα και την πληροφορία ότι τα 30 χρόνια της ασθενείας μου έτσι τα βάδισα.

*   Θεός μου και σταυρός μου το ίδιο. το ένα γλυκύ­τερο του άλλου. και για αυτό ποτέ δε ζήτησα να μου το πάρη.

*  Δεν δοκίμασα τη γεύση της πικρίας του πόνου.

*   Δεν με προβλημάτισε και δεν μου δημιούργησε στενοχώρια και ποτέ δεν αισθάνθηκα άρρωστη μόνο.

*   Δεν έσυρα το βήμα απλώς υπομονετικά, τούτο κα­θόλου δεν μου άρεσε. την ήθελα χαρούμενη και έτσι και την βάδισα την πορεία μου. ένα γλέντι, ένα πανη­γύρι, ένα χαρούμενο τρέξιμο μέσα στην ακινησία μου.

*   Δεν ένιωσα ποτέ τον Θεό μακρυά μου. μου ήταν ο γλυκύτατός μου και ο δικός μου Πατέρας! Ποτέ μόνη μου δεν περπάτησα την πονεμένη και τραχεία πορεία μου… Πάντα στην αγκαλιά Του, στα γόνατά Του, στις χούφτες Του τις Πατρικές! Έτσι ένιωθα.

*   Ποτέ δεν είδα το γιατρό, το Νοσοκομείο με εχ­θρικό μάτι. Ποτέ δεν αντιστάθηκα σε ότι μου ζητήθη­κε να κάνω από φάρμακα και εξετάσεις, έστω και αν αυτό στοίχιζε.

*   Μετά γλυκύτητος και ηδονής αγκάλιασα και καταφίλησα τα οδυνηρά μου μηχανήματα που εν πολλοίς και πολλάκις η ιατρική χρησιμοποίησε επάνω μου.

*   Ποτέ δεν βαρέθηκα το κρεββάτι μου. μου γλύκαι­νε όλο μου το είναι. Με σεβασμό, δέος και ευγνωμο­σύνη το αγκάλιασα και το καταφίλησα.

*   Σαν μια ιερή διακονία ανέλαβα να φέρω εις πέρας την ασθένειά μου. Ήμουν ο ασθενής και ο διακονών αυτή! Πάντα μέσα μου ο παύλειος λόγος. «την διακονίαν σου πληροφόρησον».

*   Την κράτησα σαν κόσμημα πολύτιμο σφιχτά στα δυο μου χέρια. με πότισε μεθυστικό κρασί, με γέμισε χαρά, ευτυχία, ηδονή, καύχημα. Μου έγινε πηγή ευ­γνωμοσύνης, ευχαριστίας, δοξολογίας… Με έκανε νο­σταλγό και κράχτη της αιωνιότητος!

*   Η ως τώρα πορεία μου στη γη έχει έντονο το αί­σθημα του εξορίστου, του διαβάτη, της ξενητειάς. Πόδια στη γη, αλλά μάτια, καρδιά, νους τραβηγμένα ψηλά… Με έλυωσε το αγνάντεμα. σαν το απογεγαλακτισμένο πρόβατο κάρφωσα τα μάτια στη γλυκειά Πατρίδα….

*   Ποτέ δεν αισθάνθηκα την ημέρα μου να μου είναι βαρετή και ατέλειωτη. Όλα γύρω γιορτινά, όλα ανα­στάσιμα, όλα καινούργια. Όλα μιλούν, όλα γελούν, ό­λα πανηγυρίζουν. Τίποτα το ίδιο, τίποτα το παλαιό, το κουραστικό, το στατικό. Ορίζοντας ανοιχτός, ου­ρανός και γη συμπλέκονται.

*   Η άπειρη αγάπη Του με φύλαξε από επιθυμίες. Δεν έβαλα μέσα στην ψυχή μου καμιά επιθυμία της γης. Με ελέησε και με ευσπλαχνίσθη. Μονάχα οπίσω Του εκολλήθη η ψυχή μου. Με όλους τους τρόπους έ­δειξε την αγάπη Του επάνω μου. Ναι, πέρα για πέρα ταιριάζει να το πω. «επλεόνασας επ’ εμέ την μεγαλωσύνην Σου».

*   Τίποτα δεν έκανα στη ζωή μου για να αρέσει στο Θεό, και Αυτός με χόρτασε με όλη Του την αγάπη και τις ευλογίες και τα αγαθά Του!

*   Τίποτα δεν είχα να σου δώσω στην ζωή μου και δεν του έδωσα. ένα μόνο είχα και αυτό ολόκαρδα του το έδωσα. το χαρούμενο Ναι μου!

*   Χόρτασε το πετσί μου πόνο και πολλές φορές έ­κλαψα και σε αθυμία έπεσα, αλλά απηλλαγμένα της πικρίας…, στο βάθος στάλαζαν γλυκασμοί….

*   Το σώμα μου δεν το αγάπησα και ούτε του χαρί­στηκα εν ονόματι της ανημπορίας του. Του έδωσα τό­σο όσο του έπρεπε για να συντηρηθή. Το διακόνησα με σεβασμό σαν άρρωστο, και αυτό που είχε ανάγκη του το έδωσα. Τα στερήθηκα όλα, ακόμα και τα απαραίτητα. Αλλοιώτικη πορεία από τούτη δεν γνώρισα. Γύρισα από ασθενοφόρο σε ασθενοφόρο, και από Νο­σοκομείο σε νοσοκομείο, από κρεβάτι σε κρεβάτι και από χέρια σε χέρια…. Ποτέ δεν εκπληρώθηκε το θέ­λημά μου. Το θέλω μου την κάθε στιγμή μου το τεμά­χιζε η μυασθένεια. Είμαι διαπαντός κάτω από τη δική της την εξουσία. Σαν ένα καθεστώς τυραννικό επάνω μου, μου στέρησε και την παραμικρή ανάπαυση….

Όμως

σε τίποτα δεν με δυσκόλεψε να τρέξω. Όλη μου την ζωή την ένιωσα ένα τρέξιμο. πόσο μου αρέσει να τρέ­χω!!

*   Δεν θέλησα να περιορισθώ μονάχα μέσα στην ανημπόρια μου και αυτή να είμαι μόνο. θέλω και κάτι ακόμα και κάτι πιο πάνω από αυτή.

*   Μια πορεία 30 χρόνων σαν νάναι 30 μονάχα λε­πτών έτσι αισθάνομαι. Πορεία μεστή χαρμοσύνης και γλυκασμών. Ευλογητός, ευλογητός ο Θεός για τούτη την ευτυχία…

* Αυτή η κλητή και αγία ημέρα του 1965 εορτή ε­ορτών, και πανήγυρις πανηγύρεων….

Δόξα Σοι Κύριε, δόξα σοι. Προσκυνώ την αγαθό­τητά Σου την ανεκδιήγητον. Υμνώ την αγαθότητά Σου την ανεξιχνίαστον. Ευχαριστώ και δοξολογώ το αμέτρητόν Σου έλεος ότι μυρίων κολάσεων και τιμω­ριών ούσα άξια ελεείς και ευεργετείς με.

«Ενδιαφεροντα ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2005

Κοντου

1999-2012
 …Η μάννα γή ,δίνει τον φιλοξενούμενόν της στην αγκαλιά του ουρανού.
Σήμερα ευγνωμόνως χαιρετώ την ξενοδόχο γή μου ,που τόσα χρόνια στοργικά κρατούσε στους κόλπους της το ξενιτεμένο παιδί του Πατέρα. Ω τρανή μου στιγμή και ημέρα! που νοσταλγικά τόσα χρόνια σε καρτερούσα! Ήρθες! Σήμερα έαρ μυρίζει. Ήλθε η αιώνια παντοτινή μου Άνοιξη. Διαλύθηκαν τα μαύρα σύννεφα της βαρυχειμωνιάς ,σταμάτησαν οι παγωνιές και αγριοκαίρια. Ανέτειλεν ο Ήλιος της Δικαιοσύνης. Σήμερα το σκότος έγινε φώς. Η σιωπή μου σάλπιγγα δοξολογίας, η ανημπόρια μου δύναμη. ”Χαράς τα πάντα πεπλήρωται! Έφθασα στο σπίτι μου…
(Δήμητρα Κόντου)


 
  Αυτά τα λόγια ακούστηκαν πριν από 13 χρόνια, κατά την εξόδιο ακολουθία της μακαριστής Δήμητρας Κόντου, τέτοιες ημέρες, όταν η Πάτρα, η τοπική κοινωνία, η Εκκλησία την προέπεμπε στην αιωνιότητα, ωσάν επικήδειος που η ίδια είχε γράψει. Λόγια και σκέψεις που στην δική μου καρδιά τότε, ακούστηκαν παράξενα, ήχησαν ως κάτι το διαφορετικό, μα όμορφο, πνευματικό, ξένο  από την πεζή λογική του κόσμου, εφάμιλλο με εμπειρίες των αγίων της Εκκλησίας μας. Τότε δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ το μέγεθος του ανθρώπου που από αυτή την ζωή έφευγε. 

   Ο αποχωρισμός ήταν δύσκολος. Η σχέση αδελφική, το δέσιμο πνευματικό μα και γερά θεμελιωμένο, με της αγάπης την πέτρα, η επικοινωνία και η πνευματική συναναστροφή ανεπανάληπτη. Σήμερα 13 χρόνια μετά, με παρρησία μπορώ να ομολογήσω πως η Πάτρα με την παρουσία της Δήμητρας Κόντου υπήρξε πλουσιότερη. Είναι ευλογημένη η πόλη μας, που την δέχτηκε στην αγκαλιά της, αξιοζήλευτοι οι άνθρωποι εκείνοι που την συναναστράφηκαν και της στάθηκαν  στις δύσκολες ώρες της μοναξιάς, γεμάτοι και πλουσιότεροι πνευματικά εκείνοι που κατάλαβαν ότι είχαν μπροστά τους ένα αγιασμένο άνθρωπο, που ήξερε να κρύβει την αρετή της αλλά να μοιράζει απλόχερα την χάρη που λάμβανε από τον Θεό.
   Με την παρουσία της, το γλυκό και πονετικό της λόγο, σου έπαιρνε της καρδιάς την λύπη και στην έκανε του ουρανού πανηγύρι. Ήξερε να συμπονά γιατί και αυτή πονούσε, ήθελε να βοηθά τους ανθρώπους γιατί και αυτή δέχτηκε την βοήθειά τους, δεχόταν όλους ακόμα και αυτούς που την κατηγόρησαν, την συκοφάντησαν άδικα, την πολέμησαν γιατί αυτός είναι άλλωστε ο κλήρος των δικαίων και των Αγίων. Και αυτή, με τη μεγάλη καρδιά, χωρούσε όλους στο ταπεινό της κελάκι στο Άσυλο Ανιάτων Πατρών, μικρούς και μεγάλους, νέους και γέρους, χαρούμενους και λυπημένους ανθρώπους. Εκεί στο γεμάτο εικονίσματα δωμάτιό της, στο διακοσμημένο και στολισμένο με της ευαισθησίας την λεπτή χορδή, κάτω από τα αστέρια που τόσο αγαπούσε, η Δήμητρα Κόντου, γεύτηκε τη Χάρη του Παρακλήτου, βίωσε την εμπειρία μιας πνευματικής καταστάσεως. Κατέστη το ταπεινό της κελί υπερώο που θρονιάστηκε ο Ίδιος ο Χριστός, η Παναγία Μητέρα Του, η οικογένεια των Αγίων και των Μαρτύρων.
Πώς να περιγράψεις το πρόσωπό αυτής της αγίας ψυχής…Πράγματι δυσκολεύομαι να παρουσιάσω την πνευματική της Λεβεντιά, την γεμάτη αρχοντιά παρουσία της, το μεστό πνευματικό της λόγο, την χαρούμενη και πάντοτε ευδιάθετη ομιλία της, την χωρίς αντάλλαγμα αγάπη της, την ευεργετική συμπαράστασή της…
Σε μια πρόσφατη επίσκεψη μου στο Άσυλο Ανιάτων Πατρών μετά από πολλά χρόνια, από τον θάνατο της Δ. Κόντου, καθώς περνούσα στους διαδρόμους και γυρνούσα με τον νου στο παρελθόν, μια νοσοκόμα με βαθιά συγκίνηση ζωγραφισμένη στα μάτια της, με αποτράβηξε από τον κόσμο και με οδήγησε απέξω από ένα δωμάτιο του Ασύλου. « Πάτερ, κοιτάξτε σας παρακαλώ, μου είπε, αυτό το δωμάτιο… Και αμέσως διαπίστωσα πως ήταν όπως τότε. Δεν είχε περάσει ούτε μια ημέρα. Τα πάντα στη θέση τους. Όλα σταθερά και όμορφα, όπως κάποτε. Κάτι όμως έλειπε. Η Δήμητρα δεν ήταν καθηλωμένη πια στο αγαπημένο της αναπηρικό καροτσάκι. Είχε πετάξει λεύτερη σαν το πουλί στην αγκαλιά του Θεού Πατέρα. Μόνο μια φωτογραφία της, θύμιζε το πέρασμά της από εκείνο το χώρο. « Πάτερ, από εδώ παίρνουμε δύναμη, γονατίζουμε στο ταπεινό της κρεβάτι και αντλούμε παρηγοριά και ελπίδα… μου είπε η νοσοκόμα και επιβεβαίωσε αυτό που η ίδια, η Δήμητρα, έγραφε: 

Χαρείτε αδέλφια την τρανή γιορτή! Ανάσταση είναι και η ψυχή δεν νιώθει τώρα μοναχή, καθώς εχτές,προχθές και πρώτα….Ανέστη Χριστός και ζωή πολιτεύεται. Χαρείτε αδέλφια και ελάτε μαζί τη δόξα να γευθούμε, μέσα στην αγκαλιά του Πατέρα θα ξεκουρασθούμε

!Ιεροδιάκονος Ιερόθεος Ανδρουτσόπουλος

ΠΗΓΗ.ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ
Advertisements

Η πορεία στους Εμμαούς. “μείνον μεθ’ ημών…” (Λουκ. 24, 29)

εμμαους-πορεια

Η ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΜΜΑΟΥΣ

“μείνον μεθ’ ημών…” (Λουκ. 24, 29)

Γράφει ο Κων. Χαρ. Κορλός, θεολόγος

Έγερνε ο ήλιος στη δύση του, όταν το φιδωτό δρομάκι που οδηγεί απ’ τα Ιεροσόλυμα στην πολίχνη Εμμαούς περπάταγαν δύο οδοιπόροι.

Η φύση ολόγυρα πανηγυρίζει τη δική της ανάσταση, λουσμένη μέσα αρώματα και χρώματα. Λόφοι και πεδιάδες καταπράσινες και ολοπλούμιστες από χίλιων λογιών αγριολούλουδα χαρίζουν μια ιδιαίτερη τέρψη στις ανθρώπινες αισθήσεις, διαλαλώντας με χίλια στόματα, με μύριους τρόπους του δημιουργού την πανσοφία και αγάπη, τη θεία δόξα και μεγαλοσύνη. Χελιδόνια σχίζουν τον αέρα και σπίνοι κι αηδόνια κρυμμένα στις φυλλωσιές των δένδρων συμμετέχουν με τη συναυλία τους στο πανηγύρι της φύσης.

Κι όμως, η εξαίσια αυτή ανοιξιάτικη ομορφιά αφήνει ανέγγιχτους και αδιάφορους τους δύο οδοιπόρους. Αυτοί βαδίζουν πλάι-πλάι σκυφτοί και σκυθρωποί, καθώς κουβέντιαζαν για το δάσκαλο τους τον Ιησού, για όσα συνέβησαν στα Ιεροσόλυμα. Οι καρδιές τους είναι πολύ βαριές και η θλίψη ζωγραφισμένη στα πρόσωπα τους. Καθώς οι δύο αυτοί μαθητές του Χριστού (ο Λουκάς και ο Κλεόπας) βάδιζαν συζητώντας όλα αυτά, τους πλησίασε ο ίδιος ο Ιησούς και βάδιζε μαζί τους. Τα μάτια τους όμως εμποδίζονταν, έτσι που να μην τον αναγνωρίσουν. Ο Κύριος παρουσιάσθηκε «εν ετέρα μορφή».

– «Τίνες οι λόγοι ούτοι ους αντιβάλλετε προς αλλήλους περιπατούντες και εστέ σκυθρωποί;»

– «Εσύ μονάχος ζεις στην Ιερουσαλήμ και δεν έμαθες τα όσα έγιναν εκεί αυτές τις μέρες;»

 – «Ποια είναι αυτά;»

– Αυτά με τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, που ήταν προφήτης δυνατός και σε έργα και σε λόγια… και πώς τον παρέδωσαν οι αρχιερείς και οι άρχοντες μας να καταδικαστεί σε θάνατο και τον σταύρωσαν».

Μας είπε ότι την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί, αλλά εμείς δεν τον είδαμε. Επιπλέον κάποιες γυναίκες από τον κύκλο μας πήγαν στον τάφο και τον βρήκαν άδειο και μας είπαν ότι είδαν οπτασία αγγέλων, οι οποίοι είπαν ότι ο Χριστός αναστήθηκε. Τότε μερικοί από τους δικούς μας πήγαν στο μνήμα και διαπίστωσαν τα ίδια που είπαν και οι γυναίκες, αυτόν όμως δεν τον είδαν.

Ο Χριστός τους επέπληξε: «Ανόητοι, που η καρδιά σας αργεί να πιστέψει σε όλα όσα είπαν οι προφήτες. Αυτά δεν έπρεπε να πάθει ο Μεσσίας και να δοξασθεί. Κι αρχίζοντας από τα βιβλία του Μωυσή και όλων των προφητών, τους εξηγεί όσα αναφέρονται σ’ όλες τις Γραφές για τον εαυτό του. Πόσο γλυκά έφταναν στ’ αυτιά τους τα λόγια του! Και τι φλόγα άναβε στην καρδιά τους η διδαχή του! Το τοπίο μέσα τους ξεκαθάρισε, η κατήφεια μεταβλήθηκε σε χαρά, η αμφιβολία σε πίστη και βεβαιότητα στην ανάσταση του διδασκάλου τους, η απαισιοδοξία σε αισιοδοξία και ενθουσιασμό.

Κόντευε να νυχτώσει καθώς πλησίαζαν στο χωριό. Ο άγνωστος συνοδοιπόρος προσποιήθηκε ότι θέλει να πάει πιο μακριά. Εκείνοι όμως τον παρακαλούσαν φιλόξενα: «Μείνον μεθ’ ημών, ότι προς εσπέραν εστί και κέκλικεν η ημέρα». Εκείνος δέχθηκε. Έστρωσαν τραπέζι να τον φιλοξενήσουν. Τότε πήρε το ψωμί το ευλόγησε, το έκοψε σε κομμάτια, τους το έδωσε. Τότε ανοίχθηκαν τα μάτια τους και κατάλαβαν ποιος είναι. Αυτός όμως έγινε άφαντος.

Πόσοι οδοιπόροι της ζωής δια μέσου των αιώνων δεν θα ζήλευαν και δεν θα αποζητούσαν τη συντροφιά του άγνωστου συνοδοιπόρου!!

Πόσοι μέχρι σήμερα δεν βρήκαν χαρά, αγάπη, ειρήνη και γαλήνη κοντά στο Χριστό! Πόσοι δεν χάρηκαν τη θεία συντροφιά του! Πόσοι δεν γοητεύθηκαν από τη θεία του αγάπη και δεν τράφηκαν από τη ζωηφόρο διδασκαλία του.

Τι άλλο, αλήθεια, θα είχαμε να παρακαλέσουμε παρά να μείνει ο Κύριος πάντοτε μαζί μας; Να μείνει στην καρδιά μας, στην οικογένειά μας, να μείνει στους νέους και στους γέρους, στον καθένα και να του χαρίζει ό,τι έχει ανάγκη. “Μείνον μεθ’ ημών ότι προς εσπέραν εστί και κέκλικεν η ημέρα”.

—————————————————————————————————————————–

Γιορτάσαμε ένα ακόμη Πάσχα. Κι όμως πολλοί έμειναν μόνο στην επιφάνεια, στα υλικά και το αντιμετώπισαν σαν μια κοινή κοσμική γιορτή, σαν μια ευκαιρία ανάπαυσης και διασκέδασης, απόδρασης, εκδρομών και ικανοποίησης των αισθήσεων. Είτε από αμέλεια και αδιαφορία είτε από απιστία έμειναν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας μακριά από το ανέσπερο φως της Ανάστασης. Η μελέτη των Γραφών θα μπορούσε να τους είχε ανοίξει τα μάτια της ψυχής, για να αναγνωρίσουν τον αναστάντα εν δόξη Κύριο, όπως συνέβη με τους πορευομένους εις Εμμαούς μαθητές του Χριστού.

Οι δύο συνοδοιπόροι

Είναι Κυριακή του Πάσχα απόγευμα. Ο Χριστός Ι έχει ήδη αναστηθεί. Οι μυροφόρες πρώτες αντίκρισαν τον κενό τάφο και πρώτες άκουσαν από το λευκοφορεμένο άγγελο το χαρμόσυνο μήνυμα ότι ο Χριστός αναστήθηκε και ότι θα συναντήσει τους μαθητές του στη Γαλιλαίο, όπως του είχε πει. Και ο Πέτρος με τον Ιωάννη που έσπευσαν στον τάφο τον βρήκαν άδειο και ήταν γεμάτοι απορία και · θαυμασμό.

Οι μαθητές δύσπιστησαν και θεώρησαν τις ευχάριστες πληροφορίες των μυροφόρων ως φλυαρίες και ως αποκυήματα γυναικείας φαντασίας.

Έτσι, δύο από τον ευθύτερο κύκλο των μαθητών, από τους οποίους ο ένας ονομαζόταν Κλεόπας, αναχωρούν περίλυποι για το χωριό τους, την Εμμαούς, που απέχει έντεκα χιλιόμετρα από την Ιερουσαλήμ.

Η διδασκαλία και η αναγνώριση

Ενώ βάδιζαν σκυθρωποί και απογοητευμένοι συζητώντας για τα γεγονότα των ημερών σχετικά με το Χριστό, ο Κύριος τους πλησίασε και βάδιζε μαζί τους. Δεν τον αναγνώρισαν όμως, είτε γιατί παρουσιάστηκε «εν ετέρα μορφή» είτε γιατί υπερφυσική δύναμη τους εμπόδιζε.

Έπρεπε ως άγνωστος συνοδοιπόρος να ακούσει τους προβληματισμούς τους και στη συνέχεια να τους επιπλήξει και να τους διδάξει. Να τους επιπλήξει γιατί δυσκολεύονταν να πιστέψουν στην Π. Διαθήκη που μιλούσε όχι μόνο για τη δόξα, αλλά και για το πάθος του Μεσσία.

Να τους επιπλήξει για την παχυλή άγνοια που είχαν σχετικά με το Μεσσία: ότι δηλαδή θα είναι ένας κοσμικός άρχοντας που θα αποκαταστήσει το Κράτος του Ισραήλ. Και να τους διδάξει ότι ο Χριστός έπρεπε, σύμφωνα με τη θεία βουλή και το προκαθορισμένο σχέδιο, να πάθει και μετά να εισέλθει στη δόξα του.

Το Πάθος θα οδηγήσει στην Ανάσταση. Δεν ήταν δυνατόν ο Ιησούς να γίνει Σωτήρας, αν δεν γινόταν πρώτα πάσχον θύμα. Το πάθος του Κυρίου είναι η απόδειξη ότι είναι ο Μεσσίας και ο Σταυρός δεν αποτελεί καταισχύνη και όνειδος, αλλά τη δόξα του.

Ο Χριστός και η Αγία Γραφή

Η Αγία Γραφή-Παλαιά και Καινή Διαθήκη-μιλούν για το Χριστό. Η πρώτη προαναγγέλλει τον ερχομό του, η δεύτερη μιλάει για το κοσμοσωτήριο έργο του. Η πρώτη προαναγγέλλει μέσω των προεικονίσεων, προτυπώσεων ή τύπων και κυρίως μέσω των προφητειών τον ερχόμενο Λυτρωτή.

Σύμπαντες οι προφήτες, από το θεόπτη Μωυσή μέχρι τον τίμιο Πρόδρομο, ζωγραφίζουν με θαυμαστή ενάργεια και παραστατικότητα το πρόσωπο του Χριστού. Ο Ιησούς παντού μέσα στις Γραφές εύρισκε τον εαυτό του να προαναγγέλλεται ή να προεικονίζεται. «Υπάρχουν πολλά εγκατεσπαρμένα καθ’ όλην την Αγίαν Γραφήν, αναφερόμενα εις τον Χριστόν, τα οποία ενδείκνυεται πας τις να περισυλλέγει εις εν και να μελετά. Είναι ο θησαυρός ο κεκρυμμένος εν τη Π. Διαθήκη. Χρυσούν τι νήμα ευαγγελικής Χάριτος διήκει δια μέσου όλης της υφής της Βίβλου. Εν τη σπουδή όμως και τη μελέτη της Γραφής ωφέλιμον είναι να χωρήσωμεν μεθοδικώς και μετά τάξεως. Διότι το εν τη Π. Διαθήκη φως ανέτειλε βαθμηδόν χωρήσαν από του λυκαυγούς εις την τελείαν ημέραν. Ο Θεός ωμίλησεν εις τους πατέρας περί του Υιού του, δι’ αυτού δε ήδη ωμίλησε προς ημάς. Μερικοί αρχίζουν να σπουδάζουν την Βίβλον αρχίζοντες από την Αποκάλυψιν. Ο Χριστός μας εδίδαξε τώρα να αρχίζουμε από το Μωυσή και από τας περί Χριστού προφητείας» (Π.Ν. Τρεμπέλας)

«Ουχί η καρδία ημών καιομένη ην…«

Και καθώς ο Κύριος τους εξη- γούσε τις προφητείες άρχισε μέσα τους να ανάβει η πνευματική φλόγα του θείου ζήλου και της αγάπης προς το Χριστό από τη βεβαιότητα ότι πράγματι ο Χριστός αναστήθηκε και ότι αυτός είναι ο Μεσσίας. Τη θέση της κατήφειας παίρνει τώρα στην ψυχή τους η φαιδρότητα, της λύπης, η χαρά, της απαισιοδοξίας η ελπίδα και η βεβαιότητα, της δυσπιστίας η βεβαία και ασφαλής πίστη. Τα μάτια τους άνοιξαν με τη θεία επενέργεια και αναγνώρισαν τον Κύριο.

Έρχεται και σήμερα ο Κύριος προς όλους εκείνους, οι οποίοι κλυδωνίζονται από αμφιβόλους λογισμούς και τους συναντάει στην Εκκλησία, που αυτοί νομίζουν ότι είναι ανθρώπινο καθίδρυμα ή έρχεται προς αυτούς μέσω της Αγίας Γραφής, της οποίας αμφισβητούν τη θεία αυθεντία ή έρχεται ακόμη μέσω των μυστηρίων, τα οποία παρέχουν τη θεία χάρη.

Και έρχεται να τους απευθύνει ερωτήματα και να τους μιλήσει, όπως άλλοτε στους δυο μαθητές του, να τους διαφωτίσει για όλα τα προβλήματα και τις απορίες τους, να τους χαρίσει χαρά και αισιοδοξία, φώτιση και πίστη και άφεση των αμαρτιών.

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Μόνον συσσίτια;

sisitio

Αποστολικό ΑνάγνωσμαΚυριακής των Μυροφόρων

(Πραξ. στ’ 1-7)

Γράφει ο Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος,

Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. &Κονίτσης
e-mail: ioil.konitsa@gmail.com

Ποίο είναι το έργο τής Εκκλησίας; Γιατί υπάρχει η Εκκλησία; Στα ερωτήματα αυτά πολλές απαντήσεις δίδουν οι άνθρωποι. Όμως, στο Αποστολικό Ανάγνωσμα ακούμε θεοπνεύστως ποίο είναι το έργο τής Εκκλησίας.

Αφορμή για το όλον θέμα έδωσε η ακριβοδίκαιη διανομή των τροφίμων στα κοινά συσσίτια. Είχαν δημιουργηθεί παράπονα κατά την Αποστολική εποχή. Μπροστά σε αυτό το πρακτικό πρόβλημα, τι θα έκαμαν οι Απόστολοι; Θα εμοίραζαν οι ίδιοι τα τρόφιμα ή θα συνέχιζαν απερίσπαστοι την εντολή τού Χριστού, “Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη”;

Φυσικά έκαναν εκείνο που έπρεπε να κάνουν. “Ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον τού Θεού διακονείν τραπέζαις”. Γι’ αυτό, αδελφοί, εκλέξατε άνδρες “πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας” και αυτοί ας αναλάβουν την τακτοποίηση του οικονομικού και πρακτικού αυτού ζητήματος. Εμείς δε “τη προσευχή και τη διακονία τού λόγου προσκαρτερήσομεν”. Έτσι, το ζήτημα διά την Εκκλησία λύθηκε αυθεντικώς και διά παντός.

Εάν οι διάδοχοι των Αποστόλων, έως του τέλους των αιώνων δώσουν τον πρώτο λόγο στα πρακτικά θέματα και στα συσσίτια, οι ίδιοι θα θέσουν τον εαυτόν τους εκτός τής υψηλής τους αποστολής. Αλλά εκείνο που επίσης προξενεί εντύπωση είναι ότι για την υπηρεσία αυτή, οι Απόστολοι ζήτησαν όχι απλώς να εκλέξουν οι πιστοί συνεργάτες, αλλά εκείνοι που θα αναλάμβαναν το διακόνημα να είναι “άνδρες πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας”.

Δυστυχώς, σε κάθε εποχή βλέπουμε στα δύο αυτά σημεία να παρατηρούνται παρασπονδίες που φέρουν αρνητικά τα αποτελέσματα.

Βλέπουμε πρώτον, ποιμένες να λησμονούν το κύριο έργο τους και να απορροφώνται σε ζητήματα που πολύ άνετα και με κρυστάλλινη διαφάνεια θα μπορούσαν να διευθετήσουν πιστοί χριστιανοί. Διότι είναι πράγματι πολύ άσχημο οι άμβωνες να παραμένουν βουβοί, το κηρυκτικό και κατηχητικό έργο να υπολειτουργεί εάν δεν έχει τελείως εκλείψει, η λειτουργική ζωή να υποβιβάζεται σε σημείο επικίνδυνο και το κέντρο βάρους να ρίχνεται μόνο στο “πνευματικό κέντρο” τής ενορίας ή σε ό,τι άλλο σχετικό έχει να κάνει με κάθε είδους “συσσίτια”.

Φθάσαμε μάλιστα σε τέτοιο σημείο ώστε από κάποιους υπευθύνους να θεωρείται επιτυχημένος ποιμένας και ανθούσα ενορία, μόνο όταν γίνεται “έργο που φαίνεται” κατά το κοινώς λεγόμενον. Αλλά φαίνεται τι; Εάν κανείς μπορεί να διακρίνει κάτω από τα φαινόμενα, βλέπει πολύ καθαρά σε κάποιες περιπτώσεις την έλλειψη της πνευματικότητος. Οπωσδήποτε, το τέλειο είναι ο συνδυασμός τού καθαυτό ποιμαντικού – πνευματικού έργου των ποιμένων με την αρίστη συνεργασία πιστών ψυχών, οι οποίοι πρωτίστως μετέχουν της Ορθοδόξου πνευματικότητος.

Έτσι, ερχόμαστε μπροστά στη δεύτερη παρασπονδία. Ορισμένοι νομίζουν ότι αρκεί ένας άνθρωπος να διαθέτει κάποια προσόντα (κυρίως διοικητικά) για να τον καταστήσουν υπεύθυνο “εις έργον διακονίας”. Ορισμένοι μάλιστα ξεπερνούν όλους τους φραγμούς τής λογικής αλλά και τις ασφαλιστικές δικλείδες τού Αγίου Πνεύματος, εισάγοντας πρόσωπα “με διοικητικό ή πρακτικό χάρισμα”, δίχως τίποτε άλλο αναγκαίο και απαραίτητο, ακόμα και εις τα “άγια των αγίων”. Και τα αποτελέσματα; Τραγικά σε όλες τις περιπτώσεις. Έτσι, εάν από την μια υποβιβάζεται η προσευχή και η διακονία τού λόγου και από την άλλη έχουν πρωτεύοντα ρόλο στα πρακτικά – “συσσίτια”- άνθρωποι άγευστοι της πνευματικής ζωής, τότε εύκολα κανείς κατανοεί γιατί και όσοι προσέρχονται για το καθημερινό γεύμα (εάν είναι Ορθόδοξοι) δεν σημειώνουν πνευματική πρόοδο, (εάν είναι αλλόδοξοι), αρνούνται να προσέλθουν στην Ορθόδοξη πίστη. Επίσης, παρατηρείται και το εξής φαινόμενο. Πολλοί εκ των μουσουλμάνων, θα λάβουν την μερίδα τού φαγητού, αλλά στην συνέχεια θα σπεύσουν στον δικό τους λατρευτικό χώρο, και οσονούπω στο τζαμί, και “ουκ έσται παύλα των δεινών”…

Βεβαίως όπως όλοι οι άνθρωποι, έτσι και οι πιστοί έχουν και υλικές ανάγκες. Αλλά μας διαφεύγει, δυστυχώς, ότι αυτές οι ανάγκες κατά κανόνα ευρίσκουν την θεραπεία τους στην ψυχική ανόρθωση και στην πνευματική θεραπεία τού ανθρώπου. Τούτο αποτελεί το λεπτό και ουσιαστικό σημείο τής ποιμαντικής, που εάν χαθεί από το βλέμμα και τη συνείδηση των ποιμένων τότε μεταβάλλουν την ενορία σε “ερυθρό σταυρό” ή καταντά η ενορία σε “ερυθρά ημισέληνο”.

Λησμονούμε δυστυχώς ότι οι ποιμένες και οι διδάσκαλοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι αδήριτος ανάγκη να βρουν το “απολωλός” που παρέσυρε ο κόσμος και τραυμάτισε η αμαρτία. Να βρούν τον αμαρτωλό “δι΄ ον Χριστός απέθανε” και τα τον αρπάσουν από την εξουσία τού Σατανά, να τον οδηγήσουν στην μετάνοια και στον δρόμο τής καθάρσεως, του φωτισμού και του εξαγιασμού, αφού εννοείται πρώτα οι ίδιοι εφαρμόζουν τα κηρυσσόμενα.

Μάλιστα, ο ίδιος ο Χριστός εξήσκησε πρώτος και το έργο τής υλικής φιλανθρωπίας, αφού “διήλθε την ζωήν του ευεργετών και ιώμενος”. Οι Απόστολοι επίσης οργάνωσαν τις “αγάπες” και τα συσσίτια και ο Απ. Παύλος συνέστησε τις περίφημες “λογείες” για τους πτωχούς τής Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Χρειάζεται και βεβαίως είναι αναγκαία η φιλανθρωπία με τις σωστές προϋποθέσεις και προδιαγραφές. Αλλοίμονο όμως εάν υπερτονιστεί από την διοικούσα και ποιμένουσα Εκκλησία το “γέμισμα του στομάχου” με αποτέλεσμα να λιμοκτονεί η καρδιά.

Είθε ο θείος δομήτωρ να φωτίζει τους ποιμένες ώστε με διάκριση και με Αποστολικές προδιαγραφές να συνεχίζουν όπου γης το έργο τής διακονίας και της σωτηρίας των ψυχών. Αμήν.

Αμφισβητίες του Αγίου Φωτός.

Εισαγωγικά

Επειδή μερικοί από τους αναγνώστες του ιστολογίου προβληματίζονται για τα όσα αναγράφονται στις σχετικές με το Άγιο φώς δημοσιεύσεις,γεγονός αναμενόμενο,σημειώνουμε και τα εξής:

Α.Η τελετή Αφής του Αγίου Φωτός και το Άγιο Φώς ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ .Επομένως η ενασχόλησή μας με το θέμα συγκαταλέγεται στην πρακτική «Πίστευε και μη, ερεύνα». Επομένως χαρακτηρισμοί του τύπου «αιρετικοί» ή «αιρετίζοντες»  γι΄αυτούς που  συμμετέχουν στην έρευνά μας ,καλό θα είναι να αποφεύγονται από αυτούς που θεωρούν τους εαυτούς τους Super Ορθόδοξους και ανακηρύχθηκαν κριτήριο Ορθοδοξίας. Και τους προτείνουμε να διαβάζουν και τα σχόλια που δημοσιεύονται ,στα αντίστοιχα άρθρα, γιατί εκεί θα πάρουν αρκετές απαντήσεις για τις τυχόν απορίες τους. Και τους ενημερώνουμε ξανά ότι ευχαρίστως θα δημοσιεύσουμε οποιαδήποτε ένστασή τους αρκεί να είναι ενυπόγραφη.

Β.Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός, που  αποδεικνύεται από την δισχιλιετή και πλέον ιστορία  της Ορθόδοξης Εκκλησίας και από το πλήθος των Αγίων,που την βίωσαν. Τα χαριτόβρυτα  λείψανα των Αγίων, η ζωή και τα μαρτύρια  όσων πίστεψαν στην Ανάσταση του Χριστού  και μαρτύρησαν  διαλαλούν διαχρονικά τον Χρυσοστομικό λόγο : «Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος; Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι. ..Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς επί μνήματος».

Επομένως η λογική να συνδέουμε την απόδειξη της Ανάστασης του Χριστού με το Άγιο Φώς είναι ΤΡΑΓΙΚΟΤΑΤΟ ΛΑΘΟΣ.

Γ. Παραμένει απορίας άξιον πως αυτό το επαναλαμβανόμενο θαυμαστό  γεγονός του Αγίου Φωτός δεν συγκλόνισε τους  Πατριάρχες και πιστούς των Αρμενίων  Μονοφυσιτών, των Κοπτών και άλλων αιρετικών ομάδων, που παρευρίσκονται την ώρα του γεγονότος στον Ναό της Αναστάσεως, ώστε να αποκηρύξουν τις αιρετικές τους δοξασίες και να επιστρέψουν στην σωτήρια μάνδρα της Μίας Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, αφού διαπιστώνουν «ιδίοις όμμασι» τα τεκταινόμενα; Υπάρχουν τέτοιες μεταστροφές εξ αιτίας του Αγίου Φωτός και αν ναι ποιες;(Πίσω από το Ιερό Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου οι Κόπτες  κατέχουν ένα μικρό χώρο. Αυτοί είναι μόνιμοι μάρτυρες του φαινομένου.Γιατί δεν γίνονται Ορθόδοξοι;)

Δ. Όπως φαίνεται και από την ιστοσελίδα του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων η Αφή του Αγίου Φωτός είναι μια τελετή και όχι ένα Μυστήριο. Προσωπικά πιστεύω  ότι το φυσικό φώς μετά την δεητική ευχή του Πατριάρχη, γίνεται Άγιο Φώς και επειδή εξέρχεται από τον Τάφο του Χριστού αποκτά ιδιότητες, που δεν ερμηνεύονται λογικά όπως δεν ερμηνεύεται το αναλλοίωτο του Μεγάλου Αγιασμού.

ΣΤ. Οι προσπάθειες για επιστημονική εξήγηση του φαινομένου, όπως του  Φυσικού Αντρέι Βολκόβ, περισσότερο έμπλεξαν παρά ερμήνευσαν το γεγονός. Πως ένα υπερφυσικό γεγονός ανιχνεύεται με χαρακτηριστικά  φυσικού  φαινομένου;

Ζ. Έχουμε στην διάθεσή μας  video στο οποίο φαίνεται η προετοιμασία του Αγίου Τάφου, πριν ξεκινήσει η διαδικασία της Τελετής του Αγίου Φωτός,, όπου φαίνεται η μεταφορά εντός του Παναγίου Τάφου κανδήλας. Στο ίδιο  video μιλάει σε εκπομπή σε ελληνικό τηλεοπτικό κανάλι  και ο Μητροπολίτης Πέτρας Κορνήλιος  (που διατέλεσε Τοποτηρητής του Θρόνου του  Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και συμμετείχε σε σχετική τελετή με το Άγιο Φώς) για το όλο γεγονός. Επίσης διαθέτουμε δημοσιευμένες και μαρτυρίες Πατριαρχών, που με τα λεγόμενά τους διαψεύδουν ακόμα και το τυπικό της Τελετής του Αγίου Φωτός, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα  του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Αλλά αυτά ίσως μελλοντικά.

Χριστός Ανέστη

π.Δ.

 

Αμφισβητίες του Αγίου Φωτός

Σύμφωνα με τον καθηγητή της Ελληνικού Κολεγίου-Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης πρωτοπρεσβύτερο Αλκιβιάδη Καλύβα, οι πιστοί των πρώτων χριστιανικών χρόνων άναβαν λαμπάδες κάθε βράδυ, αλλά και το πρωί για να εξυμνείται με αυτό τον τρόπο ο Χριστός ο οποίος είναι «φως ιλαρόν». Στο έργο του «Η Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα στην ελληνορθόδοξη εκκλησία», ο καθηγητής αναφέρει ότι το άναμμα της λαμπάδας της Αναστάσεως με το Άγιο Φως διασώζει δύο κυρίως χριστιανικές παραδόσεις: Πρώτον, το άναμμα της κανδήλας στην Ακολουθία του Εσπερινού και, δεύτερον, το άναμμα της καινούργιας φλόγας που άναβε μόνο τις ημέρες του Πάσχα. Κατά τη διάρκεια του 10ου και του 11ου αιώνα πίστευαν ότι το φως «παράγεται» με θαυματουργικό τρόπο.

Την ίδια εκείνη περίοδο, στον Καθεδρικό Ναό της Ιερουσαλήμ ο πατριάρχης Ιεροσολύμων άρχισε να εισέρχεται στον Πανάγιο Τάφο και, αφού πρώτα προσευχόταν, έδινε στον αρχιδιάκονό του το Φως. Εκείνος με τη σειρά του το προσέφερε στον λαό. Αυτός είναι ο λόγος που ακόμη και στις ημέρες μας το Φως από τον Πανάγιο Τάφο μεταφέρεται από εκεί στις υπόλοιπες Ορθόδοξες εκκλησίες. Έτσι, σε χιλιάδες Ορθόδοξους ναούς σε ολόκληρο τον κόσμο οι ιερείς παίρνουν το Φως από την «ακοίμητη κανδήλα», η οποία βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού τους και συμβολίζει τον Τάφο του Κυρίου.

Σε δημοσίευμα του πρωτοπρεσβυτέρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου π. Γεωργίου Τσέτση, επιβεβαιώνεται η θέση του καθηγητή Κωνσταντίνου Καλοκύρη ότι «πρόκειται για έναν θρύλο», ο οποίος αναπτύχθηκε στους Αγίους Τόπους μετά την εισβολή των Σταυροφόρων και μέσα στα πλαίσια της διαμάχης που υπήρχε μεταξύ των Ορθοδόξων, των Λατίνων και των Αρμενίων, καθένας από τους οποίους διεκδικούσε για τον εαυτό του το προνόμιο τού «λαμβάνειν εξ ουρανού» το Άγιο Φως. «Υπάρχει, αιώνες τώρα, διάχυτη η πεποίθηση στον ευσεβή μεν, αλλά θεολογικά και λειτουργικά απαίδευτο ορθόδοξο πιστό, που ψάχνει για «θαύματα» προκειμένου να πληρώσει το πνευματικό του κενό, ότι κατά την τελετή της αφής το άγιον φως κατέρχεται θαυματουργικά «ουρανόθεν» για να ανάψει την λαμπάδα του πατριάρχου», αλλά διευκρινίζεται ότι ο Πατριάρχης «δεν προσεύχεται για την διενέργεια θαύματος», αλλά απλώς «αναμιμνήσκεται της θυσίας και της τριημέρου Αναστάσεως του Χριστού». Ο ίδιος ο Πατριάρχης «ανάβει την λαμπάδα του από την ακοίμητη κανδήλα που βρίσκεται πάνω στον Πανάγιο Τάφο […] όπως ακριβώς πράττει ο κάθε Πατριάρχης και ο κάθε κληρικός την ημέρα της Λαμπρής». Τέλος, οι υπερβολικές τιμές που παραδοσιακά και κατά εθιμικό τυπικό αποδίδονται στο Άγιο Φως χαρακτηρίζονται ως «διασυρμός των Θείων» και γεγονός «σόλοικο που αποτελεί ασέβεια». Σύμφωνα με αυτήν την άποψη το Άγιο Φως χαίρει σεβασμού όπως κάθε εκκλησιαστικό δρώμενο και όπως το φως που δίνει ο ιερέας στους πιστούς σε κάθε εκκλησία το βράδυ της Ανάστασης χωρίς όμως υπερφυσικές προεκτάσεις. Για τους υποστηρικτές αυτής της άποψης σε αυτό συνηγορεί και η ευχή που λέει ο Πατριάρχης κατά την τελετή της αφής: «[…] διά τούτο εκ του επί τούτον τον φωτοφόρον σου Τάφον, ενδελεχώς και αειφώτως εκκαιομένου φωτός ευλαβώς λαμβάνοντες διαδιδόαμεν τοις πιστεύσουσιν εις σε το αληθινόν φως […]». Από αυτό το εδάφιο συμπεραίνεται ότι δεν κατεβαίνει κάποιο υπερκόσμιο φως εξ ουρανού, αλλά χρησιμοποιείται το φως της ακοίμητης κανδήλας που καίει όλον τον χρόνο.

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Εφραίμ Β’ (1766-1771) χαρακτήρισε την παρουσίαση του αγίου φωτός «χειροποίητον μηχανουργίαν» και, καθώς ο ίδιος γνώριζε από την προσωπική του εμπειρία τον μηχανισμό εμφάνισής του, το περιέγραψε ως το «το χειροποίητον εκείνο φως, ού καγώ, φησι, την δραματουργίαν αυτοψεί κατανοήσας».

Ο Άγγλος περιηγητής και διπλωμάτης Robert Curzon καταγράφει ότι κατά την επίσκεψη του στην Ιερουσαλήμ το 1833, την ίδια χρονιά που οι Αρμένιοι είχαν αποτύχει για άλλη μια φορά να πάρουν δια της βίας τα δικαιώματα του Παναγίου Τάφου, ο Αρμένιος Ορθόδοξος πατριάρχης είχε απευθυνθεί στο εκκλησίασμά του και «εξήγησε ότι ήταν ψεύδος το θαύμα του αγίου φωτός», προς έκπληξη όλων, «οι οποίοι για αιώνες είχαν αμετακίνητη πίστη σε αυτό το ετήσιο θαύμα ως ένα από τα πρωτεύοντα άρθρα της πίστης τους». Περιγράφει ότι «η συμπεριφορά των προσκυνητών ήταν ταραχώδης σε υπερβολικό βαθμό […] σαν να ήταν δαιμονισμένοι» και ότι αποτελούσε «σκηνικό απερίγραπτης αταξίας και βεβήλωσης».

Άλλοι θεωρούν ότι, εκτός του ότι δεν πρόκειται για θαυματουργική φλόγα, πρόκειται για απάτη και το αποδίδουν σε τέχνασμα των κληρικών του ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου με σκοπό την εκμετάλλευση των πιστών. Ο Διδάσκαλος του Γένους και πρωτεργάτης της απελευθέρωσης της Ελλάδος από τον Οθωμανικό ζυγό, Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) κατήγγειλε το Άγιο Φως ως απάτη και προέτρεψε την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία να διακόψει αυτές τις τελετές υποστηρίζοντας ότι «η αληθής θρησκεία όχι μόνο δεν διασφαλίζεται με την απάτην, αλλά και τρέχει μέγαν κίνδυνον να καταφρονηθεί παντάπασι και να συναριθμηθεί με τας ψευδείς θρησκείας όπότε μεταχειρίζεται αυτά εκείνα μέσα – (δηλαδή όταν χρησιμοποιεί απάτες)…», ονόμαζε το Αγιο Φως «όνειδος και αίσχος στρατηγούμενον από θρασύτατους θαυματοπλάστες» και δήλωνε κατηγορηματικά ότι «αληθής θρησκεία δεν έχει χρεία τοιούτων θαυμάτων»… Με βαθειά θλίψη ο Έλλην σοφός διαπιστώνει ότι, ενώ οι Έλληνες έχουν προς φωτισμόν μόνο το «Άγιο Φως» οι Ευρωπαίοι «ζουν μεταξύ αληθινών σοφών, περικυκλωμένοι από Ακαδημίες και Λύκεια από πάσης Τέχνης και Επιστήμης διδακτήρια. Έχουν ανοιχτές λαμπρές, δημόσιες βιβλιοθήκες και τα πιεστήρια των τυπογραφείων τους βουϊζουν καθημερινά και ασταμάτητα».

Ο Πάπας Γρηγόριος Η’ (Αρχιερατεία: 1227-1241) αποκήρυξε το Άγιο Φως ως απάτη και απαγόρευσε στους Φραγκισκανούς να έχουν οποιαδήποτε σχέση με αυτό. Επακολούθησε η καταγραφή χρονικών των Αγίων Τόπων στα οποία οι Φραγκισκανοί καυτηρίαζαν μαρτυρίες σχετικά με την τελετή. Ένας Φραγκισκανός του 15ου αιώνα, ο Φραντσέσκο Σουριάνο (Francesco Suriano), εξιστόρησε λεπτομερώς την απείθαρχη έξαψη συναισθημάτων της οποίας υπήρξε μάρτυρας πριν καταγράψει την εξής παρατήρηση: «Η λεγόμενη φωτιά, όμως, δεν κατέρχεται αληθινά (και κατά τη δική μας γνώμη, των μοναχών), αν και όλα τα έθνη εξαιτίας ημών των μοναχών προσποιούνται ότι αυτό το ψεύδος είναι αληθές».

Ο Αιγύπτιος Σιήτης χαλίφης Χακίμ (Αλ-Χακίμ μπι-αμρ-Αλλάχ, 996-1021), διώκτης των Χριστιανών αν και γιος Χριστιανής, διέταξε το 1009 να καταστραφεί ολοκληρωτικά ο Ναός του Αγίου Τάφου. Άραβες χρονικογράφοι αναφέρουν ο Ναός του Αγίου Τάφου ήταν αξιοκατάκριτος καθώς «εξαπατούσε τους πιστούς» μέσω του «»θαύματος» του Αγίου Φωτός» καθώς οι αυτοκράτορες, οι στρατηγοί και άλλοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι κυρίως από το Βυζάντιο έφερναν σε πομπές χρήματα και άλλα τιμαλφή για να τα προσφέρουν στον ναό αλλά και «οι πιο αδαείς προσκυνητές οι οποίοι πίστευαν ότι το Πάσχα το άγιο φως κατέρχεται θαυματουργικά από τον ουρανό και ανάβει τα κεριά του ναού». Ο λόγος για αυτή του την ενέργεια ήταν ότι το θαύμα του αγίου φωτός (που ήδη υφίστατο εκείνη την εποχή) αποτελούσε μια «σκανδαλώδη απάτη». Η είδηση για την καταστροφή των κτισμάτων, όταν έφτασε στην Ευρώπη, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις οι οποίες οδήγησαν τελικά στην Πρώτη Σταυροφορία. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του Ρώσου ορθόδοξου αρχιμανδρίτη (και επιστήμονα) Πορφύριου, που εκδόθηκε σε οκτάτομο βιβλίο με τον τίτλο «Το βιβλίο της ύπαρξής μου»: Ένας ιεροδιάκονος που κατάφερε να μπει στο ιερό του Τάφου, την περίοδο κατά την οποία θεωρείτο ότι το Φως κατεβαίνει από τον ουρανό, διαπίστωσε με τρόμο ότι το Άγιο Φως προήρχετο από ένα καντήλι το οποίο ποτέ δεν σβήνει. Μου το είπε ο ίδιος σήμερα («Το βιβλίο της ύπαρξης μου» Τόμος:1, σελ. 671).

Ο Πορφύριος επίσης, στο ίδιο βιβλίο, αναφέρει ένα περιστατικό το οποίο διηγήθηκε σ’ αυτόν ο μητροπολίτης Ιεροσολύμων. Σύμφωνα με τη διήγηση, όταν ο στρατιωτικός διοικητης της Αιγύπτου Ιμπραήμ Πασάς (ναι! ο γνωστός μας από την Ελληνική Επανάσταση στο Μωριά) βρισκόταν στα Ιεροσόλυμα, ζήτησε να του επιτραπεί η είσοδος στο ναό, προκειμένου να επιβεβαιώσει ο ίδιος της αυθεντικότητα του «θαύματος» και δήλωσε ότι αν όντως επρόκειτο για θαύμα τότε θα έκανε μια μεγάλη δωρεά στο ταμείο της εκκλησίας, διαφορετικά, άν επρόκειτο για απάτη, θα απεκάλυπτε την απάτη αυτή σε όλη την Ευρώπη και θα προέβαινε σε κατάσχεση όλης της περιουσίας του πανάγιου τάφου, η οποία είχε συγκεντρωθεί από δωρεές και τάματα των πιστών όλα αυτά τα χρόνια! Σύμφωνα πάντα με τον Προφύριο, ο Μιχαήλ, μητροποπολίτης της Πέτρας, ο Δανιήλ μητροπολίτης της Ναζαρέτ και ο Διονύσιος επίσκοπος Φιλαδέλφειας (έτσι λεγόταν τότε το Αμμάν), ζήτησαν αμέσως συνάντηση με τον Ιμπραήμ, προκειμένου να έρθουν σε κάποια… συμφωνία. Στη συνάντηση αυτή ο Μιχαήλ παραδέχτηκε την απάτη της αφής του φωτός από αναμμένο καντήλι και ζήτησε από τον Ιμπραήμ να μην επιχειρήσει να αποκαλύψει το μυστικό και να μην ανακατεύεται με τα της Εκκλησίας, διότι κάτι τέτοιο θα… δυσαρεστούσε τον Τσάρο Νικόλαο της Ρωσίας, με απρόβλεπτες για τον Ιμπραήμ πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες! Ενόψει του πιο πάνω εκβιασμού, ο Ιμπραήμ θεώρησε σκόπιμο να «θάψει» το όλο θέμα… Και συνεχίζει ο Πορφύριος: […] ο μητροπολίτης πρόσθεσε ότι μόνο από το θεό τον ίδιο περιμένουμε συγχώρεση για το ψέμα αυτό, διότι σε περίπτωση που το αποκαλύπταμε στους πιστούς ζητώντας απ’ αυτούς συγχώρεση, είναι βέβαιο ότι οι πιστοί θα μας διαμέλιζαν εκεί έξω στην είσοδο του ναού! («Το βιβλίο της ύπαρξης μου» Τόμος:3, σελ. 299-301).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ