Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς.(+π.ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ)

 1ο ἐκ τοῦ βιβλίου ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΤΟΥ ΔΟΥΔΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ

Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς
1ο
ἐκ τοῦ βιβλίου
ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΑΙΩΝΙΟΝ
ΤΟΥ ΔΟΥΔΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΠΑΤΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ

Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων

https://egolpio.files.wordpress.com/2010/11/confes-5.jpg
        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθνεής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.
        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.
        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου: «Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:
«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.
        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:
        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».
         Ὁ δέ ἱερός Αὐγουστῖνος παρατηρεῖ εὔστοχα:
         «Θέλεις νά θεραπευθοῦν οἱ πληγές σου; Ὁ Θεός εἶναι ὁ γιατρός. Θέλεις νά γαληνέψει ἡ ψυχή σου; Εἶναι ἡ εἰρήνη. Ἄν ζητᾶς τόν οὐρανό, εἶναι ὁ Δρόμος. Ἄν μισεῖς τό σκοτάδδι, εἶναι τό Φῶς. Ἄν πεινᾶς, εἶναι ἡ Τροφή».
         Δέν καταλάβαμε ὅλοι μας πόσο μαλακώνει καί πόσο γλυκός γίνεται ὁ πόνος μέ τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα στόν Μεγάλο Γιατρό. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ συμβουλή τοῦ ποιητοῦ Γ. Βερίτη:
«Σάν ἔρθει ὁ πόνος καί σέ βρεῖ 
νά τόν δεχθῆς παληκαρίσια. 
Στάσου λεβέντη σά τή δρῦ, 
τή λαμπαδόκορμη τήν ἴσια».
           Ἕνας ἄλλος ποιητής σημειώνει:
«Χωρίς ἐσένα ἡ ζωή 
θά μᾶς φαινόταν ἄδεια
καί τήν ψυχή μας θά’ πνιγαν 
τῆς θλίψης τά σκοτάδια».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
            Πολλά διαβάζουμε γιά τό θέμα τῶν ἀσθενῶν καί τῆς ἀσθενείας. Ὅμως χρειάζεται ὁ καθένας μας κι ἐγώ καί σεῖς, νά κάνουμε βήματα καί προσπάθειες νά φθάσουμε στόν Ἀρχίατρο τόν Ἐσταυρωμένο Σωτήρα Χριστό. Οἱ γιατροί τοῦ κόσμου τούτου, εἶναι ὄργανα τοῦ Μεγάλου Γιατροῦ. Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε τόν Θεό νά φωτίζει καί νά καθοδηγεῖ τά ὄργανά Του, τούς γιατρούς μας νά φωτίζονται ἀπ’ Αὐτόν καί νά κάνουν σωστή διάγνωση καί θεραπεία.
             Στό σημεῖο αὐτό ἔρχονται στή μνήμη σμου τά λόγια τοῦ μεγάλου Πασκάλ πού ἔλεγε:
             «Μήν πολεμᾶτε νά πείσετε τόν ἑαυτό σας μέ συλλογισμούς ὅτι ὑπάρχει Θεός, ἀλλά μέ τό νά λιγστέψετε τά πάθη σας. 
             Θέλετε νά φθάσετε στήν πίστη, μά δέν γνωρίζετε ἀπό ποιό δρόμο. Ποθεῖτε νά γιατρευθεῖτε ἀπό τήν ἀσθένειά σας καί ζητάτε τό γιατρικό.
              Μάθετέ το ἀπό Ἐκείνους πού γιατρευτήκανε….».
          Στό μεγάλο Φαρμακεῖο τῆς Ἐκκλησίας μας, πού λέγεται Ἁγία Γραφή θά βροῦμε ἀρκετά θεραπευτικά φάρμακα. Ἔχει πολλές συμβουλές, φάρμακα πού ἀνακουφίζουν καί θεραπεύουν. Παραθέτω μερικά:
              «Ἐλέησόν με Κύριε, ὅτι ἀσθενής εἰμί» (Ψαλμ. 63).
            «Τέκνον ἐν ἀρρωστήμασί σου μή παράβλεπε, ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ καί Αὐτός ἰάσετάι σε» (Σ. Σειράχ 38, 9).
              «Ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι» (Β΄ Κορ. 1, Β΄ 10).
               Ἄς ὑποφέρουμε ὑπομονετικά, ἄν δέν μποροῦμε νά ὑποφέρουμε χαρούμενοι.
               Ὁ καλός Χριστιανός πρέπει νά εἶναι γενναῖος διότι γενναῖοι ἦσαν καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες.
               Γενναιότητα ἔδειξε καί ὁ Μεγαλομάρτυρας τοῦ Γολγοθᾶ, ὁ Ἰησοῦς.
             Ἕνας τρόπος γιά νά διώξουμε τήν ὑπερβολική θλίψη μας εἶναι: Νά προμηθευτοῦμε μιά εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, νά κοιτάξουμε τόν Ἐσταυρωμένο πολλή ὥρα καί νά Τοῦ ποῦμε:
             «Ἐγώ Χριστέ μου, Σωτήρα μου, ὑποφέρω, ἀλλά εἶμαι ξαπλωμένος στό κρεβάτι καί κάπως ἀναπαύομαι, Ἐσύ ὅμως ὑποφέρεις κρεμασμένος….», καί ἀμέσως θά νοιώσουμε ἀνακούφιση καί γλυκύτητα, ἡρεμία καί γαλήνη….
 Ἀγαπητοί μου συνασθενεῖς! 
             Ὁ Θεός δοκιμάζει τούς ἀσθενεῖς ὅπως τόν πολύαθλο Ἰώβ, ὁ ὁποῖος εἶπε: «εἰ τά ἀγθά ἐδεξάμεθα ἐκ χειρός Κυρίου, τά κακά οὔχ ὑποίσομεν;» (Ἰώβ Β΄ 10).
                 Ἕνας ὅσιος μᾶς συμβουλεύει: «Προσευχή ἄρρωστε, προσευχή διότι εἶναι τό κλειδί πού θά ἀνοίξει τόν Παράδεισο».
             Νομίζω ὄτι ἡ πιό σωστή ἀντιμετώπιση τῆς ἀσθένειάς μας εἶναι νά τήν ἐκλάβουμε ὠς εὐλογία, καί ὅπως σέ μεγάλα ὀστρακοειδῆ ὄταν πληγωθοῦν γεννᾶται στήν πληγή τους μαργαριτάρι, ἔτσι ἄς γεννηθεῖ καί σέ μᾶς τώρα πού εἴμεθα ἄρρωστοι ὁ πόθος γιά ψυχική σωτηρία, ὁπότε δέν μένει τίποτε ἄλλο παρά ν’ ἀρχίσουμε διπλή θεραπεία, μιά γιά τό σῶμα καί μιά γιά τήν ψυχή.
 Συμπονεμένοι μου ἀσθενεῖς!
                  Αὐτός πού χάνει χρήματα, μπορεῖ νά χάνει πολλά. Αὐτός πού χάνει ἕνα φίλο, χάνει πολύ περισσότερα. Αὐτός πού χάνει τήν πίστη του, τά χάνει ὅλα.
                   Ὑπομονή ἀσθενεῖς μου! «Ἡ ὑπομονή εἶναι τό κλειδί γιά ὅλες τίς κλειδαριές».
                   Ὁ κοινῆς ἀποδοχῆς, σύγχρονος Γέροντας, ὁ π. Παΐσιος ἐλέγχει τήν γκρίνια μας καί λέγει: «Μέ τήν γκρίνια του ὁ ἄνθρωπος φέρνει κοντά τόν διάβολο, ἐνῶ μέ τήν δοξολογία τόν διώχνει. Νά δοξολογοῦμε πάντοτε τόν Θεό. Νά μήν γκρινιάζουμε. Ἡ γκρίνια φέρνει γκρίνια…».
                   Οἱ ἀσθένειες συχνά μᾶς βοηθοῦν νά γίνεται ἡ ψυχή μας καθαρότερη.
https://i2.wp.com/www.nwerle.at/Bilder/gruenewald.jpg
                   Μεγάλοι ἄνδρες ὁμολόγησαν μέ εὐγνωμοσύνη τή δωρεά αὐτή τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ Ἀπόστ. Παῦλος πού μίλησε γιά τήν ὑπερβολή τῶν ἀποκαλύψεων καί εἶπε: «ἵνα μή υπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί μου, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα μέ κολαφίζῃ, ἵνα μή ὑπεραίρωμαι. Ὑπέρ τούτου τρίς τόν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ· καί εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταίς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμέ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ…»(Β΄ Κορ. 12, 7-9).
                   Δέν εἶναι τυχαῖο πού στόν Ἅγιον Ὄρος, ὅταν ἀρρωσταίνει κάποιος μοναχός λένε γι’ αυτόν· τόν ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος.
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
Οἱ παραπάνω σκέψεις εὔχομαι νά βοηθήσουν γιά τή σωστή ἀντιμετώπσιη τῶν ἀσθενειῶν μας.ΑΜΗΝ.
Σημείωση:
         Ἡ ἀνωτέρω ἐπιστολή τοῦ ἀξιομακαρίστου πατρός Ἐμμανουήλ, γράφητκε λίγες ἡμέρες πρίν τήν ἐκδημία του πρός Κύριον καί βρέθηκε σέ συρτάρι τοῦ γραφείου του.
        Μέ τίς τελευταῖες ἐγκάρδιες καί ἀπό τό κρεβάτι τοῦ πόνου πατρικές πνευματικές σκέψεις καί ἀδελφικές νουθεσίες, ὁ καλός ποιμήν, ἀείμνηστος πατήρ Ἐμμανουήλ, μᾶς ἐκφράζει τήν πρός τόν Θεό καί τόν πονεμένο ἄνθρωπο περίσσια ἀγάπη Του. Ὁ Κύριος νά τόν ἀναπαύσει μετά τῶν πιστῶν καί ἐκλεκτῶν δούλων Του εἰς τήν ἀτελεύτητο Βασιλεία Του. Ἀμήν.
Ἐκδόσεις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Ἐμίσησα τήν ἐντύπωση / Μελέτιος Καλαμαρᾶς (Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης)

Ὁ μακαριστός Ἀρχ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλος

(Ἀπομαγνητοφώνηση μέρους ὁμιλίας τοῦ Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου γιά τόν ἀείμνηστο Ἀρχιμ. Ἰωήλ Γιαννακόπουλο)
Γιά τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο ἔκαμαν τὴν κρίση. Ἦταν ὁ ἡρωικότερος τῶν ἁγίων καὶ ὁ ἁγιότερος τῶν ἡρῴων. Γιά τὸν ἀείμνηστον Ἀρχιμανδρίτη Ἰωὴλ Γιαννακόπουλο ἐγὼ προσωπικὰ ἔχω κάνει τὴν κρίση. Ἦταν ὁ σοφότερος τῶν συγχρόνων ἁγίων καὶ ὁ ἁγιότερος τῶν συγχρόνων μας σοφῶν. Καὶ τὸ ὑπεροχότερο πρότυπο σοφοῦ καὶ ἁγίου κληρικοῦ. Γιατὶ εἶχε μία ἀπολύτη συνέπεια σ’ ἐκεῖνα πού πίστευε καὶ σ’ ἐκεῖνα πού ἔπραττε καὶ ἕνα τεράστιο πνευματικὸ βάθος, τὸ ὁποῖο δέν ἀρκεῖ κανεὶς νά τὸ γνωρίσει, πρέπει καὶ νά μπορεῖ νά τὸ ἀξιολογήσει.

Γεννήθηκε σ’ ἕνα πολὺ μικρὸ καὶ φτωχὸ χωριὸ τῆς Μεσσηνίας πού λεγόταν καὶ λέγεται Μαθία. Σήμερα δέν ξέρω ἂν ὑπάρχει, ἔχει διαλυθεῖ ἐντελῶς. Οἱ γονεῖς του ἦταν χωριάτες, ἐντελῶς ἀσήμαντοι ἄνθρωποι καὶ ἐντελῶς ἄγνωστοι. Καὶ ὁ ἴδιος….., (χαρακτηρισμὸς τοῦ πατρὸς Ἰωὴλ γιά τὸν ἑαυτὸ του)

«Ὅταν ἤμουν στό σχολεῖο, στό δημοτικὸ καὶ στό γυμνάσιο, τὰ ἄλλα παιδιὰ μὲ λέγανε ὁ Κουτοφώτης» , γιατὶ τὸ ὄνομά του ἦταν Φώτιος. Ὁ Κουτοφώτης. Ἦταν κουτός. «Μὲ θεωροῦσαν χαζὸ καὶ ἤμουν χαζὸς καὶ δυσμαθής». Λόγια δικὰ του, ὄχι δικά μου. «Δειλὸς , ἀνόητος καὶ βλάκας».

Λόγια δικὰ του. Πῶς εἶχε τὸ θάρρος νά τὰ λέει γιά τὸν ἑαυτὸ του, εἶναι λιγάκι δύσκολο νά τὸ μετρήσει κανείς. Ἀλλὰ νά, ἐνῶ ἦταν ἀκόμη παιδί, στό σχολεῖο, τὸν ἀπασχόλησε τὸ ἐρώτημα: «Γιατὶ τὰ ἄλλα παιδιὰ εἶναι ἔξυπνα καὶ ἐγὼ εἶμαι κουτὸς καὶ εἶμαι ὁ χαζοφώτης». Καὶ ἔψαξε καὶ ἐβρῆκε. Ψάχνοντας ἐβρῆκε. Καὶ τὶ λέτε ἐβρῆκε; Διαπίστωσε ὅτι τὰ ἄλλα παιδιὰ εἶχαν μὲν μία εὐφυΐα, ἀλλὰ εἶχαν καὶ μία ἐπιπολαιότητα. Τσιμπολογοῦσαν ἐδῶ κι ἐκεῖ καὶ πετοῦσαν ἐξυπνάδες.

Καὶ οἱ διδάσκαλοι, μὲ τὸ ἄθλιο παιδαγωγικὸ σύστημα πού ἔχουμε ἐδῶ στήν Ἑλλάδα, μένανε εὐχαριστημένοι ἀπὸ τὶς ἐξυπνάδες τῶν παιδιῶν. «Ἐγώ», μοῦ ἔλεγε ὁ πάτερ Ἰωήλ, «κατάλαβα ὅτι τουλάχιστον γιά τὸν ἑαυτό μου, ἐπειδὴ ἤμουν δυσμαθής, χρειαζόμουν σοβαρὴ μελέτη». Καὶ προσπάθησε νά κάνει ὅσο πιὸ σοβαρὴ μελέτη μποροῦσε. Φυσικὰ μὲ ἐπαναλήψεις. Καὶ τὰ κατάφερε. Κατάλαβε, ἀπὸ τότε, ὅτι μπορεῖ ὁ ἴδιος νά μορφωθεῖ καὶ νά ἔχει βάσεις πνευματικές, μορφωτικὲς ἐννοοῦμε τώρα, πιὸ καλὲς ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιά, βάσεις πιὸ σταθερές. Καὶ κατάλαβε ὅτι ἡ ἐντύπωση εἶναι ἕνα ψεύτικο πρᾶγμα πού δέν ἀξίζει τὸν κόπο νά τοῦ δίνει κανεὶς σημασία. Καὶ ἔτσι, μοῦ ἔλεγε, σὲ ἡλικία νεαροτάτη, 14 – 15 χρόνων, ἐμίσησε τὴν ψεύτικη ἐντύπωση. Γιατί; Ἐπειδὴ κατάλαβε.

Ποιὸ ἦταν τὸ συμπέρασμά του; Τὸ συμπέρασμά του ἦταν : Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι αὐτό πού εἶναι καὶ μπορεῖ νά ἀλλάξει, μπορεῖ νά διορθωθεῖ. Ἡ σκέψη αὐτὴ, τόσο πρώιμη ἀλλὰ καὶ πολὺ βαθιὰ, εἶναι αὐτή πού ἐσφράγισε ὁλόκληρη τή ζωή του.

Πηγή:  http://www.agiazoni.gr

Μνήσθητι Κύριε του δούλου σου Μελετίου Αρχιερέως.(Με αφορμή το τριετές μνημόσυνο του Μητροπολίτη Νικοπόλεως κυρού Μελετίου)

meletios_agkon1

»Αυτός ήταν ο Μελέτιος».

Ο επικήδειος του αρχιμανδρίτη Θεοδόσιου Μαρτζούχου, στον Μακαριστό Μητροπολίτη Μελέτιο Καλαμαρά.

Μακαριώτατε Δέσποτα,
Σεβασμιώτατε ἐκπρόσωπε τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου,
Σεβασμιώτατε τοποτηρητά,
Σεβασμιώτατοι Ἱεράρχες,
Αἰδεσιμώτατοι Πατέρες,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν πολιτικῶν, στρατιωτικῶν καί δικαστικῶν ἀρχῶν
Ἀγαπητοί ἀδελφοί
Ἀνετέθει σέ μένα ἀπό τούς ἱερεῖς ἀδελφούς μου αὐτῆς τῆς ἀπορφανισθείσης ἐπισκοπῆς, νά ἀπευθύνω στήν σημερινή μας σύναξη λόγο ἐπικήδειο, μέ ἀφορμή τήν κοίμηση τοῦ Πατέρα μας, ἀρχιερέως Μελετίου.
Ἐπειδή, γιά μᾶς καί μόνον, κάποιοι εἶναι νεκροί, ἀφοῦ γιά τόν Χριστό «πάντες ζῶσι», ἐπιτρέψτε μου νά ἀπευθυνθῶ στόν Πατέρα μας ὅπως μέχρι τώρα.

Πάτερ,
Τριάντα πέντε χρόνια αὐτή ἡ προσφώνηση προσδιόριζε τήν μεταξύ μας σχέση. Καί ὅταν λέω μεταξύ μας, ἐννοῶ ἀπ᾿ ὅλους τούς πατέρες τοῦ μοναστηριοῦ καί ὅλους τούς ἱερεῖς καί τούς χριστιανούς.
Αὐτό ἐξέφραζε τίς ψυχές μας.
Αὐτό αἰσθανόνταν οἱ καρδιές μας.
Αὐτό καταλάβαινε ἡ ὕπαρξή μας ὅλη.
Ὅτι εἶσαι ὁ πατέρας μας, δηλαδή αὐτός πού μᾶς ἀναγέννησε στήν ἐν Χριστῷ ζωή. Ἡ ἀποστολική ἐπισήμανση μᾶς ἐξέφραζε πλήρως. «Πᾶσα πατριά ἐπί τῆς γῆς ἀπό Θεοῦ ὀνομάζεται». Ἔτσι κι ἐμεῖς σέ δεχτήκαμε ἀπό Θεοῦ πατέρα μας. Συγχώρεσέ μου τόν ἑνικό, τώρα που πλέον δέν ὑπάρχουν κοινωνικές συμβάσεις.
Παίρνω λοιπόν καί ἐγώ τό θάρρος νά σέ ἀποκαλέσω πατέρα καί νά σοῦ τό πῶ «μέ λέξεις ἀπέριττες, τόσο παιδιάστηκες καί ἀνήμπορες, ὅσο καί ἡ θλίψη μου».

Πατέρα,
Σέ δεχτήκαμε Μωυσῆ τῆς ζωῆς μας, πού μᾶς ἔβγαλε ἀπό τήν ὅποια Αἴγυπτο δουλείας καί μᾶς ἔδειξε τή «χώρα» τῆς ἐλευθερίας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Μᾶς τήν ἔδειξε, ὄχι μέ τά λόγια μόνον, ἀλλά μέ ὁλόκληρη τήν ὕπαρξή του.
Ὁλόκληρος ἤσουν μιά λαμπάδα πού καιγόταν γιά νά φωτίζει τόν δρόμο αὐτῶν πού ἤθελαν νά πορευτοῦν πρός τόν Χριστό.
Τό πρόσωπό Σου ἦταν πάντοτε «πορευόμενον πρός Ἱερουσαλήμ» καί μεῖς χαμένοι σέ διάφορες Κηδαρικές ἑρήμους, βρήκαμε κοντά σου τόν δρόμο πρός τήν πόλη τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.
Τά λόγια Σου, οἱ πράξεις Σου, ἡ ὅλη Σου παρουσία φανέρωναν ὅτι εἶχες δεῑ, τή Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ὄχι μακρόθεν, οὔτε κατοικῶν σέ σκηνές, ἀλλά ὡς πολίτης αὐτῆς τῆς θεοτεχνουργημένης καταστάσεως.

Γεννήθηκες στήν Ἀλαγονία τῆς Μεσσηνίας τόν Σεπτέμβριο τοῦ 1933, ἕνας ἀπό τά ἕντεκα παιδιά τοῦ γιατροῦ Ἀγησίλαου Καλαμαρᾶ καί τῆς Ἑλένης Βασιλάκη. Ἔζησες γιά λίγο ἐκεῖ καί περισσότερο στήν Καλαμάτα καί στήν Ἀθήνα, κοντά στήν ξαδέρφη τοῦ πατέρα σου τήν Εὐαγγελία, γιά τήν ὁποία μᾶς μετέφερες θαυμασμό καί ἀγάπη, ἀφοῦ αὐτή ἦταν ἡ πρώτη ἀφορμή νά σκεφτεῖς τήν ἀνθρώπινη ζωή, ὄχι ὡς αὐτοαξία, ἀλλά ὡς εὐκαιρία νά γίνεις… μεγαλέμπορος, κατά τόν ἅγιο Ἀνδρέα τόν ποιητή τοῦ Μεγάλου Κανόνα. «Τό καθαρόν καί ἄμωμον δοχεῖον τοῦ φωτός», ἡ Παναγία, στήν ὁποία καθημερινά διάβαζε τούς Χαιρετισμούς καί τίς Παρακλήσεις ἡ θεία Εὐαγγελία, φωταγώγησε διά τοῦ Υἱοῦ της τόν μικρό δοῦλο του Μελέτιο νά ζητήσει τά ἄνω καί ὄχι τά ἐπί γῆς.
Στό Η’ Γυμνάσιο τῆς πλατείας Κουμουνδούρου πετοῦσε ἡ καρδιά σου στόν ναό τοῦ Προφήτη Δανιήλ, πού τότε (1948) ἦταν ὁρατός καί ἀπό ἐκεῖ, γοητευόμενος ἀπό μιά ζωή προφητική, μέ τήν ἔννοια τοῦ κηρύγματος τῶν προσταγμάτων τοῦ Κυρίου.
Τελειώνοντας τό τότε ὀκτατάξιο Γυμνάσιο, ἡ Θεολογική Σχολή ἦταν ἡ αὐτονόητη συνέχεια.
Σέ ἡλικία εἴκοσι ἐτῶν, σ᾿ ἕνα μοναστήρι μέ λίγους κολλυβαδικούς ἀπόμαχους, στήν Μονή Ζωοδόχου Πηγῆς Βελανιδιᾶς, καθιέρωσες θεσμικά τήν ἀφιέρωσή σου, ἀκολουθώντας οὐσιαστικά ἕναν πανέξυπνο ἐπίσκοπο, πού ὅμως δέν διενοεῖτο νά σ᾿ ἀφίσει νά ζήσεις ἐκεῖ. Ὁ Ἀμβρόσιος, ὁ Πολύκαρπος, ὁ ἀγαπημένος σου Ἱερώνυμος, ὁ Παγκράτιος καί ὁ σεβαστός ἡγούμενος Ἀλέξανδρος ἦταν οἱ προοδοποιήσαντες τό σκάμα. Εἶχες νά μᾶς λές, χρόνια μετά, γι᾿ αὐτούς! Τώρα πιά συγκοινωνός καί σύ στήν «ἀπέραντη» ἡδονή τῆς Θέας τοῦ Προσώπου τοῦ Χριστοῦ, θά ἔχεις τή χαρά τῆς συνάντησης μαζί τους καί αὐτοί τό καμάρι, νά ἔχουν ἕνα συμμοναστή Ἐπίσκοπο.
Αὐτή ἡ φάση τῆς ζωῆς Σου θεολογοκοινωνικά συμπίπτει μέ τήν ἐποχή τῆς ἀγωνίας, γιά ἀπόδειξη τῆς κοινωνικῆς χρησιμότητας τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν καλογήρων, καί δέν γίνεται νά εἶσαι ἄμοιρος αὐτῆς τῆς νοοτροπίας.

Κατά τίς ἐπικρατοῦσες τότε «θεολογικές» (ὁ Θεός νά τίς κάνει) ἀπόψεις, οἱ καλόγεροι δέν ἔχουν καμιά κοινωνική προσφορά καί χρησιμότητα, δέν εἶναι τῆς μόδας, δέν ἔχουν ἀποδοχή οὔτε κάν πολιτιστική καί ἄρα τό νά γίνεις καί νά μείνεις καλόγηρος ἦταν μιά ἀποτυχία.
Ἐσύ γνωρίζεις ὅλες τίς μορφές τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς τόσο τέλεια, ὥστε νά μπορεῖς νά γράφεις στά ἀρχαῖα ἑλληνικά μία πρόταση, δύο σελίδες! Μιλᾶς σάν μητρική γλῶσσα τά Λατινικά.Καταλαβαίνεις ἄριστα Ρωσσικά, Γαλλικά, Γερμανικά καί Ἀγγλικά καί, ὡς ἐκ τούτου «φυσικά», δέν θά σέ ἀφίσει ὁ Χρυσόστομος Δασκαλάκης στό Μοναστήρι.
Ἔρχεσαι στήν Καλαμάτα καί ἐκεῖ ἡ ζωή σου συνδυάζεται μέ τήν πελώρια προσωπικότητα πού ἤδη κυριαρχεῖ στήν πόλη, τόν π. Ἰωήλ Γιαννακόπουλο. Ἀλληλοπεριχωροῦνται ἀνάμεσά σας ὁ θαυμασμός, ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ διδασκαλία. Ἕνας μακάριος μικρασιάτης κληρικός, ὁ τότε Πρωτοσύγκελλος π. Ἀγαθάγγελος Μιχαηλίδης χαίρει γιά τήν ἐπικοινωνία Σας καί τέρπεται καλόκαρδα καί μεγαλόκαρδα ὄντας ὁ συνδετικός σας κρίκος! Ἀργότερα στόν λόγο χειροτονίας σου σέ ἀρχιερέα, θά τόν μνημονεύεις ὡς τόν ἀγαθόν τῆς ζωῆς σου ἄγγελον.
Ὁ Ἀγαθάγγελος θά γίνει στήν συνέχεια, μετά τήν κοίμηση τοῦ π. Ἰωήλ, ἡ αἰτία καί ἡ γέφυρα νά βρεθεῖς στήν Ἀθήνα μαζί του στή Μονή Πεντέλης κατ᾿ ἀρχάς καί στή συνέχεια στό Γραφεῖο Διορθόδοξων σχέσεων.

Σ᾿ αὐτή τή χρονική στιγμή σέ συναντᾶμε.
Ἐμεῖς, ἀνόητοι νεαροί φοιτητές και σύ, σοφός καί ὥριμος μεσήλικας, μπαίνουμε στήν ὑλοποίηση τῆς πανάρχαιας μοναχικῆς ἐπισήμανσης: εἶδες νέον τρέχοντα γέρων τόν ἠπάτησεν! Μακάριοι ἐμεῖς «ἀπατημένοι», ἀπό ἕνα πρόσωπο πού σαρκώνει τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μέ ὅλη του τήν ὕπαρξη, σ᾿ ἀκολουθοῦμε στό σπίτι τοῦ Πατέρα μας, ἐπαναλαμβάνοντας τό ἁγιογραφικό «στέφανος τέκνων πατέρες αὐτῶν».
Τήν ἡσυχία καί τήν εὐτυχία τῆς τετραετοῦς μας ἐπικοινωνίας καί σχέσεως ἀνατρέπει καί ἀναστατώνει ἡ Πρέβεζα. Φυσικά ὄχι ἡ πόλη, οὔτε οἱ ἄνθρωποί της. Ἁπλῶς μέ ἀπαίτηση τοῦ Μητροπολίτη Κίτρους Βαρνάβα, θυσιάζεσαι ἐσύ, προκειμένου νά εὐπλοήσει καί πάλι ἡ ναῦς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας.

Πέρασαν ἀπό τότε τριάντα δύο χρόνια.
Κόποι, μόχθοι, θυσίες, ἄγχη, πόνος, δάκρυα, λάθη, ἀποτυχίες, ἀγρυπνίες, πεῖνα, μέ ἐπιστέγασμα τόν καρκῖνο καί τό τελευταῖο ὀδυνηρό ὀκτάμηνο, συναπαρτίζουν τό περιεχόμενό τους. Μέσα σ᾿ ὅλα αὐτά ἁγώνας καί ἀγωνία γιά τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί γιά τόν δοξασμό τοῦ ἁγίου ὀνόματος του Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἴσχυσε, πάτερ, καί γιά σένα ἐκεῖνο τό ἀρχαῖο:
«Πέτρε φιλεῖς με; ποίει ἅ λέγω,
ποίμανέ μου τήν ποίμνην
καί φίλει οὕς φιλῶ, συμπάσχων τοῖς ἁμαρτάνουσιν
ὅρα μου τήν πρός σέ εὐσπλαγχνίαν
καί τῷ σταυρἁλιεύειν, διδάχθητι».
Ὅλα αὐτά τά χρόνια συνέπασχες τοῖς ἁμαρτάνουσιν καί τούς ἁλίευες μέ τόν Σταυρό, στόν ὁποῖον ἔβλεπαν ὅτι ἤσουν καρφωμένος. Δέν πρότεινες τόν Σταυρό! Τόν ἔδειχνες μέ τήν δική σου Σταύρωση! Στήν ζωή σου ἔβλεπαν «οἱ ἀγρευόμενοι ἰχθύες» τήν χαράν τήν διά τοῦ Σταυροῦ ἐρχομένην καί προσκυνοῦσαν, Τόν ἐν τῷ Γολγοθᾷ Σταυρωθέντα.
Ὅμως τί σημασία ἔχει νά περιγράψουμε ὄμορφα τί κατάφερες;
Ἡ μεγαλύτερη ὕβρις στή μνήμη ἑνός ἀνθρώπου εἶναι ἡ ὡραιοποίηση.
Προσωπικά, ὄντας ὁ κοντινότερός σου ἄνθρωπος, τοὐλάχιστον μιά εἰκοσιπενταετία, δέν νομιμοποιοῦμαι οὔτε ἐπιθυμῶ νά κάνω κάτι τέτοιο.
Βέβαια, αὐτονόητο εἶναι, ὅτι σ᾿ αὐτή σου τήν ὥρα, ἡ δική μας ἀποδοχή καί ἐκτίμηση καμία ἀξία δέν ἔχουν!
Ἔχουμε πάντως ΕΝΑ νά ποῦμε.
Αὐτό πού παραδέχονται ἀκόμα καί αὐτοί πού δέν σέ ἀποδέχτηκαν, ἐπειδή πίστευαν, ὅτι εἶσαι ἀπόλυτος ἤ πολύ καλόγερος ἤ ἀπόκοσμος!
Ἔχουμε νά διατρανώσουμε τό γεγονός ὅτι ἡ παρουσία σου ὅλη αὐτήν τήν τριακονταετία, ἦταν, καί θά εἶναι καί γιά τό μέλλον,ΜΕΤΡΟ καί ΔΕΙΚΤΗΣ τῆς ποιότητος τῆς Ἱερωσύνης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Τώρα λοιπόν, Πάτερ, πού ὄλα τελείωσαν καί ἐλύθη γιά Σένα «ἡ παροῦσα πανήγυρις» θέλω νά κλείσω αὐτή τή μικρή προσφώνηση καί ἀναφορά μέ δύο ποιητές.
Μᾶς λένε μέ ἐλάχιστα λόγια τά μέγιστα καί οὐσιώδη.
Ὁ πρῶτος λέει:
Σήκω σώμα μου, ἀδύναμό μου σώμα,
Αγωνιστήκαμε αρκετά
και Εκείνος είναι φιλεύσπλαχνος·
μας έχει συγχωρέσει.
Σήκω αδύναμό μου σώμα
χλωμό, παγωμένο σαν χιόνι,
λευκό σαν κρεβατιού σεντόνι
και φύγε.
Ξεντύσου με τα αδύνατα, παγωμένα δάχτυλά σου,
σβήσε το φως και μείνε μόνος,
σιωπηλέ θνητέ,
στην ιερή νύχτα,
ένα λιβάδι ισοπεδωμένο από τη βροχή·
ένα ποτήρι άδειο και καθαρό·
ένα ρούχο πλυμένο και διπλωμένο,
με χρώματα ξεθωριασμένα,
ξεφτισμένο σαν κουρέλι.
Μην βιαστείς να ζεσταθείς ξανά.
Μείνε παγωμένο.
Πιες όλο το πικρό ποτήρι·
ανάπνευσε τον ψυχρό θάνατο·
όπου να ‘ναι φτάνει ο Χριστός
και η ώρα της ανάστασης του αίματος και της πνοής μας.
Και ο δεύτερος προσεύχεται μαζί μας για Σένα:
Μνήσθητι, Χριστέ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου·
Μελετίου τοῦ Σοἀρχιθύτου
καί τοῦ χοροἀξίωσον αὐτόν τῶν ἁγίων σου,
ὡς λαβόντα τήν σφραγίδα τοῦ Σταυροῦ Σου
εἰς ἕνωσιν ἐν τῷ παραδείσῳ.

http://www.gnomiartas.blogspot.com

Ξεχνιούνται αυτές οι υπογραφές; ( Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ)

 1_1

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29, τους υπερασπιστές της Πόλης.

Η αλήθεια είναι, ότι, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, η λέξη μνήμη τείνει να ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο. Αυτό το μνημόνιο, που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, έραψαν στα τα μέτρα τα δικά τους κι εμείς, χωρίς πολλή σκέψη, σπεύσαμε να το εφαρμόσουμε.

Τα γεγονότα, όμως, έτσι όπως εξελίχθηκαν, όσο πιο οδυνηρά και αποτρόπαια γίνονται μέρα με την ημέρα, άλλο τόσο ξυπνούν μέσα μας μνήμες παλιές και μας οδηγούν μοιραία σε μια αυτοκριτική εμπεριέχουσα, αναμφίβολα, ακμαιότατο το σπέρμα της λύτρωσης.

Μπορεί, ίσως, να επιπλέουν προς το παρόν, στην ελληνική επικαιρότητα οι φελλοί του ανθρωποκτόνου εκφυλισμού και της περιποίησης των παθών.

Εντούτοις, η λαϊκή βάση, που διατηρεί ακόμα άσβεστη την φλόγα του φιλότιμου και της ελληνοπρέπειας, άρχισε να κινείται –από ανάγκη μεν, αλλά κινείται- προς άλλη κατεύθυνση, την Ρωμαίικη.

Να είναι καλά η μεσαιωνική απανθρωπία των δήθεν εταίρων μας, που ανέλαβε να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της συλλογικής μας αφασίας. Να είναι επίσης καλά και οι καθημερινές δηλώσεις αμερικανών και άλλων αξιωματούχων, που αποκαλύπτουν στις ναρκωμένες συνειδήσεις μας την σύγχρονη δυτική βαρβαρότητα και αφήνουν πρακτικά υπονοούμενα της υπεροχής του ξεχασμένου δικού μας Τρόπου.

Στο τέλος, οι ίδιοι οι εχθροί μας, -θαρρείς σταλμένοι από τον Θεό-, με τα έργα τους και τις αποφάσεις τους, θα μας σπρώξουν με το ζόρι στην συναίσθηση, στον αυτοέλεγχο και την όντως αλλαγή.

Έτσι, λοιπόν, έχουν οι Φράγκοι το μνημόνιο το δικό τους, έχουμε όμως κι εμείς το δικό μας. Με την διαφορά, ότι, ενώ το φράγκικο κάποτε θα λήξει, το δικό μας μνημόνιο ημερομηνία λήξεως δεν έχει. Θα πάψει να ισχύει, μονάχα όταν έλθει η συντέλεια του κόσμου.

Το δικό μας μνημόνιο, το Μνημόνιο το Ρωμαίικο, ούτε από το αγγλικό δίκαιο διέπεται ούτε και καθορίζεται από τα σπρέντ και τους δείκτες των διεθνών χρηματιστηρίων.

Το δικό μας μνημόνιο ορίζεται από την αρετή του Σωκράτη και πορεύεται πάνω στην πνευματική γραμμή των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Το δικό μας μνημόνιο δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση ούτε και πληρώνεται με ευρώ και δολλάρια.

Έχει πληρωθεί, με το παραπάνω, με το ίδιο μας το αίμα. Με το αίμα των προγόνων μας.

Το μνημόνιο το δικό μας δεν το συνέταξαν ασημαντότητες της κομμισιόν.

Το έγραψαν και το υπέγραψαν με την θυσία τους, ο τελευταίος μας βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, οι στρατιές των Νεομαρτύρων, οι αντάρτες του Πόντου, οι ’’συνωστισμένοι’’ στο λιμάνι της Σμύρνης, οι 353 χιλιάδες σφραγιασθέντες και αποκεφαλισθέντες Έλληνες του Πόντου, το ενάμισι εκατομμύριο βασανισθέντων, φονευθέντων και εκτοπισθέντων Μικρασιατών, τα 100 χιλιάδες ορφανά και οι 50 χιλιάδες αγνοούμενοι της κεμαλικής θηριωδίας.

Το δικό μας μνημόνιο δεν γράφτηκε μέσα στα σαλόνια του Βερολίνου, με πένες πολυτελείας, πάνω σε ατσαλάκωτη κόλλα.

Γράφτηκε στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στον Χορτιάτη, στα Κερδύλλια, στην Τρίπολη, στην Καισαριανή, με τα πολυβόλα και τις ξιφολόγχες των Γερμανών, πάνω στα διάτρητα και κομματιασμένα κορμιά των παππούδων μας.

Ξεχνιούνται αυτές οι υπογραφές;

 

 cid:image001.jpg@01D055A6.BB57A600