Ω γλυκυτάτη, και πράγμα και όνομα, Μαριάμ,δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου!

Θεομητορικό

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Από την «Ερμηνεία εις την ενάτην
Ωδήν της Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας»

Ω γλυκυτάτη, και πράγμα και όνομα, Μαριάμ, τι πάθος είναι τούτο, όπου αισθάνομαι εις τον εαυτόν μου; Εγώ δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου! Όσον γαρ περισσότερον τα επαινώ, τόσον περισσότερον τα ορέγομαι, και ο πόθος μου επ’ άπειρον προβαίνει, και η επιθυμία μου ακόρεστος γίνεται· διό και πάλιν επιθυμώ να τα επαινέσω. Τοσούτον είναι θαυμαστά τα μεγαλεία σου Θεοτόκε, ώστε όπου όλοι, οι περί τας λογικάς τέχνας και επιστήμας καταγινόμενοι, θεωρούντες νοερώς ταύτα εφιλοτιμήθησαν, ο καθ’ ένας εξ’ αυτών να σε επαινέση με τα της τέχνης και επιστήμης του ίδια. Και οι μεν Γραμματικοί σε ονομάζουν, μετά του Υιού σου, Άλφα και Ωμέγα· αρχήν των του Θεού θαυμάτων και τέλος των αυτού διδαγμάτων· οι δε λογικευόμενοι σε καλούν μέσον όρον των ιδικών τους συλλογισμών. Διότι, καθώς εν εκάστω συλλογισμώ αποδεικνύεται εν…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 639 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Ο Άγιος Ραφαήλ και τα συλλείτουργα των ημερών μας

e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Δεκατρία χρόνια μετά τήν προδοτική ψευτοσύνοδο τῆς Φερράρας, ὁ συνυπογραφείς ἑνωτικός ὅρος ἐφαρμόζεται πλέον καί στήν πράξη: Ἀπεσταλμένοι τοῦ πάπα ἔρχονται στήν Κωνσταντινούπολη καί στίς 12 Δεκεμβρίου 1452 (πέντε μῆνες πρίν ἀπό τήν Ἅλωση) συλλειτουργοῦν μέ τούς δικούς μας μέσα στήν Ἁγιά Σοφιά.

Ἡ ὑβριστική αὐτή ἑνωτική λειτουργία σήμανε καί τό τέλος τῆς χιλιόχρονης Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, ὅπως μαθαίνουμε ἀπό τά Βιβλία μας τά Ἱερά, ποτέ δέν μένει ἀτιμώρητη. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ σηκώθηκε ἀπό τήν Πόλη καί ἀντ’ αὐτῆς ἐγκαταστάθηκε ἡ χατζάρα τοῦ Τούρκου.

Στήν συγκεκριμμένη, ὅμως, ἀποστασία (συλλείτουργο μέ αἱρετικούς), κάποια παλληκάρια τῆς Πίστεώς μας διαμαρτυρήθηκαν καί ἀντέδρασαν σθεναρά. Ἀνάμεσά τους καί ὁ γνωστός σέ ὅλους μας θαυματουργός Ἁγιος τῆς νήσου Λέσβου, ὁ Ἅγιος Ραφαήλ.

Ὁ Ἅγιος Ραφαήλ ἦταν διορισμένος ἀπό τόν ἵδιο τόν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο ὡς σύμβουλός του καί πρωτόπαπας. Στήν κρίσιμη, ὅμως, ὥρα (τήν ὥρα τοῦ…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 488 επιπλέον λέξεις

Μία φλογέρα που έγινε άρπα

Θησαυρός Γνώσεων και ευσεβείας (II)

να

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

15 χρονώ. «Ήμουν μικρός». Έτσι, δε λέμε οι περισσότεροι; Όμως, κι εκείνος εκειδά, μήπως δεν ήτανε μικρός;

Ήταν βοσκός. Τον έλεγαν Στάνκο. 15 χρονώ παιδάκι στα πρόβατα και στα λιβάδια.

Πηγαίνουν οι Τούρκοι, βουτάνε από τον σβέρκο το παιδί και το στοίβουνε χάμω να προδώσει.

«Που είναι, ρε, οι καλόγεροι; Που κρύβονται;».

Ούτε που καταδέχτηκε ο μικρός να καταδώσει τους πατέρες. «Ρε, θα σου τσεκουρώσουμε τα χέρια! Θέλουμε τους καλογέρους!». Τίποτε ο μικρός. «Είμαι χριστιανός».

Βοσκός – αλλά, επίκουρος καθηγητής γενεών και θυσιών. 15 χρονώ – αλλά, στη θυσία εβδομήντα.

Του τσεκούρωσαν τα χέρια στεγνά, κοφτά και δίχως οίκτο. Οι χείρες του υπάρχουν έως σήμερα στη χώρα της Σερβίας, όπου υψώνεται όμορφος ναός του Αγίου Στάνκο του Βοσκού.

Έδωσε τα χέρια του, τη ζωή του, για να μην καταδώσει τους πατέρες. Δεν κράτησε ξανά τη φλογέρα του. Θα κρατάει εις τους αιώνες άρπα ενώπιον του Θρόνου του…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2 επιπλέον λέξεις