Γιατί πιστεύω στον Χριστό( +Μητροπολίτη Φλωρίνης Αυγουστίνου)

2039 (2)-page-0012039 (2)-page-002

Advertisements

Ο π.Γεώργιος Κάλτσιου, για την Ορθοδοξία, τον Οικουμενισμό, την Μασωνία, τα Έθνη.

ΚΑΛΤΣΙΟΥ

Αποσπάσματα μίας συνέντευξης και μίας ομιλίας του π. Γεωργίου Κάλτσιου για επίκαιρα θέματα που μας αφορούν.

Ερώτηση: Πατήρ, κατά τη γνώμη σας, μπορεί ένας Χριστιανός, ένας Μουσουλμάνος και ένας Εβραίος να ζήσουν μαζί ειρηνικά και αρμονικά, και αν ναι, τότε ποιο θα είναι το μυστικό;

π. Γεώργιος Κάλτσιου: Ο αμοιβαίος σεβασμός. Είναι η μόνη ένδειξη καλής αρμονίας. Σε καμμία περίπτωση δεν είναι η συμμετοχή στην κοινή προσευχή ή σε κοινές λειτουργίες. Αυτό θα έρθει σε αντίφαση με τα διαφορετικά δόγματα ή θρησκείες.

Ερ.: Λατρεύουν όλοι τον ίδιο Θεό;

π. Κάλτσιου: Όχι πάντα (γελάει).. Εμείς γνωρίζουμε μόνο τον Ένα (Τριαδικό) Θεό που μας αποκαλύφθηκε και λατρεύουμε μόνο Αυτόν. Άλλες μορφές (θεών) είναι στρεβλωμένες ή ψεύτικες.

Ερ.: Βοηθήστε μας παρακαλώ να καταλάβουμε σωστά τον ακόλουθο στίχο: «ότι πάντες οι θεοί των εθνών δαιμόνια» (Ψαλμ. 95, 5).

π. Κάλτσιου: Ναι. Διότι όλοι εκείνοι που λατρεύονταν ήτανε είδωλα… Είχαν οφθαλμούς αλλά δεν είδαν, είχαν στόμα αλλά δεν μίλησαν και αυτιά αλλά δεν άκουσαν, όπως είπε ο ψαλμωδός. Ήταν λοιπόν όλα είδωλα, και είδωλα είναι αυτά που είναι κατ’ εικόνα του διαβόλου. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς αυτό.

Ερ.: Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο μεγαλύτερος πειρασμός που αντιμετωπίζει σήμερα ένας πιστός Ορθόδοξος;

π. Κάλτσιου: Ο οικουμενισμός.

Ερ.: Η επόμενη ερώτησή μου ήταν αν συμφωνείτε με τον οικουμενικό διάλογο αλλά…

π. Κάλτσιου: Όχι. Απολύτως όχι. Διότι ο οικουμενισμός είναι μία πιο απαλή μορφή της μασωνίας. Η μασωνία προσπαθεί να καταργήσει την Ορθόδοξη πίστη και τον Χριστιανισμό γενικά. Ο οικουμενισμός προσπαθεί να κυριαρχήσει μέσα από κάποια ιδανικά τα οποία μπορεί να φαίνονται πολύ γενναιόδωρα: ‘Γιατί να έχουμε διαφωνίες αναμεταξύ μας;’ ‘Ας ζήσουμε σαν αδέλφια’, ‘Ας αγαπάμε ο ένας τον άλλον’, ‘Μπορούμε να λατρεύουμε μαζί και να προσευχόμαστε μαζί’. Πράγματα τα οποία δεν επιτρέπονται στην Ορθοδοξία. Όλες οι 7 Οικουμενικές Σύνοδοι απαγορεύουν την συμπροσευχή με εκείνους που βρίσκονται έξω από την Ορθόδοξη πίστη. Εάν δεν υπακούσουμε σε αυτούς τους Κανόνες, εάν υποταχθούμε στον οικουμενισμό, στις πιέσεις και στις υποσχέσεις της Δύσης -που είναι όλα μάταια ψέματα- σημαίνει ότι παραβαίνουμε όλους τους Κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της πραγματικής Οικουμενικής Εκκλησίας.

Ερ.: Πατήρ, είπατε ότι η μασωνία δεν έπαιξε ρόλο. Σημαντικό να πω;

π. Κάλτσιου: Όχι. Διότι πάντοτε διαστρέβλωνε την αλήθεια…

Ερ.: …έπαιξε όμως κάποιο ρόλο στην ιστορία…

π. Κάλτσιου: Δηλαδή;

Ερ.: Στην ανεξαρτησία των εθνών!

π. Κάλτσιου: Τα κράτη δημιουργήθηκαν, καθορίστηκαν, βάσει των δικών τους αρχών / αξιών. Η μασωνία δημιούργησε την Γαλλική επανάσταση όπως και την Ρωσσική επανάσταση αλλά κατά τη διάρκεια όλης αυτής της ιστορικής περιόδου όταν η μασωνία χρειαζόταν να εκλέξει κάποιον στην εξουσία. Στην αρχή υποστήριζε τους βασιλιάδες αλλά αργότερα τους εκθρόνισε με σκοπό να δημιουργήσει τα κράτη για να συντελέσει αργότερα στην πτώση τους. Και τώρα προσπαθεί να δημιουργήσει μία ενιαία Αυτοκρατορία όπου λίγοι ‘χρισμένοι’, από ποιόν δεν ξέρω, θα πρέπει να είναι οι ηγέτες του κόσμου.

Ερ.: Και αναφέρατε ότι η μασωνία έχει σχέδιο.

π. Κάλτσιου: Οπωσδήποτε έχει, και το σχέδιό τους είναι να υποδουλώσουνε όλον τον κόσμο.

Ερ.: Λέγεται ότι οι ΗΠΑ είναι δημιουργία της μασωνίας.

π. Κάλτσιου: Πολύ πιθανό να είναι αλήθεια.

Ερ.: Πως νοιώθετε για την ανάμειξη των ΗΠΑ σε αυτό;

π. Κάλτσιου: Η Αμερική είναι πολύ αναμεμειγμένη διότι οι περισσότεροι πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν μασώνοι. Ο Μπους ανήκει στο αποακαλούμενο ‘Κρανίο και Οστά’ και μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό.

Ερ.: Αλλά και ο πατέρας του ήταν αναμεμειγμένος…

π. Κάλτσιου: Ναι ήταν.

Ερ.: Και ποια ήταν η εμπειρία σας όταν τον συναντήσατε; [τον Μπους τον πρεσβύτερο]

π. Κάλτσιου: Ήταν στην πτώση του κομμουνισμού, στην ‘επανάσταση’ (απ’ τον Δεκ. του ’89) όταν με κάλεσαν στον Λευκό Οίκο. Με είχε καλέσει και ο Ρέιγκαν παρεμπιπτόντως. Ο Μπους δεν είχε τίποτε το ιδιαίτερο. Για τον Ρέιγκαν ένοιωσα ότι δεν ήταν μασώνος. Είχε ένα χάρισμα το οποίο μπορεί να ήταν αποτέλεσμα των ρόλων που έπαιζε (ηθοποιός) αλλά αναλύοντας τα πράγματα εκ των υστέρων πιστεύω ότι ο Θεός είχε επενδύσει κάτι στον Ρέιγκαν. Ο Μπους (ο πρεσβύτερος) δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Ο γιός του όμως έχει αλλά από την κακή πλευρά. Οι Αμερικανοί έχουν μεγάλο ζήλο για την χώρα τους, υπερβολικό ορισμένες φορές.

Ερ.: Έχει γίνει δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης;

π. Κάλτσιου: Σίγουρα, αυτή η αρετή έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης. Ο Μπους ταΐζει την Αμερική με το γνωστό σλόγκαν ότι η Αμερική είναι η καλύτερη χώρα, η πιο δυνατή, η πιο σωστή, η πιο δημοκρατική και ότι η αποστολή είναι να διαδώσει την δημοκρατία σε όλον τον κόσμο. Η ψυχή έχει σημασία, όχι η δημοκρατία.

***

ομιλεί ο π. Γεώργιος Κάλτσιου

Ένα πνεύμα προβάλλει στην Ευρώπη και γενικά στον κόσμο. Ένα νεοεποχίτικο πνεύμα το οποίο αλλάζει συχνά την μορφή του και την ρητορεία του, χτυπώντας τον Χριστιανικό κόσμο απ’ όλες τις πλευρές. Έχει ευγενή εικόνα και λόγο ελκυστικό αλλά ύπουλο σκοπό.

Αυτό το πνεύμα μπορεί να μιλήσει με όμορφα λόγια για την οικογένεια αλλά ο σκοπός του είναι να την εξοντώσει. Μπορεί επίσης να μιλήσει για την Εκκλησία με ‘αγάπη’ για όλους, ένα είδος θρησκευτικού συγκρητισμού, αλλά το βασικό κίνητρο είναι να διασπάσει την Ορθοδοξία. Μπορεί να μιλήσει για τα έθνη και τις πατρίδες τους, σα να είναι κάτι που θέλει να στηρίξει, αλλά σκοπός του είναι να καταστρέψει και την Εκκλησία και τα έθνη.

Αυτό το πνεύμα ονομάζεται οικουμενισμός.

Και όλο αυτό το ‘όμορφο’ κήρυγμα, το οποίο παίρνει πολλές μορφές, έχει έναν μοναδικό σκοπό: την καταστροφή όλων των εθνών, την διάλυση κυρίως της Ορθόδοξης Εκκλησίας και την εγκαθίδρυση μίας ομάδας ηγετών, χρισμένοι από δεν ξέρω ποιον, για να υποτάξουν όλα τα έθνη στο πνεύμα τους, να τα μυήσουν σε καθορισμένα κοινωνικά, πολιτικά και θρησκευτικά συστήματα έτσι ώστε να μπορούν να κατευθύνουν τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Αδελφοί. Ας μην απατώμεθα. Ζω ανάμεσα σε αυτούς που διαδίδουν αυτές τις νεοεποχίτικες ιδέες που έχουν σκεπάσει τον κόσμο και αισθάνομαι την καρδιά τους. Δεν έχουν καλό σκοπό για την Εκκλησία μας. Κάτω από το πρόσχημα της Χριστιανικής αγάπης, της Χριστιανικής ειρήνης, κρύβουν τις ύπουλες προθέσεις τους.

Ήρθα εδώ να σας πω να μην παρασυρθείτε. Παρατηρώ μία έντονη οικουμενική τάση εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόσο δυνατή που επηρεάζει κληρικούς και πιστούς.

Έχετε ακούσει για το Ταϊζέ; Το Ταϊζέ ήταν το κέντρο αυτής της καταστροφικής οικουμενικής κίνησης. Ήταν το κέντρο της νέας εποχής όπου σε ένα μυστικιστικό περιβάλλον ο αδελφός Roger εμφανίστηκε ντυμένος στα λευκά όπως ο πάπας ή ο Χριστός και παιδιά έκατσαν κάτω με σταυρωμένα πόδια ενώ λικνίζονταν στον ρυθμό μιας απόκρυφης τελετουργίας. Δεν υπήρχε καμμία ιερότητα σ’ εκείνο το μέρος. Ήταν μία ιεροσυλία.

Σε αυτό το νεοεποχίτικο πνεύμα που αναφέρομαι δεν υπάρχει τίποτα ως απόλυτη αξία. Διότι σκοπός τους είναι να καταστρέψουν όλα τα στοιχεία της Πίστεως, τα ευγενή κοινά στοιχεία πάνω στα οποία βασιζόμαστε. [Αυτό γίνεται] από τη στιγμή που δεν υπάρχει απόλυτη αξία. Η αλήθεια κατά την άποψή τους είναι αυτό που εγώ κατέχω [υποκειμενική αλήθεια]. Συνεπώς, όταν ο γείτονάς μου είναι λάθος εγώ δεν μπορώ να του πω ότι πλανάται ούτε κι εκείνος μπορεί να μου πει ότι λανθάνω, διότι είμαστε αυθύπαρκτες οντότητες. Έχουμε τις απόψεις μας οι οποίες είναι μεν [για εμάς] αδιαμφισβήτητες αλλά μπροστά στους άλλους δεν έχουν καμμία αξία.

Αυτό το παιχνίδι με το κρυφτούλι της αλήθειας είναι πονηρή επινόηση του Σατανά. Στους καιρούς μας οι δόλιες σκοπιμότητες αποκρύπτονται.

Τονίζουν την ιδέα της ‘παγκόσμιας αγάπης’.

Προσφέρουν υποτροφίες στη θεολογία. Σπουδάζεις στη Δύση και επιστρέφεις με οικουμενι(στι)κές αρχές.

Χρηματοδοτούν Εκκλησίες.

Και είσαι έτοιμος για οποιονδήποτε συμβιβασμό διότι σε εκπαιδεύουν σε αυτό το πνεύμα του συμβιβασμού που έχει πολλά πρόσωπα, σαν έναν δράκο που αλλάζει συνέχεια μορφές για να αποπλανήσει.

Γι’ αυτό λέω, να λυπάστε εκείνους που θα παρασυρθούν από τον οικουμενισμό και να τιμάτε εκείνους που θα κρατηθούν (στην ορθή πίστη) ως το τέλος.

***

Μετάφραση Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ.

Η ομιλία του π. Γεωργίου έγινε το 2005, ένα έτος πριν την κοίμησή του.

 

 

 ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΕΙΣ ΤΥΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝ ΧΡΙΣΤΟΥ
Λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι ὁ ἐπίσκοπος, κατὰ κύριο καὶ οὐσιαστικὸ λόγο, καὶ ὁ ἱερεύς, κατὰ δευτερεύοντα καὶ σχετικό, εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ. Δηλαδὴ βρίσκονται στὴ θέση τοῦ Χριστοῦ, τὸν ἐκπροσωποῦν, μιλοῦν ἐξ ὀνόματός του καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιθυμίες του καὶ τὸ εὐαγγέλιό του, προσφέρουν τὴ χάρη τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας, λύουν τὰ δεσμὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ παρέχουν τὴν ἄφεση, καθοδηγοῦν καὶ ποιμαίνουν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Συνεπῶς οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς ποιμένες ὅπως θὰ συμπεριφερόταν στὸν ἴδιο τὸν Χριστό, νὰ τοὺς τιμοῦν, νὰ τοὺς ὑπακούουν, νὰ εἶναι ἑνωμένοι μαζύ τους. Καὶ οἱ ποιμένες ὅμως πρέπει συνεχῶς νὰ σκέπτονται τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τὰ ἔργα του, τὰ λόγια του, τὸν ἓν γένει βίο καὶ τὴν πολιτεία του.

    Ἃς δοῦμε λοιπὸν τί σημαίνει νὰ βρίσκεται ὁ ποιμὴν εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ. Σύμφωνα μὲ τὰ εὐαγγέλια πρέπει νὰ νηστεύει καὶ νὰ προσεύχεται ἀπολύτως γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα -μέχρι καὶ 40 μέρες- νὰ μὴ ξεχνᾷ ὅτι ὁ διάβολος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν πιστὸ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία, νὰ μὴ ξεχνᾷ ὅτι ὁ Χριστὸς περνοῦσε ὅλη τὴ νύχτα προσευχόμενος σὲ δύσκολες ποιμαντικὲς στιγμές, ὅπως πρὶν ἐκλέξει τοὺς μαθητές του.
Πρέπει νὰ εἶναι πιὸ ἀκτήμων -εἰδικὰ ὁ ἄγαμος- καὶ ἀπὸ τὰ ἄγρια θηρία. Ἡ ἀκτημοσύνη τοῦ αὐτὴ νὰ μὴ εἶναι ἐξ ἀνάγκης ἀλλὰ προαιρετικὴ καὶ σφόδρα ἐπιθυμητή. «Ὅρος ἀφιλαργυρίας’ οὕτως θέλει τὸ μὴ ἔχειν ὡς θέλει τὶς τὸ ἔχειν» λένε οἱ πατέρες. Ἐξυπακούεται ὅτι μετὰ ἀπ’ αὐτὰ θὰ εἶναι τελείως ἀνάργυρος. Τοὺς τυχὸν ἐράνους καὶ τοὺς δίσκους καὶ τὰ παγκάρια πάντοτε ἐνώπιον πολλῶν μαρτύρων θὰ διαχειρίζεται καὶ θὰ διαθέτει καὶ θὰ προσέχει μήπως ἐμφανισθεῖ κάποιος Ἰούδας μέσα στοὺς συνεργάτες του ἣ μήπως καταντήσει καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος σὰν τὸν Ἰούδα.
Ἐπιβάλλεται ν’ ἀγαπᾷ τοὺς πάντες ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς του, νὰ τοὺς εὐλογεῖ καὶ νὰ μὴ τοὺς καταριέται, νὰ τοὺς εὐεργετεῖ, καὶ νὰ προσεύχεται γὶ αὐτοὺς ποὺ τὸν καταδιώκουν. Νὰ συγχωρεῖ ἀκόμη καὶ τοὺς σταυρωτές του. Νὰ πλένει τὰ πόδια τῶν μαθητῶν του καὶ νὰ ἐργάζεται μὲ τὰ ἴδια τοῦ τὰ χέρια, τρέφοντας καὶ αὐτούς, ὅπως συνήθιζε ὁ ἀπόστολος Παῦλος.
Ἔχει ὑποχρέωση νὰ ἐλέγχει μὲ δύναμη τὸ παντοειδὲς κακό’ μερικὲς φορὲς νὰ παίρνει καὶ τὸ φραγγέλιο. Νὰ ξηραίνει κάποτε κάποια συκιὰ ἢ νὰ στέλνει κάποια γουρούνια νὰ γκρεμοτσακιστοῦν’ ὥστε νὰ δείχνει ἔμπρακτα τί τιμωρία περιμένει τοὺς ἄκαρπους καὶ ὅσους ἀκολουθοῦν ἀνεπιστρεπτὶ τὸν χοιρώδη βίο. Τὴ στιγμὴ ποὺ θέλουν νὰ τὸν κάνουν βασιλιά, γιατί τοὺς χόρτασε ὑλικά, νὰ ἔχει τὴ δύναμη νὰ φεύγει στὴν ἐρημιὰ μόνος-μονώτατος καὶ νὰ προσεύχεται, ἐπιζητῶν τὴν συντροφιὰ τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὶς τιμὲς τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἐπιμένουν νὰ τὸν ἀνακηρύξουν βασιλιὰ καὶ φωνάζουν ὡσαννὰ καὶ ζήτω καὶ χειροκροτοῦν καὶ στρώνουν χαλιὰ ἢ τὰ ροῦχα τους ἀπὸ κεῖ ποὺ θὰ περάσει ἐκεῖνος, μὴ μπορώντας ἀλλιῶς νὰ τοὺς νουθετήσει, ν’ ἀνεβαίνει σ’ ἕνα γαϊδουράκι κονιορτοποιώντας ἔτσι τὸν κοσμικὸ Μεσσία ποὺ λατρεύουν.
Ἡδονικὰ νὰ τέρπεται καὶ νὰ εὐχαριστεῖται μὲ τὶς «ἀσθένειες του» δηλαδὴ μὲ τὶς φυλακίσεις, τοὺς διωγμούς, τὶς συκοφαντίες, τοὺς ὀνειδισμούς, τοὺς λιθοβολισμούς, τὰ μαστιγώματα, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς ὑποχρεωτικὲς πεῖνες καὶ τὶς προαιρετικὲς νηστεῖες, τὴν καθημερινή του προσαγωγὴ γιὰ θανάτωση…Αὐτοὺς ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὸν ἀποτρέψουν ἀπὸ τὸ μαρτύριο ἀκόμη καὶ ἐὰν εἶναι φίλοι, συγγενεῖς κατὰ σάρκα καὶ πνεῦμα, μαθητές, πνευματικά του παιδιά, θὰ τοὺς λέγει ἀπερίφραστα καὶ δίχως ὑποχωρήσεις «ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ σκάνδαλόν μου εἰ ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰ τῶν ἀνθρώπων». Νὰ κηρύττει συνεχῶς τὸ «μετανοεῖτε», ὅτι «στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδός», ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ εἰσελθεὶν ἠμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». Κυρίως νὰ κλαίει γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων καὶ γιὰ τὸ κακὸ ποὺ ὑπάρχει στὸν κόσμο καὶ σπάνια νὰ γελᾷ.
Νὰ ἔχει τὸ προορατικό’ νὰ διαβάζει τὶς σκέψεις τῶν ἀνθρώπων. Νὰ προφητεύει, νὰ θαυματουργεῖ ποικίλως καὶ ποικιλοτρόπως, νὰ βγάζει δαιμόνια, νὰ ἐπιτελεῖ ἰάσεις.
Νὰ κηρύττει σύμφωνα μὲ τὸ εὐαγγέλιο, ὅτι ὁ Τριαδικὸς Θεὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς καὶ ὅτι οἱ θεοὶ τῶν εἰδωλολατρῶν εἶναι δαιμόνια. Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ Θεὸς ἀληθινὸς ποὺ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἐνσαρκώθηκε καὶ βίωσε τὸ μυστήριό της κενώσεως. Ὅσοι θεωροῦν τὸν Χριστὸ ὡς ἁπλὸ ἄνθρωπο μόνο ἢ ἀκόμη καὶ προφήτη ἢ μεγάλο μύστη ἢ ὁτιδήποτε ἄλλο ποὺ παραθεωρεῖ τὴν θεία τοῦ φύση δὲν μποροῦν νὰ σωθοῦν ἐπ’ οὐδενί. Ὅτι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι τὸ τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, Θεὸς ἀληθινός, καὶ σκοπὸς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προσωπικὴ ἀπόκτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅτι ὑπάρχει Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία –ἡ Ὀρθόδοξη- καὶ ὅτι οἱ ἄλλες «ἐκκλησίες» εἶναι ἁπλῶς χριστώνυμοι-ἐγκόσμιοι ὀργανισμοί. Εἶναι βασιλεῖες ἐκ τοῦ κόσμου τούτου τοῦ ὁποίου τὸ «σχῆμα παράγει»(ΑΚορ.7,31).
* * * * * *
Ὅπως φαίνεται ξεκάθαρα ἀπὸ τὰ προεκτεθέντα μόνο ἕνας ἅγιος μπορεῖ νὰ γίνει ἐπίσκοπος ἢ ἱερεὺς καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων καταχρηστικῶς καὶ κατ’ ἄκραν οἰκονομίαν βρίσκονται εἰς τόπον καὶ τύπον Χριστοῦ. Μερικοὶ δὲ μὲ τὰ ὅσα κάνουν, ὅπως λέγει ὁ Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης, ἔπρεπε νὰ ἐκβληθοῦν καὶ ἀπὸ τὴ τάξη τῶν λαϊκῶν χριστιανῶν. Καὶ ἀκριβῶς ἐπειδὴ εἶναι τόσο μεγάλο καὶ ἀπαιτητικὸ τὸ ἐπισκοπικὸ καὶ ἱερατικὸ ἀξίωμα, λέγει ὁ ἴδιος πατέρας, θὰ πρέπει «τὸν ἔρωτα πρὸς αὐτὸ οὔτε οἱ λίαν εὐδόκιμοι νὰ τὸν τρέφουν στὴ ψυχὴ τοὺς ἀλλὰ μὲ κάθε τρόπο νὰ τὸν ἀπωθοῦν». Καὶ συμπληρώνει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος ὅτι λόγω τῶν ἐξοντωτικῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἀρχιερωσύνης καὶ τῆς ἱερωσύνης ἐλάχιστοι τῶν ἀξιωματούχων τῆς Ἐκκλησίας θὰ σωθοῦν.
Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων θὰ πρέπει οἱ εὑρισκόμενοι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ νὰ κατέχονται συνεχῶς ἀπὸ αὐτομεμψία, συντριβή, ταπείνωση, ἐξουθένωση, στεναγμούς, ἀγωνία καὶ συνεχῆ ἀνησυχία καὶ ἀδιάλειπτη ἐκζήτηση τοῦ θείου ἐλέους. Νὰ βιώνουν κατὰ Χριστό, ὅσο εἶναι δυνατό, τὸ ἀνυπόφορο μαρτύριο τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ἱερωσύνης καὶ ποτὲ νὰ μὴ θεωροῦν τὸ «εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ» μέσο καὶ πρόφαση γιὰ ἡγεμονικὴ ἔπαρση καὶ ἐγωϊσμό, γιὰ ὑπερφίαλες ἀπαιτήσεις τιμῶν καὶ δόξας κοσμικῆς, γιὰ βίωση ἡσυχίας, ρᾳστώνης καλοπεράσεως καὶ ἡδονικῆς ἀπολαύσεως. Νὰ ἀναρωτιώνται εἶμαι πιὸ φτωχὸς ἀπὸ τὰ πιὸ φτωχὰ πνευματικά μου παιδιά’ εἶμαι πιὸ γυμνός, πιὸ πεινασμένος, πιὸ ἄστεγος, πιὸ ἀκτήμων, πιὸ ἀπροστάτευτος, πιὸ ἀδικημένος, πιό…
Καὶ ἂν τίποτα ἀπὸ τὰ ἀνωτέρω δὲν πετυχαίνουν, τουλάχιστον, ἃς φυλάσσουν τὴν καθαρότητα τοῦ δόγματος καὶ τῆς ἓν Χριστῷ ἀποκαλύψεως. Γένοιτο.
ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΠ. ΒΑΔΡΑΧΑΝΗΣ-ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ