Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗΜΑΤΑ

Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε

Από τον Παναγιώτη Κωστόπουλο, Ιδιωτικό υπάλληλο

Πλησιάζοντας στην Εβδομάδα των Παθών, όσο δεν αποσπάται ο νους μας από «τον θόρυβο της πόλης», τις διάφορες υποχρεώσεις και τα άγχη της καθημερινότητας, προσευχόμαστε να ακολουθήσουμε τη σταυραναστάσιμη πορεία του σαρκωθέντος Λόγου. Αυτός κατήλθε στη Γη, «μορφή δούλου λαβών», για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Εμείς, με τη ζωή μας, είτε αποδεχόμαστε είτε απορρίπτουμε το κάλεσμά Του και αποφασίζουμε να αγωνιστούμε για τη σωτηρία μας ή να απομακρυνθούμε απ’ Αυτόν. Ο αγώνας μας σημαίνει πόλεμο κατά των παθών μας και μετάνοια, δηλαδή αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε και ζούμε.

Εκτός όμως από τον προσωπικό μας αγώνα, πρέπει να σκεφτούμε και να νοιαστούμε για τη συλλογική οντότητα όπου ανήκουμε, το έθνος και τους συνανθρώπους μας. Υπάρχουν κοινωνικές παθογένειες και υποπροϊόντα τους, που χρήζουν προσοχής και βελτίωσης, υπάρχουν συμπατριώτες μας που πεινάνε, που δεν έχουν ρεύμα και νερό, που υποφέρουν από την παρατεταμένη κρίση. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια η πατρίδα μας βιώνει τα δικά της πάθη. Βιώνει μια παρατεταμένη κρίση σε πολλούς τομείς, που της προκαλεί ανεπανόρθωτες ζημιές και τείνει να την καταστρέψει. Το λυπηρό είναι ότι δείχνουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε, πολεμώντας την ίδια μας την ταυτότητα, ακολουθώντας την τάση που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, η οποία παραπαίει από τα πολλά προβλήματα που την ταλανίζουν, έχοντας απολέσει τον χαρακτήρα της.

Η πρόσφατη πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, για την οποία κάποιοι υπονοούν πως αποτελεί συνέχεια μιας σειράς επιθέσεων και βανδαλισμών σε ναούς στη Γαλλία, ήταν αφορμή για να ξανανοίξει μια συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, τον χαρακτήρα της και τους κινδύνους που διατρέχει. Παραμένουμε παρατηρητές της μετατροπής της Ευρώπης από χριστιανική σε άθεη και προσεχώς σε ισλαμική οντότητα. Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε. Οποιος δεν βλέπει αυτά που έρχονται απλά εθελοτυφλεί. Ο μηδενισμός, που έχει επικρατήσει παντού, ο ψευτοανθρωπισμός και ο ψευτοδικαιωματισμός ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτό. Οι αλλαγές που συντελούνται δείχνουν αναπόδραστες και, αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, θα πρέπει να ξεχάσουμε την Ευρώπη που ξέραμε.

Μετά το Πάσχα έρχονται εκλογές. Ενα σημαντικό βήμα για να αλλάξουμε τα παραπάνω είναι αυτή τη φορά να μάθουμε από τα παθήματά μας και να αποφύγουμε τις λάθος πολιτικές επιλογές, αναδεικνύοντας πρόσωπα και συνδυασμούς που θα φέρουν μια πραγματική αλλαγή για τον τόπο μας.

Καλή Ανάσταση!

dimokratianews,18.04.2019

Advertisements

Η Ανάσταση του Λαζάρου (Λεβ Ζιλλέ)

Το Σάββατο του Λαζάρου κατέχει ξεχωριστή θέση στο λειτουργικό ημερολόγιο. Δεν ανήκει στις σαράντα ημέρες της μετάνοιας της Μ. Τεσσαρακοστής ούτε και στις οδυνηρές ημέρες της Μ. Εβδομάδας, αυτές που αρχίζουν από τη Μ. Δευτέρα και τελειώνουν τη Μ. Παρασκευή. Μαζί με την Κυριακή των Βαΐων συνθέτουν ένα σύντομο χαρούμενο πρελούδιο των γεμάτων πόνο ημερών που ακολουθούν. Δύο σημαντικά περιστατικά συνδέονται με τη Βηθανία: εκεί ανέστησε τον Λάζαρο και από εκεί ξεκίνησε ο Ιησούς την πορεία και άνοδο Του προς τα Ιεροσόλυμα.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι ένα γεγονός που, όπως θα δούμε, έχει εξαιρετικά μεγάλη σημασία. Συνδέεται μυστηριωδώς με την Ανάσταση του Κυρίου μας και παίζει, ως προς αυτή, το ρόλο μιας έμπρακτης προφητείας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Λάζαρος μας παρουσιάζεται στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας αναστημένος, ως προάγγελος της νίκης του Χριστού επί του θανάτου, όπως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, παραμονές των Θεοφανείων, προανήγγειλε τον Επιφανέντα Χριστό. Πέρα όμως από τον πρωταρχικό αυτό χαρακτήρα της, η ανάσταση του Λαζάρου έχει και κάποιες δευτερεύουσες πτυχές τις οποίες είναι χρήσιμο να εξετάσουμε:
Η ανάσταση του Λαζάρου αναγγέλλει την ανάσταση των νεκρών η οποία έρχεται ως συνέπεια της Αναστάσεως του Κυρίου: «Λάζαρον τεθνεώτα τετραήμερον ανέστησας εξ Άδου, Χριστέ, προ του σου θανάτου διασείσας του θανάτου το κράτος και δι’ ενός προσφιλούς την πάντων ανθρώπων προμηνύων εκ φθοράς ελευθερίαν». Το Σάββατο του Λαζάρου είναι, κατά κάποιο τρόπο, η εορτή όλων των νεκρών. Μας δίνει την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε και να συγκεκριμενοποιήσουμε την πίστη μας στην Ανάσταση. Ο Κύριός μας, τονώνοντας το ηθικό της Μάρθας, μας δίνει σχετικά με τους κεκοιμημένους μας μια πολύτιμη διδασκαλία. Είπε στη Μάρθα: «Αναστήσεται ο αδελφός σου». Η Μάρθα απάντησε: «Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί κατά τη γενική ανάσταση της εσχάτης ημέρας». Και ο Ιησούς ανταπάντησε: «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή». Η πίστη της Μάρθας ήταν ανεπαρκής σε δύο σημεία. Προέβαλε στο μέλλον, και μόνο στο μέλλον, την ανάσταση του αδελφού της και, δεύτερον, δεν αντιλαμβανόταν αυτή την ανάσταση παρά μόνο σε σχέση με ένα γενικό νόμο. Ο Ιησούς όμως της δείχνει ότι η ανάσταση είναι ένα γεγονός ήδη παρόν, επειδή Αυτός δεν προξενεί απλώς, αλλά είναι η ανάσταση και η ζωή. Οι κεκοιμημένοι μας ζουν διά και εν Χριστώ. Η ζωή τους συνδέεται με την προσωπική παρουσία του Χριστού και εκδηλώνεται εν αυτή. Εάν θελήσουμε να ενωθούμε πνευματικά με ένα κεκοιμημένο αδελφό μας που αγαπούσαμε πολύ, δεν θα προσπαθήσουμε να τον ζωντανέψουμε στη φαντασία μας, αλλά θα έρθουμε σε επικοινωνία με τον Ιησού και εν Αυτώ θα τον βρούμε.
Η ανάσταση του Λαζάρου είναι μια θαυμάσια επεξήγηση του χριστολογικού δόγματος. Μας δείχνει πώς, στο πρόσωπο του Ιησού, η θεία και η ανθρώπινη φύση ενώνονται χωρίς να συγχέονται: «Ανάστασις και ζωή των ανθρώπων υπάρχων, Χριστέ, εν τω μνήματι Λαζάρου επέστης, πιστούμενος ημίν τας δύο ουσίας σου». Αφενός, στον Ιησού ο άνθρωπος μπορεί να λυγίσει μπροστά στη συγκίνηση και να θλιβεί για την απώλεια ενός φίλου: «Εδάκρυσεν ο Ιησούς. Έλεγον δε οι Ιουδαίοι, ίδε πως εφίλει αυτόν». Αφετέρου, ο Θεός, εν Χριστώ, μπορεί να διατάξει τον θάνατο ως έχων εξουσία: «Φωνή μεγάλη εκραύγασε· Λάζαρε, δεύρο έξω. Και εξήλθεν ο τεθνηκώς…».
Τέλος, η ανάσταση του Λαζάρου παρακινεί τον αμαρτωλό να ελπίζει ότι, ακόμη και αν είναι πνευματικά νεκρός, μπορεί να ξαναζήσει: « Καμέ, φιλάνθρωπε, νεκρόν τοις πάθεσιν, ως συμπαθής εξανάστησον, δέομαι». Είναι κάποιες φορές που μια τέτοια πνευματική ανάσταση φαίνεται εξίσου αδύνατη όπως και η ανάσταση του Λαζάρου: «Κύριε, ήδη όζει, τεταρταίος γαρ εστί». Όλα όμως είναι δυνατά για τον Ιησού, από το να μεταστρέψει τον πιο σκληρόκαρδο αμαρτωλό μέχρι να αναστήσει ένα νεκρό: «Λέγει ο Ιησούς, άρατε τον λίθον…».
Να λιοπόν τι θα μάθουμε, αν πάμε το Σάββατο αυτό στη Βηθανία, στον τάφο του Λαζάρου. Εμείς όμως δεν θέλουμε να συναντήσουμε τον Λάζαρο. Θέλουμε να συναντήσουμε στη Βηθανία τον Ιησού και να ξεκινήσουμε μαζί Του τη φετινή Μ. Εβδομάδα. Μας προσκαλεί ο ίδιος και μας περιμένει. Η Μάρθα ήρθε κρυφά να πει στην αδελφή της: « Ο διδάσκαλος πάρεστι και φωνεί σοι». Και η Μαρία « ως ήκουσεν, εγείρεται ταχύ και έρχεται προς Αυτόν». Ο Κύριος με καλεί. Θέλει κατά τις ημέρες του Πάθους Του να μην τον εγκαταλείψω. Θέλει, αυτές ακριβώς τις μέρες να αποκαλυφθεί σε μένα – που μπορεί ήδη να «όζω» – με ένα τρόπο καινούριο και υπέροχο. Κύριε, έρχομαι.[Lev Gillet (Μοναχού της Ανατολικής Εκκλησίας), «Πασχαλινή κατάνυξη», Εκδ. ΑΚΡΙΤΑΣ (Φεβρουάριος 2009) σ. 51- 55]

(Πηγή ηλ. κειμένου: vatopaidi.wordpress.com)

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία ως προσωποποίηση της εν Χριστώ μετάνοιας

Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

ΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Βλέπετε, προσέχετε, ἀγρυπνεῖτε. Ὁ ἀντίδικος ὑμῶν διάβολος ὡς λέων ὠρυόμενος περιπατεῖ ζητῶν τίνα καταπίῃ. Ὅπλο ἀνίκητο κατά τοῦ σατανᾶ παρέχει ἡ ἁγία μας ἐκκλησία τόν Τίμιον Σταυρόν πού εὐαγγελίζεται ἐσαεί τό μυστήριον τῆς θείας οἰκονομίας, τό μυστήριον τῆς μετανοίας καί ἐξομολογήσεως.

Τό μέγα αὐτό μυστήριον ὁλοκληρώνεται καί καθίσταται σωστικόν καί ἰαματικόν μέ τήν δωρεά τῆς ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο καί μέ τό ποτήριον τῆς Ζωῆς, δηλαδή, τό ἅγιον δισκοπότηρον ὅπου φέρει ἐντός του, τό πανάχραντον Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ  Ἰησοῦ, τοῦ Μεσσίου.

Προσωποποίησις τῆς μετανοίας, ἀνάμεσα στούς ἁγίους, σέ ὅλους τούς αἰῶνες, ἀναδεικνύεται καί ἡ ὁσία μητέρα μας, Μαρία ἡ Αἰγυπτία (1η Ἀπριλίου, Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν). Ἐρευνώντας  μέ προσοχή στή ζωή της, στό βίο της, τήν μετάνοια μέ δάκρυα, νηστεία, προσευχή  καί ἡσυχία, ἀτενίζουμε νά συμπορεύονται αὐτές οἱ ἀρετές, μέ τήν εἰδική Ἱερωσύνη πού ὁ Χριστός ὡς διαδοχή ἄφησε στόν κόσμο (βλέπε βίο Ἁγ.Ζωσιμᾶ καί τή συνάντησή τους) καθώς καί μέ τή θεία Κοινωνία, ἤτοι τό ποτήριον τῆς Ζωῆς, ὡς ἐγγύηση καί ἐφόδιο, ἀντίδοτο τοῦ θανάτου, ζωοποιοῦν πρό τῆς μετάβασης ἀπό τήν γῆν πρός τόν οὐρανό καθ΄ὅτι διέβαινε τόν Ἰορδάνη ποταμό  ἀβρόχοις ποσί καί ἵπτατο τῆς ἐρήμου. Ὦ! Μεγίστη δωρεά τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ!!!

Σ’ αὐτήν λοιπόν τήν παναλήθειαν τῆς Ἐκκλησίας, τό πονηρό πνεῦμα, ὁ σατανᾶς, ἀγωνίζεται λυσσαλέα νά ἐνσπείρει δικά του νεκροποιά ζιζάνια μέ πλάνη καί ἀπάτη. Προβάλλει δηλαδή, τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Ἁγίας μητέρας μας,  Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, (1η Ἀπριλίου) τή νεκροποιό καί σκοτεινή συμβουλή του·  ἀντί τῆς Ἁγίας Τριάδος τῶν ἀρετῶν καί χαρισμάτων (μετάνοια – ἱερωσύνη – θεία κοινωνία), τάχα ὡς ἀστεῖο μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, στήν πραγματικότητα ἐγγίζει τά ὅρια  τῆς βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος[1], σατανοκίνητα εὐτράπελα, ὥστε οἱ ἐν ἀποστασίᾳ ἄνθρωποι, ἀντί  τῆς σωτηριώδους ἑορτῆς τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας μας, νά  ἔχουν τήν 1ηἈπριλίου σάν ψευτογιορτή καί ἡμέρα ψεύδους, ἀπάτης καί χαριεντισμῶν. Ὁ στόχος προφανής. Ἀποπροσανατολισμός, παραπλάνησις. Τό τέλος φρικτόν. Ἀντί τοῦ φωτεινοῦ θεϊκοῦ προτύπου στό πρόσωπο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας(αἰώνιον πρότυπον μετανοίας), ἀλοίμονο!!! ὁδηγούμαστε στή νεκροποιό σκοτεινή γύμνωση μέ προβολή τῆς ψυχοβλαβοῦς ψευτογιορτῆς καί τοῦ σατανοκίνητου ἀστεϊσμοῦ, ὥστε ὁ σατανᾶς αὐτήν τήν ἡμέρα, νά λατρεύεται σάν θεός τοῦ σκότους, ἀπό ἐσκοτισμένους θνητούς ἀνθρώπους.

Σ’αὐτό τό σημεῖο, εὑρισκομένοι, ἐν ἐγρηγόρσει καί νήψη, παρατηροῦμε ὅλη τή φιλοσοφία τοῦ ἀντιχρίστου, καί τῶν ὀργάνων του. Δηλαδή ὅλες τίς δυνάμεις τοῦ σκότους καί τοῦ θανάτου πού σέ κάθε ἐποχή ἀντιστρατεύονται τήν Ἀλήθεια καί τό Φῶς πού εἶναι ὁ Χριστός. Δυστυχῶς αὐτή ἡ δυσώδης φιλοσοφία κορυφώνεται ἐπικίνδυνα στίς μέρες μας. (Βλέπε ἠλεκτρονικά καί ἔντυπα μέσα στήν 1η Ἀπριλίου).

Παρατηροῦμε δέ αὐτό τό τραγικό φαινόμενο κυρίως στούς θνητούς ἀνθρώπους πού ζοῦν κατά τό κοσμικό φρόνημα. Ρουφώντας ὡς τοῦ μυελοῦ τῶν ὀστέων τήν ἁμαρτία καί φτάνοντας μέχρι τήν ἄβυσσο τῆς κολάσεως, ἀφοῦ βέβαια πρῶτα ἀρνήθηκαν τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί τή φιλανθρωπία Του, ἄγγιξαν τό ζοφῶδες καί νεκροποιό πνεῦμα τοῦ ψεύτη καί ἀνθρωποκτόνου σατανᾶ, ὅπως τόν κατήγγειλε ὁ Ἰησοῦς, ὁ Μεσσίας, καί ἔγιναν κοινωνοί τοῦ νεκροῦ καί σκοτεινοῦ πνεύματός του. Ἀλλά ἐπειδή ὁ σατανᾶς δέν εἶναι μόνο νεκρό καί φρικαλέο πνεῦμα, ἀλλά ὅπως εἴπαμε πιό πάνω καί νεκροποιό, μεταδίδει τή νέκρωση σέ ἐκείνους πού τόν ἀγγίζουν, πού κάνουν δηλαδή τήν ἁμαρτία καί τό θέλημά του. Αὐτό ἔχει ὡς συνέπεια νά μετέχουν τῆς νεκρώσεως, ἡ ὁποία τελειοποιεῖται ἔμπρακτα στό ἀνθρώπινο σῶμα τους καί τήν ψυχή τους μέ τήν ἀνομία, κάνοντας τόν Ἅδη αἰώνια κατοικία τους, ἐφ ‘ ὅσον ἐκτελοῦν τό ἀνθρωποκτόνο ἔργο του.

Ἐντούτοις, ἡ μητέρα μας Ἁγία Μαρία ἡ Αἰγυπτία, μέ τή ζωή της καί τό βίωμά  της διδάσκει  ὅλους τούς θέλοντας τήν σωτηρία,  τή νήψη, τήν ἐγρήγορση, καί τήν ἀντίσταση στήν ἁμαρτία, ἀρετές καί ἀλήθειες  στίς ὁποῖες ἀναφέρεται μετά ἀπό πολλούς αἰῶνες καί ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Πόποβιτς τονίζοντας τά ἑξῆς: « Οὐσιαστικά ὅλα τά πνεύματα πού ἐνοικοῦν ἤ διαβαίνουν τόν κόσμο μας χωρίζονται σέ δύο κατηγορίες: σέ αὐτήν τοῦ Θεοῦ καί σέ αὐτήν τοῦ διαβόλου. Τά τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκεῖνα πού ἀναγνωρίζουν καί ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ σαρκωθείς Θεός Λόγος, ὁ Κύριος καί Σωτήρας· ἐνῶ τά τοῦ διαβόλου εἶναι ἐκεῖνα πού δέν τό ἀναγνωρίζουν. Σέ αὐτό ἔγκειται καί ὅλη ἡ φιλοσοφία τοῦ διαβόλου: τό νά μήν ἀναγνωρίζει τήν παρουσία, τήν ἐνσάρκωση, τήν ἐνανθρώπιση Ἐκείνου στόν κόσμο· τό νά βεβαιώνει καί  νά κηρύττει ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός οὔτε στόν κόσμο οὔτε καί στόν ἄνθρωπο· ὅτι δέν ὑπάρχει  Θεός οὔτε στόν Θεάνθρωπο· ὅτι εἶναι ἀνοησία  νά πιστεύεις ὅτι ὁ Θεός ἐνσαρκώθηκε σέ ἄνθρωπο καί ὅτι μπορεῖ νά ζήσει στόν ἄνθρωπο· ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅλος χωρίς Θεό, εἶναι ὄν στό ὀποῖο δέν ὑπάρχει Θεός, οὔτε καί τίποτα τό Θεῖο, τό θεϊκό, τό ἀθάνατο, τό αἰώνιο· ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὅλος φθαρτός, ὅλος θνητός· ὅτι ἀνήκει κατά πάντα, στό ζωϊκό βασίλειο καί ὅτι δέν διαφέρει σέ τίποτε ἀπό τά ζῶα. Γι΄αὐτό καί εἶναι φυσικό νά ζεῖ κανείς ὅπως αὐτά, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν τούς μοναδικούς φυσικούς προγόνους, τά μοναδικά φυσικά του ἀδέλφια. Τέτοιου εἴδους εἶναι  κατ΄οὐσίαν  ἡ φιλοσοφία τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος θέλει μέ κάθε τίμημα νά ὑποκαταστήσει τόν Χριστό, νά πάρει τήν θέση Του στόν κόσμο καί στόν ἄνθρωπο. Εἶναι ἀναρίθμητοι οἱ πρόδρομοι, οἱ ὁμολογητές καί οἱ πιστοί τοῦ Ἀντιχρίστου στόν ἀνθρώπινο κόσμο ἀνά τούς αἰῶνες. «Πᾶν πνεῦμα»[2]· καί πνεῦμα μπορεῖ νά εἶναι εἴτε προσωπικότητα, εἴτε διδασκαλία, εἴτε ἰδέα, εἴτε σκέψη, εἴτε ἄνθρωπος. Καί κάθε προσωπικότητα, διδασκαλία, ἰδέα, σκέψη, ἄνθρωπος,πού δέν ἀναγνωρίζει  ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι Θεός καί Σωτήρας, ἐνσαρκωθείς Θεός καί Θεάνθρωπος, προέρχεται ἀπό τόν Ἀντίχριστο, εἶναι τοῦ Ἀντιχρίστου. Τέτοιες προσωπικότητες, ἰδέες καί διδασκαλίες ὑπάρχουν ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἴδιας τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, γι ‘αὐτό καί ὁ ἅγιος Ἀπόστολος, πού ἀξιώθηκε νά δεῖ τά μυστήρια, λέγει γιά τόν Ἀντίχριστο: «νῦν ἐν τῷ κόσμῳ ἐστίν ἤδη». Κάθε ἄνθρωπος, κάθε ἰδέα στόν κόσμο, πού ἀρνεῖται τόν Θεάνθρωπο Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του, εἶναι ἐκ τοῦ Ἀντιχρίστου. Ὁ δημιουργός ὁποιασδήποτε ἀντιχριστιανικῆς ἰδεολογίας εἶναι, ἔμμεσα ἤ ἄμεσα, ὁ Ἀντίχριστος. Στήν πραγματικότητα, ὅλες οἱ ἰδεολογίες μποροῦν νά χωρισθοῦν σέ δύο εἴδη: σέ αὐτές πού τάσσονται ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ καί σέ αὐτές πού τάσσονται ὑπέρ τοῦ Ἀντιχρίστου. Σέ τελευταία ἀνάλυση, ὁ ἄνθρωπος σέ τοῦτον τόν κόσμον καλεῖται νά ἀπαντήσει σέ ἕνα ἐρώτημα: ἄν εἶναι μέ τόν Χριστό ἤ κατά τοῦ Χριστοῦ. Καί κάθε ἄνθρωπος, θέλοντας καί μή, δίνει ἀπάντηση σέ αὐτό τό ἐρώτημα, σέ αὐτό τό ἀπόλυτο πρόβλημά του. Καθένας ἀπό ἐμᾶς εἶναι εἴτε φιλόχριστος εἴτε χριστομάχος· Τρίτη ὁδός δέν ὑπάρχει. Ναί, εἴτε χριστολάτρης εἴτε διαβολολάτρης· Τρίτη ὁδός δέν ὑπάρχει».

Καλή καί εὐλογημένη πνευματική πορεία. Καλή Ἀνάσταση.

Υ.Γ. : «Ἔγραφα Ε’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, ἑορτή ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας».

 

[1] Ἰωάν.η’, στίχ.42. «…ἐγώ γάρ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐξῆλθον καί ἥκω·…», στίχ.43.  «διατί τήν λαλιάν τήν ἐμήν οὐ γινώσκετε; ὅτι οὐ δύνασθε ἀκούειν τόν λόγον τόν ἐμόν»., στίχ.44. «…ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρός τοῦ διαβόλου ἐστέ…ἐκεῖνος ἀνθρωποκτόνος ἦν ἀπ΄ἀρχῆς καί ἐν τῇ ἀληθείᾳ οὐχ ἕστηκεν, ὅτι οὐκ ἔστιν ἀλήθεια ἐν αὐτῷ· ὅταν λαλῇ τό ψεῦδος, ἐκ τῶν ἰδίων λαλεῖ, ὅτι ψεύτης ἐστί καί ὁ πατήρ αὐτοῦ».

[2] Β’ ΙΩΑΝΝΟΥ, Στίχ.7: «ὅτι πολλοί πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τόν κόσμον, οἱ μή ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστόν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτος ἐστιν ὁ πλάνος καί ὁ ἀντίχριστος».

Ομιλία εις την Ε΄ Κυριακήν των Νηστειών: «Κύριε, προτού χαθώ τελείως σώσε με» (Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς)

Ομιλία εις την E΄ Κυριακήν των Νηστειών (1965) – Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.

Ιδού η πέμπτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Κυριακή [που σφραγίζει την εβδομάδα] των μεγάλων αγρυπνιών και των μεγάλων ασκήσεων, την εβδομάδα των μεγάλων θρήνων και αναστεναγμών, η Κυριακή της πιο μεγάλης μεταξύ των αγίων γυναικών Αγίας, της οσίας μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.

Σαράντα επτά χρόνια έκανε στην έρημο, και ο Κύριος της έδωσε εκείνο που σπάνια δίνει σε κάποιον από τους Αγίους. Χρόνια ολόκληρα δεν γεύθηκε ψωμί και νερό. Στην ερώτηση του αββά Ζωσιμά εκείνη απάντησε: «Ουκ επ’ άρτω  μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. 4, 4). Ο Κύριος την έτρεφε με έναν ιδιαίτερο τρόπο και την οδηγούσε στην ερημητική ζωή, στους ερημητικούς της αγώνες.

Και ποιό ήταν το αποτέλεσμα; Η Αγία μετέτρεψε την κόλασή της σε παράδεισο! Νίκησε το διάβολο και ανέβηκε ψηλά στον Θεό! Πώς, με τι; Με τη νηστεία και την προσευχή, με νηστεία και προσευχή! Διότι η νηστεία, η νηστεία μαζί με την προσευχή, είναι δύναμη που νικά τα πάντα. Ένας θαυμάσιος ύμνος της Μ. Τεσσαρακοστής λέει: «ακολουθήσωμεν  τω διά νηστείας ημίν, την κατά του διαβόλου νίκην υποδείξαντι, Σωτήρι των ψυχών ημών». Με τη νηστεία μας έδειξε τη νίκη κατά του διαβόλου… Δεν υπάρχει άλλο όπλο, δεν υπάρχει άλλο μέσον.

Νηστεία! Ιδού το μέσον για να νικήσεις το διάβολο, τον κάθε διάβολο. Παράδειγμα νίκης, η αγία Μαρία η Αιγυπτία. Τι θεία δύναμη η νηστεία! Νηστεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά να σταυρώνεις το σώμα, να σταυρώνεις ο ίδιος τον εαυτό σου.

Εφόσον υπάρχει σταυρός, η νίκη είναι σίγουρη. Το σώμα της πρώην πόρνης της Αλεξάνδρειας, της Μαρίας, με την αμαρτία παραδόθηκε στη δουλεία του διαβόλου. Αλλά όταν αγκάλιασε το Σταυρό του Χριστού, όταν πήρε αυτό το όπλο στα χέρια της, νίκησε το διάβολο. Νηστεία είναι η ανάσταση της ψυχής εκ νεκρών. Η νηστεία και η προσευχή ανοίγουν τα μάτια του ανθρώπου, ώστε να αντικρύσει και να καταλάβει πραγματικά τον εαυτό του, να δει τον εαυτό του. Βλέπει τότε ότι κάθε αμαρτία στη ψυχή του είναι ο τάφος του, ο θάνατός του. Καταλαβαίνει ότι η αμαρτία μέσα στη ψυχή του δεν κάνει τίποτε άλλο από το να μετατρέπει σε πτώματα όλα όσα ανήκουν στη ψυχή: τους λογισμούς της, τα συναισθήματά της και τις διαθέσεις της· σειρά από τάφους. Και τότε…, τότε ξεχύνεται θρηνητική κραυγή από τη ψυχή: «Πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με». Αυτή είναι η κραυγή μας κατά την αγία αυτή εβδομάδα: Κύριε, προτού χαθώ τελείως, σώσέ με. Έτσι προσευχηθήκαμε αυτή την εβδομάδα στον Κύριο, τέτοιες προσευχητικές αναβοήσεις μας παρέδωσε στο Μ. Κανόνα του ο μεγάλος άγιος πατήρ ημών Ανδρέας Κρήτης.

«Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με». Αυτή η κραυγή μας αφορά όλους, όλους όσοι έχουμε αμαρτίες. Ποιός δεν έχει αμαρτίες; Είναι αδύνατον αν κυττάξεις τον εαυτό σου να μή βρεις κάπου, σε κάποια γωνιά της ψυχης σου, να μη εντοπίσεις σε κάποια άκρη της μία ξεχασμένη ίσως αμαρτία. Και… κάθε αμαρτία, για την οποία δεν έχεις μετανοήσει, ειναι ο τάφος σου, είναι ο θάνατός σου. Και εσύ, για να μπορέσεις να σωθείς και να αναστήσεις τον εαυτό σου από τον τάφο σου, κράζε με τις προσευχητικές θρηνητικές κραυγές της Μ. Τεσσαρακοστής: «Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με».

Ας μη ξεγελάμε τον εαυτό μας, αδελφοί, ας μη απατώμεθα. Και μία μόνο αμαρτία αν έμεινε στη ψυχή σου, και συ δεν μετανοείς και δεν την εξομολογείσαι αλλά την ανέχεσαι μέσα σου, αυτή η αμαρτία θα σε οδηγήσει στο βασίλειο της κολάσεως. Για την αμαρτία δεν υπάρχει τόπος στον παράδεισο του Θεού. Για την αμαρτία δεν υπάρχει τόπος στη Βασιλεία των Ουρανών. Για να αξιωθείς της Βασιλείας των Ουρανών, φρόντισε να διώξεις από μέσα σου κάθε αμαρτία, να ξεριζώσεις από μέσα σου με τη μετάνοια κάθε αμαρτία. Διότι, τίποτε δεν γλυτώνει από τη μετάνοια του ανθρώπου. Τέτοια δύναμη έδωσε ο Κύριος στην Αγία Μετάνοια.

Κοίταξε! Αφού η μετάνοια μπόρεσε να σώσει μία τόσο μεγάλη άσωτη γυναίκα, όπως ήταν κάποτε η Μαρία η Αιγυπτία, πως να μη σώσει και άλλους αμαρτωλούς, τον κάθε αμαρτωλό, και τον πιο μεγάλο αμαρτωλό και εγκληματία; Ναι, η Αγία και Μ. Τεσσαρακοστή είναι το πεδίο της μάχης, επί του οποίου εμείς οι Χριστιανοί με τη νηστεία και την προσευχή νικάμε το διάβολο, νικάμε όλες τις αμαρτίες, νικάμε όλα τα πάθη και εξασφαλίζουμε στον εαυτό μας την αθανασία και την αιώνιο ζωή. Στη ζωή των αγίων και αληθινών Χριστιανών υπάρχουν αναρίθμητα παραδείγματα που δείχνουν ότι όντως μόνο με την προσευχή και τη νηστεία εμείς οι Χριστιανοί νικάμε τους δαίμονες, όλους εκείνους που μας βασανίζουν και θέλουν να μας παρασύρουν στο βασίλειο του κακού, στην κόλαση. Αυτή η Αγία Νηστεία…! είναι νηστεία των αγίων αρετών μας. Κάθε αγία αρετή ανασταίνει τη ψυχή μου και τη ψυχή σου εκ των νεκρών.

Προσευχή! Τι είναι η προσευχή; Είναι η μεγάλη αρετή που σε ανασταίνει και με ανασταίνει. Σηκώθηκες μήπως για προσευχή, έκραξες προς τον Κύριο να καθαρίσει τη ψυχή σου από τις αμαρτίες, από το κάθε κακό, από κάθε πάθος; Τότε οι τάφοι σου και οι τάφοι μου ανοίγουν και οι νεκροί ανασταίνονται. Ό,τι είναι αμαρτωλό φεύγει, ό,τι σύρει προς το κακό εξαφανίζεται. Η αγία προσευχή ανασταίνει τον καθένα από μας, όταν είναι ειλικρινής, όταν φέρνει όλη τη ψυχή στον ουρανό, όταν εσύ με φόβο και τρόμο λες στον Κύριο: « Δες, δες τους τάφους μου, αναρίθμητοι είναι οι τάφοι μου, Κύριε! Μέσα σε κάθε ένα από αυτούς τους τάφους, νάτην η ψυχή μου, νάτην νεκρή, μακρυά από Σένα, Κύριε! Ειπέ λόγον και ανάστησον πάντας τους νεκρούς μου! Διότι, Συ, Συ, Κύριε, μας έδωσες πολλές θείες δυνάμεις να μας ανασταίνουν διά της αγίας Αναστάσεως, να μας ανασταίνουν από τον τάφο της ραθυμίας».

Ναι, με την αμαρτία, με τα πάθη μας, πεθαίνουμε ψυχικά. Η ψυχή πεθαίνει, όταν χωρίζεται από τον Θεό. Η αμαρτία είναι δύναμη που χωρίζει τη ψυχή από τον Θεό.Και εμείς, όταν αγαπάμε την αμαρτία, όταν αγαπάμε τις αμαρτωλές ηδονές, στην πραγματικότητα αγαπάμε τον θάνατό μας, αγαπάμε τους τάφους, τους βρωμερούς τάφους, μέσα στους οποίους η ψυχή μας αποσυντίθεται.

Αντίθετα, όταν ανανήψουμε, όταν με τον κεραυνό της μετανοίας χτυπήσουμε την καρδιά μας, τότε…, τότε οι νεκροί μας ανασταίνονται. Τότε η ψυχή μας νικά όλους τους φονείς της, νικά τον κατεξοχή δημιουργό όλων των αμαρτιών, το διάβολο, νικά με τη δύναμη του Αναστάντος Κυρίου Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό, για μας τους Χριστιανούς δεν υπάρχει αμαρτία πιο ισχυρή από μας. Να είσαι βέβαιος ότι πάντοτε είσαι δυνατότερος από κάθε αμαρτία που σε βασανίζει, πάντοτε είσαι δυνατότερος από κάθε πάθος που σε βασανίζει. Πώς; -ρωτάς. Με τη μετάνοια!Και τι είναι ευκολότερο απ’ αυτήν; Πάντοτε μπορείς μέσα σου, μέσα στη ψυχή σου, να κραυγάζεις: «Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με». Η βοήθεια του Θεού δεν θα σε παραβλέψει. Θα αναστήσεις τον εαυτό σου από τους νεκρούς και θα ζεις σ’ αυτόν τον κόσμο σαν κάποιος που ήρθε από εκείνον τον κόσμο, που αναστήθηκε και ζει μία νέα ζωή, τη ζωή του Αναστάντος Κυρίου, που υπάρχουν μέσα του όλες οι θείες δυνάμεις, έτσι ώστε καμμία αμαρτία πλέον δεν μπορεί να σε φονεύσει. Ίσως να ξαναπέφτεις, αλλά πλέον γνωρίζεις, γνωρίζεις το όπλο, γνωρίζεις τη δύναμη με την οποία ανασταίνεσαι εκ των νεκρών. Αν πενήντα φορές την ημέρα αμαρτήσεις, αν πενήντα φορές ντροπιασθείς, αν πενήντα τάφους σκάψεις σήμερα, μόνο φώναξε: «Κύριε, δος μου μετάνοια. Πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με».

Ο Αγαθός Κύριος, ο οποίος γνωρίζει την ασθένεια και αδυναμία της ανθρώπινης ψυχής και της ανθρώπινης θελήσεως, είπε: Έλα, αδελφέ. Ακόμη κι αν εβδομηκοντάκις την ημέρα αμαρτήσεις, πάλι έλα και πες: ήμαρτον (Ματθ. 18,21-22). Αυτή την εντολή δίνει ο Κύριος σε εμάς τους ανθρώπους, τους ασθενείς και αδυνάτους. Συγχωρεί τους αμαρτωλούς. Γι’ αυτό και δήλωσε ότι χαρά μεγάλη γίνεται στον ουρανό για κάθε αμαρτωλό που μετανοεί στη γη (πρβλ. Λουκ. ιε΄ 7). Όλος ο ουράνιος κόσμος κοιτάζει εσένα, αδελφέ και αδελφή, πως ζεις στη γη. Πέφτεις στην αμαρτία και δεν μετανοείς; Να, οι Άγγελοι κλαίνε και θλίβονται στον Ουρανό εξαιτίας σου. Μόλις αρχίσεις να μετανοείς, να, οι Άγγελοι στον Ουρανό χαίρονται, και σαν ουράνιοι αδελφοί σου χορεύουν…

Να η σημερινή μεγάλη αγία, η Μαρία η Αιγυπτία. Πόσο αμαρτωλή! Απ’ αυτήν ο Κύριος έκανε μία αγία ύπαρξη σαν τα Χερουβίμ. Με τη μετάνοια έγινε ισάγγελη· με τη μετάνοια κατέστρεψε την κόλαση, στην οποία βρισκόταν, και ανέβηκε ολόκληρη στον παράδεισο του Χριστού. Δεν υπάρχει Χριστιανός αδύνατος σ’ αυτόν τον κόσμο, έστω κι αν του επιτίθενται οι φρικωδέστερες αμαρτίες και πειρασμοί αυτού του κόσμου. Αρκεί μόνο ο Χριστιανός να μη ξεχάσει τα μεγάλα του όπλα: τη μετάνοια, την προσευχή, τη νηστεία·να επιδοθεί σε κάποια ευαγγελική άσκηση, σε κάποια αρετή: είτε στην προσευχή, είτε στη νηστεία, είτε στην ευαγγελική αγάπη, είτε στην ευσπλαχνία. Ας θυμηθούμε τους μεγάλους Αγίους του Θεού, ας θυμηθούμε την εορταζομένη σήμερα μεγάλη Αγία, την Οσία Μητέρα μας Μαρία την Αιγυπτία, και ας είμαστε βέβαιοι ότι ο Κύριος θα είναι άμεσος βοηθός μας. Η αγία Μαρία βίωσε τόσο θαυμαστή βοήθεια από την Υπεραγία Θεοτόκο και σώθηκε από τη φοβερή της κόλαση, από τους φοβερούς της δαίμονες. Η Υπεραγία Θεοτόκος και σήμερα και πάντοτε μας βοηθεί σε όλες τις ευαγγελικές μας αρετές: στην προσευχή, και στη νηστεία, και στην αγρυπνία, και στην αγάπη, και στους οικτιρμούς, και στην υπομονή, και σε κάθε άλλη αρετή. Εύχομαι να μας βοηθεί πάντα και να μας καθοδηγεί…

Γι’ αυτό, ποτέ να μην αποκάμεις στον αγώνα και στον πόλεμο με τις αμαρτίες σου… Σε όλες τις δυσκολίες σου και στις πιο μεγάλες πτώσεις σου να θυμάσαι την κραυγή αυτής της αγίας εβδομάδας, που έχει τη δύναμη να σε αναστήσει: «Κύριε, πριν εις τέλος απόλωμαι, σώσόν με».

(Μετάφραση αδελφών της Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους, από το βιβλίο: Πασχαλινές Ομιλίες (Pashalne Besede), Βελιγράδι 1998)