Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε

ΠΑΘΗ ΚΑΙ ΠΑΘΗΜΑΤΑ

Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε

Από τον Παναγιώτη Κωστόπουλο, Ιδιωτικό υπάλληλο

Πλησιάζοντας στην Εβδομάδα των Παθών, όσο δεν αποσπάται ο νους μας από «τον θόρυβο της πόλης», τις διάφορες υποχρεώσεις και τα άγχη της καθημερινότητας, προσευχόμαστε να ακολουθήσουμε τη σταυραναστάσιμη πορεία του σαρκωθέντος Λόγου. Αυτός κατήλθε στη Γη, «μορφή δούλου λαβών», για να μας σώσει από τις αμαρτίες μας. Εμείς, με τη ζωή μας, είτε αποδεχόμαστε είτε απορρίπτουμε το κάλεσμά Του και αποφασίζουμε να αγωνιστούμε για τη σωτηρία μας ή να απομακρυνθούμε απ’ Αυτόν. Ο αγώνας μας σημαίνει πόλεμο κατά των παθών μας και μετάνοια, δηλαδή αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε και ζούμε.

Εκτός όμως από τον προσωπικό μας αγώνα, πρέπει να σκεφτούμε και να νοιαστούμε για τη συλλογική οντότητα όπου ανήκουμε, το έθνος και τους συνανθρώπους μας. Υπάρχουν κοινωνικές παθογένειες και υποπροϊόντα τους, που χρήζουν προσοχής και βελτίωσης, υπάρχουν συμπατριώτες μας που πεινάνε, που δεν έχουν ρεύμα και νερό, που υποφέρουν από την παρατεταμένη κρίση. Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια η πατρίδα μας βιώνει τα δικά της πάθη. Βιώνει μια παρατεταμένη κρίση σε πολλούς τομείς, που της προκαλεί ανεπανόρθωτες ζημιές και τείνει να την καταστρέψει. Το λυπηρό είναι ότι δείχνουμε να αυτοκαταστρεφόμαστε, πολεμώντας την ίδια μας την ταυτότητα, ακολουθώντας την τάση που επικρατεί σε όλη την Ευρώπη, η οποία παραπαίει από τα πολλά προβλήματα που την ταλανίζουν, έχοντας απολέσει τον χαρακτήρα της.

Η πρόσφατη πυρκαγιά στην Παναγία των Παρισίων, για την οποία κάποιοι υπονοούν πως αποτελεί συνέχεια μιας σειράς επιθέσεων και βανδαλισμών σε ναούς στη Γαλλία, ήταν αφορμή για να ξανανοίξει μια συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, τον χαρακτήρα της και τους κινδύνους που διατρέχει. Παραμένουμε παρατηρητές της μετατροπής της Ευρώπης από χριστιανική σε άθεη και προσεχώς σε ισλαμική οντότητα. Νόμιζαν κάποιοι ότι σκότωσαν τον Θεό, αλλά δεν κατάλαβαν ότι έτσι αυτοκτονήσαμε. Οποιος δεν βλέπει αυτά που έρχονται απλά εθελοτυφλεί. Ο μηδενισμός, που έχει επικρατήσει παντού, ο ψευτοανθρωπισμός και ο ψευτοδικαιωματισμός ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτό. Οι αλλαγές που συντελούνται δείχνουν αναπόδραστες και, αν δεν αντιδράσουμε άμεσα, θα πρέπει να ξεχάσουμε την Ευρώπη που ξέραμε.

Μετά το Πάσχα έρχονται εκλογές. Ενα σημαντικό βήμα για να αλλάξουμε τα παραπάνω είναι αυτή τη φορά να μάθουμε από τα παθήματά μας και να αποφύγουμε τις λάθος πολιτικές επιλογές, αναδεικνύοντας πρόσωπα και συνδυασμούς που θα φέρουν μια πραγματική αλλαγή για τον τόπο μας.

Καλή Ανάσταση!

dimokratianews,18.04.2019

Advertisements

Κήρυγμα Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κ. ΑΝΔΡΕΟΥ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

 Ὅσο θὰ ζῶ καὶ θὰ ἀναπνέω θὰ λέω αὐτὲς τὶς δύο ἀλήθειες :

Εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐγχωρεῖ συγκατάβασις”

 καὶ εἰς τὰ Ἔθνικὰ Θέματα

 δὲν ἐπιτρέπεται ἀπολύτως κανένας  συμβιβασμός ”.

Κήρυγμα Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, 

Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ

τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας

(Ἱερὸς Ναὸς Ἁγ. Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ Κονίτσης

17.3.2019)

Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σήμερα. Τὸν 8ο αἰώνα μ.Χ. ἡ Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία συνταράχτηκε, περισσότερο ἀπὸ ἕνα αἰώνα, ἀπὸ τὴν μεγάλη αἵρεση τῆς Εἰκονομαχίας. Ξεκίνησε τὸ 726 μ.Χ καὶ τελείωσε τὸ 843 μ.Χ., ὅταν πέθανε ὁ αὐτοκράτωρ Θεόφιλος καὶ ἀνέλαβε ἡ εὐσεβὴς αὐτοκράτειρα Θεοδώρα. Τὸ γεγονὸς τῆς ἀναστηλώσεως τῶν εἰκόνων ἀπὸ τὴν Θεοδώρα ἑορτάζουμε σήμερα, τῆς ὁποίας τὸ ἱερὸ λείψανο εἶναι θησαυρισμένο στὴ νῆσο τῆς Κερκύρας.

Ὁ Αὐτοκράτωρ ὁ Λέων ὁ Γ΄ ὁ Ἴσαυρος ὅταν κήρυξε τὴν καθαίρεση τῶν εἰκόνων ἀπὸ τοὺς ναοὺς κατ’ ἀρχήν, δὲν εἶχε ὑπολογίσει τὴν μεγάλη ἀντίδραση ποὺ θὰ ἔβρισκε. Ἔτσι, λοιπόν, ὅταν τὸ κῦμα αὐτὸ τῆς ἀντιδράσεως ἐναντίον τῶν αὐτοκρατορικῶν ἀποφάσεων, ἄρχισε νὰ αὐξάνει καὶ νὰ γιγαντώνεται, ἀποφάσισε τὸ 730 νὰ συγκαλέσει μία εὑρεία σύσκεψη. Ὄχι, βέβαια, γιὰ νὰ ζητήσει τὶς γνῶμες αὐτῶν ποὺ θὰ μετεῖχαν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Πατριάρχη Γερμανὸ τὸν Α΄, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιβάλλει τὶς ἀπόψεις του.

Τότε, λοιπόν, ὁ Πατριάρχης, ὅταν εἶδε τὴν διάθεση ποὺ εἶχε ὁ Λέων ὁ αὐτοκράτωρ γιὰ νὰ ἐπιβάλλει τὴν εἰκονομαχία, ἔβγαλε τὸ ὡμοφόριό του, τὸ ἐναπέθεσε στὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ εἶπε : “Μοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ καινοτομήσω εἰς τὰ τῆς πίστεως”. Καὶ σηκώθηκε καὶ ἔφυγε.

Στὴν μακραίωνη ἱστορία της ἡ Ἐκκλησία ἡ Ὀρθόδοξη, παρὰ τὶς κάποιες διακυμάνσεις συμπορεύθηκε μὲ τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων. Οἱ χαρὲς τοῦ Ἔθνους ἦταν καὶ χαρές της. Οἱ λῦπες, λῦπες της. Οἱ ἐπιτυχίες, οἱ ἀποτυχίες ὅλα αὐτὰ ἦταν μέσα καὶ στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Γιατὶ Ἐκκλησία καὶ Κράτος ἦταν ἕνα πρᾶγμα. Ὁ ἴδιος λαὸς ἦταν. Καὶ αὐτό, παρὰ τὸ ὅτι σήμερα κάποιοι εὐαγγελίζονται καινούργια συστήματα, ποὺ δὲν θέλουν τὴν Ἐκκλησία στὸ προσκήνιο, ἀλλὰ νὰ τὴν βάλουν στὴν ἄκρη, αὐτὴ ἡ συμπόρευση ὅμως συνεχίζεται. Καὶ διαπιστώνεται ἡ πρακτικὴ αὐτὴ μὲ τὸ γεῦμα ποὺ παρατίθεται σήμερα ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καὶ ποὺ ἐπαναλαμβάνεται σχεδὸν κάθε χρόνο.

Εἶναι λοιπόν, ἴδια ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους. Γι’ αὐτὸ καὶ ἐγώ, προσωπικῶς, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν μου πάντοτε αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος ἐκ τῶν προκατόχων μου καὶ μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων, ὅτι “δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει ζήτημα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸν λαὸ καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφέρει τὴν Ἐκκλησία”, ἀνησυχῶ σφόδρα, σφοδρότατα ἀνησυχῶ καὶ γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα, ἀκολουθώντας ἐν προκειμένῳ τὰ βήματα τοῦ μεγάλου καὶ ἁγίου προκατόχου μου Μητροπολίτου Σεβαστιανοῦ. Ἔτσι, λοιπόν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἔνιωσα μέσα μου κυριολεκτικὰ ἕνα σεισμό. Τεκτονικὸ σεισμό. Πότε ; Ὅταν τὸν Ἰανουάριο ποὺ μᾶς πέρασε, μετὰ τὸ μεγαλειῶδες ἐκεῖνο συλλαλητήριο ποὺ ἔγινε στὴν Ἀθήνα, ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ὁ ὁποῖος μέχρι τότε “ὡς κύμβαλον ἀλαλάζον” (Α΄Κορ. ΙΓ΄1) δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ μιλοῦσε γιὰ τὴν Μακεδονία τὴν μία καὶ μοναδική, ἡ ὁποία εἶναι δική μας, ἡ ἑλληνικὴ Μακεδονία, ὅταν λοιπόν, ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀρνήθηκε τὴν ἐπιτροπὴ ποὺ πῆγε νὰ τοῦ ἐπιδώσει τὸ ψήφισμα ( δηλ. περιφρόνησε μὲ τὸν πλέον σκαιὸ τρόπο αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ εἶχε συγκεντρωθεῖ ἀπ’ ὅλα τὰ διαμερίσματα τῆς χώρας) καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο ἐπεκύρωσε τὴν ἐπαίσχυντη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν μὲ τὴν ὑπογραφή του καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἀκολούθησε ἡ “ἐκκοφαντικὴ σιωπὴ”τοῦ Προέδρου, πλέον, μετὰ ἀπὸ αὐτά, ἡ Ἀρχιερατική μου συνείδησις μοῦ ἐπέβαλε νὰ μὴ μετάσχω στὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὰ ἐλευθέρια τῆς Κονίτσης (24.2.2019) ἐφ’ ὅσον θὰ παρίστατο καὶ ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Καὶ τὸ διατύπωσα γραπτῶς στὸν κ. Δήμαρχο. Δὲν μοῦ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβιβασθῶ. Διότι θὰ ἐπρόδιδα τὴν θέση μου καὶ τὸ ἀξίωμά μου. Καὶ γιὰ ἕναν ἐπὶ πλέον λόγο ἀρνήθηκα. Διότι φοβοῦμαι ὅτι μετὰ τὸ λεγόμενο “Μακεδονικό”, ἡ Πολιτεία θὰ ἀσχοληθεῖ καὶ μὲ τὸ λεγόμενο “Ἀλβανικό”.Καὶ ἄν δώσει τὴν λύση ποὺ ἔδωσε στὸ “Μακεδονικό”, καλύτερα νὰ τ’ ἀφήσει ἐκεῖ ποὺ εἶναι. Διότι τὰ μηνύματα ποὺ ἔρχονται ἀπὸ “μέσα”, ἀπὸ τὴν γειτονικὴ χώρα, εἶναι πάρα πολὺ ἀνησυχητικά. Ἔτσι, λοιπόν, δὲν μετεῖχα σὲ καμία ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις. Κι’ αὐτὸ γιατὶ ἔχω συνηθίσει νὰ μὴν συμβιβάζομαι μὲ τὴν συνείδησή μου. Μὲ τίποτε. Ἐδῶ διακονῶ τὴν Ἐπαρχία 52 ὁλόκληρα χρόνια. Πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς, ὅταν ἦλθα ἐδῶ, ὡς νεαρός, λαϊκὸς ἱεροκήρυξ, δὲν εἴχατε γεννηθεῖ, καὶ ἄλλοι ἤσασταν μικρά παιδιά – βλέπω κανὰ δυὸ ἐδῶ μπροστά. Νέος ἦλθα καὶ τώρα βρίσκομαι στὸ βαθὺ γῆρας περπατώντας στὸ 81ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Τὸ ἔχω πεῖ καὶ ἄλλοτε, θὰ τὸ ἐπαναλάβω καὶ τώρα. Ἐδῶ δὲν ἦλθα νὰ κάνω καριέρα. Ἄν ἤθελα νὰ κάνω καριέρα θὰ τὴν ἔκανα ἐκεῖ ποὺ ἤμουνα, στὴν Ἀθήνα, ποὺ εἶναι καὶ εὐκολότερο νὰ τὸ κάνω. Ἐδῶ ἦλθα διότι ἀγαπῶ τὸν Χριστόν, ἀγαπῶ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀγαπῶ καὶ πονῶ τὸν αἱματόβρεχτο αὐτὸ τόπο. Καὶ εἶπα θὰ δώσω τὴν ζωή μου, τὶς μικρές, τὶς ἐλάχιστες δυνάμεις ποὺ ἔχω, γιὰ νὰ ὑπηρετήσω αὐτὸν τὸν τόπο καὶ αὐτὸν τὸν λαό. Καὶ ἡ συνείδησίς μου μὲ πληροφορεῖ ὅτι σ’ αὐτὴν τὴν ὑπερπεντηκονταετία ἔκανα ὅ,τι μποροῦσα καὶ γιὰ τὴν πνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ λαοῦ μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ καλῶς νοούμενα συμφέροντά τους, ἐρχόμενος πολλὲς φορὲς σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἑκάστοτε κυβερνώντας. Συμβιβασμούς, ὅμως, ἐπαναλαμβάνω, δὲν ἔχω κάνει, δὲν κάνω καὶ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Χριστοῦ, ὅσο καιρὸ ἐπιτρέψει νὰ ζήσω, δὲν θὰ κάνω. Ἔτσι, λοιπόν, μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις, μπορῶ μὲ τὸ μέτωπο ψηλά, καὶ μὲ τὴν καρδιά μου ἀπηλλαγμένη ἀπὸ μικρότητες, χωρὶς νὰ περιμένω εὔσημα ἀπὸ κανέναν, ΄καὶ θὰ σᾶς πῶ καὶ κάτι τώρα, δὲν ἔχω διατεταγμένα δημοσιεύματα ὑπὲρ τῆς ἐλαχιστότητός μου. Δὲν τὸ ἔχω κάνει αὐτὸ μέχρι τώρα. Καὶ κάποιες φορὲς ποὺ ἔγιναν τέτοιες ἀπόπειρες εἶδαν τὴν πόρτα τῆς ἐξόδου. Δὲν ἦλθα λοιπὸν γιὰ ν’ ἀκούσω “μπράβο καὶ ζήτω”. Αὐτὸ θὰ μοῦ τὸ πεῖ ὁ Θεὸς ἄν τὸ κρίνει, ὅταν θὰ μὲ καλέσει ἐπάνω. Ἔτσι λοιπόν, μ’ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις μπορῶ νὰ λέω σὲ ὅλους – ἁπαξάπαντες σὲ ὅλους – ὅτι α) “Εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐγχωρεῖ συγκατάβασις”. Δὲν κάνουμε ἐκπτώσεις στὰ θέματα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Καμία ἔκπτωση. Καὶ β) Εἰς τὰ τοῦ Ἔθνους δὲν ἐπιτρέπεται κανένας συμβιβασμός. Κάποιοι ἴσως ἔχουν κάποιες ἄλλες ἀπόψεις. Δικαίωμά τους νὰ τὶς ἔχουν . Ὅμως, ἐγὼ ὅσο θὰ ζῶ καὶ θὰ ἀναπνέω θὰ λέω αὐτὲς τὶς δύο ἀλήθειες : “Εἰς τὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐγχωρεῖ συγκατάβασις” καὶ εἰς τὰ Ἔθνικὰ Θέματα δὲν ἐπιτρέπεται ἀπολύτως κανένας συμβιβασμός. Τελεία καὶ παῦλα.

Οι δήθεν ύβρεις κατά του Ελληνισμού την Κυριακή της Ορθοδοξίας.(Λάμπρος Σκόντζος)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού      

Η Αγία μας Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία καθόρισε, ως όφειλε, επακριβώς τα όρια της αλήθειας και της πλάνης, διότι πιστεύει ότι η αλήθεια είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων περιχαρακώνουν την βιβλική αλήθεια και την αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας, ώστε να αποτελούν την αλάνθαστη πυξίδα πλεύσης του νοητού σκάφους της ως τα έσχατα της ιστορίας.
Μελετώντας με προσοχή το «Συνοδικό» Της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, το οποίο διαβάζεται την Κυριακή της Ορθοδοξίας στους ναούς, κατά την τελετή της περιφοράς των Ιερών Εικόνων, μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τη μέριμνα των Πατέρων να καθαρθεί η πίστη της Εκκλησίας από περιρρέουσες ιδέες του παρελθόντος, τις οποίες κάποιοι αναμίγνυαν με την διδασκαλία Της, με στόχο να επικρατεί σύγχυση στους πιστούς.

Κάποιοι, όμως περίεργοι τύποι, τα τελευταία χρόνια, που αρέσκονται να παριστάνουν τους «ελληναράδες», ασκούν σκληρή κριτική κατά των «όρων» της αγίας Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ότι δήθεν μέσω αυτών …υβρίζεται ο Ελληνισμός, επειδή απορρίπτονται από αυτή ορισμένες δοξασίες των αρχαίων προγόνων μας ως αντίθετες με τη χριστιανική διδασκαλία! Δεν κάνουν όμως τον κόπο να μελετήσουν, τι είδους δοξασίες είναι αυτές και την αντιφατικότητα και το ξεπερασμένο τους, ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα.

Αναφέρουμε ως παραδείγματα τις δοξασίες της προΰπαρξης των ψυχών και της αϊδιότητας του κόσμου, τις οποίες η πλειοψηφία των αρχαίων σοφών (π.χ. σοφιστές, επικούρειοι, κλπ) τις απέρριπτε, αν και είχαν διατυπωθεί από μεγάλους σοφούς (π.χ. Πλάτων). Την ύπαρξη και κατά συνέπεια την προΰπαρξη της ψυχής την είχαν απορρίψει οι περισσότεροι των αρχαίων φιλοσόφων. Η δοξασία περί της αιωνιότητας του υλικού κόσμου, αν και είχε διατυπωθεί από ορισμένους φιλοσόφους (υλοζωιστές), εν τούτοις την απέρριψαν πάμπολλοι άλλοι σοφοί, όπως οι νεοπλατωνικοί, διότι ερχόταν σε κραυγαλέα αντίθεση με την πίστη τους στο «Ένα», την πρωταρχική, κατ’ αυτούς, «άυλη» αρχή του κόσμου! Έστω επίσης οι  αρχαιοελληνικές πίστεις στην ειμαρμένη καθώς και η πίστη στη «θεότητα» των άστρων των στωικών, όχι μόνο απορρίφτηκαν από την πλειοψηφία των αρχαίων σοφών, αλλά πολεμήθηκαν με σφοδρότητα από τους ατομικούς φιλοσόφους, τον Αναξαγόρα, τονΚαρνεάδη, τον  Ίππαρχος, κ.α.

Αφού λοιπόν οι θεωρίες αυτές ήταν απορριπτέες από άλλους σοφούς της αρχαίας Ελλάδος, γιατί να τις υιοθετήσει η Εκκλησία, αφού οι δοξασίες αυτές ήταν αντίθετες  με τη διδασκαλία Της; Ας μην ξεχνάμε επίσης πως υπάρχουν διδάγματα, δοξασίες και θεσμοί των αρχαίων προγόνων μας απόλυτα απαράδεκτες, όπως λ.χ. ο θεσμός της δουλείας, η θέση της γυναίκας στην κοινωνία, η κοινοκτημοσύνη των γυναικών (Πλάτων), η «ιερή πορνεία», οι φρικτές ανθρωποθυσίες καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχαιότητας και ως τον 4ο μ. Χ. αιώνα, κ.α. τα οποία κρινόμενα με το πνεύμα του Χριστιανισμού και με τη σημερινή πραγματικότητα, είναι σαφώς αποβλητέα. Υπήρχε περίπτωση να υιοθετήσει κάτι τέτοια η Εκκλησία, για να μη θεωρηθεί «υβρίστρια» των Ελλήνων; Και για ποιο λόγο άλλωστε να το κάνει, αφού ήλθε να απελευθερώσει καθολικά τον άνθρωπο από τη δεισιδαιμονία και την κακοδαιμονία του προχριστιανικού κόσμου και όχι να τον διαιωνίσει!

Αλλά αν θέλουν να αποκαλέσουν κάποιους υβριστές των Ελλήνων, ας αρχίσουν από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είχαν απορρίψει ό, τι θεωρούν οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» ως «ελληνικό». Ας αρχίσουν από τους ίδιους τους σοφούς, οι οποίοι απέρριπταν τις απόψεις άλλων σοφών.

Ας αποκαλέσουν πρώτα υβριστές των Ελλήνων τους σοφιστές και τους επικούρειους, οι οποίοι δεν δέχονταν και πολεμούσαν το ιδεοκρατικό σύστημα του Πλάτωνος.

Ας αποκαλέσουν πρώτα τον Πλάτωνα (427-347 π. Χ.) υβριστή της Ελλάδος, διότι θεωρούσε μόνες πραγματικότητες τις αρχετυπικές ιδέες, τον δε υλικό κόσμο δήθεν αιώνιο των υλοζωιστών ως μη πραγματικό, ως αντικατοπτρισμό του ιδεατού κόσμου, ως «φάσμα των ιδεών»!

Ας αποκαλέσουν υβριστές των Ελλήνων τους σοφούς και επιστήμονες (σχεδόν στο σύνολό τους), οι οποίοι δεν συμφωνούσαν με τα σκοταδιστικά διδάγματα της αρχαίας θρησκείας και τις δεισιδαιμονίες των ιερέων και καταδιώχτηκαν άγρια από αυτούς. Είναι άλλωστε γνωστό, πως περισσότεροι από πεντακόσιοι γνωστοί σοφοί και επιστήμονες βρήκαν τραγικό θάνατο κατά τις εκκαθαρίσεις, που έκανε το ιερατείο, μέσω της πολιτικής εξουσίας, μόνο στην Αθήνα, με τις φρικτές «δίκες περί αθεΐας»!

Ας αποκαλέσουν το Σωκράτη (469-399 π. Χ.) υβριστή των Ελλήνων, επειδή δίδασκε «καινά δαιμόνια», δηλαδή αλλότρια θρησκευτική πίστη από την κρατούσα, τη δήθεν ελληνική, και γ’ αυτό τον σκότωσαν.

Ας αποκαλέσουν τον Αριστοτέλη (384-322 π. Χ.) υβριστή των Ελλήνων, ο οποίος θέλοντας να στηλιτεύσει τις δεισιδαίμονες πρακτικές του ιερατείου, και να αναιρέσει την πίστη στους ανύπαρκτους «θεούς» της αρχαίας θρησκείας, αναγκάστηκε να φύγει από την Αθήνα και να καταφύγει στην Χαλκίδα, προκειμένου να γλυτώσει τη ζωή του.

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων τον μεγάλο Αίσωπο (6ος π. Χ. αιών), ο οποίος κατάγγειλε την απάτη της αρχαίας θρησκείας και την πρακτική των απατεώνων ιερέων του δελφικού «ιερού», και οι οποίοι τον δολοφόνησαν στον ανίερο εκείνο τόπο.

Ας αποκαλέσουν υβριστές της Ελλήνων τον ελευθερόφρονα Αλκιβιάδη, τους ρήτορες Λεωγόρα και Ανδοκίδη και τον μεγάλο κυνικό φιλόσοφο Διογένη, (5ος π. Χ. αιών), οι οποίοι διακωμώδησαν τα γελοία πνευματιστικά ελευσίνια μυστήρια.

Ας αποκαλέσουν υβριστές των Ελλήνων τον Πυθαγόρα (580-490 π. Χ.) και τους μαθητές του, οι οποίοι εξαιτίας του φόβου τους από τους ιερείς και των οργάνων τους, δημιούργησαν μυστική σχολή, όπου δίδασκαν δόγματα αντίθετα με τα κρατούντα και τους οποίους οι ιερείς έκαψαν ζωντανούς στον Κρότωνα το 430 π. Χ.!

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων το σοφιστή Πρωταγόρα ( 480-411 π. Χ.), ο οποίος δίδασκε ότι το πραγματικό θείον είναι άγνωστο στους ανθρώπους και πως οι «θεοί» της αρχαίας θρησκείας ήταν ανύπαρκτοι, και γι’ αυτό τον καταδίωξαν άγρια οι ιερείς και έκαψαν τα «αιρετικά» βιβλία του στην αγορά της Αθήνας.

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων τον Αναξαγόρα (490-427 π. Χ.), ο οποίος δίδασκε ότι ο υλικός κόσμος δεν είναι αιώνιος, αλλά ποίημα του Νου, και τα άστρα δεν είναι θεοί, αλλά διάπυρες μάζες, και ο οποίος παραλίγο να χάσει τη ζωή του από το αθηναϊκό ιερατείο και το δεισιδαίμονα όχλο.

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων τον Ξενοφάνη (570-480 π. Χ.), ο οποίος μίλησε για τον ένα Θεό και αρνήθηκε, χονδροειδή ειδωλολατρία, τον ανόητο πολυθεϊσμό και το γελοίο ανθρωπομορφισμό της αρχαίας θρησκείας.

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων τον Επίκουρο(341-270 π. Χ.), ο οποίος αρνήθηκε την ύπαρξη των «θεών» της αρχαίας θρησκείας και του όχλου και τη μεταθανάτια ζωή, το βασίλειο του Πλούτωνα στον Άδη, Νήσους Μακάρων κλπ.

Ας αποκαλέσουν υβριστή των Ελλήνων τον Ευήμερο (2ος αιών π. Χ.), ο οποίος χαρακτήρισε τους «θεούς» της αρχαίας θρησκείας, ως κάποιους επιφανείς ανθρώπους της παλιάς εποχής, τους οποίους θεοποίησαν οι απατεώνες ιερείς και επέβαλαν τη λατρεία τους στους αμαθείς όχλους για να τους εκμεταλλεύονται.

Ας αποκαλέσουν, τέλος, υβριστή των Ελλήνων το ίνδαλμά τους, τον παρανοϊκό Ιουλιανό (361-363 μ. Χ.), ο οποίος απαγόρευε τη διδασκαλία στα σχολεία των έργων αρχαίων φιλοσόφων και ποιητών, όσων είχαν γράψει εναντίον της αρχαίας θρησκείας, καίγοντας με μανία τα έργα τους! Δείτε άλλωστε τι είχε γράψει σε επιστολή του ο άθλιος εκείνος «εστεμμένος φιλόσοφος»: «ας μη φτάνει στην ακοή επικούρειος ή πυρρώνειος λόγος. Τώρα αλήθεια, οι θεοί (σ.σ. μέσω αυτού) καλά έκαναν και κατέστρεψαν τα έργα τους, ευτυχώς που τα βιβλία τους χάθηκαν» (Ιουλ.Επιστ.89β, Προς αρχιερέα Θεόδωρο, 301c)!

Ασφαλώς θα τρίζουν τα τιμημένα κόκκαλα όλων των αρχαίων σοφών προγόνων μας, από την ακατανόητη «υπεράσπισή» τους από τους σύγχρονους «αρχαιολάτρες», οι οποίοι ήξεραν να βιώνουν το σεβασμό προς τους άλλους, έστω και αν διαφωνούσαν μαζί τους, ξέχωρα από τους σκοταδιστές ιερείς, τα παράσιτα της θρησκείας και τον δεισιδαίμονα και αμαθή όχλο! Θα τρίζουν τα κόκαλά τους από αγανάκτηση διότι τους ταυτίζουν οι σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» με τους σκοτεινούς παράγοντες της αρχαίας θρησκείας και με τον χυδαίο και θρησκομανή όχλο, ο οποίος ποτέ δε μπόρεσε να δημιουργήσει πολιτισμό και καταδίωκε την αντίθετη γνώμη!  Θα τρίζουν από αγανάκτηση τα κόκαλά τους, διότι κάποιοι φανατικοί, αμαθείς και εμπαθείς σύγχρονοι «αρχαιολάτρες» έχρισαν τους εαυτούς τους σε όψιμους τιμητές και υπερασπιστές τους, μη γνωρίζοντας οι δύστυχοι ότι ο διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός, από τα βάθη της ιστορίας, ως τα σήμερα, είναι σύνθεση και όχι δογματική μονολιθικότητα!

Οι θεοφόροι Πατέρες της Εκκλησίας μας, ως γνήσιοι Έλληνες (στην καταγωγή, στη σκέψη και στη νοοτροπία) και εν προκειμένω οι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, σκέφτηκαν και έπραξαν ελληνικά, εκφραζόμενοι σύμφωνα με τα πιστεύω τους ελεύθερα, απέκλεισαν κάποιες ιδέες από την επίσημη διδασκαλία της Εκκλησίας, οι οποίες δε συμφωνούσαν με Αυτήν. Σκέφτηκαν και έπραξαν όπως οι φημισμένοι πρόγονοί τους, οι οποίοι ήταν εκλεκτικοί, και όπως κάνουν οι Έλληνες στη διαχρονική μορφή του Ελληνισμού. Έπραξαν ό, τι έπρατταν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, οι οποίοι απέρριπταν ό, τι δε συμφωνούσε με τις δικές τους απόψεις. Τι το πιο φυσικό για πολιτισμένους, ορθά και ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους;

Θλιβερή εξαίρεση στη μακραίωνη παράδοσή μας είναι οι σύγχρονοι αρχαιόπληκτοι «αρχαιολάτρες» και άλλοι θιασώτες της θολής κουλτούρας, οι οποίοι πάσχουν από ανίατο μονισμό για την αρχαία Ελλάδα. Λες και οι αρχαίοι τους «διόρισαν αγροφύλακες» στα αθάνατα διαχρονικά τους κτήματα, τα οποία είναι κτήματα όλου του πολιτισμένου κόσμου και περισσότερο ημών των απογόνων τους! Υβριστής των αρχαίων προγόνων μας δεν είναι η Εκκλησία με τον απόλυτα δικαιολογημένο εκλεκτισμό Της, αλλά πραγματικοί υβριστές είναι όσοι βρίζουν τον διαχρονικό Ελληνισμό, όσοι αρνούνται την ιστορική ενότητά του και τον περιορίζουν χρονικά κατά τη δική τους υποκειμενική εκτίμηση. Εν προκειμένω, πραγματικοί και μάλιστα άθλιοι υβριστές είναι όσοι βρίζουν, με τη γνωστή ψυχοπαθολογική υστερία, την πίστη εκατομμυρίων νεοελλήνων, οι οποίοι σε πείσμα των υβριστών τους, βιώνουν το ελληνικό ιδεώδες ασύγκριτα γνησιότερα από εκείνους με την ορθόδοξη πίστη τους.

Σε αντίθεση με όλους τους σύγχρονους εικονοκλάστες του πραγματικού και διαχρονικού Ελληνισμού, μηδέ των «αρχαιολατρών» εξαιρουμένων, εμείς ως ορθόδοξοι χριστιανοί, μετέχουμε της αλήθειας και ταυτόχρονα, ως έλληνες, μετέχουμε του ωραίου. Χάρη σ’ αυτές τις δύο σταθερές διαφέρουμε από όλους όσους έχουν μονοσήμαντες πίστεις και αναγάγουν τον μονισμό σε μονολιθικό δόγμα. Για τούτο έχουμε το προβάδισμα στην αληθινή πρόοδο και τον παγκόσμιο πολιτισμό και αναγκάζουμε τους άλλους να μας ακολουθούν! Ο εκλεκτισμός μας είναι το μεγάλο μας μυστικό για ότι η Εκκλησία μας θριαμβεύει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια και μαζί Της θριαμβεύει και το γνήσιο ελληνικό πνεύμα, το οποίο χωρίς Αυτή θα ήταν χαμένο, ίσως χωρίς ανάμνηση, κάπου στα έσχατα της αρχαιότητας, όταν ο Χριστιανισμός βρήκε να ψυχορραγεί τον Ελληνισμό και τον ανάστησε από το βέβαιο θάνατό του!

Κατά συνέπεια θα συνεχίσουμε, ως Χριστιανοί και ως Έλληνες, την αδιαίρετη διαχρονική μας παράδοση, να είμαστε εκλεκτικοί, εφαρμόζοντας το λόγο του Μ. Βασίλειου: «Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο. Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα. Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν. Έτσι κι εμείς, αν είμαστε φρόνιμοι. Θα πάρουμε απ’ αυτά τα κείμενα ο, τι συγγενεύει με την αλήθεια και μας χρειάζεται και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε πίσω μας» (Μ. Βασιλείου:Προςτους Νέους, όπως αν εξ ελλην­ι­κών ωφελοίντο λόγων»! Αυτός ο εκλεκτισμός μας είναι και θα είναι η ειδοποιός διαφορά μας με τους μονιστές και μονολιθικούς υβριστές μας, ως δήθεν υβριστές των Ελλήνων. Έχουμε ευτυχώς την ικανότητα να παίρνουμε ό, τι εκλεκτό και ωφέλιμο από το ανθρώπινο πνεύμα και να απορρίπτουμε ό, τι σαθρό και βλαβερό για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό, αδιαφορώντας για τους γελοίους γρυλλισμούς των επικριτών μας!

Πηγή ΑΚΤΙΝΕΣ