Ἑλλάδα χωρὶς Ὀρθοδοξία;

Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνὸς
Ὁμότιμος καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς
Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Κάθε δίλημμα σήμερα τοῦ τύπου «Ὀρθοδοξία ἢ Ἑλληνισμὸς» εἶναι ὄχι μόνο πλαστό, ἀλλὰ καὶ ἐθνοκτόνο. Γιατί σημαίνει τάση ἐπιστροφῆς στὴν ἀτέλειά μας, στὴν παλαιὰ ἀγωνιώδη ἀναζήτησή μας. Ἐνῶ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, ποὺ διασώζει τὴν αὐτοσυνειδησία του, τὸ ζητούμενο εὑρέθη. Εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. «Εἴδομεν τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν … εὔρομεν πίστη ἀληθῆ! Εὔρομεν τὴν ἀλήθειαν».
Κάθε ἀποδέσμευση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν συνιστᾶ μόνο τραγικὸ διαμελισμὸ τῆς ὑπάρξεώς μας, ἀλλὰ καὶ καθαρὸ παραλογισμό…
Ὅπου χάνεται ἡ Ὀρθοδοξία, χάνεται καὶ ὁ Ἑλληνισμός! Ἰδοὺ γιατί κάθε παρόμοια ἐπιδίωξη συνιστᾶ ὀπισθοδρόμηση καὶ ὄχι πρόοδο.
Γιατί μετέχει στὸ «συντηρητισμὸ» τῶν αἱρέσεων, τῶν «ἑλληνιστικῶν λήρων» κατὰ τὸν Μέγα Φώτιο. (λῆρος= λόγος ἐντυπωσιακὸς ἀλλὰ χωρὶς οὐσιαστικὸ περιεχόμενο, παραλήρημα, φλυαρία, ἀνοησία)
Τὸ τραγικότερο ὅμως, συνιστᾶ, ἰδιαίτερα σήμερα, ἀπώλεια κάθε δυνάμεως αὐτοπροστασίας, μὲ ἀπόληξη τὸν…. ραγιαδισμὸ καὶ τὴν ὑποδούλωση.

Τὸ μόνο ποὺ ἔχει νὰ προσφέρει ὁ σημερινὸς Ἑλληνισμὸς στὸν κόσμο εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη παράδοσή του.
Ὁ Ἑλληνισμὸς σώζεται ἐκεῖ κυριολεκτικὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ σώζεται ἡ γλώσσα καὶ ἐθνική μας συνείδηση.
Γι’ αὐτὸ πολεμεῖται ἡ Ἐκκλησία.
Γιὰ νὰ ἀποσυνδεθεῖ τελείως ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία σὲ ὅλες τὶς δομὲς τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου.
Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος καὶ γι’ αὐτὸ θὰ ἀντιστεκόμαστε μέχρι θανάτου.
Τὸ «Κρυφὸ Σχολειὸ» ἦταν ἡ ἀνεπίσημη φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας νὰ διδάσκει τὴ γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία μας στὰ σκλαβόπουλα. Καὶ ἔτσι σωθήκαμε μὲ ὅλη τὴν Ἱστορική μας ὕπαρξη.
Ἂν στὴν πολυώνυμη δουλεία μας δὲν εἴχαμε τὴν κιβωτὸ τῆς Ἐκκλησίας, θὰ καταντούσαμε ὅλοι «χανουμάκια» τῶν Τούρκων ἢ τῶν Φράγκων.
Ἡ Ἐκκλησία ἔσωσε τὸν τρόπο ὑπάρξεώς μας, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὸ φρόνημά μας.
Ἡ Θεία Λειτουργία εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ πολιτισμοῦ μας. «Ἄνω σχωμεν τὰς καρδίας» καὶ «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους».
Αὐτὸς ὁ «σταυρὸς» εἶναι ὁ πολιτισμός μας.
Χωρὶς «καθαρὴ καρδιὰ» δὲν μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε τὸν Θεό. Αὐτὰ ζοῦμε στὴν Λειτουργία μας, αὐτὸ τὸ ἦθος παράγει ἡ ζωή μας στὴν Ἐκκλησία.
Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν κιβωτό, λοιπόν, θὰ σώσουμε τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας.
Τόσο λίγο ὅμως γίνεται αὐτὸ συνείδηση σὲ πολλούς, ὥστε σὲ στιγμὲς αὐτοκριτικῆς νὰ ἀνακαλεῖς στὴ μνήμη σου ἕνα λόγο τοῦ μικρασιάτη ποιητῆ μᾶς Γιώργου Σεφέρη, ποὺ γράφηκε μὲν στὰ 1936, ἀλλὰ παραμένει ἐπίκαιρος καὶ σήμερα:
«Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσοι σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης, μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία.
Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτα δὲν εἶναι πιὸ πικρό».

Ἡ ἐπανεύρεση συνεπῶς στὴν δύστροπη ἐποχή μας τοῦ ὀρθοδόξου πατερικοῦ προτύπου, ὅπως ἐνσάρκωσαν καὶ διέσωσαν ὅλοι οἱ ἅγιοι Πατέρες, εἶναι ἡ μοναδική μας ἐλπίδα...

impantokratoros
orthodoxia-ellhnismos

Advertisements

ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ

w17-164640poreiashmaia

Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ

γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.

 

Ὁ προφήτης Ἰωνᾶς ἔζησε κατά τόν ὄγδοο π.Χ αἰῶνα. Κατά τά χρόνια ἐκεῖνα, ἠ πόλις Νινευή ἦταν μιά πόλις βουτηγμένη μέσα στήν ἁμαρτία. Οἱ κάτοικοί της, ἄρχοντες καί λαός μαζί, εἶχαν ἐγκαταλείψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί εἶχαν παραδοθεῖ στίς μάταιες ὑλικές ἀπολαύσεις καί στήν ανθρωποκτόνο λατρεία τῆς σάρκας. Μέ τρόπο θαυμαστό, ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καταφθάνει στήν Νινευή καί μέ ἐντολή τοῦ Θεοῦ προφητεύει τήν καταστροφή της πόλεως, διδάσκοντας ταυτοχρόνως στούς Νινευίτες τήν δύναμη καί τήν ἀξία τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετάνοιας.

Οἱ Νινευίτες ἄκουσαν μέ προσοχή τόν προφήτη Ἰωνᾶ. Φοβήθηκαν ἀπό τόν προφητικό του λόγο καί συνετίσθηκαν. Λούστηκαν στά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες τους. Νήστεψαν σαράντα ἡμέρες καί ἐπέδειξαν εἰλκρινή καί φιλότιμη μετάνοια.

Ὁ Θεός εἶδε τήν μεταστροφή τους, εἶδε τόν κόπο τῆς ἐσωτερικῆς συντριβῆς καί τῆς μετανοίας τους, καί ὡς φιλεύσπλαχνος καί δίκαιος Πατέρας πῆρε ἀμέσως τόν λόγο Του πίσω. Συγχώρεσε καί μέ τά δυό Του χέρια τούς μετανοημένους Νινευίτες καί ἔτσι ἠ πόλις τῆς Νινευή σώθηκε άπό τήν προαναγγελθεῖσα καταστροφή.

Οἱ Ἕλληνες οἱ σημερινοί, πόσο ἄραγε ἀπέχουμε ἀπό τήν ἀκόλαστη καί ἁμαρτωλή ζωή τῶν τότε Νινευιτῶν; Καί πόσο μακριά μπορεῖ νά εἴμαστε ἀπό μιά καταστροφή τῆς Πατρίδας μας, γιά τούς ἴδιους λόγους, πού προφητεύτηκε τότε καί ἡ καταστροφή τῆς Νινευή;

Νά ποῦμε, ὅμως, καί τό ἄλλο: Εἶναι ἤ δέν εἶναι ὁ ἴδιος Θεός καί σήμερα, μέ τήν ἴδια εὐσπλαχνία, μέ τό ἴδιο ἔλεος, μέ τήν ἴδια δικαιοσύνη, ὅπως καί τότε;

Ἀδελφοί, σύνδουλοι καί συνοδίτες στόν ἀγῶνα τόν πνευματικό, τί λέτε; Ξεκινᾶμε νά μιμηθοῦμε στήν συντριβή καί στήν μετάνοια τούς φαύλους καί ἁμαρτωλούς Νινευίτες, πού τόσο τούς μοιάζουμε στήν ἁμαρτωλή τους ζωή;

Σήμερα στήν Πατρίδα μας, δέν χρειάζεται νά ξαναβγεῖ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς καί νά μιλήσει. Διότι τά προφητευμένα, ἤδη τά ζοῦμε καί τά βιώνουμε. Ἁμαρτήσαμε καί δέν μετανοήσαμε. Δέν εἴπαμε οὔτε ἕνα ‘’ἥμαρτον’’.

Σφάλαμε καί δέν ζητήσαμε οὔτε μία συγγνώμη ἀπό τόν Κύριό μας.

 

Καί τώρα, νά πού ἦρθε καί ἡ ὥρα τῶν λογαριασμῶν. Ἡ ὥρα τῆς Θείας Δικαιοσύνης. Τῆς Δικαιοσύνης ἐν ἀγάπῃ καί φιλανθρωπίᾳ ἀφάτῳ.

Ἀπό τήν μιά μεριά, ἡ Πίστη μας, ἡ πολυτίμητη Ὀρθοδοξία μας, ἔχει μπεῖ στό ἐκτελεστικό ἀπόσπασμα. Αἱρετικοί καί αἱρέσεις ἐπιτίθενται μέ βαναυσότητα. Σχίσματα καί διαιρέσεις ταλανίζουν τήν Ἐκκλησία, πληγώνουν τό Σῶμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Λύκοι προβατόσχημοι ἔχουν εἰσβάλει στήν μάνδρα τῶν θεουμένων καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κατασπαράξουν τά πρόβατα τά λογικά τῆς ποίμνης τοῦ Κυρίου Ἡμῶν  Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ προδοσία τῆς Πίστεως πραγματοποιεῖται πλέον ἐντελῶς ἀπροκάλυπτα.

Καί ἀπό τήν ἄλλη, ἡ Πατρίδα μας ἡ ἀγαπημένη, ἡ μάνα μας ἡ Ἑλλάδα, ζεῖ μέσα στήν τυραννία, μέσα στά βάσανα, μέσα στήν στέρηση, στήν εἰρωνεία καί στήν περιφρόνηση. Τά χρέη μᾶς πνίγουν. Ἡ σκληρότητα τῶν δανειστῶν μας, μᾶς στραγγαλίζει. Ἡ ἀνικανότητα τῶν ἀρχόντων μας, μᾶς θλίβει καί μᾶς ἀπογοητεύει. Ἡ προδοσία σέ βάρος τῆς Μακεδονίας μας καί ὅχι μόνον, πλημμυρίζει τίς καρδιές μας ἀπό ἱερή ἀγανάκτηση καί ὀργή.

Μά ἐπιτέλους! Εἴμαστε ἤ δέν εἴμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί; Πιστεύουμε ἤ δέν πιστεύουμε στό Ἔλεος καί στήν Εὐσπλαχνία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ; Σώζει ἤ δέν σώζει τὀ ‘’ἥμαρτον’’ καί τό δάκρυ τό καυτό τῆς μετανοίας;

Τότε, γιατί δέν σπεύδουμε νά μιμηθοῦμε τούς Νινευίτες στήν λυτρωτική τους ἐσωτερική συντριβή καί μετάνοια; Ἐκεῖνοι τό ἔκαναν καί σώθηκαν. Γιατί νά μή τό κάνουμε κι ἐμεῖς, γιά νά σωθοῦμε;

Ἐκεῖνοι, νήστεψαν σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Ἐμεῖς, ἄς νηστέψουμε τοὐλάχιστον τρεῖς.

Ἐκεῖνοι, λούστηκαν στά δάκρυα καί ντύθηκαν σακιά καί κουρέλια.

Ἐμεῖς, ἄς ἀνάψουμε ἕνα κερί κι ἄς στερηθοῦμε ἔστω γιά μιά ἑβδομάδα τά γλέντια, τά στολίδια καί τά ἐνδύματα τά πολυτελῆ.

Ἐκεῖνοι προσευχήθηκαν μέ θέρμη σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες. Τί εἶναι γιά ἐμᾶς νά προσφέρουμε, θυσία στόν Κύριό μας, τόν κόπο μιᾶς ὁλονυκτίας;

Γονυπετεῖς παρακαλοῦμε τούς σεπτούς μας Ἱεράρχες, νά ἀποφασίσουν, σήμερα κιόλας, τρία ἁπλά πράγματα:

1ον. Νά κηρύξουν τριήμερη αὐστηρή νηστεία σέ ὁλόκληρη τήν Ἑλληνική ἐπικράτεια.

2ον. Νά παρακινήσουν τόν Ὀρθόδοξο Ἑλληνικό Λαό, νά πάει μέσα στό τριήμερο γιά ἐξομολόγηση.

3ον. Νά γίνει ὁλονυκτία κατά τήν τρίτη ἡμέρα τῆς νηστείας σέ ὅλα τά μοναστήρια τῆς Πατρίδας μας καί σέ ὅλες τίς πόλεις καί τά χωριά, ὅπου κατοικοῦν Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

Σ’ αυτές τίς δύσκολες καί κρίσιμες ἱστορικές στιγμές πού διερχόμαστε, ποιός Ἕλληνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός  μπορεῖ  νά κοιμᾶται ἥσυχος;

——————————————————————————

Φωνή ἀγωνίας Κλήρου καί Λαοῦ

γιά τήν ἁγιοτόκο καί αἱματοβαμμένη Μακεδονία μας.                  22.1.2019

(Μας εστάλη για δημοσίευση απο τον ιατρό Φ.Μιχαήλ)

Βαπτισμένος ὁ Μ. Κων/νος;

Καί πάλι ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τόν  ἀντιλεγόμενο βίο τοῦ Μεγάλου Κων/νου.

AgKwn01Βαπτισμένος ὁ Μ. Κων/νος;Ἄν ναί, ἀπό τήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἤ ἀπό ἀρειανούς;

Μήπως βαπτίσθηκε λίγο πρίν τόν θάνατό του ἀπό πολιτική σκοπιμότητα;

Ἄς πάρουμε τά πράγματα ἀπό τήν ἀρχή.

Ἀλήθεια ἤ ψέμα ἡ βάπτισή του;

Ἕνας παγανιστικός μῦθος λέει ὅτι μετά ἀπό τούς δῆθεν φόνους τῶν συγγενῶν του, δῆθεν μετανόησε καί κατέφυγε στόν φιλόσοφο Σώπατρο ζητώντας του τρόπους καθαρμοῦ.

Ἐκεῖνος τοῦ πε πώς εἶναι ἀσυγχώρητος. Κατόπιν κάποιοι ἐπίσκοποι τοῦ ὑποσχέθηκαν τόν καθαρμό μέ τή μετάνοια καί τή βάπτιση. Ὁ ἱστορικός Σωζομενός κρίνει πώς εἶναι πλαστά ὅλα τά παραπάνω γιά νά συκοφαντηθεῖ ἡ χριστιανική θρησκεία.

Ἕνας ἄλλος μῦθος λέει ὅτι ὁ Μέγας Κων/νος ἔπασχε ἀπό λέπρα καί θεραπεύθηκε ἀπό τόν ἅγιο Σίλβεστρο, πάπα Ρώμης, μόλις βαπτίσθηκε χριστιανός. Συγγραφεῖς ὅμως τοῦ 4ου καί τοῦ 5ου μ.Χ. αἰῶνος, ὅπως ὁ Εὐσέβιος Παμφυλίας, ὁ Σωκράτης ὁ Σχολαστικός, ὁ Σωζομενός καί ὁ Θεοδώρητος δέν ἀναφέρονται σέ κάποια ἀρρώστια τοῦ ἁγίου· ἁπλῶς λένε ὅτι ὁ Κων/νος βαπτίσθηκε σέ προάστειο τῆς Νικομηδείας τό 337μ. Χ. λίγες μέρες πρό τοῦ θανάτου του. Αὐτό ἔγινε ἀποδεκτό σέ Ἀνατολή καί Δύση.

Γιατί ὅμως βαπτίσθηκε τόσο ἀργά; Καί ἀπό ποιόν;

Ὁ Κωννος ἀνέβαλλε διαρκῶς τό βάπτισμά του γιατί ἤθελε νά βαπτισθεῖ στόν Ἰορδάνη ποταμό. Βλέποντας ὅμως ὅτι αὐτό δέν μποροῦσε νά πραγματοποιηθεῖ, μᾶς πληροφορεῖ ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας, ἀφοῦ προσευχήθηκε γονυκλινής, ἐξομολογήθηκε καί σέ προάστειο τῆς Νικομηδείας συνεκάλεσε τήν ὁμάδα τῶν ἐκλεκτῶν ὀρθοδόξων ἐπισκόπων, λέγοντάς τους: «Αὐτός ἦταν ὁ καιρός πού προσδοκοῦσα ἀπό παλιά καί διψοῦσα καί εὐχόμουν νά καταξιωθῶ τῆς ἐν Θεῷ σωτηρίας…ἦρθε ἡ ὥρα νά συμμετάσχουμε στό σωτήριο σφράγισμα , πράγμα πού κάποτε ἐπιθυμοῦσα νά κάνω στά ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνη ὅπου μετέσχε τοῦ λουτροῦ καί ὁ Σωτήρας μας ὡς πρότυπό μας…ὁ Θεός ὅμως πού γνωρίζει τό συμφέρον, μᾶς ἀξιώνει νά λάβουμε τό βάπτισμα ἐδῶ…ἀκόμα καί ἄν θέλει νά συνεχίσουμε πάλι τήν ἐδῶ ζωή μας ὁ Κύριος τῆς ζωῆςκαί τοῦ θανάτου καί ἔχει ὁρισθεῖ νά ζῶ καί πάλι μαζί μέ τό λαό τοῦ Θεοῦ καί νά μετέχω τῶν εὐχῶν τοῦ πλήθους ἐκκλησιαζόμενος, θά ρυθμίσω τόν βίο μου ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς σύμφωνα μέ τούς πρέποντας στόν Θεό δεσμούς».

Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ὁ ἱστορικός ἀρειανός Ζώσιμος, δέν καταλαβαίνει τό νόημα τῆς μετανοίας ἑνός ἀνθρώπου. Κατά συνέπεια συκοφαντεῖ τόν Μ. Κων/νο, λέγοντας ὅτι βαπτίσθηκε ἀπό χριστιανούς γιά νά καθαρθεῖ ἀπό τά ἀνοσιουργήματά του. Ὄχι ἐπειδή πραγματικά μετανόησε. Ἡ μετάνοια ὅμως τοῦ ληστῆ στόν σταυρό ἦταν ἀρκετή γιά τήν ἀλλαγή τῆς πορείας του, τῆς εἰσόδου του στόν Παράδεισο.Ἔτσι καί ὁ μέγας Κων/νος γονυκλινής προσεύχεται καί ἐξομολογεῖται.

Μήπως βαπτίσθηκε λίγο πρίν τόν θάνατό του ἀπό πολιτική σκοπιμότητα;

Τό μόνο πού δέν θά ἐνδιέφερε τόν αὐτοκράτορα λίγο πρίν πεθάνει θά ‘ταν ἡ πολιτική σκοπιμότητα. Τό προέχον ἦταν ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Τίς ψήφους καί τήν δόξα τί νά τά ἔκανε στόν τάφο; Καί ἀπό πόσους περισσότερο θά δοξαζόταν; ἀπό τό 10% τῆς αὐτοκρατορίας; Ἔ καί λοιπόν;

Οἱ παρόντες ἱεράρχες λοιπόν ἐτέλεσαν τή βάπτιση σύμφωνα μέ τά νόμιμα, καί τοῦ μετέδωσαν τά ἄχραντα μυστήρια λίγες μέρες πρίν τό θάνατό του.

Οἱ δύσπιστοι, αὐτοί πού δέν πιστεύουν πώς βαπτίσθηκε ὀρθοδόξως, ἀποδίδουν τή βάπτισή του στόν ἀρειανό ἐπίσκοπο Νικομηδείας Εὐσέβιο, ἐπειδή ἔγινε στήν περιφέρειά του. Αὐτό ὅμως δέν γίνεται δεκτό διότι:

1) ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας δέν ἀναφέρει πουθενά ὅτι ὁ Εὐσέβιος Νικομηδείας τέλεσε τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος γιά τόν Κων/νο.

2) ὁ Εὐσέβιος Καισαρείας λέει ὅτι τόν Κων/νο βάπτισαν οἱ τά νόμιμα τελοῦντες θεσμούς (δηλ. ἱεράρχες· ὄχι μόνο ἕνας ἱεράρχης)

3) Ἄλλες παγανιστικές πηγές, πλήν τοῦ Ἱερωνύμου, δέν ἀναφέρουν κάτι συγκεκριμένο γιά τήν Βάπτιση.

4) Ὁ ἴδιος ὁ Εὐσέβιος Νικομηδείας δέν ὑποστήριξε ποτέ ὅτι βάπτισε τόν μέγα Κων/νο. Ἄν τόν εἶχε, θά τό διετυμπάνιζε ὁ ἴδιος καί μαζί του καί ἄλλοι Ἀρειανοί ὡς ἐπιτυχία τεράστια στό πέρασμα τῶν αἰώνων.

5) Ὁ Δοσίθεος Ἱεροσολύμων μέ τόν Εὐσέβιο Καισαρείας γράφουν: ¨οὐδέ ἐν Νικομηδείᾳ ἐβαπτίσθη, ἀλλ’ ἐν προαστείῳ τῆς Νικομηδείας, ὑπό τῆς κοινότητος τῶν ἐπισκόπων, ὀρθόδοξος καί ὁμόπιστος αὐτῷ. Καί μάλιστα οἱ ἔγκριτοι τῶν ἐν Κωνπόλει παρευρεθέντων ἐπισκόπων¨. Ἀκόμη κι ἄν ἀνάμεσά τους ἦταν ὁ ἀρειανός ἐπίσκοπος Εὐσέβιος Νικομηδείας, ὅταν ἔγινε ἡ βάπτιση , εἶχε ἤδη ἀποκατασταθεῖ. Ἑπομένως ἀσκοῦσε κανονικότατα τά ἀρχιερατικά του καθήκοντα καί οἱ πράξεις του εἶχαν ἀπρόσβλητο τυπικό κύρος. Ἄρα δέν ἀποτελεῖ λόγο ἀκυρώσεως ἤ ἀμφισβητήσεως τῆς Βαπτίσεως.

Ἐντύπωση προκαλεῖ ἐπίσης ὅτι ὅσοι ἐκ τῶν Λατίνων διέδωσαν τή βάπτιση ἀπό τόν ἅγιο Σίλβεστρο, πάπα Ρώμης, εἶχαν ὑποστηρίξει καί τό πλαστό ἔγγραφο τοῦ 9ου αἰ. μ. Χ. περί τῆς δῆθεν δωρεᾶς τοῦ Κων/νου πρός τόν πάπα, πρός ἐπίρρωση τοῦ πρωτείου τοῦ πάπα. Καθόλου τυχαία ἡ σύμπτωση.

Πιό συγκεκριμένα, κάποιος καρδινάλιος πλαστογράφησε τόν 8ο αἰ. μ. Χ. ἔγγραφο, δῆθεν συνταγμένο τό 315μ.Χ. ἀπό τόν Μ. Κων/νο, σύμφωνα μέ τό ὁποῖο γίνονταν μεγάλες παραχωρήσεις ἀπό τόν Μ. Κωννο στόν πάπα Σίλβεστρο καί τούς διαδόχους του, ἐξ αἰτίας τῆς θεραπείας ἀνίατης ἀσθένειας τοῦ Μ. Κων/νου ἀπό αὐτόν, ἀλλά καί στή συνέχεια λόγῳ τῆς βαπτίσεώς του ἀπό αὐτόν. Τούς δώριζε λοιπόν, ὅπως λέει τό κείμενο, ὡς τήν Β΄Παρουσία τό παλάτι τοῦ Λατερανοῦ, τό χρυσό του στεφάνι, τόν λῶρο, τό ὠμοφόριο, τήν πορφυρή χλαμύδα, τόν ἐρυθρό χιτῶνα, τά ἐρυθρά πέδιλα, τό σκῆπτρο, τός σφραγίδες, τά κοσμήματα, τά βασιλικά ἐνδύματα. Ἐπίσης συνεχίζει τό ἔγγραφο καί λέει, ὅτι ὤφειλαν οἱ βασιλεῖς καί οἱ ἡγεμόνες νά φιλοῦν τό πόδι τοῦ πάπα καί νά ἐκτελοῦν καί χρέη ἱπποκόμου τοῦ πάπα σέ κάποιες ἐπίσημες στιγμές.

Ὅλα αὐτά βεβαίως δέν ἰσχύουν διότι σύμφωνα μέ τόν ἱστορικό Δοσίθεο, 12ος Βίβλος,

1) ἡ Σύγκλητος τῆς Ρώμης δέν θά συναινοῦσε ποτέ σέ τέτοια δωρεά σέ χριστιανό ἐπίσκοπο διότι ἦταν εἰδωλολατρική.

2) Ἀναφέρει τό ἔγγραφο ὅτι παραχωρεῖ ὁ Κων/νος τό πρωτεῖο τοῦ πάπα ἔναντι τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/λης. Ὅμως τό 315μ.Χ. πού καί καλά τό συνέταξε ὁ Κωννος, οὔτε πατριαρχεῖο Κωνλεως ὑπῆρχε οὔτε Κωνπολη.

3) Μέχρι τόν 8ο αἰ. μ. Χ. κανείς πάπας δέν ἐπιλκαλέσθηκε αὐτό τό ἔγγραφο.

4)Καμιά οἰκουμενική Σύνοδος δέν ἀναφέρθηκε σέ αὐτό τό ἔγγραφο.

5)Τό ὄνομά του ἀφαιρέθηκε ἀπό τό ἁγιολόγιο τῆς ἑνωμένης ὡς τότε Ἐκκλησίας. Ἀλλά τήν δωρεά βεβαίως καί τήν δέχθηκαν σιωπηλά γιά 8 αἰῶνες διότι ὑπηρετοῦσε τούς κυριαρχικούς σκοπούς τους.

6) Μέ τή δωρεά αὐτή διεμόρφωσαν τήν ἰδεοληψία περί ἀνωτερότητας ἱερατικῆς ἐξουσίας τοῦ πάπα ἔναντι τῆς κοσμικῆς τῶν βασιλέων. Ὑπεράνω ὅμως καί τῆς ἱερωσύνης τέθηκε ὁ πάπας.

Τόν 11ο αἰ.μ.Χ. ὅμως ἀμφισβητήθηκε ἡ ἐγκυρότητά του. Τόν 15ο αἰ.μ.Χ. καί οἱ Λατίνοι παραδέχθηκαν πώς ἦταν πλαστό. Ἀνάλογα καί γιά τή βάπτισή τοῦ ἁγίου ἀπό τόν ἅγιο Σίλβεστρο, δέν μποροῦμε νά τούς ἔχουμε ἐμπιστοσύνη. Τά κίνητρά τους δόλια καί σκόπιμα. Νοθεύουν ἱστορικά γεγονότα γιά νά ὑποστηρίξουν τό πρωτεῖο τοῦ πάπα. Βεβαίως ὁ ἅγιος Σίλβεστρος εἶναι ὀρθόδοξος ἅγιος πού τιμᾶται στίς 2 Ἰανουαρίου ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Δέν ἔκανε αὐτός ὅμως τήν βάπτιση. Ἄλλο τό ἕνα ἄλλο τό ἄλλο.

ΠΗΓΗ.https://www.orthros.eu/

Το παιδί από την Παλώδια

Χρήστος Ιακώβου

Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών

Το να γράψει κανείς για τους «υπέρ πίστεως και της πατρίδος ημών, ευκλεώς αγωνισαμένων και ηρωικώς πεσόντων επί των επάλξεων»  είναι βαρύ φορτίο. Οφείλει πρώτα να υποκλιθεί στην ανδρεία αλλά και στο μεγαλείο τους αναγνωρίζοντας αυτό που μας δίδαξαν με τη θυσία τους, ότι δηλαδή οι ελεύθεροι είναι αυτοί που ξέρουν να ζουν και ταυτοχρόνως ξέρουν να πεθαίνουν για την ελευθερία. Οι δειλοί είναι αυτοί που πεθαίνουν καθημερινώς, αυτοί που θυσιάζουν μόνο την ελευθερία τους για τις ανέσεις της υποτέλειας, οι εθισμένοι με την υποταγή. Οι γενναίοι όμως, πεθαίνουν μόνο μία φορά και ο θάνατός τους αποτελεί γι΄ αυτούς που μένουν, ελπίδα ελευθερίας.
Στις 5 Οκτωβρίου του 1958, λίγο πριν από το τέλος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, σκοτώθηκε μετά από μάχη με τους Βρετανούς, ο Νίκος Ευαγόρου σε ηλικία 17 ετών. Ο ήρωας είχε γεννηθεί στο χωριό Παλώδια της επαρχίας Λεμεσού στις 29 Μαρτίου 1941. Γόνος εννεαμελούς και φτωχής αγροτικής οικογένειας. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αργότερα στην Εμπορική Ακαδημία Λεμεσού.  Η ένταξή του στην ΕΟΚΑ προετοιμάστηκε μέσω της συμμετοχής του στην ΟΧΕΝ (Ορθόδοξη Χριστιανική Ένωση Νέων) Παλώδιας και στα Κατηχητικά Σχολεία Αγίας Τριάδος Λεμεσού.

Όταν ο αδελφός του Χαράλαμπος μετοίκησε από το χωριό τους, ο Νίκος παρά το νεαρό της ηλικίας του, ήταν μόλις δεκαέξι χρονών, ανέλαβε την υπεύθυνη θέση που είχε ο αδελφός του στην ΕΟΚΑ, ως αρχηγός της τοπικής ομάδας Παλώδιας.

Στις 4 Μαΐου 1958 συνελήφθη διότι βρέθηκαν στην κατοχή του επιστολές της ΕΟΚΑ. Απολύθηκε μετά από 8 μέρες αλλά κρυβόταν.  Ήταν σίγουρος ότι με την μετάφραση των επιστολών οι Βρετανοί θα τον συνελάμβαναν και πάλι, γι΄ αυτό και ενώθηκε με ανταρτική ομάδα της περιοχής του.

Στις 5 Οκτωβρίου 1958 πήρε μέρος μαζί με δύο άλλους αντάρτες τον Νεοκλή Παναγιώτου από την Παραμύθα και τον συγχωριανό του Χριστοφορή Χαραλάμπους σε ενέδρα στο Λαρί της Παραμύθας κοντά στο Χάνι εναντίον βρετανικής στρατιωτικής αυτοκινητοπομπής με μοναδικό εξοπλισμό δύο τουφέκια και τα εκρηκτικά της ενέδρας. Αμέσως μετά την έκρηξη δέχτηκαν τα πυρά των Άγγλων στρατιωτών της φάλαγγας. Ο Νίκος Ευαγόρου ήταν βαρέως τραυματισμένος από τα πυρά των Άγγλων. Οι συναγωνιστές του τον έχασαν από τα μάτια τους. Βρέθηκε νεκρός εννέα μέρες αργότερα στην τοποθεσία Κάστρο της Φασούλας, πιστός στον σκοπό της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Το νεκρό σώμα του ήταν μισοφαγωμένο από τα όρνεα. Κοντά του βρέθηκαν πολλά προσωπικά του αντικείμενα, το όπλο του αλλά και ένα σημείωμά του.

Δίπλα του βρέθηκε δικό του χειρόγραφό, απόσπασμα από το οποίο είναι και τα ακόλουθα λόγια: «Τώρα φαντάζει μπροστά μου το μικρό εκκλησάκι του χωριού μου καθαρό και γεμισμένο με χωριανούς ενώ πολυάριθμα κεράκια και λαμπάδες σκορπούν το φως τους μαζί και το θυμίαμά τους στην εικόνα της μεγαλόχαρης. Αρχίζω μόνος μου να αναρωτιέμαι γιατί ευρίσκομαι μακρυά τους σε μία βουνοκορφή με συντρόφους, γιατί και εγώ δεν τρέχω στο λάλημα του μικρού κώδωνος στην εκκλησία; Το γιατί το γνωρίζω πολύ καλά και είμαι αισιόδοξος και χαρούμενος παρά ποτέ άλλοτε.

Βρίσκομαι εδώ, στο καθήκον, πιστός στους νόμους της θρησκείας και της πατρίδας, γιατί με κάλεσε η φωνή της δούλης Κύπρου να αγωνιστώ, να πολεμήσω με τα άλλα παιδιά της για τη Λευτεριά! Ναι, γλυκιά μου πατρίδα. Θα πολεμήσω και θα πεθάνω για τη δικιά σου λευτεριά. Το λέει η πέννα μου, το λένε τα χείλη μου, το λέει η ψυχή μου!»

Το γράμμα αυτό ανήκει πλέον στην ελληνική εθνική μας κληρονομιά. Είναι η ιστορία που γράφτηκε με αίμα από φτωχόπαιδα των αγροτικής Κύπρου. Φτωχόπαιδα που η αξία τους ως άνθρωποι δεν πήγαζε ούτε μέσα από αξιώματά ούτε μέσα από το πορτοφόλι τους αλλά μέσα από το ήθος και την επιδίωξη των συλλογικών ιδανικών. Φτωχόπαιδα που για διαθήκη τους άφησαν αξίες που κάνουν σήμερα την ιστορία μας πιο πλούσια.  Παιδιά που σε κάνουν να αισθάνεσαι σήμερα ότι η ιστορία σου έχει αξία. Παιδιά που προτίμησαν την περήφανη ανδρεία του ένοπλου αγώνα για την Ένωση παρά τη λογική επιφύλαξη της αδράνειας, την οποία μάλιστα κάποιοι ονόμασαν σύνεση και φρονιμάδα.

Ίσως, όλα αυτά ν’ ακούγονται κοινότοπα και να θεωρούνται αυτονόητα αλλά σε καιρό ειρήνης  η υπόμνηση των αυτονοήτων εξασφαλίζει το υπέρτατο αγαθό: την ίδια τη ζωή και τις αξίες της. Δυστυχώς ζούμε σε μία εποχή που η κηδεία έχει μεγαλύτερη αξία από τον νεκρό … ο γάμος μεγαλύτερη αξία από την αγάπη … και η εμφάνιση μεγαλύτερη αξία από την προσωπικότητα. Ζούμε σε μια εποχή που κάποιοι αποθεώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και καταπατούν, χλευάζοντας, την υψίστη συλλογική οντότητα που είναι το έθνος και οι αξίες του. Ζούμε σε μία εποχή στην οποία μεγιστοποιήθηκε η εθνική μας μειονεξία,  παγιδευμένοι  σε μία αδιόρατη συλλογική ανεπάρκεια, αφού πρώτα ξοδέψαμε την δυστυχία μας στις ματαιοδοξίες.  Ζούμε σε μία εποχή που για πολλούς καπήλους του αγώνα της ΕΟΚΑ, αν δώσεις για το μυαλό τους δεκάρα σίγουρα θα πάρεις και ρέστα.

Όσο πλησίον του θανάτου κι αν είσαι, πάντα θα υπάρχει το σωστό και το λάθος, φτάνει να μην πεθάνουν πρώτα οι αξίες μέσα σου. Μόνο τότε ο θάνατος σε ένα αγώνα που έχει σκοπό γίνεται γλυκύς. Γιατί δεν πεθαίνεις κι αν ακόμη πεθάνεις, θα επιστρέφεις μέσα από την ιστορία ως αξία. Το παιδί από την Παλώδια μας δίνει το δικαίωμα να είμαστε σήμερα υπερήφανοι για τους προγόνους μας. Ταυτοχρόνως όμως μας υπομιμνήσκει, ότι θα πρέπει κάποτε να παύσουμε να είμαστε μόνο υπερήφανοι για τους προγόνους μας και θα πρέπει να κάνουμε υπερήφανους και τους απογόνους μας. Αυτό το φτωχόπαιδο από την Παλώδια…

ΠΗΓΗ.http://infognomonpolitics.blogspot.com