Της Εξόδου το Ανάγνωσμα… του Νεκτάριου Δαπέργολα

Αποτέλεσμα εικόνας για εξοδοσ του μεσολογγιου

      Μόλις πέρασε η πιο παράξενη, η πιο θλιμμένη, η πιο σκοτεινή 25η Μαρτίου της Νεότερης Ιστορίας μας. Το πρωί πάλι χτύπησαν οι καμπάνες, αλλά ήταν κούφιος ο ήχος τους. Γιατί οι καμπάνες είναι για να καλούν στη λατρεία – και η λατρεία δεν έγινε, γιατί έχει απαγορευθεί.

      Δεν την ψάλλαμε την Παναγιά μας στη μεγάλη της γιορτή με το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας μας, παρά μόνο μες στα σπίτια μας (ή ίσως κάποιοι, όσοι μπόρεσαν, σε κατοχικά υπόγεια, κρυπτοχριστιανικά).

      Αλλά ούτε και την άλλη μεγάλη γιορτή της πατρίδας δεν την τιμήσαμε, σχεδόν άπαντες σε κατ’ οίκον περιορισμό, χωρίς παρελάσεις κι άλλες εκδηλώσεις, με μόνο τον φόβο να κυκλοφοράει πανσθενής στους έρημους δρόμους.

      Κι αν ήταν όμως σκοτεινή και παράξενη, αυτή η μέρα παραμένει μεγάλη. Και βέβαια αυτήν ειδικά τη φετινή δεν ήταν δυνατό να την τιμήσουμε με τις συνήθεις ευχές για «χρόνια πολλά». Γι’αυτό και δεν είπαμε «χρόνια πολλά». Δεν έπρεπε να πούμε.

      Γιατί ήμασταν αντίθετα υποχρεωμένοι – περισσότερο υποχρεωμένοι από κάθε άλλη φορά – να τη βιώσουμε με περισυλλογή και περίσκεψη. Με πόνο κι αίσθημα ντροπής. Με σκληρή αυτοκριτική κι επιτέλους γενναίες αποφάσεις για μεταστροφή και εξανάσταση. Κι αν για κάτι οφείλαμε να ευχηθούμε, αυτό είναι μόνο για να μας φωτίσει ο Θεός. Και μετά να μας αξιώσει να κάνουμε κι εμείς στη ζωή μας για την πατρίδα κάτι μικρό έστω, αλλά πάντως αντάξιο όλων εκείνων των ηρώων.

 

      Τι να τα κάνεις άλλωστε τα πολλά τα χρόνια, αν είναι να συνεχίσεις να ζεις μέσα σ’ αυτό το απερίγραπτο τέλμα της παρακμής, της προδοσίας, της κατάρρευσης του παντός;

      Κλεισμένοι εδώ και χρόνια σε νοητές φυλακές ιδεοληπτικών ψυχώσεων και νεοεποχίτικης λοβοτομής, αλλά πλέον κλεισμένοι και μες στα σπίτια μας – σκλάβοι δυο φορές πια.

      Με κλειδωμένες εκκλησιές, φιμωμένα στόματα κι αλλοιωμένες συνειδήσεις.

      Πετώντας μόνοι μας άκριτα κι αβασάνιστα στη χωματερή κεκτημένα κι αυτονόητα ως χτες δικαιώματα. Θυσιάζοντας ελαφρά τη καρδία στον βωμό του φόβου πάτρια, θέσμια, ιερά και όσια αιώνων.

      Δεσμώτες της υστερίας και του πανικού.

      Παίρνοντας μέρος σαν τα ποντίκια (αλλά εκουσίως κι αυτοπροαιρέτως εμείς) σε νεοταξικά πειράματα ελέγχου και πρόβες παγκόσμιας επιβολής.

      Και έχοντας απομείνει άπνοοι κι ημιθανείς στους καναπέδες μας, να βλέπουμε αφιερώματα σε μακρινές κι ολοένα και πιο ξεθωριασμένες μέρες αγώνων και ηρώων της πίστης και της πατρίδας, που όμως αδυνατούν πια επί της ουσίας να μας αγγίξουν πραγματικά.

      Μακροημέρευση μέσα σ’ αυτόν τον δυσώδη βούρκο που βαθαίνει και βρωμίζει όλο και περισσότερο, μόνο ευνουχισμένοι και τρομοκρατημένοι σκλάβοι της Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής μπορούν να εύχονται. Καλή μετάνοια λοιπόν να λέμε, πάνω απ’ όλα. Καλή μετάνοια!

      Και σαν μετανοήσουμε και κλάψουμε πικρά και ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, που μόνοι μας τους κάναμε παρανάλωμα στη δίνη των Καιρών, τότε πια να ευχηθούμε και το άλλο: «καλή λευτεριά»! Ή μπορεί και «καλό βόλι»!

      Για να μπορέσουμε να επιχειρήσουμε επιτέλους κι εμείς τη μεγάλη Έξοδο από τον βόρβορο.

      Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου!

Ομολογία πίστεως απο ένα διακεκριμένο ιατρό

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ

Μόνοι, μονώτατοι Χριστιανοί

«Ζηλών εζήλωκα τω Κυρίω παντοκράτορι, ότι εγκατέλιπόν σε οι υιοί  Ισραήλ· τα θυσιαστήριά σου κατέσκαψαν και τους προφήτας σου απέκτειναν εν ρομφαία, και υπολέλειμμαι εγώ μονώτατος, και ζητούσι την ψυχήν μου λαβείν αυτήν» (Βασιλειών Γ’, ιθ’ 10).

Αυτή η απαισιόδοξη φράζει ταλανίζει εδώ και κάποιες ώρες το μυαλό κάθε πιστού, που νιώθει για πρώτη φορά στην Εκκλησιαστική ιστορία τόσο μόνος. Πιο μόνος κι από τα χρόνια της μαύρης σκλαβιάς, και από τα χρόνια των αρχαίων διωγμών. Η μελαγχολία μιας πνευματικής μοναξιάς, πρωτόγνωρης για τα δεδομένα της ορθόδοξης Ελλάδας, μας βρίσκει παντελώς απροετοίμαστους. Δεν μετέχουμε από κοινού στο Εκκλησιαστικό σώμα, αλλά πλέον θα επιτελούμε «τα θρησκευτικά μας καθήκοντα» εν οίκω, κατά μόνας, ως εξ’ αποστάσεως αδελφοί, αποκομμένοι από την «αληθινή άμπελο».

Η ιδιαιτερότητα της δυσκολίας είναι ότι γίνεται με την παρότρυνση και τις ευλογίες της επίσημης εγχώριας Εκκλησίας μας, που μας προτρέπει στην ενεργοποίηση μίας παπο-προτεσταντικού τύπου, πλήρους πάντως «αγαπητικής οικονομίας» και ουμανιστικών αισθημάτων «συλλογικής ευθύνης» (sic). Σαν να μην έχει υπάρξει ποτέ Αυτός που είπε: “καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μένῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μένητε. ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ” (Ιω ιε΄4-6).

Δεν μας μένει πλέον να κλάψουμε κλεισμένοι στα ατομικά, ιδιόρρυθμα κελιά μας σαν τον Προφητάνακτα «Ωμοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγενήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω. Ηγρύπνησα και εγενόμην  ως στρουθίον μονάζον επί δώματος» (Ψαλμ.101) και να προσευχηθούμε σαν τον Αζαρία: “ότι, δέσποτα, εσμικρύνθημεν παρά πάντα τα έθνη και εσμεν ταπεινοί εν πάση τη γη σήμερον δια τας αμαρτίας ημών,  και ουκ έστιν εν τω καιρώ τούτω άρχων και προφήτης και ηγούμενος, ουδέ ολοκαύτωσις ουδέ θυσία ουδέ προσφορά ουδέ θυμίαμα, ου τόπος του καρπώσαι ενώπιόν σου και ευρείν έλεος· αλλ’ εν ψυχή συντετριμμένη και πνεύματι ταπεινώσεως προσδεχθείημεν ως εν ολοκαυτώμασι κριών και ταύρων και ως εν μυριάσιν αρνών πιόνων, ούτως γενέσθω η θυσία ημών ενώπιόν σου σήμερον και εκτελέσαι όπισθέν σου, ότι ουκ έσται αισχύνη τοις πεποιθόσιν επί σε…” (Δανιήλ γ’ 13-15)
Δεν πρόκειται για έναν απροκάλυπτο διωγμό της πίστης, αλλά μάλλον για έναν υβριδικό πόλεμο που φοβάμαι πως έπιασε στον ύπνο την Ιεραρχία μας. Κι όμως τα σημάδια της απειλής προϋπήρχαν αλλά δεν εκτιμήθηκαν όπως έπρεπε εν τη γενέσει τους, όπως γίνεται βέβαια πάντα στους πολέμους που πρόκειται να χαθούν. Επί μία εβδομάδα τα συστημικά Μ.Μ.Ε. υπέθαλπαν έντονα αρνητικό κλίμα έναντι όλων των δημοσίων συναθροίσεων και πρώτιστα κατά της Θείας Κοινωνίας. Η αρχική, και όπως αποδείχτηκε σύντομα, μοιραία σιωπή των θεσμικών εκκλησιαστικών παραγόντων δεν ήταν εν προκειμένω φρόνηση, αλλά απώλεια πολύτιμου χρόνου, ώστε έτσι να διαμορφωθεί έντεχνα και να γιγαντωθεί μια έντονα αντιεκκλησιολογική φοβική γνώμη στο ευρύ κοινό, που εξαπλώθηκε ταχύτερα και  από τον νέο ιό, αυτόν εδώ της Αποκάλυψης, με τα πολλά διαδήματα (κορώνες) στο κεφάλι του.

Οι περισσότεροι εκκλησιαστικοί ταγοί προέβαιναν απλά σε συστάσεις αμιγώς υγειονομικού ενδιαφέροντος επανακυκλοφορώντας φοβικά μηνύματα αρμοδιότητας άλλων φορέων περί αυτοπεριορισμού και προληπτικής υγιεινής, σε μια απέλπιδα, πλην απελπιστικά εμφανή στην κρατική εξουσία, προσπάθεια να εξευμενιστεί η κοινή γνώμη απέναντι σε οποιαδήποτε (πέραν πάσης επιστημονικής λογικής) εξαίρεση της Εκκλησίας από την επιβολή των περιοριστικών μέτρων διάδοσης του ιού. Πλείστοι Ιεράρχες έπεσαν στην παγίδα να δηλώσουν πρόθυμοι να τροποποιήσουν ή να περικόψουν δραματικά Εκκλησιαστικές Ακολουθίες με τρόπο που δεν έχει προηγούμενο στην Εκκλησιαστική Ιστορία, με την αφελή ιδέα ότι έστω έτσι θα διασφάλιζαν την έσχατη γραμμή άμυνας, τη συνέχιση της Θείας Ευχαριστίας.

Δεν έπαυαν βέβαια να δηλώνουν πλήρη υποταγή στις επιταγές της Επιστήμης, να υπογραμμίζουν ευπειθώς τον αμέριστο σεβασμό τους στα αρμόδια κρατικά όργανα λήψης αποφάσεων, μην αμελώντας να εκφράζουν συγχρόνως την ευγνωμοσύνη τους απέναντι στην «διακριτικότητα με την οποία η Πολιτεία εκφράζει τον σεβασμό της προς το θρησκευτικό αίσθημα των πιστών της Εκκλησίας μας» και καταληκτικά να δηλώνουν απόλυτη ετοιμότητα εναρμόνισης σε οποιαδήποτε επιπρόσθετα  έκτακτα μέτρα απαιτηθούν από τις αρμόδιες αρχές (φτωχοί αφελείς λευίτες!). Όλα αυτά στα πλαίσια «της κενωτικής και αγαπητικής διαθέσεως της Εκκλησίας μας και της βουλήσεώς Της να αγκαλιάσει το σύνολο των ανθρώπων που κατοικούν στην Πατρίδα μας» (οι οποίοι όμως στη συντριπτική τους πλειοψηφία βάση δημοσκοπήσεων, επιθυμούν το απόλυτο κλείσιμο των Ιερών Ναών κατά το χρονικό διάστημα της πανδημίας).

Έτσι, όπως ήταν αναμενόμενο, βάση της (κοινής) επιστημονικής λογικής, μέσα σε ελάχιστες μέρες όλη η Ελλάδα «αντιλήφθηκε» για πρώτη φορά και επισήμως ότι:
-Ο Ιερός Ναός δεν είναι πλέον Οίκος του Θεού, αλλά ιδιόρρυθμης αρχιτεκτονικής ντουβάρια.
-Το Εκκλησίασμα δεν είναι πλέον «κλήματα της αμπέλου, ης το σώμα ο Χριστός», αλλά φανατισμένοι υπερήλικες, υποψήφιες υγειονομικές βόμβες διασποράς βιολογικού ολέθρου.
-Το Αντίδωρο δεν είναι πλέον αγιασμένο, ούτε πολύ περισσότερο το ιερατικό χέρι που το προσφέρει, αλλά φορείς της θανατηφόρας ασθένειας –αμφότερα τα αποστρεφόμαστε λοιπόν μετά βδελυγμίας.
– Και αυτός ακόμη ο αέρας που αναπνέουμε πλέον, ειδικά εντός του Ναού δεν είναι αγιαστικός, αλλά μολυσμένος με θανατηφόρα μικροσταγονίδια (κάτι που βέβαια δεν ισχύει στα σουπερμάρκετ).
-Το Ποτήριον της Θείας Μεταλήψεως δεν είναι πλέον παρά ένα μεγάλο κρασοπότηρο με μουσκεμένα ψωμάκια. Οπότε η ποσόστωση του ποτού σε οινόπνευμα θα καθορίζει και τον βαθμό των αντισηπτικών του ιδιοτήτων. Αυτό μισο-ειρωνικά, μισο-βλάσφημα θα αποτελούσε και την έσχατη αμυντική γραμμή των συκοφαντών της Εκκλησίας σε περίπτωση που (-φευ- απεφεύχθη) δεν θα καθίστατο δυνατό να τεκμηριωθεί κάποιο κρούσμα μετάδοσης της ασθένειας από την Θεία Μετάληψη.
-Η  Αγία Λαβίδα δεν είναι πλέον, εις τύπον της Θεοτόκου, «η μυστική λαβίς η συλλαβούσα τον άνθρακαν Χριστόν», αλλά απλά ένα πολυχρησιμοποιημένο μεταλλικό κουταλάκι (αλίμονο και αν διαρρεύσει η αληθινή είδηση ότι τα δύο παραπάνω Ιερά Σκεύη δεν πλένονται ποτέ).
-Είναι ψεύτης Αυτός που είπε για τους πιστούς Του, ότι «καν θανάσιμον τι πίωσιν, ου μη αυτούς βλάψει» (Μρ  ιστ-18), ότι «ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ιω. στ, 53-54). Έτσι δεν χρειάζεται πλέον να λέμε «του πυρός μεταλαμβάνω, χόρτος ών και ξένον θαύμα …. ὁ πῦρ ὑπάρχων καὶ φλέγων ἀναξίους, μὴ δὴ καταφλέξῃς με, μὴ Πλαστουργέ μου …. Ἰδού, βαδίζω πρὸς θείαν κοινωνίαν· Πλαστουργέ, μὴ φλέξῃς με τῇ μετουσίᾳ· πῦρ γὰρ ὑπάρχεις τοὺς ἀναξίους φλέγον». Τελικά αυτό το νοητό πυρ δεν έχει ουδεμία αντισηπτική ισχύ, τουλάχιστον εναντίον της τρέχουσας απτής βιολογικής απειλής.
Όλα αυτά θα είναι στο εξής άτοπα, αφού η Θεία Κοινωνία δεν θα αντιμετωπίζεται πλέον (και για πρώτη φορά σε θεσμικό επίπεδο στην Ελλάδα) ως «Σώμα και Αίμα Χριστού», αλλά ως απλό κρασάκι μη δυνάμενο να προστατεύσει τους μεταλαμβάνοντες από μεταδοτικές νόσους. Η θέση αυτή είναι εμφανώς αντιεπιστημονική, εφόσον ουδέποτε ετέθη η δυνατότητα πειραματικής επιβεβαίωσης ή κατάρριψης της υπόθεσης περί του υγειονομικού κινδύνου που εγκυμονεί η Θεία Μετάληψη, παρά τα αμέτρητα καταγεγραμμένα περιστατικά που πιστοποιούν το αντίθετο. Οπότε η απόλυτα ορθολογική απόφαση της κρατικής εξουσίας που απαιτεί ex-officio «καθαρές» και όχι θολές θέσεις για την προστασία της δημόσιας υγείας αναστέλλει, όπως αναμενόταν (όχι μέχρι τέλος Μαρτίου, αλλά επ’ αόριστον, ας μην είμαστε αφελείς) κάθε ενδεχόμενο μελλοντικής μετάδοσης της Θεία Κοινωνίας.
Η ευθύνη της εκκλησιαστικής ιεραρχίας είναι δυστυχώς τεράστια, και οφείλουμε να το καταθέσουμε με γνήσιο υιικό πόνο, εν πλήρη επιγνώσει ότι για τον γράφοντα ισχύει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο το «εν αμαρτίαις συ εγεννήθης όλος, και συ διδάσκεις ημάς;» (Ιω θ’ 34), αλλά ικετεύω τους Αγίους Πατέρες, ως αληθείς ποιμένες «να μην εκβάλουν εμέ έξω» και να ακροαστούν τους στεναγμούς της οδύνης του χριστεπώνυμου πληρώματος.

Αντί λοιπόν να κληθούν εξ’ αρχής οι (όποιοι) πιστοί σε πνευματικό συναγερμό, σε μαζική και πυκνή συνάθροιση εντός των Ιερών Ναών, όπως συνέβη σε πλείστες ανάλογες (και υγειονομικές) κρίσεις του παρελθόντος, φοβήθηκε η σεπτή Ιεραρχία μας, όχι τις συνέπειες μιας εξαρχής ευθείας σύγκρουσης με την κρατική εξουσία (έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πόσο βαρύτερες θα ήταν οι συνέπειες από αυτές που υπέστη με την αυτοπαράδοσή της), αλλά την απουσία της εμπειρίας του θαύματος από την συλλογική ζωή όλων ημών των χλιαρών Νεοελλήνων.

Ποιος ιεράρχης θα τολμούσε λ.χ. να πει δημοσίως να κοινωνήσουμε όλοι εμείς οι πιστοί άφοβα αμέσως μετά από κάποιον που νοσεί από τον covid-19; Κι αυτό δεν είναι καν το δυσκολότερο, αν έχουν μείνει μέσα μας έστω κάποια ψήγματα πίστης ώστε να αποδεχτούμε το υπερ-φύσιν Μυστήριο που κατακλείεται στο Άγιο Δισκοπότηρο.

Σαφώς πιο δύσκολο είναι να επωμιστεί κάποιος τον προφητικό λόγο που οφείλει να έχει διαχρονικά η Εκκλησία, για να πει ότι δεν θα πεθάνει κανένας από όσους θα φιλήσουν περιπαθώς και μετ’ ευλαβείας το λείο γυαλί που καλύπτει την (όποια) Άγια Εικόνα εντός του Ναού, ούτε το χέρι του ιερέα, ούτε ακόμη αν βήξει ο διπλανός του, έστω κι αν είναι μολυσμένος. Διότι ενώ σε όλες τις αντίστοιχες μέχρι πρότινος περιστάσεις θα μεταφέραμε πράγματι τις συνήθεις νόσους, εδώ και μόνο εδώ, η φύση της απειλής θα έπρεπε να είχε διαγνωσθεί εξαρχής ως κατά βάση πνευματική, ώστε ακράδαντα να πιστεύουμε ότι η ομολογία της πίστεώς μας ως συμπαγές Εκκλησίασμα θα μας είχε διαφυλάξει αβλαβείς για να δοξασθεί το όνομα του Θεού μας. Άλλως δεν έχει νόημα ούτε η βιολογική μας ύπαρξη.
«Πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ ιη-8).
Μετά τα παραπάνω η Ιεραρχία ως θεσμικό όργανο (αυτο)παγιδεύτηκε στην τραγική θέση να αποδεχθεί νομοθετικά και εν τοις πράγμασι, ότι δεν υπάρχει πλέον τίποτε υπερβατικό στον χώρο της Εκκλησίας, ανεξαρτήτως της όποιας τυχόν αποκλίνουσας προσωπικής άποψης των μελών της. Μόνο ότι ερμηνεύεται με την λογική, τις αισθήσεις μας και την επιστήμη ισχύει κατά νόμον. Και τα σμήνη ακόμη των Αγγέλων των δορυφορούντων το Άγιο Βήμα εγκατέλειψαν τους ναούς μας, φοβούμενοι μην μολυνθούν και αυτοί, διότι ο ιός αυτός που κυκλοφορεί πλέον παντού μολύνει πρωτίστως τον νού και την ψυχή και όχι το σώμα. Ειδικά «Τω αγγέλω της εν Ελλαδι εκκλησίας γράψον», για να παραφράσουμε λιγάκι την Αποκάλυψη, «μνημόνευε ουν πόθεν πέπτωκας, και μετανόησον και τα πρώτα έργα ποίησον. ει δε μη, έρχομαι σοι ταχύ και κινήσω την λυχνίαν σου εκ του τόπου αυτής, εάν μη μετανοήσης». Αλλά έχουμε ελπίδα στον Θεό ότι θα συμπληρώσει με το «μηδέν φοβού α μέλλεις παθείν. ιδού δη μέλλει βαλείν ο  διάβολος εξ υμών εις φυλακήν ίνα πειρασθήτε, και έξετε θλίψιν ημέρας δέκα. γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής».
«Είναι πιθανό να κάνουμε Πάσχα μακριά από τις εκκλησίες» δήλωσε χθές ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Θεωρείστε το καλύτερα βέβαιο. Όπως βέβαιη θα είναι και η εκτόξευση του αριθμού των θυμάτων του λαού μας αν δεν μεταστραφούμε και δεν προσφύγουμε ως Έθνος μαζικά και εν μετανοία οδυρόμενοι, ως το «το απογεγαλακτισμένον επί την μητέρα αυτού», στους μαστούς της μητέρας Εκκλησίας. Στην κατηφόρα που φτάσαμε να ευχηθούμε η Θεοτόκος να μας καταδεχθεί να εορτάσουμε την ενιαύσιο χάρη της έστω και στο προαύλιο των Ναών μας. Διότι πλέον ας μην ελπίζει κανείς ότι η αυγουστιάτικη ζέστη θα νικήσει από μόνη της αυτόν τον συγκεκριμένο τύπο ιού. Ο νοών νοείτω.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΖΑΦΕΙΡΑΚΗΣ
ΙΑΤΡΟΣ

ΠΗΓΗ.ΠΡΟΜΑΧΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΗΣΥΧΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΙΟΥ COVID-19  ( ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ)

 

 

Ἡ Ἀνθρωπότητα βουλιάζει. Σάλος καί ἀπορία τήν διακατέχει. Ἀναζητώντας τό νόημα γιά τίς συμπεριφορές τῶν κατεχόντων τίς ἐξουσίες τοῦ κόσμου τούτου, σύμφωνα καί μέ τά λεγόμενά τους, διαπιστώνεται σύγχυση καί ἀμηχανία. Ἀμφιβάλλουν γιά αὐτά πού λέγουν καί γιά τό τί διαβεβαιώνουν τούς ἀνθρώπους.Ἐντούτοις τό πράγμα εἶναι τόσο ἁπλό ὅσο καί ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ.

Ἡ συνεκτική καί δημιουργική σοφία καί δύναμις τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ Χριστός, μέ ἀγαπάει εἰς τέλος. Μέ γνωρίζει μέ τό ὄνομά μου. Μέ προσκαλεῖ ὡς φίλος πρός φίλο. Καινή γλῶσσα, διαθήκη πάντοτε νέα, αἰώνια, πού καταργεῖται τό παλιό, τό σάπιο. Ἔτσι κατανοῶ στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπο, ἐν χάριτι Χριστοῦ, τό ἑξῆς ἐκπληκτικόν: «Ὅταν ἀσθενῶ, τότε εἶμαι δυνατός». Ἄλλη νοοτροπία ὁ κόσμος. Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός, τά παραδίδει ὅλα στόν μόνον καί μοναδικόν ἀληθινόν Τριαδικόν Θεόν· καί ὅν ἀπέστειλεν Μεσσίαν, Σωτῆρα, Ἰησοῦν Χριστόν. Καί ἐξηγούμαστε:Τί ἀναφέρει ἡ πράξις νομοθετικοῦ περιεχομένου πού ψηφίστηκε στήν ὀρθόδοξη Ἑλληνική Βουλή; Ἀπαγόρευση, σέ περίπτωση πανδημίας τοῦ κορονοϊοῦ, σύν τοῖς .ἄλλοις καί τῶν θρησκευτικῶν συνάξεων. Τουτέστιν καί αὐτῆς τῆς ἀληθινῆς λογικῆς λατρείας τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τῆς Θ. Εὐχαριστίας. Ἐμμέσως πλήν σαφῶς, τό ὑπονοοῦν. Μετροῦν τίς ἀντιδράσεις. Θά ὑπάρξει ὁμολογία τῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν, ἀρχόντων καί λαϊκῶν; Μέ σεβασμό στίς ἀρχές καί ἐξουσίες πού ὁ Θεός ἐπιτρέπει, σᾶς λέμε: Οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου τούτου, οἱ αἱρέσεις, τά σχίσματα, ὅσοι δηλαδή βρίσκονται ἐκτός τῆς γνώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἔχουν δώσει ἤδη ἐντολή στούς ἀκολουθοῦντας αὐτούς νά ἀπέχουν καί ἀπέχουν ἀπό ὅλες τίς θρησκευτικές ἐκδηλώσεις, συγκεντρώσεις καί φιέστες, ἐπειδή ἁπλούστατα φοβοῦνται. Φοβοῦνται διότι ἀμφιβάλλουν ἤ δέν πιστεύουν παντελῶς ὅτι βρίσκονται στή σφαίρα τῆς Ἀλήθειας στή σκέπη τοῦ  ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τρομοκρατημένοι κρύβονται καί ἀπομονώνονται.

Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἐντούτοις δέν συμμεριζόμαστε αὐτή τήν κοσμική νοοτροπία. Πολύ ἁπλά, δέν φοβόμαστε καί θά συνεχίσουμε τήν ἀληθινή λατρεία τοῦ Ἀληθινοῦ Θεοῦ καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐξ ἀπόψεως ὅτι γνωρίζουμε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, ὅτι ἡ λατρεία μας καί ἡ ἐκκλησία μας καί ὁ Θεός μας εἶναι ἡ μοναδική ἀλήθεια καί ἡ μοναδική πηγή σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων. Κοινωνοῦντες τό μυστήριο τῆς Θ.Εὐχαριστίας, ἤτοι τό πανάγιον Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Σωτῆρος μας, γλυκυτάτου Ἰησοῦ Χριστοῦ, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα χωρίς καμία διακοπή, δέν ὑπῆρξε οὔτε θά ὑπάρξει φόβος μετάδοσης ἀσθενειῶν ἀπό ὅποιες πανδημίες ἀνεφάνησαν ἤ θά φανοῦν στό μέλλον ἀνά τόν κόσμον.

Ἀληθινά ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, Ἰησοῦς Χριστός, μέ τό πανάχραντον Σῶμα καί πάντιμον Αἷμα Του, «λάβετε φάγετε· τοῦτο ἐστι τό σῶμα μου·», «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμα μου»,[1] ὄντως παρών ὁ Μεσσίας,  καθαίρει τόν κοινωνοῦντα πιστό ἀπό κάθε ἀσθένεια, ψυχική καί σωματική, ἀπαλλάσσοντάς τον καί ἀπό κάθε ἁμαρτία, ὁδηγώντας τούς μετέχοντας σέ πορεία ἀνύψωσης καί γνώσης τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, σέ ἄφατον οὐράνιον κάλλος, αἰωνίου ζωῆς καί ἀϊδιότητας.Ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς μᾶς βεβαιώνει: «εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἐάν μή φάγητε τήν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό αἷμα,οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς. ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον, καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. ἡ γάρ σάρξ μου ἀληθῶς ἑστι βρῶσις, καί τό αἷμα μου ἀληθῶς ἐστι πόσις. ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἐν ἐμοί μένει, κἀγώ ἐν αὐτῷ. καθώς ἀπέστειλέ με ὁ ζῶν πατήρ κἀγώ ζῶ διά τόν πατέρα, καί ὁ τρώγων με κἀκεῖνος ζήσεται δι’ἐμέ».[2] Αὐτό ἀκριβῶς τό σωτηριῶδες μήνυμα ζητοῦν νά γκρεμίσουν ἤ νά ραγίσουν ἔστω, οἱ ἐχθροί  τοῦ Φωτός, τῆς Ἀλήθειας καί τῆς Δικαιοσύνης.Ἡ ἐκκλησία, ὡς Σῶμα Χριστοῦ[3], ἀποδεικνύεται ἔτσι ἡ θεανθρώπινη ἄκτιστος μήτρα ὅπου φανερώνεται ἐμπειρικά ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ σέ κάθε πλάσμα του –τόν ἄνθρωπο-πού λατρεύει καί πιστεύει, τόν Ἰησοῦν, ὡς τόν μόνον Μεσσία τοῦ κόσμου καθιστώντας τά τέκνα τοῦ Θεοῦ, διά Ἰησοῦ Χριστοῦ, Βασίλειον Ἱεράτευμα, Ἔθνος Ἅγιον.

Δέν εἶναι ἀπορίας ἄξιον, τό γεγονός ὅτι οἱ λαοί τῆς γῆς, ἀναζητοῦν καί θέλουν νά πάρουν τό ἀληθινό φῶς τῆς γνώσεως τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ἀπό ἐμᾶς τούς ὀρθοδόξους ἀπό τήν ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, ἐμεῖς δέ θυσιαστικά ἀνταποκρινόμαστε. Ἦρθε λοιπόν τώρα, μέ τόν κορονοϊό, ἡ μοναδική εὐκαιρία νά φανερωθεῖ παγκοσμίως ἡ ἀλήθεια περί τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ καί νά ἐκπληρωθεῖ στό ἀκέραιον ὁ λόγος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, πού εἶπε στό δεῖπνο: «Ἀνάγκασον εἰσελθεῖν ἴνα γεμισθεῖ ὁ οἶκος μου» πού αὐτό σημαίνει κατά τούς Πατέρες: «Ἄνθρωποι ἐμποδῆστε λίγο τό θέλημά σας, τό σαρκικό σας φρόνημα, μετριάστε λιγάκι τό ἐγώ καί σκεφτεῖτε τό ἐσύ. Μήν ἀρνῆστε τόν ἀληθινό Θεό βάζοντας στή θέση του ψευτοθεούς καί ψευτοείδωλα. Εἴμαστε πλασμένοι ἀπό τόν Θεό κατ’εἰκόνα μέ προορισμό τό καθ’ὁμοίωσιν.

Εἴθε νά προσέλθουμε ὁμοθυμαδόν, ὁλόκληρος ὁ κόσμος διά τοῦ ἁγίου ὀρθοδόξου βαπτίσματος, στήν ἁγία ὀρθόδοξη ἐκκλησία, στήν ἁγία ὀρθόδοξη κολυμβήθρα, πού εἶναι ἡ μοναδική κιβωτός σωτηρίας. Ἡ δοκιμασία τοῦ κορονοϊοῦ ἄς ἀνοίξει τούς ὁφθαλμούς τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, νά δοῦμε ἐπιτέλους καί νά ἀγαπήσουμε τήν ἀλήθεια. Οἱ ἀποδείξεις εἶναι πλέον ἐνώπιον μας. Τό αὐτεξούσιον καί τό λογικόν, τό ἀρχικόν καί τό βασιλικόν, τά χαρίσματα αὐτά τοῦ Θεοῦ πρός ὅλους, ἄς γίνουν ἀφορμή καί ἀρχή σωτηρίας εἰς πάντας ἡμᾶς.

Γένοιτο Κύριε. Ἀμήν.

Οἱ ἀποδείξεις, γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές ἔπονται στό ὑστερόγραφο.

Ὑστερόγραφο:

  1. Ἡ θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν: «Καί ἐγένετο ἐν τῷ πορεύεσθαι αὐτόν εἰς Ἱερουσαλήμ καί αὐτός διήρχετο διά μέσου Σαμαρείας καί Γαλιλαίας. καί εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροί ἄντρες, οἵ ἔστησαν πόρρωθεν, καί αὐτοί ἦραν φωνήν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. καί ἰδών εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτούς τοῖς ἱερεῦσι. καί ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτούς ἐκαθαρίσθησαν. Κατ.Λουκ.(ιζ’,11-14).
  2. Διάσωση τῆς νήσου Κερκύρας ἀπό τήν φοβερή ἐπιδημία τῆς πανώλης ἀπό τόν Ἅγιο Σπυρίδωνα. Σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές πηγές ἡ θανατηφόρος ἀρρώστια τῆς πανώλης μεταδόθηκε ἀπό ἕνα πλοῖο προερχόμενο ἀπό τήν Ἰταλία πού ἔφτασε  στήν Κέρκυρα τό 1629.  Ἄνδρες καί γυναῖκες, νέοι καί γέροι, πλούσιοι καί φτωχοί, προσβάλλονταν καθημερινά καί σέ λίγο τό μόνο πού κινοῦνταν  ἦταν τά κάρα πού μετέφεραν τά πτώματα ἔξω ἀπό τήν πόλη. Σ’ αὐτή τήν κοσμογονική συμφορά ὁ πιστός καί πονεμένος λαός παρά τίς συστάσεις τῶν γιατρῶν νά ἀποφεύγει τόν συνωστισμό, τολμᾶ καί σπεύδει νά κατακλύσει τόν ἱερό ναό τοῦ Ἁγίου καί μέ συντριβή ψυχῆς καί δάκρυα καυτά νά ζητήσει τήν μεσιτεία του. Ἡ ἀπάντηση δέν ἄργησε νά φανεῖ. Τά κρούσματα μέρα μέ τή μέρα ἐλαττώθηκαν καί σταμάτησαν τελείως τήν Κυριακή τῶν Βαΐων τοῦ 1630. Ἀπό τότε γίνεται κάθε χρόνο τήν Κυριακή τῶν Βαΐων ἡ μεγαλύτερη σέ διάρκεια λιτανεία ἀπ’ ὅλες τίς ἄλλες, παρουσίᾳ τῆς πολιτικῆς καί πολιτειακῆς ἡγεσίας τῆς χώρας καθώς καί τῶν ἀρχῶν καί φιλαρμονικῶν τῆς νήσου Κερκύρας.
  3. Διάσωση τῶν κατοίκων τοῦ Πύργου Ἡλείας ἀπό τήν φοβερή ἐπιδημία πανώλης τό 1860 ἀπό τόν Ἅγ. Χαράλαμπο. Ἡ νόσος αὐτή ἐξαλείφθηκε ἀπό τόν Ἅγ.Χαράλαμπο μετά ἀπό θερμή προσευχή πρός αὐτόν καί παράκληση.[4]

Πάμπολα ἄλλα σημεῖα ἰάσεων ἀνίατων ἀσθενειῶν καί λοιμωδῶν νόσων ἀναφέρονται  καί καταγράφονται ἀπό αὐτόπτες καί αὐτήκοους μάρτυρες(ἐπιστήμονες τῆς ΝΑΣΑ, ἀκαδημαϊκούς, γιατρούς ἕως  καί ἀπλούς χωρικούς) στή γνωριμία τους μέ τούς σύγχρονους Ἁγίους τῶν ἡμερῶν μας, Ἅγ.Παΐσιο, Ἅγ. Πορφύριο, Ἁγ.Ἰάκωβο Εὐβοίας, Ἅγ.Ἐφραίμ Κατουνακιώτη, πατέρα Εὐμένιο Σαριδάκη, οἱ ὁποῖοι ζήτησαν τήν βοήθειά τους καί ἔλαβαν τήν ἴαση καί τήν λύση δυσνόητων -κατ’ ἀνθρωπον- προβλημάτων τους.

 

Τέλος καί  Δόξα τῷ Θεῷ, Ἰησοῦ Χριστῷ.

 

 

[1] Θεἰα Λειτουργἰα Ἁγ. Ἰωἀννου τοῦ Χρισοστὀμου

[2] Κατ. Ἰαάν.,Κεφ.στ’,Στίχ.53-57

[3] Κολας., Κεφ. Α’,Στίχ.18,24

[4] Λαμπρή ἑορταστική ἀνάμνηση τοῦ θαύματος κάθε χρόνο στήν γιορτή του Ἁγ. Χαραλάμπους.

«…Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.

«…Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο…Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα…»

Αποτέλεσμα εικόνας για Αποτέφρωση
Κύριε διευθυντάΕίμαι μια μοναχή της Ιεράς Μονής Οσίου Παταπίου, που επί 55 χρόνια της πολύτιμης ζωής μου αφιέρωσα για να ζήσω μια άλλη ποιότητα ζωής. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα, ο Θεός γνωρίζει – όμως, έχω μέσα μου μια πληρότητα για ό,τι προσπάθησα.

Με έκπληξη είδα στο «Κ» της κυριακάτικης «Καθημερινής», 13ης Οκτωβρίου, αφιέρωμα, και με εξώφυλλο μάλιστα, στο «αρχιτεκτονικό θαύμα» όπως το αποκαλείτε του πρώτου αποτεφρωτηρίου στην Ελλάδα.
Είσθε ένας αξιοπρεπής δημοσιογράφος, με παιδεία και σας ερωτώ:
Αυτό είναι το πολιτιστικό αποκορύφωμα του ανθρωπίνου προσώπου ή ο εξευτελισμός; 
Το σώμα του ανθρώπου δεν είναι βιομηχανικό κατάλοιπο, που το φτιαρίζεις σαν απόβλητο.
Ο άνθρωπος είναι, αν το πιστεύετε, «εικόνα και ομοίωσις Θεού» και αξίζει τιμής, σεβασμού και αξιοπρέπειας, ακόμη και στον θάνατό του. 
Πηγαίνετε στα ενδότερα του «κοσμήματος» να φρίξετε με την όλη διαδικασία και να φτύσετε ακόμη και το νερό που πίνετε. 
Ακόμη και το σκυλί σου το θάβεις στην άκρη του κήπου σου, και έχεις γι’ αυτό δύο δάκρυα.
Λυπηθήκατε τις κάποιες χιλιάδες που ξοδεύουν κάποιοι γι’ αυτήν την απεχθή διαδικασία αναζητώντας την αλλού.
Δεν άκουσα να λυπάται κανείς για τα εκατομμύρια που δίδονται στις εκτρώσεις, στην κραιπάλη, στα ναρκωτικά, στα «καλλυντικά», στη μόδα, στους οίκους ανοχής, στους πολέμους, στην προσφυγιά, στις σφαγές, στις βρώμικες συναλλαγές, στην προσπάθεια κάποιων ισχυρών, για να είναι πιο δυστυχισμένος ο κόσμος.
Τι υποκρισία! Οχι δική σας, αλλά αυτής της παραπαίουσας κοινωνίας στη δύστυχη Ελλάδα όπως την κατήντησαν σήμερα.
Μια χώρα χωρίς παιδεία, χωρίς ηθικές αξίες, χωρίς ιδανικά.
Ο,τι διεστραμμένο και ανώμαλο είναι πρόοδος στους «καθυστερημένους» Ελληνες χωρίς Θεό, και κανείς δεν διαμαρτύρεται, ούτε προσμετράει το κόστος· η βία και η αναρχία είναι δημοκρατία και ο άκρατος υλισμός θεότης, στο τίποτα της υπάρξεώς μας.
Δεν με ενοχλεί τόσο η άποψίς τους, αν και αποκρουστική, ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος και εκφράζει τον ψυχισμό του, υγιή ή αρρωστημένο, με τις πράξεις του.
Με ενοχλεί η άποψις, ότι ήμασταν οπισθοδρομικοί και ξαφνικά, επιτέλους, προοδεύσαμε και γίναμε πολιτισμένοι.
Υπάρχουν στη χώρα μας δύο κάστες πολιτών: οι προοδευτικοί κουλτουριάρηδες, που δικαιούνται επιδεικτικής απόψεως στα μέσα ενημερώσεως, και τα ταπεινά «υπόλοιπα επικρατείας», που κάνουν το «λάθος» να κάνουν τον σταυρό τους.
Μην ξαναπάει κανείς στο Αουσβιτς, ούτε πουθενά αλλού για να θυμώσει και να «φρίξει» με τα κρεματόρια των ναζί.
Σε 70 χιλιόμετρα μόνο, μπορεί να διαβάσει τη «φρικτή» ιστορία της ανθρωπότητος και να «μισήσει» τα θηρία που την κατέφαγαν.
Μόνο 70 χιλιόμετρα τζάμπα!
Αλλά εκεί στη Ριτσώνα δεν είναι Αουσβιτς, είναι «πολιτισμός» στο αρχιτεκτονικό αυτό θαύμα, δεν είναι ναζί, έχει και αναψυκτήριο, να ξεχάσουν τον πόνο τους, και τον εαυτό τους τον ίδιο, αφού ξεφορτώθηκαν πανεύκολα τον νεκρό, δεν λερώθηκαν καν να σκύψουν στον τάφο του. Θλίψις, οργή, απέχθεια για το πώς κατήντησε το έσωθεν του Ελληνα.
Ο Χριστός αργεί!
Δεν χωράει στη ζωή μας, μας καθυστερεί από την κούφια καθημερινότητά μας.
Ο Χριστός και η Εκκλησία του δεν αναζητεί πελάτες.
Αγάπη αποζητεί από καθαρή καρδιά, «ότι αυτός πρώτος ηγάπησε τον κόσμον».
Σας ζητώ συγγνώμη και ευχαριστώ για τη δημοσίευση της επιστολής μου.
Δεν είναι οργή.
Είναι θλίψις γι’ αυτήν τη θολωμένη, δύστυχη Ελλάδα, που χαίρεται μόνο γιατί έμεινε στον «πολιτισμό» του ευρώ!

ΙΟΥΣΤΙΝΑ, Μοναχή

Πηγή: Ἐπιστολή στὴν ἐφημερίδα Καθημερινή τῆς 6/11/2019