Τα πνευματικά ελλείμματα της πολιτικής και των πολιτικών

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ 

 

Εκείνος που δηλώνει ότι θέλει να είναι πολιτικός εκπρόσωπος του λαού σημαίνει ότι είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τα ίδια συμφέροντα και να κάνει θυσίες για τον λαό.

Σημαίνει ότι αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει στους άλλους τον εαυτό του, τον λόγο του, τον κόπο του, τον χρόνο του, τα πνευματικά και σωματικά του προσόντα, ολόκληρη τη ζωή του, την αγάπη, το ενδιαφέρον του, τις αρετές που διαθέτει, για να βοηθήσει την κοινότητα που θέλει να εκπροσωπήσει.

Σημαίνει επίσης ότι νοιάζεται τους άλλους,  λυπάται και πονάει για τη διαιώνιση των προβλημάτων τους και αισθάνεται την ανάγκη να γίνει ένας νέος Κυρηναίος για να σηκώσει ένα μέρους του βάρους του Σταυρού που σηκώνει έκαστος πολίτης, προσφέροντας λύσεις και ταυτόχρονα ψυχική χαρά, ικανοποίηση και ευφορία  σε όσους τη στερούνται.

Με άλλα λόγια, όλοι χαίρονται για την απόφαση που παίρνει ένας άνθρωπος να μπει ή να συνεχίσει στον στίβο της πολιτικής, διότι την ερμηνεύουν, ως απόφαση προσφοράς στη βελτίωση του κοινού για όλους επιπέδου ζωής, τον ίδιο δε ως πνευματικό και χαρισματικό άνθρωπο, επειδή θεωρούν ότι υπερβαίνει το ατομικό έναντι του συλλογικού συμφέροντος.

Προϋπόθεση ενός πνευματικού πολιτικού είναι να γνωρίζει και να σέβεται αυτούς που εκπροσωπεί, τα πιστεύω τους,  τις οντολογικές τους δομές, τις ανάγκες και τις προσδοκίες τους. Στο πλαίσιο της τήρησης αυτών των κανόνων είναι να εκλαμβάνει και να υπηρετεί τους Έλληνες πολίτες όπως είναι, με την πίστη και τον πολιτισμό που έχουν, με τις αρετές που πιστεύουν και ακολουθούν, με την αφοσίωσή τους στα εθνικά, ηθικά, πολιτισμικά, οικογενειακά και προσωπικά σύμβολα.

Ο βουλευτής, άλλωστε, αναλαμβάνει την ευθύνη να τηρεί τους κανόνες που έχει ήδη θέσει η δημοκρατική πολιτεία. Γι’ αυτό, μάλιστα, πριν αναλάβει τις υποχρεώσεις και το έργο του, ορκίζεται «να είναι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούει στο Σύνταγμα και τους Νόμους και να εκπληρώνει ευσυνείδητα τα καθήκοντά του».

Κανείς πολίτης δεν ελπίζει ότι ένας ευσυνείδητος πολιτικός επιδιώκει να εκλεγεί για να ανατρέψει στη συνέχεια τα πνευματικά  πιστεύω του λαού που τον εμπιστεύτηκε ή να μην εφαρμόσει τα λοιπά καθήκοντα που αναλαμβάνει, ως προς τη νομοθεσία, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια, προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του για χρηστή και δημοκρατική διοίκηση έναντι του λαού που εκπροσωπεί. Δυστυχώς, όμως, πολύ συχνά παρατηρούμε ανατροπές, που γίνονται από επίορκους και αναξιοπρεπείς πολιτικούς, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο λαός με την ψήφο τους. Ένα σημείο από εκείνα που προβληματίζουν κάθε πολίτη είναι ο τρόπος ανάγνωσης και χειρισμού των προς επίλυση προβλημάτων, από την πλευρά των πολιτικών.

Παρατηρούμε, για παράδειγμα, ότι, συνήθως, αυτά που συζητούνται καθημερινά είναι τα προβλήματα της οικονομίας (ανεργία, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, μισθοί, φορολογία κ. ά.), που προσδιορίζονται ως οικονομική κρίση. Όλες οι συζητήσεις, οι αναλύσεις και οι διαξιφισμοί   διεξάγονται γύρω από τους οικονομικούς δείκτες και τα μέτρα για την οικονομία.

Έτσι, δεν υπάρχει καμιά σοβαρή αναφορά ή ανάλυση για τα αίτια και τους λόγους που δημιουργούν αυτά τα προβλήματα, για τις πνευματικές, ηθικές και κοινωνικές δομές που προσανατολίζουν κάποιους πολιτικούς σε αποφάσεις, προθέσεις και πράξεις οι οποίες οδηγούν σε δυσμενείς για τον λαό οικονομικές συνέπειες, φθορές και διαφθορές καταλήγοντας σταδιακά στη διόγκωση και διαιώνιση των οικονομικών δεικτών και προβλημάτων.

Με άλλα λόγια, η οικονομική κρίση δεν είναι αυτοφυής, δεν δημιουργείται από μόνη της, αλλά από πράξεις ανθρώπων, που δεν τηρούν τόσο τις συνταγματικές διατάξεις όσο και τους πνευματικούς και κοινωνικούς νόμους και κανόνες που έχουν ορκιστεί ότι θα τηρούν ευσυνείδητα.

Αποτελεί δηλαδή συνέπεια της πνευματικής πτώσης και της ασυνειδησίας κάποιων επίορκων πολιτικών. Με βάση τα ανωτέρω, η αποσύνδεση της οικονομικής κρίσης από την πνευματική και ηθικοκοινωνική δομή της ανθρώπινης ύπαρξης και δράσης δείχνει ότι αποδεχόμαστε πως ο άνθρωπος είναι ένα αυτονομημένο και αποπνευματοποιημένο οικονομικό ον (Homo Economikus).

Εάν όμως θεωρούμε ή ότι η κρίση είναι αποκλειστικά οικονομική, ενώ στην ουσία δεν είναι, τότε οι αποκλειστικά οικονομικού περιεχομένου λύσεις που προτείνονται για την έξοδο από την κρίση, δεν πρόκειται να ευδοκιμήσουν, διότι δεν έχουν ως αφετηρία την επίλυση των κατ’ εξοχήν και κύριων λόγων που προκάλεσαν την κρίση, που είναι καθαρά πνευματικοί, ηθικοί και κοινωνικοί.

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι, όντως, τα  καθημερινά προβλήματα, που φαίνονται και απασχολούν έντονα τη ζωή των Ελλήνων πολιτών, είναι κυρίως οικονομικά.

Οι κύριοι λόγοι, όμως, που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν τη χώρα στην κρίση, δεν είναι αυτοί που φαίνονται, αλλά αυτοί που δεν φαίνονται και έχουν άμεση σχέση με την πνευματική, ηθική και κοινωνική πτώχευση των ανθρώπων του τόπου μας και κυρίως των «δοκούντων στύλοι είναι» πολιτικών.

Γι’ αυτό χρήσιμο και εποικοδομητικό είναι να διερωτηθούν κάποιοι, μήπως οδηγήθηκε η χώρα στην άθλια αυτή οικονομική κατάσταση, από την παραβίαση των πνευματικών νόμων και κανόνων οι οποίοι, ωστόσο, υπάρχουν, ακόμη και όταν κάποιοι από τους υπεύθυνους πολιτικούς τους αρνούνται ή τους παραβαίνουν;

Οι πνευματικοί αυτοί κανόνες εμπνέονται και απορρέουν μέσα από την  πνευματική, θρησκευτική, πολιτισμική και κοινωνική παράδοση του τόπου μας και προσφέρουν σε όλους, όσους θέλουν να τους ακολουθούν, τα κριτήρια και τις εμπειρίες για να μπορούν να ερμηνεύουν τα γεγονότα.

Έτσι, είναι σαφές ότι για να είναι κάποιος πολιτικός συνεπής, ευσυνείδητος και αποτελεσματικός είναι ανάγκη, πρώτα από όλα, να είναι πνευματικός άνθρωπος και να έχει πνευματική διάκριση, για να μπορεί να βλέπει, να θεωρεί και να διατηρεί αρμονικά ισορροπημένη την ψυχή με το σώμα, το πνεύμα με την ύλη, τα υλικά με τα πνευματικά και να μην δέχεται την καταστροφική αποσύνδεσή τους.

Οι αρετές δεν αποτελούν υλικά, αλλά πνευματικά αγαθά. Για να είναι κάποιος ενάρετος άνθρωπος και ωφέλιμος συνάνθρωπος, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά να δεχθεί τα άνωθεν χορηγούμενα πνευματικά αγαθά του Αγίου Πνεύματος, που είναι τα μόνα, που ωθούν και οδηγούν τον κάθε άνθρωπο σε σκέψεις, επιθυμίες και πράξεις αληθινής αγάπης και προσφοράς στους άλλους.

Διότι στον ελληνορθόδοξο πολιτισμό, μόνον ο άνθρωπος που έχει Πνεύμα Θεού, που βρίσκεται σε μια θεανθρώπινη πορεία ζωής, μπορεί να είναι υγιής πνευματικά και ενάρετος στη συμπεριφορά του άνθρωπος.

Άλλωστε, το πρότυπο του τέλειου ανθρώπου το έδωσε στην ανθρωπότητα ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, διότι Εκείνος είναι ο αληθινός Θεός, ο οποίος ήλθε στον κόσμο, ως άνθρωπος, μένοντας, ταυτόχρονα Θεός, φανερώνοντας έτσι, στην πράξη, τόσο τον το μυστήριο του αληθινού Θεού, όσο και το μυστήριο του αληθινού και τέλειου ανθρώπου.

Έλληνες πολιτικοί, που αρνούνται τον αληθινό Θεό και δηλώνουν άθεοι, είναι ελεύθεροι να το κάνουν, αλλά είναι βέβαιο –και το είδαμε και το βιώσαμε- ότι, λόγω ιδεοληψίας, αρνούμενοι το πνεύμα του Θεού, αρνούνται ταυτόχρονα και το πνεύμα που οδηγεί στον αληθινό, πνευματικό και κοινωνικό άνθρωπο και συνάνθρωπο. Τέτοιοι πολιτικοί, μάλιστα, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούν, να αποφασίσουν και να εφαρμόσουν λύσεις ενάρετες, σωστές και σωτήριες για τα όποια προβλήματα του λαού.

Ορθόδοξη Αλήθεια, 03.07.2019

πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com

Advertisements

Ο βαθύπλουτος Έλληνας που ζούσε σαν ασκητής και τα έδωσε όλα στην πατρίδα του

Ζώης Καπλάνης, ο «Πικροζώης» των Ιωαννίνων που έγινε «Γλυκοζώης» ολόκληρης της Ελλάδας


Ο βαθύπλουτος Έλληνας που ζούσε σαν ασκητής και τα έδωσε όλα στην πατρίδα του

Πάνω στην ταφόπλακα του Καπλάνη μέσα στο κοιμητήριο ρωσικού μοναστηριού της Μόσχας, κάποιος χάραξε μια επιτύμβια επιγραφή.

Παρά την τραχιά γλώσσα και τους προχειρογραμμένους δεκαπεντασύλλαβους, ένα από τα δίστιχα παρέχει μια καλή εικόνα για το ποιος ήταν ο Καπλάνης: «Όλην του την κατάσταση έθυσε μ’ ευκαρδίαν / για φωτισμό Πατρίδος του και για φιλοπτωχίαν».

Ο ελληνικός λαός το έλεγε βέβαια καλύτερα και πιο απλά: «όλα για τους άλλους, τίποτα για τον εαυτό του».

Όλα αυτά για ένα ορφανό από ξεχασμένο χωριό των Ιωαννίνων που τόσο αλύπητα το είχε χτυπήσει η μοίρα που όλοι το φώναζαν «Πικροζώη». Ο Ζώης όμως μεγάλωσε και έγινε πλούσιος στο εξωτερικό, στο Βουκουρέστι και τη Μόσχα, αν και δεν ξέχασε ποτέ την πατρίδα του που στέναζε κάτω από τον τούρκικο ζυγό.

Κι έτσι χάρισε πρόθυμα τους κόπους μιας ζωής για να αλλάξει λίγο το πρόσωπο της Ελλάδας, σε μια εποχή μάλιστα (πριν από την απελευθέρωση) που ο όρος «εθνικός ευεργέτης» ήταν ακόμα άγνωστος.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα που πρέπει να ειπωθεί για τον «ερημίτη της Μόσχας», όπως τον φώναζαν πια για τον ασκητικό του βίο, μιας και κάθε δεκάρα που είχε βγάλει έπρεπε τώρα να πάει στην Ελλάδα. Ό,τι έκανε, δεν το έκανε για οικονομικά παιχνίδια ή ακόμα και την υστεροφημία του, καθώς όπως θα δούμε τέτοια θέματα δεν τον απασχόλησαν ποτέ.

Ήταν ο άδολος πατριωτισμός του και η αγνή αγάπη του για την Ελλάδα και την ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Γιάννενα, που τον ώθησαν να δώσει τα πάντα για την εκπαίδευση των Ελληνόπουλων και τον φωτισμό του γένους. Ορφανός από παιδί και «ιδεολόγος άγαμος» αργότερα, σαν το πρότυπό του τους Ζωσιμάδες, ο Καπλάνης μετατράπηκε σε αυθεντικό σύμβολο εθνεγερσίας για τους υπόδουλους Ηπειρώτες και όχι μόνο, μιας και ο ίδιος καταφρονούσε τον πλούτο και ζούσε σαν ασκητής!

Υπόδειγμα εθνικής προσφοράς, τόσο το όνομα όσο και οι ευεργεσίες του έμειναν θρυλικά στα χρόνια που ακολούθησαν, καθώς προέρχονταν όλα από τον «Πικροζώη» που τόσο τον είχε καταραστεί η ζωή στα μικράτα του. Ήταν προφανώς αυτές οι κακουχίες του βίου του, σε συνδυασμό με τον πλουτισμό του μετά κόπων και βασάνων, που του δημιούργησαν συναισθήματα βαθιάς και ανιδιοτελούς προσφοράς τόσο στο ελληνικό έθνος όσο όμως και σε κάθε συνάνθρωπο.

Ο Καπλάνης ανήκει στην κατηγορία των πρωτοπόρων εθνικών ευεργετών, μιας και έδρασε και πέθανε πριν από την Επανάσταση του 1821. Ήταν μάλιστα ο πρώτος που του απονεμήθηκε επισήμως ο χαρακτηρισμός του «εθνικού ευεργέτη» και για τον Καπλάνη ήταν απόλυτα ταιριαστό, καθώς τόσο η επιχειρηματική ηθική του όσο και η φιλανθρωπική του πορεία δύσκολα θα βρουν όμοιό τους στο διηνεκές. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που πλούτισε κυριολεκτικά με τον σταυρό στο χέρι και δώριζε τεράστια ποσά μόνο για το καλό του τόπου και του ανθρώπου.

Η Καπλάνειος Σχολή στα Γιάννενα παραμένει το μεγαλύτερό του έργο, αν και η δράση του δεν εξαντλείται μόνο στην ιδιαίτερη πατρίδα του, αγγίζοντας πολλές ακόμα ελληνικές πόλεις, ακόμα και τη Ρωσία.

Όταν το 2007 καθιερώθηκε από την πολιτεία να γίνει η 30ή Σεπτεμβρίου η Ημέρα Μνήμης των Εθνικών Ευεργετών, όλοι θυμήθηκαν αβίαστα τον Ζωή Καπλάνη, που οι παλιότεροι τον μνημόνευαν ακόμα από τα αναγνωστικά του Δημοτικού…

Πρώτα χρόνια

kaplanjisissesef1

Ο Ζώης Καπλάνης γεννιέται το 1736 στο Γραμμένο της Ηπείρου, με τη μοίρα να του δείχνει από νωρίς το σκληρό της πρόσωπο: στα τέσσερα ορφανεύει από μητέρα και σύντομα θα βρεθεί στα χέρια της μητριάς, μιας και ο ξαναπαντρεμένος πατέρας χάθηκε κι αυτός. Πριν φύγει βέβαια από τον κόσμο, ο μορφωμένος Κωνσταντίνος Καπλάνης μαθαίνει στον γιο του λίγα γράμματα.

Ο Ζώης έχει τώρα να συντηρήσει και τον εαυτό του και τη μητριά, χωρίς γρόσι στην τσέπη. Κι έτσι καθημερινά φορτώνει το γαϊδουράκι με καυσόξυλα και κατεβαίνει στην αγορά των Ιωαννίνων, πουλώντας την πραμάτεια του. Παρά τη φτώχεια και την εξαθλίωση, ο μικρός είναι πραγματικός οικονόμος και δεν χαλά δεκάρα. Οι συγχωριανοί τον φωνάζουν «Πικροζώη» για την αθλιότητα στην οποία είναι βουτηγμένος.

kaplanjisissesef8

Στα δεκατέσσερα κατεβαίνει μόνιμα στα Γιάννενα, περιμαζεύοντάς τον κάτι συγγενείς του. Ο ίδιος θυμόταν πάντα τη μέρα που εγκατέλειψε το Γραμμένο, ζητώντας αργότερα στη διαθήκη του να τελείται το μνημόσυνό του τη μέρα της φυγής από το χωριό.

Σχολείο αν πήγε στα Γιάννενα δεν ξέρουμε, δεν αποκλείεται πάντως να φοίτησε για μερικά χρόνια σε νυχτερινή σχολή και να έλαβε την τυπική εκπαίδευση του καιρού του. Το 1754 θα πιάσει δουλειά στον γνωστό γουνέμπορο Παναγιώτη Χατζηνίκο και σύντομα θα επιδείξει το εμπορικό του δαιμόνιο.

Το 18χρονο παιδί για όλες τις δουλειές του γιαννιώτη μεγαλέμπορου εξελίσσεται γρήγορα και ο Χατζηνίκος διαπιστώνει πως έχει στα χέρια του σωστό θησαυρό. Γρήγορα τον απαλλάσσει από τη χειρωνακτική δουλειά, ώστε να γίνει άσος στη γουναρική αλλά και να έχει χρόνο για μελέτη και περαιτέρω εκπαίδευση…

Ο «Πικροζώης» πλουτίζει

kaplanjisissesef2

Ο Χατζηνίκος θα τον προβιβάσει κάποια στιγμή από βοηθό σε συνέταιρό του, αλλάζοντας καθοριστικά την τύχη του. Τον παίρνει μαζί του στο Βουκουρέστι, όπου διατηρεί μεγάλο γουναράδικο, αφού είναι το δεξί του χέρι και έχει ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη του μεγαλέμπορου.

Ο Καπλάνης οργώνει τα πανηγύρια στην Ελλάδα ως πωλητής του γουναράδικου και αποκτά πολύτιμη εμπειρία. Ταυτοχρόνως, έρχεται και σε επαφή με τη γενικευμένη εξαθλίωση του πληθυσμού και καταλαβαίνει πως δεν είναι μόνο αυτός «πικρός», αλλά όλοι οι υπόδουλοι ραγιάδες.

Συνεργάτης πια του Χατζηνίκου, ο Καπλάνης αναχωρεί το 1768 για τη Νίζνα της Ουκρανίας (τμήμα τότε της Ρωσικής Αυτοκρατορίας), όπου υπήρχε ισχυρή ηπειρώτικη παροικία, την οποία κάνει βάση των δραστηριοτήτων του. Εκεί θα περάσει τα υπόλοιπα τρία χρόνια περιοδεύοντας εκτεταμένα στη ρωσική επικράτεια αλλά και την Κεντρική Ευρώπη και οργώνοντας τις εμποροπανηγύρεις.

Οι δουλειές πήγαιναν ιδιαιτέρως καλά και ο Ζώης μετακομίζει το 1771 στη Μόσχα, το μεγαλύτερο κέντρο εμπορίας γούνας εκείνη την εποχή. Σύντομα αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα στη Ρωσία, γι’ αυτό και επιστρέφει στο Βουκουρέστι για να λύσει την εμπορική σχέση με τον μέντορά του, τακτοποιώντας όλους τους κοινούς λογαριασμούς και μένοντας πάντα καλοί φίλοι.

Παρά το γεγονός ότι στη Μόσχα οι προσωπικές πια δουλειές του πάνε από το καλό στο καλύτερο, ο Καπλάνης ζει ασκητικά! Διαμένει σε ένα κελί του γραικικού μοναστηρίου του Αγίου Νικολάου, μετόχι της Μονής Ιβήρων, και διάγει λιτότατο βίο. Μετρημένος και ολιγοδάπανος, μαζεύει κάθε δεκάρα, καθώς μέχρι τότε έχει αποφασίσει τι θέλει να κάνει με τα λεφτά που του εξασφαλίζουν το εμπορικό του δαιμόνιο και η παροιμιώδης τιμιότητά του.

kaplanjisissesef7

Δουλευταράς και πανέξυπνος, δεν θα του πάρει πολύ να γίνει ένας από τους πιο πετυχημένους μεγαλέμπορους γουναρικών της Ευρώπης. Συγκεντρώνει αμύθητη για την εποχή περιουσία, καθώς ο εμπορικός κόσμος της Γηραιάς Ηπείρου εκτιμά την αξιοπιστία και την ευθύτητά του και τον εμπιστεύεται πια με τα μάτια κλειστά.

Τα πλούτη δεν τον ξεστρατίζουν όμως, μοιάζοντας ανίσχυρα να τον δελεάσουν να ζήσει μέσα στην πολυτέλεια και την τρυφή. Αντιθέτως, πιάνει φιλίες με τον συμπατριώτη του Ζώη Ζωσιμά, καθώς μοιράζονταν το ίδιο πάθος για την ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο. Ο επίσης εθνικός ευεργέτης Ζωσιμάς θα τον μυήσει στα «μυστικά» της προσφοράς, αλλά και σε ένα μοντέλο λιτού ασκητικού βίου αλλιώτικο από τα άλλα.

Όπως και το πρότυπό του, οι έξι αδερφοί Ζωσιμάδες, ο Καπλάνης μένει άγαμος ώστε να αφοσιωθεί απερίσπαστος «στο πρώτον και θείο έργον, το οποίον είναι διά παντός το καλόν της πατρίδος», όπως έλεγε. Και όπως έκανε φυσικά πράξη σε όλη του τη ζωή.

Ο Καπλάνης παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του στη Μόσχα, πάντα στο ίδιο μοναστικό κελί, ζώντας μια απλή και ήρεμη ζωή. Ήρεμη εξωτερικά, μιας και μέσα του βασανιζόταν διαχρονικά από τη σκέψη της πατρίδας του να στενάζει κάτω από τον οθωμανικό ζυγό. Πριν στραφεί με ορμή στο φιλανθρωπικό έργο στην Ελλάδα, θα δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην ανιδιοτελή προσφορά στην πόλη όπου ζούσε, έχοντας ωστόσο ακόμα και στο πρώιμο αυτό στάδιο των ευεργεσιών τη σκέψη στην υπόδουλη Ελλάδα.

Ο μακρύς δρόμος της ευεργεσίας

kaplanjisissesef3

Ό,τι έκανε ο Καπλάνης, το έκανε με μια απροσχημάτιστη απλότητα και ανιδιοτέλεια που πιστοποιήθηκε από τόσους και τόσους που έλαβαν το ζεστό άγγιγμά του. Ήταν φυσικότατο γι’ αυτόν να βοηθά οικονομικά τους φτωχούς ομογενείς και ιδιαίτερα τους συντοπίτες του, ήδη από τις πρώτες ημέρες της εγκατάστασής του στη Μόσχα.

Η ηθική αυτή επιταγή θα γενικευτεί λίγο αργότερα και θα περιλαμβάνει πια όλους τους ανθρώπους, αν και ο νόστος για τα πατρώα εδάφη θα τον κάνει να στραφεί σύντομα στην Ελλάδα. Η πρώτη του φανερή δωρεά είχε εξάλλου ελληνικό άρωμα: καταθέτει ένα τεράστιο ποσό στο Αυτοκρατορικό Ορφανοτροφείο της Μόσχας το 1797, 10.000 ρούβλια, και παραγγέλνει οι τόκοι του ποσού να κατευθύνονται κάθε χρόνο στο νοσοκομείο των Ιωαννίνων.

kaplanjisissesef5

Την επόμενη χρονιά, ανέλαβε τη λειτουργία και τη συντήρηση των διδακτηρίων της Μαρουτσαίας Σχολής στα Γιάννενα, την οποία εφοδίασε με βιβλία και επιστημονικά όργανα. Τον ίδιο χρόνο, σηκώνει νέο κτίριο στη σχολή, πιο μεγάλο και με σημαντική βιβλιοθήκη, το οποίο θα πάρει αργότερα το όνομά του και θα γίνει το έργο της ζωής του. Ταυτόχρονα, θέτει την Καπλάνειο Σχολή στην κηδεμονία της Εκκλησίας, κατοχυρώνοντάς την με πατριαρχικό σιγίλιο. Τοποθετεί σχολάρχη τον επιφανή και προοδευτικό δάσκαλο Αθανάσιο Ψαλίδα, καθιερώνει πρωτοποριακό για την εποχή πρόγραμμα σπουδών και καταφέρνει να μετατρέψει το σχολείο του σε ένα από τα λίκνα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, αλλά και λαμπρό κέντρο εθνεγερσίας για τον υπόδουλο ελληνισμό. Η σχολή κάηκε το 1821, ξαναχτίστηκε ωστόσο το 1926 και λειτουργεί μέχρι και σήμερα ως σχολικό συγκρότημα.

Ο Καπλάνης δεν σταμάτησε όμως εδώ, αφού στην πραγματικότητα τώρα ξεκινούσε. Ανάμεσα στις πολυπληθείς δωρεές του συγκαταλέγονται η ενίσχυση της Ελληνικής Σχολής της Πάτμου και της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους, η αποστολή χρημάτων στον Πανάγιο Τάφο και στο Σιναίο Όρος στην Ιερουσαλήμ, η προίκιση άπορων κοριτσιών των Ιωαννίνων, η βελτίωση των συνθηκών στις φυλακές της ηπειρώτικης πρωτεύουσας και η ενίσχυση του Νοσοκομείου της Νίζνας.

kaplanjisissesef4

Ταυτοχρόνως, καταθέτει εφάπαξ οικονομική βοήθεια στη Μεγάλη του Γένους Σχολή, συντηρώντας παράλληλα πλήθος εκκλησιών και μοναστηριών στην Ελλάδα. Όταν δεν ασχολείται με τις επιχειρήσεις του, περνά τον καιρό του σχεδιάζοντας προσεκτικά την επόμενη αγαθοεργία του, κι αυτό θα γίνει το μοτίβο της λιτής ζωής του στην τελευταία δεκαετία του.

Τέσσερις μήνες μάλιστα πριν από τον θάνατό του, αισθανόμενος τις δυνάμεις να τον εγκαταλείπουν από τη μακροχρόνια ασθένεια που τον ταλαιπωρεί, αποφασίζει να συντάξει τη διαθήκη του. Μέσω των εικοσιπέντε άρθρων τής με ημερομηνία 15 Αυγούστου 1806 διαθήκης του, παραχωρεί μερικές ακόμα χιλιάδες ρούβλια για την κοινωνική μέριμνα, την εκπαίδευση και τη φροντίδα των Ελλήνων.

Ορίζει μάλιστα ρητά να κατατίθενται «αιωνίως» -καθώς λέει- χρηματικά ποσά για να προικίζονται τα άπορα κορίτσια των Ιωαννίνων αλλά και να επιβιώνουν οι άποροι και οι κατατρεγμένοι Ηπειρώτες. Τα 188.000 ρούβλια που διέθεσε συνολικά ήταν ένα πραγματικά τεραστίων διαστάσεων ποσό. Είπαν μετά πως ξόδεψε τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής για την πατρίδα. Και το σχολείο του βέβαια, το μεγάλο του μέλημα, στο οποίο και κατευθύνθηκε το 73% της περιουσίας του.

kaplanjisissesef6

Η Καπλάνειος Σχολή του «Γλυκοζώη», όπως τον αποκαλούσαν τώρα για τη δυναμική φιλανθρωπική του δράση, ήταν το έργο της ζωής του. Πέρα από τη λειτουργία της και την οικονομική ενίσχυση των φτωχών μαθητών, ο Καπλάνης προέβλεψε ακόμα και τη μισθοδοσία τριών καθηγητών ξένων γλωσσών!

Τον ενδιέφερε να εξασφαλίσει τη διάρκεια και τον αντίκτυπο της Σχολής για τον φωτισμό του ελληνικού γένους, γι’ αυτό και τοποθέτησε διευθυντή τον λόγιο Ψαλιδά, κορυφαίο εκπρόσωπο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο οποίος με την προοδευτικότητα, την ελευθεροφροσύνη και τον παιδαγωγικό του ζήλο εγκαινίασε μια νέα εποχή άνθησης της παιδείας στον τόπο μας. Ο Ψαλίδας διηύθυνε την Καπλάνειο επί 15 ολόκληρα χρόνια και την κατέστησε το ανώτερο εκπαιδευτήριο του ελλαδικού χώρου, θέτοντας τις βάσεις για την αναγέννηση του έθνους.

Ο Ζώης Καπλάνης έφυγε από τον κόσμο στις 20 Δεκεμβρίου 1806 και ενταφιάστηκε σε μοναστήρι του Ντονσκόι. Τρία χρόνια μετά τον θάνατό του, εκδόθηκε στη Μόσχα η ρωσική βιογραφία του, αφού άφησε και εκεί σοβαρό φιλανθρωπικό έργο. Τα «Σπάνια έργα ευποιίας του Ζώη Καπλάνη» μεταφράστηκαν αργότερα στα ελληνικά.

Ο μεγάλος Ηπειρώτης ήταν ο πρώτος που έλαβε επισήμως τον τίτλο του εθνικού ευεργέτη και γράφτηκε με χρυσά γράμματα στον μακρύ κατάλογο των μεγάλων ανθρωπιστών και πατριωτών που άλλαξαν το πρόσωπο του τόπου μας…

ΠΗΓΗ. NEWSBEAST.GR

ΣΤΟ ΝΑΔΙΡ Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Στὸ ναδὶρ ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν πρὸς τοὺς θεσμούς. Εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερτετραετοῦς διακυβέρνησης τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν στήριξη τῶν ΑΝΕΛ καὶ τῶν εὐκαιριακῶν ὑποστηρικτῶν του. Σὲ ἔρευνα τῆς Kapa Research Balkan Monitor τὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ΔΕΝ ἐκτιμοῦν καὶ ΔΕΝ ἐμπιστεύονται τοὺς θεσμούς. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς συγκεκριμένης ἔρευνας εἶναι ἐνδεικτικά τῆς κατάντιας τῆς Δημοκρατίας μας ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ.
.             Πιὸ συγκεκριμένα: Μόνο τὸ 6% τῶν ἐρωτηθέντων ἐμπιστεύεται τὰ Κόμματα, μόνο τὸ 11% ἐμπιστεύεται τὸ Κοινοβούλιο, τὸ 31% τὴ Δικαιοσύνη, τὸ 36% τὴν Ἐκκλησία, τὸ 5% τὰ συνδικάτα, τὸ 46% τὴν Ἀστυνομία. Ἡ κρίση τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν εἶναι σωστή. Πῶς νὰ ἐμπιστευθοῦν τὰ Κόμματα, ὅταν γίνονται φυτώρια ἀργόμισθων, θερμοκήπια κομισάριων, πηγὲς διαφθορᾶς καὶ νεποτισμοῦ; Πῶς νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸ Κοινοβούλιο, ὅταν σὲ αὐτὸ κυριαρχοῦν ἡ ἀγραμματοσύνη, ἡ ἀπαράδεκτη συμπεριφορά, ἡ ψήφιση Νόμων ποὺ φαλκιδεύουν τὶς δημοκρατικὲς καὶ συνταγματικὲς διαδικασίες;
.             Καὶ νὰ συνεχίσουμε. Οὐσιαστικὰ τὰ συνδικάτα δὲν ὑπάρχουν καὶ σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς εἶναι διχασμένα καὶ ἀλληλοσπαράσσονται. Τὴν ἴδια ὥρα οἱ ἐργασίες εἶναι λίγες, ἡ ζήτηση μεγάλη, ἡ κρίση ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη καί, λόγῳ τῆς κατάστασης, οἱ ἐργαζόμενοι δέχονται νὰ ἐργάζονται πολλὲς ὧρες μὲ μικροὺς μισθούς. Ἡ κυβέρνηση κορόιδεψε κατ’ ἐπανάληψη τὸ ἐκλογικὸ σῶμα. Ἔδειξε μὲ τὸν πιὸ ὠμὸ καὶ ἀνοικτὸ τρόπο ὅτι εἶναι ἡ «ὑποτακτικὴ καὶ πρόθυμη συνεργάτιδα» τῶν ἀγορῶν καὶ τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς. Τὸ ὁμολόγησαν τὰ πρώην μέλη της Πάνος Καμμένος καὶ Γ. Βαρουφάκης, καθὼς καὶ ἡ πρώην Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ζωὴ Κωνσταντοπούλου.
.             Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς, ἔχει χάσει τὸν ἱεροπρεπῆ, ἁγιαστικὸ καὶ σωτηριώδη χαρακτήρα της. Ἂν δεῖ κανεὶς τὰ δελτία Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀναφέρονται μόνο σὲ ἐπισκέψεις ποὺ δέχεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, σὲ ἐκδηλώσεις ποὺ συμμετέχει, σὲ θεμέλιους λίθους ἢ σὲ ἐγκαίνια ποὺ παρίσταται, σὲ πράξεις ἀλληλεγγύης. Λείπει ἡ μυστηριακὴ ζωή, ὁ λόγος παρηγορίας, τὸ μήνυμα ὅτι δευτερεῦον εἶναι τὸ ἔργο προνοίας καὶ οἱ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις. Καὶ ἡ συμφωνία καὶ ἡ σύμπλευση τοῦ Μακαριωτάτου μὲ τὸν Ἀλ. Τσίπρα ἀκόμη περισσότερο σκανδάλισε τὸν πιστὸ λαό, ἰδιαίτερα στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὰ ὅσα πράττει σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἐμπλοκή του στὸ μείζονος γεωπολιτικῆς σημασίας θέμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἔχει ἀπογοητεύσει πολὺ κόσμο.
.             Οἱ φορεῖς τῆς Δικαιοσύνης ἔχουν ἐπίσης πληγεῖ ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ βεβαίως ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ὁρισμένων ἐκπροσώπων της. Τέλος ἡ Ἀστυνομία γιὰ λόγους ἰδεολογικοὺς δὲν ἀφήνεται νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἔργο της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κυριαρχεῖ ἡ ἀσυδοσία καὶ στοὺς πολίτες ἡ ἀνησυχία.
.             Οἱ ἐκλογές, ποὺ ἔρχονται, θὰ ἀναδείξουν νέα Κυβέρνηση. Κατὰ τὶς δημοσκοπήσεις αὐτὴ θὰ εἶναι, κατὰ πάσαν πιθανότητα, τοῦ Κόμματος τῆς Νέας Δημοκρατίας. Θὰ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἐπαχθῆ κληρονομιὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν θὰ μπορέσει νὰ δράσει ἔντιμα, μὲ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, μὲ βάση τὶς παραδοσιακές μας ἀξίες ποὺ μᾶς ὡς ὁρίζουν ὡς Ἔθνος, μὲ ταχύτητα καὶ μὲ ἀποτελεσματικότητα, ἔχοντας ἀπέναντί της τὸ κρατικὸ κατεστημένο, ἕνα παρελθὸν μὲ βαρίδια καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ θὰ ἐπανέλθει σὲ αὐτὸ ποὺ ξέρει καλά, τὸν λαϊκισμό. Μακάρι νὰ πετύχει καὶ νὰ μὴν ἀπογοητεύσει. Γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδας.-

ΠΗΓΗ.ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Η Ευρώπη διοικείται από ένα δαιμονο-μασονικό κίνημα. Προσέχετε τι ψηφίζετε…(π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος).

Η Ευρώπη διοικείται από κατεξοχήν κέντρα μασονικά, πρόσωπα μασονικά· απόδειξη όλοι όσοι προβάλλονται μέσα από την ταραχή, τη βαβούρα, ως υπουργοί και πρωθυπουργοί των διαφόρων χωρών της Ευρώπης ανήκουν σε μασονικές λέσχες… 

Του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου
Δρ. Θεολογίας και Οικονομικών

Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος κάνει μια μνημειώδη αναφορά στην ευρωζώνη, το ευρώ, τις αδηφάγες τράπεζες ως μασωνο-δαιμονικές δομές και στην αντίδραση μας έναντι τους στις κάλπες.

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα:

Για χίλιους λόγους, διάφοροι φορείς όλο αυτόν τον καιρό τρομοκρατούν το λαό μας, με διάφορους εκφοβισμούς. Και αυτός ο εκφοβισμός είναι διπλός. Ο ένας εκφοβισμός είναι τι θα γίνει αν θα φύγουμε από την ΕΟΚ και ο άλλος είναι τι θα γίνει αν δεν θα φύγουμε.

Θέλω να σας τονίσω τα εξής. Πρώτα-πρώτα, η θέση μου για τα μνημονιακά είναι σαφέστατη, την έχω πει χίλιες φορές. Το είπα πριν από λίγο, το θεωρώ βαθύτατη προδοσία του λαού και του τόπου. Αυτό είναι δεδομένο. Αλλά αυτό δεν μου αρκεί. Αυτή είναι η βασική μου αντίδραση. Τι παρακάτω έχω να προσθέσω, για να προσέξει ο λαός. 

Κοιτάξτε, το δαιμονομασονικό κίνημα το οποίο διοικεί την Ευρώπη, όπως το λέω είναι -καθαρά έτσι- δεν είναι μια γενική ιστορία.

Η Ευρώπη διοικείται από κατεξοχήν κέντρα μασονικά, πρόσωπα μασονικά· απόδειξη όλοι όσοι προβάλλονται μέσα από την ταραχή, τη βαβούρα, ως υπουργοί και πρωθυπουργοί των διαφόρων χωρών της Ευρώπης ανήκουν σε μασονικές λέσχες…. 

Κοιτάξτε, κι αν ακόμη για μια στιγμή ξεφύγω από τη δουλεία του μνημονίου -που δεν μπορώ να ξεφύγω, με κυνηγάει συνέχεια γιατί είναι η δουλεία του εργάτη, όπως είπα πριν από λίγο, και δεν μπορώ να δεχτώ νοήμονα Έλληνα που δέχεται την υποδούλωση της Ελλάδος σε συστήματα, προσέξτε, τα οποία ούτε τα σκέφτηκε, σε συστήματα που δεν τα σκέφτηκε ποτέ.

Δεν θα επικαλεστώ το άρθρο 120 του σημερινού Συντάγματος. Δεν θα το επικαλεστώ. Εγώ το Χριστό επικαλούμαι, αλλά απλώς θυμίζω ότι αυτό το άρθρο λέει ότι η τήρηση του Συντάγματος αυτού επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Δεν το επικαλούμαι, αλλά το λέει το Σύνταγμα, απλώς το θυμίζω, ήταν το παλιό 114, είναι στο άρθρο 20, όχι ως ακροτελεύτιο. Άρα εδώ υπάρχει μια επίκληση για τον πατριωτισμό των Ελλήνων. 
Πρέπει να αναλογιστεί ο καθένας πόσο έχει πατριωτισμό.

Αν αυτός ο τόπος προετοιμάζεται να ενταχθεί σε ένα γενικότερο σύστημα δαιμονομασονικό, όπως το αποκάλεσα υπεύθυνα -γιατί αυτά είναι τα κέντρα σήμερα, είναι αυτά τα κέντρα που λειτουργούν το σήμερα, τα οποία έχουν ως καίριο, προσέξτε δεν είναι τυχαίο, άξονά τους το τραπεζικό σύστημα. 

Μην ξεχνάτε την Αποκάλυψη. 
Ότι θα έρθει ένα σύστημα το οποίο θα είναι τελείως εγκλωβιστικό για τον άνθρωπο. 
Δεν θα μπορεί ο άνθρωπος να σηκώσει κεφάλι και δεν θα μπορεί να ψωνίσει ή να αγοράσει.

Όλα τα χρήματα σήμερα λειτουργούν μέσα από τις τράπεζες. Γι ‘αυτό οι τράπεζες είναι τα ”καλά παιδιά” της ιστορίας.

Εν μέσω κρίσεως δεν ξέρω πόσα δισεκατομμύρια πήραν αυτό τον καιρό οι τράπεζες στην Ελλάδα, για να είναι τα καλά παιδιά αυτού του συστήματος. 
Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. 
Σημαίνει πως αυτή η Ευρώπη, με αυτό το ευρώ, είναι πουλημένη εκ προοιμίου. 

Κι εγώ συντασσόμενος μαζί τους, παίρνω την ευθύνη, η Ελλάδα να έρθει σε αυτό το σύστημα το οποίο ετοιμάζει την κόλαση και την πολιτεία του Αντιχρίστου. 
Εγώ έτσι νιώθω. Και νιώθω ότι πρέπει να το πω στο λαό του Θεού. 
Όποιος αντιδράσει, θα πονέσει. Αλλά εγώ ξέρω ότι σε αυτόν τον τόπο υπάρχει μια ιστορία αντιδράσεως και δεν ζητώ να αντιδράσετε σε οτιδήποτε.
Να αντιδράσετε σε αυτό που σας είπα. Τι σας είπα; 
Δαιμονο-μασονοκρατία σας είπα και το λέω υπεύθυνα. 

Όλοι οι κεντρικοί φορείς αυτού του τόπου και της Ευρώπης είναι αυτοί και απεργάζονται αυτό το σχέδιο για την Ευρώπη. Η Ευρώπη, εγκλωβισμένη σε ένα παγκόσμιο δήθεν κράτος το οποίο εξυπηρετεί άλλα συμφέροντα με άξονα το τραπεζικό σύστημα, το οποίο αναφέρεται στην Αγία Γραφή, στην Αποκάλυψη.
Εγώ δεν θα πάρω, ευχαριστώ. 

Υπ’ αυτή την έννοια, φυσικά δεν δέχομαι τα κόμματα τα μνημονιακά, δεν δέχομαι οποιονδήποτε θέλει η Ελλάδα να συνεχίζει μες στην Ευρώπη και στο ευρώ. 
Το φωνάζω επίσημα. Είναι κι αυτό πούλημα της Ελλάδας.

Δεν μπορώ εγώ προσωπικά να συνεργήσω και να μην το πω στο λαό του Θεού ότι έχετε ευθύνη. Για το αύριο, το οποιοδήποτε τραγικό, δεν με φοβίζει η φτώχεια. Σας τρομοκρατούν με τη φτώχεια. Όχι, αυτός ο λαός έζησε και φτωχός. 
Αλλά εγώ κινούμαι μέσα απ᾽ την Ορθοδοξία μας. Σας τρομοκρατούν με τη φτώχεια κάθε μέρα. Αυτό σας λένε: τι θα πάθει η Ελλάδα.

Η Ελλάδα θα ναι ελεύθερη, αλλά θα ναι πιο φτωχιά. Αν δέχεστε αυτή τη σύμβαση, μην πουλήσετε την Ελλάδα πια στις καρδιές σας, έχετε ευθύνη. 
Δεν μπορείτε να κρυφτείτε πια. Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό το πράγμα πια.

Έχετε ευθύνη για το αύριο της Ελλάδας αν παιχθεί αυτή η ιστορία του οποιουδήποτε Αντιχρίστου μέσα και από την Ελλάδα. 
Εμείς ως Έλληνες Ορθόδοξοι πρέπει να πούμε όχι. Δεν ξέρω τι θα πουν οι άλλοι. 
Άρα αντιδρώ και στα μνημονιακά και σε όσους χαϊδεύοντας και τα αυτιά των ψηφοφόρων, λένε είμαστε αντιμνημονιακοί, αλλά εμείς θα μείνουμε εκεί. 

Μας κοροϊδεύουν και αυτοί. Συγχωρέστε με. 
Εγώ δεν έχω να πω κάτι άλλο, αλλά ένιωσα σ’ αυτή την τελευταία συνάντηση σήμερα -δεν ξέρω πως θα είμαστε τον Οκτώβριο- ένιωσα ότι πρέπει αυτό να το πω. 

Άλλο τίποτε δεν θα πω, δεν έχω να κάνω άλλο κήρυγμα, εγώ σωπαίνω, είπα ο,τι είπα, πείτε με ηλίθιο, πείτε με βλάκα, αλλά μπρος στην τρομοκρατία που σας κάνουν κάθε μέρα, εγώ δεν σας τρομοκρατώ, σας ελευθερώνω. 
Και θέλω ένα λαό που είναι στην Εκκλησία και είναι ελεύθερος και δεν τρέμει το φυλλοκάρδι του γιατί φοβάται τις καταθέσεις του, που θα κρύψει τα δικά του, που θα κρύψει ο,τι έχει. Εδώ δεν μπορείς να κρυφτείς πια…. 

Το σύστημα είναι δαιμονιώδες. Τι θα ψηφίσετε θα πάρετε την ευθύνη του!

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα ομιλίας του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου που έγινε στα πλαίσια των κατηχητικών αναλύσεων της προς Τιμόθεον επιστολής του Αποστόλου Παύλου, στο χωρίο Κεφάλαιο 1, στίχοι 6-11, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικών Γλυφάδας, την Πέμπτη 24-05-2012. (floga.gr)  

Πηγή
το είδαμε ΕΔΩ

ΣΧΟΛΙΟ

Σκεφτείτε το πολύ καλά πριν πάτε να ψηφίσετε, τι ακριβώς πρέπει να ψηφίσετε…
Και τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας αλλά και τα υπόλοιπα μικρότερα σφίζουν από άθεους, θεομπαίχτες, απατεώνες και κυρίως ξεπουλημένους σε Ευρώπη και Μασωνεία ευρωραγιάδες προδότες…