Η μάχη των μαχών

ekklisia kratos

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Λάμπρος Φωτόπουλος στην Romfea.gr
Θεολογος-Νομικος
Δικηγόρος Παρ Αρείω Πάγω ε.σ.
Master Κανονικού Δικαίου


Η Επιδημία του κορονοϊού έφερε στην επιφάνεια ένα πόλεμο που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση και τώρα ορμητικά από όλες τα πλευρές επισπεύδεται. Είναι ο πόλεμος μεταξύ Κοσμικού Κράτους και Ορθοδοξίας.

Το Κοσμικό Κράτος ως γνωστόν είναι το άθρησκο Κράτος στο οποίο καμία θρησκεία δεν μπορεί να επηρεάσει το νομοθετικό έργο της Πολιτείας ή να εμποδίσει τον κρατικό εξαναγκασμό για λόγους θρησκευτικής Πίστης.

Το Κοσμικό Κράτος στην τελεία του μορφή όχι μόνον αδιαφορεί για την Εκκλησία αλλά θεωρεί ότι δικαιούται να επεμβαίνει και σε θέματα που αποτελούν θρησκευτικά δόγματα και να επιβάλλει την άποψη του.

Στο Ελλαδικό χώρο η έννοια του Κοσμικού Κράτους από της συστάσεως της Ελληνικής Πολιτείας ήταν συνεσταλμένη.

Αυτό έγινε γιατί η Ελληνική Ανεξαρτησία στηρίχθηκε στην θρησκευτική διαφορά Μουσουλμάνων – Χριστιανών μέσα στην Οθωμανία και αυτό είχε δεσμευτικές παραμέτρους στη συνέχεια για το Νεοελληνικό Κράτος.

Δηλαδή η Ελλάδα αν και θεωρητικά έτεινε να γίνει κοσμικό Κράτος είχε σημαντικές δεσμεύσεις υπέρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας κυρίως μέσω των Συνταγμάτων που όλα αφενός έφεραν ως προοίμιο την ομολογία Πίστεως στο Τριαδικό Θεό και αφετέρου αναγνώριζαν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Επικρατούσα θρησκεία και κατοχύρωναν ρητά τους Ιερούς της Κανόνες.

Φτάσαμε έτσι, όχι στην Εποχή του Κορονοϊού, αλλά πολύ πριν που το Ελληνικό Κράτος υποτάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας άρχισαν να αναθεωρούνται τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, όσο και σε πρακτικά θέματα.

Η οικονομική και πολιτική αυτοτέλεια του Ελληνικού Κράτους ουσιαστικά καταργείται με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2000 μ.Χ..

Από τότε αρχίζει η σύγκρουση Κοσμικού Κράτους με την επικυριαρχία της Ευρώπης και της Εκκλησίας να γίνεται σφοδρότερη.

Ας θυμηθούμε από πλευράς Εκκλησίας, τόσο τα πύρινα κηρύγματα του Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αυγουστίνου κατά της Ε.Ο.Κ. όσο και του Αγίου Παϊσίου τις σχετικές προφητείες για την μελλοντική διάλυσή της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Από την άλλη πλευρά επιχειρείται η «μεσσιανικότητα» του Κοσμικού Κράτους. Παρόλο που η απόλυτη κοσμική πολιτειακή επιβολή είχε αποτύχει στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού οι θεωρητικοί της «αυτοδυναμίας» του Κοσμικού Κράτους επανέρχονται με πιο προχωρημένες πλέον προτάσεις για μια Παγκόσμια Δικτατορία που όμως θα γίνει με την συναίνεση των πολιτών αυτή τη φορά και γι’ αυτό δεν θα θεωρηθεί τυραννία.

Τότε βέβαια δεν δόθηκε καμία εξήγηση πως θα γίνει αυτό το «θαύμα», αλλά τώρα πλέον είναι ορατό μετά την «επιδημία» του κορονοϊού και τις μεθοδεύσεις που ακολούθησαν.

Στις 22-26 Μαϊου του 2002, έγινε στην Αθήνα μια συνάντηση, «Στρογγυλή Τράπεζα» με θέμα «Σύνταγμα και Θρησκεία» που συμμετείχε η αφρόκρεμα των Ελλήνων και Ξένων Συνταγματολόγων, ήτοι η Διεθνής Ένωση Συνταγματικού Δικαίου, το Ινστιτούτο Συνταγματικών Ερευνών και η Ένωση Ελλήνων Συνταγματολόγων.

Στην εναρκτήριο εισήγηση του καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών Φιλίππου Σπυροπούλου με θέμα «ο πολιτειακός έλεγχος των θρησκευτικών κανόνων» τέθηκε απερίφραστα η απολυταρχική αρχή ότι : «Κανόνες, νόμους παράγει, αυτοδυνάμως, μόνον το Κράτος. Οποιοσδήποτε άλλος έχει ικανότητα παραγωγής κανόνων δεν την έχει αυτοδυνάμως αλλά δοτώς, κατά παραχώρηση ή ανοχή από το Κράτος… Σήμερα το κοσμικό Κράτος δεν ανέχεται καμία άλλη δικαιοταξία ως υπερέχουσα της δικής του. Οι θρησκευτικές δικαιοταξίες δεν συνιστούν εξαίρεση του κανόνα».

Δηλαδή οι ιεροί Κανόνες και το λεγόμενο φυσικό δίκαιο δεν αναγνωρίζονται ως πρωτογενής πηγή δικαίου από το Κοσμικό Κράτος.

Στην συνέχεια της εισηγήσεως υποστηρίχθηκε ότι δεν υπάρχει «ελεύθερος χώρος δικαίου» και ότι το κοσμικό Κράτος έχει δικαίωμα να ελέγχει και την σκέψη ακόμη των πολιτών.

Αυτό όπως στην συνάντηση αυτή διακηρύχθηκε θα γίνει με την συναίνεση των ανθρώπων!

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Ρωμαίικη Παράδοση που όχι μόνον αριθμεί συνεχή ιστορία 2000 περίπου ετών αλλά έχει επί πλέον αποταμιεύσει και τις εμπειρίες πολλών ετών προ Χριστού μέχρι και την δημιουργία των Πρωτοπλάστων όλες οι εξουσίες προέρχονται από το Θεό και σχηματοποιούνται σε δύο κατηγορίες: στην κοσμική Εξουσία που φροντίζει τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και την πνευματική Εξουσία (Ιεροσύνη) που εξυπηρετεί τις πνευματικές και σωτηριολογικές ανάγκες των πιστών.

Με άλλα λόγια όσο το Κράτος έχει εξουσία να νομοθετεί για τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και την σωματική τους προστασία άλλο τόσο και οι Ιεροί Κανόνες που αποσκοπούν στην σωτηρία της ψυχής των ανθρώπων και συντάσσονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τους αιώνες έχουν την δική τους αυτοδυναμία, προέρχονται από το Θεό και δεν είναι «παραχώρηση του Σύγχρονου Κοσμικού Κράτους» όπως διδάσκουν οι Συνταγματολόγοι.

Εδώ λοιπόν αρχίζει η Μεγάλη Σύγκρουση. Η αναπόφευκτη σύγκρουση! Ούτε το Κοσμικό Κράτος έχει δυνατότητα ελιγμών ή υπαναχώρησης ούτε πολύ περισσότερο η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να παραιτηθεί των δικαιωμάτων της αν δεν θέλει να ψευτίσει τον θεόσδοτο χαρακτήρα της και να γίνει μια περιθωριακή λέσχη.

Αναλυτικότερα: Σε παλαιότερες εποχές τα κοσμικά Κράτη ήταν Εθνικά και η κυριαρχία τους μπορούσε να αμφισβητηθεί από πολλούς εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες γι’ αυτό και η επικράτησή τους δεν ήταν πάντα ασφαλής.

Σήμερα το Κοσμικό Κράτος τείνει να γίνει παγκόσμιο και δεν φοβάται εξωτερικούς εχθρούς γι’ αυτό πλέον δεν έχει ανάγκη συμβιβασμών με τις διάφορες θρησκείες.

Αντίθετα μπορεί και να ελέγχει τα πρόσωπα που κατέχουν τα ανώτερα ιεραρχικά αξιώματα, ακόμη και να τα επιλέγει.

Τα πρόσφατα γεγονότα με τον κορονοϊό απέδειξαν ότι μπορεί χωρίς την συναίνεση των θρησκειών να κλείνει εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές χωρίς καμία προηγούμενη έγκριση.

Από μια τέτοια παντοδυναμία δεν μπορεί πλέον παραιτηθεί το Κοσμικό Κράτος εκτός και αν θέλει να αυτοκαταργηθεί. Η επιλογή του ολοκληρωτισμού είναι μονόδρομος για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία που πιστεύει στη θεϊκή επέμβαση στον ορατό Κόσμο έρχεται αντιμέτωπη με το κοσμικό Κράτος για τους λόγους που πιο πάνω είπαμε.

Οι άλλες θρησκείες δεν θα συγκρουστούν με το Κράτος γιατί ούτε ιερατείο έχουν παρά μόνον διδασκάλους αχειροτόνητους, ούτε μυστήρια ούτε Εκκλησία, με την ορθόδοξη έννοια του Σώματος του Χριστού.

Οι προς τα έξω σχέσεις τους με την Κοινωνία ή είναι ανύπαρκτες (όπως στους Προτεστάντες) ή εντάσσονται σε κοσμικές πρακτικές (όπως είναι η εξουσία του Βατικανού ή η επιθετικότητα του Ισλάμ).

Αυτές οι θρησκευτικές οντότητες εύκολα μπορούν να προσαρμοσθούν στις υποδείξεις του Κράτους με κάποιους συμβιβασμούς και ανταλλάγματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους αλλά και για τον επί πλέον λόγο ότι η ομολογία της Πίστεως είναι για τον Ορθόδοξο Χριστιανό η πεμπτουσία της σωτηρίας του η μάχη είναι αναπόφευκτη.

Ο αδόκιμος τρόπος με τον οποίο ο πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιος προσπάθησε να στιγματίσει την επιθετική συμπεριφορά των Κυβερνητικών στελεχών προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά το άμεσο κουκούλωμα από την Δ.Ι.Σ., δείχνει ότι οι αντίπαλες δυνάμεις οδηγούν την μάχη αναγκαστικά στα άκρα.

Ποια θα είναι η έκβαση αυτού του Πολέμου; Το τελικό αποτέλεσμα για τους Χριστιανούς είναι γνωστό. Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι ποιος θα επικρατήσει στην παρούσα φάση.

Η απάντηση είναι ως εξής: Όσον αφορά τον Ελλαδικό χώρο οδηγούμαστε είτε το δεχόμαστε είτε όχι σε μια ασύντακτη Πολιτεία. Το Ελληνικό Σύνταγμα όσον αφορά τα της θρησκείας έχει ουσιαστικά καταργηθεί de facto.

Η Ελληνική δικαιοσύνη εξαρτημένη πλήρως από την Παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να δράσει ανασταλτικά γιατί οι αποφάσεις της ακολουθούν τις πολιτικές επιλογές της Κυβέρνησης.

Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με το κλείσιμο των Εκκλησιών το Πάσχα και την συναίνεση του Σ.τ.Ε. σε αυτό.

Οδηγούμαστε λοιπόν στον αγώνα ποιος θα επικρατήσει την επόμενη μέρα. Από την ιστορία γνωρίζουμε πώς «παίζονται» αυτά τα θέματα. Το Κράτος χάνει την υπομονή του και αρχίζει διωγμούς των χριστιανών.

Μέσα από τους διωγμούς, που μπορούν να διαρκέσουν και πολλά χρόνια, ανανεώνεται η Πίστη, καθαρίζεται η Εκκλησία από τα ζιζάνια, ενεργεί απρόσκοπτα η Θεία Χάρη και τελικά αλλάζει το Πολίτευμα.

Σε αυτή τη μάχη η κάθε πλευρά θα δώσει ότι καλύτερο έχει και το αποτέλεσμα θα αναδείξει τον ισχυρό. Αυτός θα ανασυντάξει την νέα Πολιτεία, τη res Publica.

Τέτοιες μάχες έγιναν στο παρελθόν πολλές με παγκόσμιους δυνάστες, όπως με τον Αιγύπτιο Φαραώ, με τον Ναβουχοδονόσορα, με το Αντίοχο το Δ’ τον Επιφανή, με το Ρωμαϊκό Imperium, με την Εικονομαχία, με το Κράτος του υπαρκτού Σοσιαλισμού κλπ.

Η Πίστη νίκησε την ισχύ του «κοσμικού» η εκκοσμικευμένου Κράτους.

Αυτός ο Κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις.

ΠΗΓΗ.ΡΟΜΦΕΑ

Λιτανεῖες τῆς χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος ἀνά τήν Ἑλλάδα κατά τήν τουρκοκρατία πρός ἀπαλλαγή ἀπό θανατηφόρες ἐπιδημίες καί κυρίως τῆς Φοβερᾶς πανώλους.

Ὁ Ἅγιος Βησσαρίωνας ἔλαβε εἰδικῶς τό χάρισμα τῆς θεραπείας ἀπό τήν θανατηφόρο πανώλη, πού αὐτήν τήν ἐποχή (τῆς τουρκοκρατίας) ἀπεδεκάτιζε πληθυσμούς ὁλόκληρων ἐπαρχιῶν. Γι’ αὐτό σέ παλιές ἔντυπες παραστάσεις εἰκονίζεται νά πατᾶ τήν θανατηφόρο ἐπιδημία πού ἔχει σατανική γυναικεία μορφή. Πάνω στήν παράσταση ἀναγράφεται:
«Κάκιστε λοιμέ ἔρρε εἰς ᾅδου τόπον» καί
 «Πάθη πατήσας Βησσαρίων πρίν, χάριν
  λοιμόν πατεῖν νῦν λαμβάνεις ἐκ Κυρίου».
Ἡ ἔξοδος κάθε φορά  τῆς Ἁγίας Κάρας ἀπό  τήν μονή ἔμοιαζε περισσότερο μέ ἱεραποστολική ἐκστρατεία καί ἡ ἀνταπόκριση τοῦ Ἁγίου ταχύτατη.
Τό 1744 σῴζει τήν Λευκάδα ἀπό  τήν ἐπάρατη, ἀθεράπευτη γιά τότε νόσο τῆς πανούκλας. Ἀπέθανε τό 1/3 τοῦ πληθυσμοῦ. Κατέλαβε ὅλους πανικός. Οἱ Βενετοί ἀποδεκατίσθηκαν.
Εἶναι συγκλονιστικά τά ὅσα γράφει ὁ Λευκάδιος Δημήτριος Πετριτσόπουλος πρός  τόν ἀδελφό του στήν Ἰταλία κατά  τίς ἡμέρες τοῦ λοιμοῦ.
«Ἐν Λευκάδι τήν 10 Αὐγούστου 1743 ε.ν.
Ἀγαπητέ ἀδελφέ,
Ἐν ἄλλῃ μου ἐπιστολῂ σοι περιέγραψα τήν ἑκατόμβην, ἥν προὐκάλεσεν  εἰς τόν ἀτυχῆ τοῦτον τόπον ἡ ἐπιδημία τῆς πανώλους καί  τώρα σοι ἀναγγέλλω τόν νέον ὄλεθρον, διότι κατά  τήν γενομένην στατιστικήν ἔπαυσαν νά ζοῦν περί τά 1.500 ἄτομα, πλήν ἐκείνων ἅτινα δέν συμπεριλαμβάνονται ἐν ταύτῃ. Κατά τό  γενικόν τοῦτο θανατικόν πλεῖσται οἰκογένειαι ἐξέλιπον, εἰς τρόπον ὥστε ἡ δύστηνος πόλις εἶναι  καθ’ ὁλοκληρίαν ἔρημος καί ἐγκαταλελειμμένη, διότι ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι , οἵτινες, παραμείναντες ἐν τῇ πόλει, ἀπέφυγον τό ὁρμητικόν βέλος, τό ὁποῖο ὁλονέν τρέχει καί ὁ  Θεός μόνον γνωρίζει  τί  ἀναμένειν καί τούτους, ἐφ’ ὅσον τό κακό ταξιδεύει διαρκῶς μετά θλιβερᾶς καί ἀξιοθρηνήτου προόδου.
Διό, ὡς πρός τούς ἐπιζῶντας δέν ἀπομένει  ἐλπίς σωτηρίας, ἐκτός καί ἄν ἡ Παναγία Παρθένος μαλάξῃ ὑπέρ ἡμῶν τήν δικαιοτάτην ὀργήν τοῦ Υἱοῦ της. Ὑπό τό πνεῦμα τοῦτο δέονται πάντες μετά πικρῶν δακρύων, πολλοί δέ μετά δακρύων αἵματος. Φαίνεται, ὅμως, ὅτι ἡ Παναγία εἰσήκουσε τῶν δεήσεων τῶν πιστῶν καί εὐλαβῶν, διότι ἐνέπνευσεν εἰς τάς Ἀρχάς νά ἐπιτρέψουν τήν ἐκ Λευκάδος διέλευσιν τοῦ περιωνύμου λειψάνου  τῆς κάρας τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος τοῦ θαυματουργοῦ, τοῦ μεγάλου ἐκείνου Ἁγίου, ὅστις καθημερινῶς τελεῖ τοσαῦτα θαύματα καί ὅστις διά τῆς διαβάσεώς του ἐκ τῶν πανωλοβλήτων χωρῶν ἀποδιώκει τό κακόν, τῶν προσβεβλημένων ἀνακτώντων ἀμέσως τήν προτέραν εὐεξίαν. Ἕνεκα τούτου φαντάσθητι ὁπόση εἶναι ἡ πίστις καί  ἡ  ἐλπίς πάντων ἡμῶν, ἀγωνιώντων νά ἴδωμεν ἀποκαθισταμένην  τήν ὑγείαν. Χθές αἱ πληροφορίαι ἐβεβαίουν ὅτι ἡ ἁγία κάρα ἔφθασεν εἰς Πρέβεζαν καί σήμερον ἀναμένεται ἐνταῦθα μετ’ ἀφάτου  ἀνυπομονησίας καί χαρᾶς τῶν κατοίκων….».
Γιά τό θαῦμα τοῦ Ἁγίου στήν Λευκάδα γράφονται τά ἑξῆς χαρακτηριστικά στόν ἱστορικό κώδικα τῆς Μονῆς.
«…Εἰς τούς 1744 ἠκολούθησεν δεινός θάνατος τῆς πανώλης, καί μή ἔχοντες μετά Θεόν καταφυγή οἱ ἐκεῖσε  χριστιανοί ἔστειλαν ἀνθρώπους εἰς τό Ἱερόν ἡμῶν Μοναστήρι καί ἐπῆραν τήν Ἁγίαν κάραν τοῦ Ἁγίου μας, καί ταξιδιώτης ἐπάησεν Ματθαῖος τίς ἱερομόναχος καί διά πρεσβειῶν τοῦ Ἁγίου Βησσαρίωνος ἐλευθερώθησαν οἱ χριστιανοί ἀπό τήν νόσον τῆς πανώλης…».
Τόν Μάιο τοῦ 1816 ἐλευθερώνει τήν Ἄρτα ἀπό τόν ἴδιο λοιμό. Ἀπέθνησκον 60 μέ 70 ἄτομα  τήν ἡμέρα. Μέ πολύ ἁπλότητα καί αὐθορμητισμό καταγράφουν τά γεγονότα στόν ἱστορικό κώδικα τῆς Μονῆς αὐτόπτες μάρτυρες πατέρες, πού συνόδευαν σ’ αὐτήν τήν δύσκολη ἀποστολή  τόν Ἅγιο.
«1816 ἔτος. Μαΐου 16. Ἐκατέβηκεν  ἀπό τήν σκάλαν τοῦ Μοναστηρίου ἡ ἁγία Σιαγών τοῦ κοινοῦ πατρός ἡμῶν Ἁγίου Βησσαρίωνος, πού εἶχαν προσκαλέσει τόν Ἅγιον, ἐπειδή καί ἦτον πανοῦκλα φοβερή μέσα εἰς τήν Ἄρτα καί ἔξω εἰς ὅλα τά χωρία καί ἀπέθνησκον ἑξήντα καί ἑβδομήντα  τήν ἡμέραν μέ τό μέτρον καί πολλάκις ἀνέβαινεν ὁ θάνατος καί ἕως  ἐνενήντα τήν ἡμέραν, καί ἐπάησαν μέ τόν Ἅγιον τρεῖς ἀδελφοί. Πνευματικός ἦταν Στέφανος δραμιζινός, ἐφημέριος ἦταν Παΐσιος ὁ μουζακιώτης καί ἱεροδιάκονος ἡ ἐμή ἀναξιότης, Γεράσιμος ἀπό Μακρυχώρι, καί τέσσερις οἱ ἐκεῖσε τῆς πόλεως ἀπεσταλμένοι, ὅπου προσκαλοῦσαν  τόν Ἅγιον. Πρῶτος ὁ  Ἡγούμενος Καλλίνικος ἀπό τήν Σκουλικαριά καί τρεῖς ἀπό τό μέρος  τῆς πόλεως διά μέσου τῶν καπεταναραίων. Καί ἀφοῦ ἐπήγαμεν, ἡ πολιτεία ἦταν ἔξω ἀπό τό θανατικόν καί ὅλο χριστιανοί ἀπέθανον. Καί ἀφοῦ ἐδιαβάσαμεν τά ταμπούρια  τῶν χριστιανῶν εἰς εἴκοσι δύο ἡμέρας ἔπαυσεν  ὁ θάνατος. Ὤ! τοῦ θαύματος, διά πρεσβειῶν τοῦ κοινοῦ πατρός ἡμῶν Ἁγίου Βησσαρίωνος.
Ἔπειτα μᾶς ἐδιώρισαν οἱ ἄρχοντες νά ἐμβοῦμεν καί ἔσωθεν τῆς πόλεως τῆς Ἄρτας καί πολλοί τῶν ἀρχόντων μᾶς ἔδωσαν καί τά κλειδία ἀπό τά ὀσπίτιά τους διά νά τά ἁγιάση ὁ Ἅγιος, διότι κανένας δέν ἀποτολμοῦσεν νά ἐμβῆ εἰς  τήν πολιτείαν.
Δέν ἀπέρασαν δύο ἤ τρεῖς ἡμέρες, ἔκαμον συμβούλιον οἱ ἄρχοντες μετά τῶν ἰσμαηλιτῶν εἰς Κωστακιούς καί εἶπεν ὁ Καδής καί οἱ ἄλλοι μπέηδες. Τί βάλετε πίστιν καί προσκυνᾶτε τά κόκαλα; Καί οἱ ἄρχοντες ἐδυσπίστησαν ἐξ αἰτίας τῶν ἰσμαηλιτῶν. Καί ὤ τοῦ θαύματος! ἐπέστρεψεν ἡ ἀγανάκτησις τοῦ Θεοῦ κατά τῶν ἰσμαηλιτῶν ὅπου ἐκάθονταν ἐκεῖ. Καί ἀφοῦ ἀπέθανεν τό χαρέμι τοῦ Καδῆ,  τήν ἄλλην ἡμέραν ἐξημέρωσαν διακόσιοι ἀποθαμένοι. Ὁμοίως καί εἰς Βλαχέρναν οἱ Ἑβραῖοι, ὥστε ὅπου ἀνέβηκεν ὁ θάνατος εἰς αὐτά τά δύο ἔθνη Τούρκους καί Ἑβραίους, ὥστε ὅπου δέν τούς ἔθαπτον ἀλλά  τούς ἔρριπτον εἰς τόν ποταμόν καί ἐπήγαιναν τόν κατήφορο εἰς τήν θάλασσαν…».
Πηγή:Ἅγιος Βησσαρίων, Ἀρχιεπίσκοπος Λαρίσης καί Τρίκκης κ΄ Κτίτωρ τῆς Ἱεράς Μονῆς Δουσίκου, Βίος- Ἀκολουθίαι, ἔκδοσις Ἱεράς Μονῆς Ἁγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου.

Δυο ιστορίες ορθόδοξου πνευματικού αγώνα από την Αλβανία

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Πασχαλινή περίοδος του 1991 στην Αλβανία. Πριν 29 ολόκληρα χρόνια.
Μόλις είχε συμβεί η κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος και το πέρασμα στη δημοκρατία.
Για έναν 77χρονο ταλαιπωρημένο ιερέα στο Ελμπασάν, τον αείμνηστο π. Σπυρίδων Βέλη, από τους λίγους, που βρήκε ζωντανούς ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με αδύναμο και σκελετωμένο σώμα, ο οποίος είχε αποσχηματιστεί στα χρόνια της αθεΐας, η Πασχαλιά αυτή ήταν ορόσημο στη ζωή του.
Την έζησε ως μετακίνηση, ως μεταφορά από το θάνατο στην Ανάσταση. Από τον κατατρεγμό στον πανηγυρισμό.
Σ’ έναν μισογκρεμισμένο ναό τέλεσε  αναστάσιμη λειτουργία.
Τέσσερα ακριβώς χρόνια μετά, την ημέρα του Πάσχα του 1995, έφυγε από τη ζωή, με τη γεύση εκείνης της αναστάσιμης ακολουθίας και την μεγάλη ικανοποίηση της ανάστασης και της ανασύστασης από τα ερείπια της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας με φωτεινό πρωταγωνιστή τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, που τον αγκάλιασε με πολλή αγάπη.
Πόση ήταν η χαρά σ’ εκείνη την αναστάσιμη ακολουθία του 1991.
Γιατί, όπως αναφέρει η εγγονή του, Sonila Dedja (Rembeci), με το κλείσιμο των ναών το 1967 και την απαγόρευση κάθε θρησκευτικής λατρείας, ένιωσε στο πετσί του το σταυρό.
Παντού περιφρόνηση, δίωξη και θλίψη. Αναγκάστηκε να εργαστεί ως πωλητής καπνού για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά δεν το έβαζε κάτω.
Και όταν μπορούσε, κρυφά, λάτρευε το Θεό μαζί με άλλους και παρηγορούσε τους ανθρώπους.
Πώς, λοιπόν, στην αναστάσιμη λειτουργία, μετά από 24 χρόνια παύσης και σταύρωσης, να μην αισθανθεί χαρά;
Μέχρι τότε κυλούσανε στα μάτια του πικρά δάκρυα. Τώρα έγιναν χαράς δάκρυα, αφού η Ανάσταση του Χριστού, έφερε και την ανάσταση της πίστης.
Και με τα μάτια της ψυχής του «εώρακεν τον Κύριον»῎… Αναστημένο και θριαμβευτή…
Σκίρτησε ο κουρασμένος παππούλης από την αναστάσιμη χαρά. Και άνοιξε την καρδιά του στην αναστάσιμη χαρά. Την άφησε να την χαϊδέψει και να την πλατύνει ο Χριστός.
Με τα φτερά της αναστάσιμης χαράς ένιωσε να πετάει σαν αετός στα αιθέρια πλάτη και διαλάλησε με όση δύναμη μπορούσε: «Χριστός Ανέστη».
Και του αντιβόησε το πλήθος των συγκεντρωμένων πιστών: «Αληθώς Ανέστη»…

Θεοφάνης Πόπα: Στα χρόνια της αθεΐας διέσωσε 6.500 εικόνες! 

Ένας θεολόγος – αρχαιολόγος, στα χρόνια του ανελέητου διωγμού της θρησκείας στην Αλβανία, όπου οι ιερείς φυλακίστηκαν ή αποσχηματίστηκαν, οι ναοί μετατράπηκαν σε δημόσια κτήρια, κέντρα διασκέδασης και σε σταύλους, ενώ χριστιανικά κειμήλια ανεκτίμητης λατρευτικής, ιστορικής και πολιτιστικής αξίας καταστράφηκαν, κατόρθωσε να διασώσει 6.500 εικόνες υστεροβυζαντινής εποχής.
Έτσι δημιουργήθηκε το Βυζαντινό Μουσείο Κορυτσάς.
Αν και υπήρχε διαταγή οι εικόνες να παραδίδονται στις στρατιωτικές μονάδες, εκείνος βρήκε τρόπους και διατήρησε από τον αφανισμό χιλιάδες, οι οποίες, μέχρι να ιδρυθεί το Μουσείο Κορυτσάς, φυλάσσονταν στους ναούς Ζωοδόχου Πηγής και Αγίου Γεωργίου Κορυτσάς, αλλά και σε αποθήκες, ακόμη και σε τζαμιά!
Παρότι ζούσε και κινούνταν μέσα σ’ ένα περιβάλλον, που καλλιεργούσε το φόβο, αυτός δρούσε με την ελευθερία και την ελπίδα της πίστης.
Το πιστεύω του ήταν γνώρισμα του εαυτού του, γι’ αυτό και δεν κλονίστηκε. Μάζευε κρυφά Ορθόδοξους σε κρύπτες και τους ενίσχυε το ηθικό.
Το πυκνό σκοτάδι και η τρομερή παγωνιά των καιρών εκείνων, σφιχταγκάλιαζαν και ακινητοποιούσαν τα πάντα, εκτός από την καρδιά του.
Ο Θεοφάνης Πόπα γεννήθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1914 στο Ελμπασάν από Ορθόδοξη οικογένεια.
Με υποτροφία της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας παρακολούθησε μαθήματα στην Ιερατική Σχολή Κεττίγνης.
Το 1937 έλαβε υποτροφία από τον Αρχιεπίσκοπο Βησσαρίωνα Τζουβάνη και συνέχισε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Όταν ο χιτλερικός στρατός κατέλαβε την Ελλάδα, ο Πόπα επέστρεψε στην Κορυτσά και διορίσθηκε καθηγητής.
Από το 1945 έως το 1947 εργάστηκε στο γραφείο προσωπικού της Μητρόπολης Τιράνων.
Το 1948 εργάστηκε ως μεταφραστής στο υπουργείο Οικονομικών.
Στη συνέχεια μετακινείται στο Ινστιτούτο της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Τιράνων.
Το επιτρέπεται να εισέρχεται σε ναούς και μονές για επιστημονική εργασία.
Απολύθηκε όμως από το Ινστιτούτο και το 1951 διορίστηκε στο υπουργείο Βιοενέργειας.
Τον διώχνουν και από εκεί και δραστηριοποιείται ως αρχαιολόγος.
Η διεθνής επιστημονική κοινότητα αναγνώρισε το έργο του, ωστόσο στη χώρα του τον έβαλαν στο περιθώριο. Πάμφτωχος και περιφρονημένος ως επιστήμονας κοιμήθηκε το 1985.
Είχε κατορθώσει, όμως, να διαφυλάξει από την καταστροφή έναν ανεκτίμητο εικονογραφικό πλούτο, αλλά και μερικούς ναούς.
Σε μια κομματική συνέλευση τον ρώτησαν αν πιστεύει στο Θεό ή όχι. Ήξερε πως από την απάντησή του, εκείνη την ώρα, εξαρτιόταν η σταδιοδρομία του, ακόμη και η ίδια η ζωή του.
Αλλά χωρίς δισταγμό απάντησε: «Αν σας πω ότι δεν πιστεύω, θα σας πω ψέματα, και το ψέμα δεν είναι του χαρακτήρα μου».
Το περιεχόμενο της προτροπής του αποστόλου Παύλου «διό γρηγορείτε» το τηρούσε όχι για να διασφαλίσει τα προσωπικά του συμφέροντα από τις επιβουλές των άθεων, αλλά για να περιφρουρήσει τα ιερά και τα όσια.
Παρότι αναγκαστικά ανέπνεε την καταπίεση και την αθεϊστική προπαγάνδα, άντεξε απέναντι σ’ αυτές.
Δεν ποδοπάτησε τα αδιαφιλονίκητα πνευματικά δικαιώματα της ψυχής του και παρέμεινε ακλόνητος, μαχόμενος για την Αλήθεια.
Είχε καταλάβει ότι μόνο με την Αλήθεια θα κερδηθεί η μάχη. Δεν ακρωτηρίασε την προσωπικότητά του, διαγράφοντας το Θεό.
ΠΗΓΗ.ΝΕΚΡΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Της Εξόδου το Ανάγνωσμα… του Νεκτάριου Δαπέργολα

Αποτέλεσμα εικόνας για εξοδοσ του μεσολογγιου

      Μόλις πέρασε η πιο παράξενη, η πιο θλιμμένη, η πιο σκοτεινή 25η Μαρτίου της Νεότερης Ιστορίας μας. Το πρωί πάλι χτύπησαν οι καμπάνες, αλλά ήταν κούφιος ο ήχος τους. Γιατί οι καμπάνες είναι για να καλούν στη λατρεία – και η λατρεία δεν έγινε, γιατί έχει απαγορευθεί.

      Δεν την ψάλλαμε την Παναγιά μας στη μεγάλη της γιορτή με το χαρμόσυνο μήνυμα της σωτηρίας μας, παρά μόνο μες στα σπίτια μας (ή ίσως κάποιοι, όσοι μπόρεσαν, σε κατοχικά υπόγεια, κρυπτοχριστιανικά).

      Αλλά ούτε και την άλλη μεγάλη γιορτή της πατρίδας δεν την τιμήσαμε, σχεδόν άπαντες σε κατ’ οίκον περιορισμό, χωρίς παρελάσεις κι άλλες εκδηλώσεις, με μόνο τον φόβο να κυκλοφοράει πανσθενής στους έρημους δρόμους.

      Κι αν ήταν όμως σκοτεινή και παράξενη, αυτή η μέρα παραμένει μεγάλη. Και βέβαια αυτήν ειδικά τη φετινή δεν ήταν δυνατό να την τιμήσουμε με τις συνήθεις ευχές για «χρόνια πολλά». Γι’αυτό και δεν είπαμε «χρόνια πολλά». Δεν έπρεπε να πούμε.

      Γιατί ήμασταν αντίθετα υποχρεωμένοι – περισσότερο υποχρεωμένοι από κάθε άλλη φορά – να τη βιώσουμε με περισυλλογή και περίσκεψη. Με πόνο κι αίσθημα ντροπής. Με σκληρή αυτοκριτική κι επιτέλους γενναίες αποφάσεις για μεταστροφή και εξανάσταση. Κι αν για κάτι οφείλαμε να ευχηθούμε, αυτό είναι μόνο για να μας φωτίσει ο Θεός. Και μετά να μας αξιώσει να κάνουμε κι εμείς στη ζωή μας για την πατρίδα κάτι μικρό έστω, αλλά πάντως αντάξιο όλων εκείνων των ηρώων.

 

      Τι να τα κάνεις άλλωστε τα πολλά τα χρόνια, αν είναι να συνεχίσεις να ζεις μέσα σ’ αυτό το απερίγραπτο τέλμα της παρακμής, της προδοσίας, της κατάρρευσης του παντός;

      Κλεισμένοι εδώ και χρόνια σε νοητές φυλακές ιδεοληπτικών ψυχώσεων και νεοεποχίτικης λοβοτομής, αλλά πλέον κλεισμένοι και μες στα σπίτια μας – σκλάβοι δυο φορές πια.

      Με κλειδωμένες εκκλησιές, φιμωμένα στόματα κι αλλοιωμένες συνειδήσεις.

      Πετώντας μόνοι μας άκριτα κι αβασάνιστα στη χωματερή κεκτημένα κι αυτονόητα ως χτες δικαιώματα. Θυσιάζοντας ελαφρά τη καρδία στον βωμό του φόβου πάτρια, θέσμια, ιερά και όσια αιώνων.

      Δεσμώτες της υστερίας και του πανικού.

      Παίρνοντας μέρος σαν τα ποντίκια (αλλά εκουσίως κι αυτοπροαιρέτως εμείς) σε νεοταξικά πειράματα ελέγχου και πρόβες παγκόσμιας επιβολής.

      Και έχοντας απομείνει άπνοοι κι ημιθανείς στους καναπέδες μας, να βλέπουμε αφιερώματα σε μακρινές κι ολοένα και πιο ξεθωριασμένες μέρες αγώνων και ηρώων της πίστης και της πατρίδας, που όμως αδυνατούν πια επί της ουσίας να μας αγγίξουν πραγματικά.

      Μακροημέρευση μέσα σ’ αυτόν τον δυσώδη βούρκο που βαθαίνει και βρωμίζει όλο και περισσότερο, μόνο ευνουχισμένοι και τρομοκρατημένοι σκλάβοι της Νέας Τάξης και της Νέας Εποχής μπορούν να εύχονται. Καλή μετάνοια λοιπόν να λέμε, πάνω απ’ όλα. Καλή μετάνοια!

      Και σαν μετανοήσουμε και κλάψουμε πικρά και ξαναβρούμε τους εαυτούς μας, που μόνοι μας τους κάναμε παρανάλωμα στη δίνη των Καιρών, τότε πια να ευχηθούμε και το άλλο: «καλή λευτεριά»! Ή μπορεί και «καλό βόλι»!

      Για να μπορέσουμε να επιχειρήσουμε επιτέλους κι εμείς τη μεγάλη Έξοδο από τον βόρβορο.

      Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου!