Στη μνήμη του π. Νικοδήμου Γρηγοριάτου που αρνήθηκε την μεταμόσχευση καρδιάς

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΡΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ

Ὁ π. Νικόδημος Γρηγοριάτης μοναχός διακεκριμένος κατά τήν ἀρετή ἔπασχε ἀπό βαρειά καρδιοπάθεια. Ἀρνήθηκε τήν μεταμόσχευση πού τοῦ προτάθηκε συνεπής στίς εὐαγγελικές ἀρχές. Γιά περισσότερα διαβᾶστε ἐδῶ καθώς καί τά παρακάτω:

100_3313-300x225
Εις μνήμην μοναχού Νικοδήμου Γρηγοριάτη.

Γράφει ὁ ἀδ. Κωνσταντῖνος

Πέρασαν ήδη πέντε χρόνια από την οσιακή κοίμηση του πατρός Νικοδήμου Γρηγοριάτη. Για όλους εμάς που είχαμε την ευλογία να τον γνωρίσουμε η παρουσία του μένει πάντα ζωντανή ανάμεσά μας. Κάθε στιγμή που ζήσαμε κοντά του ήταν και μια ξεχωριστή ευλογία για τον καθένα μας και δοξάζουμε τον θεό για το ανεκτίμητο δώρο που μας χάρισε. Σαν μια μικρή προσφορά στην αγάπη του που πλούσια μας χάρισε στην διάρκεια της επίγειας ζωής του θα ήθελα στην επέτειο της κοιμήσεως του να αναφερθώ σε ένα από τα πολλά περιστατικά της ζωής του, του οποίου υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας.

Όταν οι γιατροί διέγνωσαν καρδιακή ανεπάρκεια τελευταίου σταδίου, ο θεράπων γιατρός τον ενημέρωσε πως η μοναδική ελπίδα για να ζήσει ήταν να υποβληθεί σε μεταμόσχευση καρδιάς. Ο π. Νικόδημος έχοντας μεγάλη επιθυμία για την ζωή, ζήτησε από τον γιατρό να του εξηγήσει με λεπτομέρειες την διαδικασία της μεταμόσχευσης καθώς και να του πει αν υπήρχε κάποια άλλη λύση εκτός αυτής. Ο γιατρός του είπε πως η μόνη, αλλά προσωρινή, λύση ήταν να τοποθετήσουν τεχνητή καρδιά. Ο π. Νικόδημος ρώτησε για πόσο διάστημα θα διαρκούσε η λειτουργία της τεχνητής καρδιάς και ο γιατρός απάντησε πως η διάρκεια ήταν περίπου 2 με 3 χρόνια. Όμως, του εξήγησε σαφώς πως αυτή η λύση θα μπορούσε να ακολουθηθεί μόνο στην περίπτωση που θα δεχόταν να μπει σε λίστα αναμονής για μεταμόσχευση, διότι η τοποθέτηση τεχνητής καρδιάς ήταν μια «γέφυρα» για τη μεταμόσχευση. Ο π. Νικόδημος, δεχόταν να βάλει τεχνητή καρδιά, δεν συμφωνούσε όμως για την μεταμόσχευση, εξηγώντας στον γιατρό πως δεν θα μπορούσε να δεχτεί κάτι τέτοιο, εφόσον το όργανο αυτό θα προερχόταν όχι από κάποιον που θα ήταν ήδη νεκρός αλλά από έναν βαριά πάσχοντα ασθενή. Ο γιατρός, με αγάπη, εξήγησε στον πατέρα Νικόδημο πως δεν θα μπορούσαν να του τοποθετήσουν τεχνητή καρδιά χωρίς την ενυπόγραφη συγκατάθεση του για την μεταμόσχευση. Ο π. Νικόδημος εξήγησε στον γιατρό πως η τεχνητή καρδιά είναι ένας επιστημονικός τρόπος παράτασης της ζωής, ενώ η μεταμόσχευση που του πρότεινε δεν έχει σχέση με την επιστήμη της ιατρικής, εφόσον η ζωή ενός ανθρώπου, την οποία ο Θεός δίνει και μόνο εκείνος έχει δικαίωμα να την αφαιρέσει, θα έπρεπε να αφαιρεθεί με ανθρώπινη παρέμβαση προκειμένου να ληφθεί από τον ασθενή η καρδιά του. Ο γιατρός, θέλοντας να βοηθήσει τον πατέρα Νικόδημο να ζήσει, του πρότεινε να υπογράψει για την μεταμόσχευση, ώστε να προχωρούσε η διαδικασία τοποθέτησης τεχνητής καρδιάς και παρόλα αυτά αν συνέχιζε να μην επιθυμεί την μεταμόσχευση, δεν θα προχωρούσαν, εκ των υστέρων, σε αυτή. Την λύση αυτή επικρότησαν και κάποιοι κληρικοί και λαϊκοί, φίλοι του πατρός Νικόδημου. Όμως ο ίδιος ο π. Νικόδημος απάντησε πως μια τέτοια κίνηση θα έμοιαζε με αυτό που πολλές φορές προτεινόταν σε μάρτυρες του Χριστού, που πιέζονταν να αλλαξοπιστήσουν, όταν τους έλεγαν να ομολογήσουν φανερά και εξωτερικά την αποδοχή της άλλης πίστης, κρατώντας κρυφά μέσα στην καρδιά τους την πίστη τους στον Χριστό. Τους έλεγαν «προσφέρετε θυμίαμα στα είδωλα για να σώσετε τη ζωή σας και κρατήστε την πίστη σας, μέσα σας». Ο γιατρός, βλέποντας την αμετακίνητη θέση του πατρός Νικοδήμου, προσπάθησε με φαρμακευτική αγωγή να καθυστερήσει την επιδείνωση της κατάστασης.

Ο π. Νικόδημος, αν και πολύ ταλαιπωρημένος, με την άδεια του γιατρού επισκέφθηκε για περίπου 2 μήνες τη μονή της μετανοίας του στο Άγιον Όρος. Κατά την διάρκεια της παραμονής του εκεί συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Επισκέφθηκε το μοναστήρι του Οσίου Γρηγορίου ένας ιερέας, ο π. Σωτήριος, τον οποίο ο γράφων είχε γνωρίσει, 12 χρόνια πριν, στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όταν εκεί νοσηλευόταν ο αδερφός του εν λόγω ιερέως Γεώργιος Σαλαμάρας με πρόβλημα ατελεκτασίας πνευμόνων. Είχε μεταφερθεί στο «Σωτηρία», από το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου, λόγω εγκεφαλίτιδας, για το διάστημα από 16 Σεπτεμβρίου 1995 έως 24 Νοεμβρίου 1995 νοσηλευόταν στην εντατική, μηχανικά υποστηριζόμενος. Οι γιατροί, μετά το πέρας 2 μηνών από την στιγμή που βρέθηκε στην εντατική, ενημέρωσαν τον πατέρα Σωτήριο πως ο αδερφός του ήταν εγκεφαλικά νεκρός και πως δεν υπήρχε ελπίδα ανάκαμψης και θα έπρεπε να τον βγάλουν από την μηχανική υποστήριξη. Του πρότειναν επίσης να δωρίσει τα όργανα του αδερφού του, για μεταμόσχευση. Ο π. Σωτήριος αρνήθηκε. Λίγες ημέρες μετά, οι γιατροί τον ενημέρωσαν πως την Κυριακή που πλησίαζε θα αποσυνέδεαν τον αδερφό του από τα μηχανήματα. Ο π. Σωτήριος, ζήτησε να το αναβάλλουν για την επόμενη μέρα ώστε να μπορούσε την ημέρα εκείνη να βρεθεί στην Θεία Λειτουργία και να προσευχηθεί για τον αδερφό του και την ίδια ημέρα ενημέρωσε τους δικούς του στο Καρπενήσι να κάνουν τις απαραίτητες προετοιμασίες για την κηδεία. Όταν την Κυριακή γύρισε στο νοσοκομείο, από την εκκλησία του αγίου Γεωργίου εξ Ιωαννίνων όπου εκκλησιάστηκε και αναζήτησε τον αδερφό του, μια ειδικευόμενη γιατρός η κυρία Βασιλάκη, τον ενημέρωσε πως ο αδερφός του είχε ξυπνήσει. Εκείνος απορημένος ρώτησε πως συνέβη αυτό, ενώ οι γιατροί δεν είχαν δώσει την παραμικρή ελπίδα ανάρρωσης. Η γιατρός απάντησε : «Εμείς περιμέναμε πως θα πέθαινε. Εσύ ξέρεις καλύτερα. Ρώτα το Θεό σου». Οι γιατροί, μετά από αυτό το γεγονός, διέγνωσαν ατελεκτασία πνευμόνων και σύστησαν την διακομιδή του στο νοσοκομείο των Αθηνών «Σωτηρία». Το ίδιο διάστημα στο νοσοκομείο αυτό νοσηλευόταν και η μητέρα του πατρός Νικοδήμου Χρυσούλα Κάντζα. Ο π. Νικόδημος εκείνον τον καιρό βρισκόταν στο μοναστήρι του. Ο π. Σωτήριος γνώρισε στο νοσοκομείο την κυρία Χρυσούλα και τον γράφοντα.

Ο γράφων είχε μιλήσει στον πατέρα Σωτήριο για τον πατέρα Νικόδημο και αντίστοιχα είχε ζητήσει από τον πατέρα Νικόδημο να προσευχηθεί για τον αδερφό του πατρός Σωτηρίου. Να σημειωθεί πως οι δύο πατέρες δεν είχαν γνωρίσει ο ένας τον άλλο από κοντά. Δώδεκα χρόνια αργότερα ο π. Σωτήριος, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, πήγε για προσκύνημα στην μονή Οσίου Γρηγορίου. Αναχωρώντας από το μοναστήρι, τον πλησίασε στην αυλή ο π. Νικόδημος συνοδευόμενος από άλλους μοναχούς και προσκυνητές. Ζητώντας την ευχή του πατρός Σωτηρίου, και χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι, είπε στους παρευρισκόμενους: «Να, ο π. εδώ, θα μας πει την γνώμη του για τις μεταμοσχεύσεις». Αμέσως ο π. Σωτήριος εξέφρασε την αρνητική γνώμη του για τις μεταμοσχεύσεις, εξηγώντας πως ο άνθρωπος, του οποίου τα όργανα πρόκειται να ληφθούν για μεταμόσχευση, είναι ζωντανός και άρα η αφαίρεση των οργάνων του είναι στην πραγματικότητα φόνος. Σαν επιβεβαίωση όσων έλεγε, διηγήθηκε όλη την ιστορία με τον αδερφό του που αναφέραμε παραπάνω. Ο π. Σωτήριος έπειτα, ρώτησε τον πατέρα Νικόδημο ποιο ήταν το όνομα του, κι όταν εκείνος του απάντησε, ο π. Σωτήριος είπε: «Είσαι ο γιός της κυρίας Χρυσούλας;”. Την θετική απάντηση του πατρός Νικοδήμου, ακολούθησε μια συζήτηση των δύο τους, κατά την οποία ο π. Νικόδημος δεν αναφέρθηκε καθόλου στο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε. Είπε στον πατέρα Σωτήριο πως θα ενημέρωνε τον γέροντα για όσα του είχε πει για την εξέλιξη της περιπέτειας υγείας του αδερφού του ώστε ο γέροντας να αναπαυτεί. Μετά την κοίμηση του πατρός Νικοδήμου ο γράφων επικοινώνησε με τον πατέρα Σωτήριο για να τον ενημερώσει, αναφέροντας του και την αιτία που είχε οδηγήσει τον πατέρα Νικόδημο στο θάνατο. Τότε εκείνος είπε πως δεν γνώριζε το πρόβλημα του πατρός Νικοδήμου και στην συνέχεια εξιστόρησε την συνάντηση που είχαν στην αυλή του μοναστηριού. Όταν ο π. Νικόδημος επέστρεψε στον Πειραιά από το Άγιον Όρος, επισκέφθηκε πάλι τον θεράποντα γιατρό του. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα, χειροτέρεψε ξαφνικά η υγεία του και μπήκε για νοσηλεία στο Ωνάσειο. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά. Το διάστημα που βρισκόταν στην εντατική, και παρουσίᾳ του γράφοντος και του πατρός Παισίου αδελφού της μονής, ήλθε ο γιατρός του πατρός Νικοδήμου, πολύ προβληματισμένος και στεναχωρημένος, και ανέφερε πως δεν μπορούσαν να καθυστερήσουν άλλο και ήταν η τελευταία ευκαιρία του πατρός Νικοδήμου να δεχτεί την μεταμόσχευση. Ο π. Νικόδημος για άλλη μια φορά εξέφρασε την επιθυμία του για ζωή και ρώτησε τον ιατρό αν υπήρχε άλλη θεραπεία για το πρόβλημα του, έστω και σε πειραματική μορφή στο εξωτερικό (Ευρώπη ή Αμερική). Η απάντηση του γιατρού ήταν κατηγορηματική πως δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Τότε ο π. Νικόδημος ζήτησε από τον πατέρα Παϊσιο να ενημερώσει το μοναστήρι για να ετοιμάσουν τα της κηδείας του. Ο γιατρός βγαίνοντας από την εντατική σχολίασε με έκπληξη πως πρώτη φορά στην ζωή του και μετά από 3500 ασθενείς που είχε φροντίσει προσωπικά, έβλεπε έναν άνθρωπο που ήθελε πάρα πολύ να ζήσει και παρόλα αυτά ο ίδιος έβλεπε πως δεν είχε την δυνατότητα να τον βοηθήσει αφού όσο κι αν προσπαθούσε, συναντούσε πάντα την σταθερή και σθεναρή άρνηση του πατρός Νικοδήμου να δεχτεί την μεταμόσχευση. Η ζωή είναι το πολυτιμότερο δώρο που ο Θεός έχει χαρίσει στον άνθρωπο. Και ο άνθρωπος στα χιλιάδες χρόνια που ζει πάνω σ´αυτόν τον πλανήτη προσπαθεί και θα προσπαθεί πάντα να κάνει ό,τι μπορεί για να διαρκέσει αυτή η επίγεια ζωή του περισσότερο. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η ιατρική επιστήμη ανακαλύπτει συνεχώς νέους τρόπους που υπόσχονται παράταση της ζωής. Ένας από αυτούς είναι και η μεταμόσχευση καρδιάς. Όμως είναι αποδεδειγμένο και παραδεκτό πως για να γίνει μεταμόσχευση αυτού του οργάνου ο δότης πρέπει να βρίσκεται εν ζωή, αφού όταν ο ασθενής πεθάνει η καρδιά του σταματά να λειτουργεί και είναι πλέον αδύνατο να δοθεί σε άλλον άνθρωπο. Επομένως, με απλά λόγια, για να παραταθεί η ζωή ενός ανθρώπου πρέπει να αφαιρεθεί η ζωή ενός άλλου. Αυτό είναι κάτι που ο π. Νικόδημος δεν μπορούσε για κανέναν λόγο να δεχτεί. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού σε κάθε άνθρωπο εξίσου και κανένας εκτός από τον Θεό δεν μπορεί να αποφασίζει για το πότε αυτή θα φτάσει στο τέλος της. Ο π. Νικόδημος μαρτύρησε με τη ζωή αλλά και με τον επίγειο θάνατό του αυτή την αλήθεια και παρέμεινε σταθερός σε αυτή την ομολογία του ως το τέλος. Γι αυτό και είναι πεποίθηση όσων τον γνώρισαν πως συνεχίζει να είναι ζωντανός. Άλλωστε, ο ίδιος ο Χριστός επιβεβαιώνει αυτή την αλήθεια με τα λόγια του:

“ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου οὗτος σώσει αὐτήν “.

100_3314-300x225ΕΙΣ ΜΝΗΜΗ ΠΑΤΡΟΣ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΣΙΑΚΗ ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΕΞ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΑΦΕΙ ΟΛΙΓΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΝΙΚΟΔΗΜΟ

«ΔΥΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΣΥΖΗΤΟΥΝ»
-Τὰ ‘μαθες τὰ νέα ; Εὐλογία Θεοῦ στὴν πόλη μας.

-Τί ἔγινε γιὰ πὲς ;

-Ἦρθε ὁ Πατὴρ Νικόδημος ὁ Γρηγοριάτης ἀπὸ τὸ Ἅγιο ὅρος.

-Μὴν πιστεύεις ὅ,τι ἀκοῦς φίλε, πᾶμε ἀπὸ κόντα νὰ δοῦμε.

-Αὐτό σοῦ λέω τόση ὥρα ἔρχου καὶ εἶδε.

-Καὶ πάλι, τί θὰ μᾶς πεῖ ;Τί θὰ μᾶς κάνει; Ἕνας ἐξόριστος μοναχός, ἕνας φυλακισμένος σὰν κι ἐμᾶς στὴ φυλακὴ τῶν χοντρῶν ντουβαριῶν τῆς γκρίζας πόλης μας.

——————————————————————————————————–

-Πῶς σου φάνηκε ; Πές μου τώρα ποὺ εἴμαστε μόνοι.

-Τί νὰ σοῦ πῶ φίλε, σὰν νὰ μετέφερε τὸ Ἅγιο ὅρος στὸ σπίτι του.Εὐωδία θείκη,λιτότης, αὐθεντικότης.Καθαριότης καὶ σχολαστικότης γι’ αὐτὴ τὴ γυναῖκα ποὺ τὴν ὑπηρετεῖ πιστὰ σὰν ἀποκλειστικός της νοσοκόμος.

-Γλυκειὰ μορφὴ χαρούμενη ἀλλὰ καὶ ἀπαιτητικὴ πολλὲς φορές.

-Ἔμ, βλέπεις ὁ πόνος της μεγάλος,ἔχασε τὸ παιδὶ τῆς μικρό, νεοαρραβωνιασμένο.Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἀρρώστια τῆς δύσπνοιας τὴν πνίγει.Ποῦ καὶ ποῦ ξεσπᾶ γιὰ τὴ μεγάλη ἀπώλεια ἡ μάνα,στὸ ἀκουμπηστῆρι της τὸν Νικοδημάκο ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ.

-Ἀλλὰ νὰ δέχεται μετὰ τηλεφώνου ἐπισκεψεις,τι νὰ πῶ !

-Διάκριση φίλε.

-Τί ἐννοεῖς ; Ἐμεῖς ἀπὸ ἀγάπη πᾶμε κοντά του.

-Ἀγάπη μὲ ὑπακοὴ φίλε ὄχι ἀδιάκριτη ἀγάπη.Πολλοὶ οἱ ἐπισκέπτες καθημερινῶς στὸ ταπεινὸ κελὶ <<νοσοκομεῖο>>.

-Καὶ αὐτὸ τὸ διευχῶν τοῦ γέροντος γιὰ ὅλα!Τὰ ἀσήμαντα ἕως τὰ σημαντικα,τί σοῦ λέει ;

-Ἐμπιστοσύνη,ἀγάπη,ὑπακοή,ἄκρα ταπεινώση στὸ θέλημα τοῦ ὁρατοῦ Θεοῦ ὅπως ἀποκαλοῦσε τὸν Πνευματικό του.

-Τί εἶναι αὐτὰ τὰ οὐράνια λόγια θὰ σπάσει ἡ καρδία μου,γρήγορα τρέχω νὰ φιλήσω τὸ χέρι τοῦ πνευματικοῦ μου μὲ πιότερο σεβασμό,μὲ πιότερη ἀγάπη.

-Μὴ φεύγεις ἀκόμα,ἀπὸ ἄλλον ἀδελφὸ ἔμαθα ὅτι ἀπὸ μικρὸς ζητοῦσε ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ παρευρίσκεται στὸν πόνο τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.

-Ἀαα, τώρα βγάζει νόημα ἡ <<ἐξορία του>> ἀπὸ τὸ μοναστῆρι.Ὑπακοὴ στὸν γέροντα,θέλημα Θεοῦ γιὰ τὴν πόλη μας ποὺ γέμισε ἀπὸ πόνο,πικρία καὶ ψυχολογικὰ προβλήματα.

-Αὐτὸν τὸν ἄγγελο τῆς ἐλπίδας στὸν Κύριο ἠμων Ἰησοῦ Χριστὸ φαίνεται ὅτι διάλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ ρουφήξει σὰν σφουγγάρι τὰ πολυποίκιλα προβλήματά μας.

——————————————————————————————————

-Πῶς πάει ὁ γιατρὸς τῶν ψυχῶν τῆς πόλης σας,ἔφυγα κι ἔχω μία νοσταλγία νὰ τὸν ξαναδῶ.

-Χρόνια τώρα διακονία στὴ μητέρα του καὶ σὲ ὅλους ἐμᾶς (εἴτε ἀπὸ κοντὰ εἴτε διὰ τηλεφώνου) . Αὐτη ἡ καρδία ρούφηξε-ρούφηξε…παροτι εἶναι γύρω στὰ 54 ὁ καρδιολόγος ποὺ τὸν παρακολουθεῖ τοῦ εἶπε ὅτι ἔχει καρδιὰ 90 χρόνων γέρου.Δύσκολα θὰ τὴν βγάλει φέτος.

-Ὑπάρχουν καὶ οἱ μεταμοσχεύσεις…

-Ὁ Νικόδημος τί λέει !!

-Ἡ ζωὴ του ὅλη φωνάζει θέλω τὴν καρδία μου νὰ κόψω χίλια κομματάκια καὶ νὰ τὴν μοιράσω στὸν κόσμο.

Ὁ καλὸς γιατρός μου, λέει ὁ π. Νικόδημος, ποὺ τόσο ἐμπιστεύομαι μοῦ προτείνει νὰ δεχτῶ καρδιὰ ἀπὸ πάσχοντα, βαριὰ πάσχοντα ἀδελφό. Ἀρνητὴς νὰ γίνω τῆς παιδικῆς μου προσευχῆς; Νὰ ἀναπαυτῶ ἐνῷ θέλω ὁλόψυχα νὰ ἀναπαύω τὰ ἀδέλφια μου;

-Θέλω νὰ ζήσω γιατρέ,ἐὰν ὑπάρχει κάποια ἐπιστημονικὴ ἀνακάλυψη ἐδῶ ἢ στὸ ἐξωτερικό…

Ἀναπήδησε ἀπὸ χαρὰ ὁ γιατρός, βεβαίως θὰ χρειαστοῦμε ὅμως μία ὑπογραφή ἐδῶ ἐπειδὴ τὰ μηχανήματα εἶναι προσωρινά.Ἐὰν βρεθεῖ κάποιος δότης ἐν τῷ μεταξὺ θὰ πρέπει νὰ πάρουμε τὸ μόσχευμα.

-Ὄχι! αὐτὸ γιατρὲ δὲν γίνεται μὲ τίποτα δὲν τὸ κάνω στὸν βαριὰ πάσχοντα ἀδελφό.

-Μὴν τὸ κάνεις Νικόδημε μόνο ὑπέγραψε νὰ μᾶς βοηθήσεις μὲ τὰ γραφειοκρατικὰ γιὰ νὰ βάλουμε τὴν τεχνητὴ καρδία καὶ βλέπουμε.

-Ὄχι!! δὲν συναινῶ στὶς μεταμοσχεύσεις καρδιᾶς οὔτε ἄμεσα οὔτε ἔμμεσα.Ὁ ἀδελφὸς γιὰ μένα ζεῖ καὶ εἶναι καὶ βαριὰ πάσχων !!

-Ἔ, τότε Νικόδημε… Θὰ ἐπέλθει τὸ μοιραῖο.

-Πατέρα Παισιε σὲ παρακαλῶ εἰδοποίησε τὸν γέροντα καὶ τὸ μοναστῆρι μας γιὰ τὰ τῆς ταφῆς.

-Ὁ ταπεινὸς μπορεῖ νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ταπείνωση,ὁ ἁπλὸς γιὰ τὴν ἁπλότητα,ὁ πρᾶος γιὰ τὴν πραοτητα.

-Ὁ Νικόδημός μας, βίωνε τὸν πόνο τοῦ ἀδελφοῦ μέρα μὲ τὴ μέρα,στιγμὴ τὴ στιγμή.

-Ἡ συμπόρευση μὲ τὸν πόνο, τοῦ κάθε ἐλαφρῶς ἢ βαριὰ πάσχοντος ἀδελφοῦ τὸν ἔκανε νὰ ξεχνάει τὸν δικό του πόνο.Νὰ ἀψηφει τὸ σῶμα του,νὰ ἑστιάζει στὸν πόνο τοῦ κόσμου,νὰ δίνεται συνεχῶς μὲ λόγο μὲ παρουσία καὶ μὲ προσευχὴ ὅλο τὸ εἰκοσιτετράωρο.

-Γιὰ ὅλους ἐμᾶς ποὺ τὸν ζήσαμε ἀπὸ κοντὰ ἐπέχει θέση νέου ὀσιομάρτυρα καὶ ὁμολογητὴ τῆς ὀρθόδοξου παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας μας.

-Εἴθε νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του γιὰ καλή ἀντάμωση.

-Μὲ πολλὴ ἐκτιμήση στην Ι.Μ. Γρηγορίου καὶ στοὺς πατέρες πού μας δάνεισαν γιὰ πολλὰ ἔτη ἕναν ἀπὸ τοὺς θησαυρούς τους, σὲ ἐμᾶς τοὺς πτωχοὺς πνευματικὰ ἀδελφούς τοῦ ἀπατηλοῦ αὐτοῦ κόσμου…

Ὅλους μὲ περισια ἀγάπη μας συμπονοῦσες

Στὸν ὁρατὸ Θεὸ τὸν πνευματικό μᾶς ὁδηγοῦσες

Τὸν πόνο μας στὴν καρδία σου ἀκουμποῦσες

Μὲ τὴν προσευχή σου σὰν πατέρας μας φιλοῦσες.

Τὸν Κύριό μας γιὰ ὅλα δοξολογοῦσες

Καὶ τὴν Παναγία μητέρα μὲ δάκρυα ὑμνολογοῦσες

Χωρὶς νὰ τὸ θέλεις κοντά σου μᾶς τραβοῦσες

Στὸν ἴσιο δρόμο τοῦ Χριστοῦ μας ὁδηγοῦσες.

Μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει τί περνοῦσες

Ὅταν μὲ ἀγάπη στὸν πνευματικὸ ἀπὸ ἐμᾶς ὑπακοὴ ζητοῦσες

Ὅλα τὰ ἀδέλφια σου ποὺ σ’ αὕτη τὴ ζωὴ ἀγαποῦσες

Πολὺ θὰ θέλαμε νὰ ἤσουν κοντά μας καὶ νὰ ζοῦσες.

 

«ΤΡΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ»

100_3336-300x225

Ποιὸς θὰ μᾶς δώσει δάχτυλα νὰ γράψουμε γιὰ σενα;

Εσυ ἤσουν ἡ ἔμπνευση ὅλων μας, ποὺ σὲ γνωρίσαμε, μὲ χαρὰ γιὰ νὰ ἀγωνιστοῦμε

Ἐσυ ἤσουν μικρὸ παιδὶ ὅταν ἔνιωσες γιὰ πρώτη φορά τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ στὴν καρδία σου καί ἀπὸ τότε, μυστικὰ στὸν Κύριο προσευχόσουν. Ὅλα τὰ ἀδέρφια σου στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Χριστου νὰ μποῦν εὐχόσουν.

Ὁ Θεός σὲ φώτισε τὴν στολὴ τοῦ στρατιώτη νὰ φορέσης σὲ τοῦτον τὸν ἀγῶνα, μὲ ἀντίπαλο τὸν ἀνθρωποκτόνο διάβολο σὲ αὐτὸν τὸν ἀπατηλὸ αἰῶνα;

Ὁ Θεός σὲ βοήθησε νὰ καταταγεῖς στὶς ἐπίλεκτες δυνάμεις τῆς στρατευομένης ἐκκλησίας ἀπο τὰ 17 σου χρόνια;

Ὁ Θεός σὲ ὅρισε νοσοκόμο στὸν πόνο τῶν ἀδελφῶν;

Ὁ Θεός σὲ ἔβαλε νὰ μᾶς ἐμψυχώνεις καθημερινὰ εἴτε φανερὰ εἴτε κρυφά;

Ψιθυριστὰ καὶ μὲ θαυμασμό τὸ φώναζες σὲ ὅλους μας. Θαρσεῖτε ἐγὼ νενικηκα τὸν κόσμο.Ἡ ἐσταυρωμενη ἀγάπη…!!!!

Πόσοι καὶ πόσοι σὲ φώναζαν κοντά τους, στὰ σπίτια τους ,γιὰ νὰ ἁπαλύνεις τὸν πόνο τους.

Ὁ προσωπικός μας γιατρός,ὁ Νικόδημός μας ἔγινες.Γιατί ἄραγε ;

Μήπως γιατί εἶχες μέσα σου τὸν μοναδικὸ ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, τὸν Κύριό μας ;

Πῶς μὲς στὴν δίνη τοῦ πολέμου μὲ τόσους τραυματίες καὶ πόνο γύρω σου, ὁ ἴδιος συμπολεμιστὴς καὶ τραυματίας δοξολογεῖς τὸν Κύριο συνεχῶς;

Πῶς μὲ τὸ δόξα σοι Χριστέ μου ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ χείλη σου ἀποστομώνεις τὴν τυφλὴ ἄπιστη λογική μας ποὺ λίγα κατανοεῖ καὶ μυριάδες δὲν τὰ ὑποπτεύεται;

Πῶς στέκεις ὄρθιος ἀσάλευτος καὶ μέρα μὲ τὴν μέρα πιὸ ἀποφασισμένος γιὰ τὸν ἀγῶνα τὸν καλό;

Ποιὸς σὲ ἐμπνέει μὲ θάρρος γιὰ τὴν τελικὴ ἔκβαση τοῦ πολέμου;

Πῶς μὲ τόση σιγουριὰ μας λὲς ἀκόμα κι ἂν βλέπεις τὸν ἀδελφό σου νὰ χάνεται ἐσὺ μέσα σου θὰ λὲς ὅτι ὁ Χριστός μας ἔστω καὶ τελευταία στιγμὴ θὰ τὸν σώσει.

Τόλμησα νὰ πάρω 3 πνευματικὲς διαστάσεις.

Ἅ: Ὕψος = ταπεινώση

Β: Βάθος = παρθενιά,καθαρότητα ψύχης

Γ: Μῆκος =ὑπακοὴ .

Θέλησα νὰ σὲ μετρήσω ὁ ἀχάριστος.

Ἐσὺ ἤσουν πού μᾶς μάλωνες ὅταν μακριὰ ἀπὸ ἐσενὰ συζητούσαμε γιὰ τὰ χαρίσματα πού σοῦ ἔχει δώσει ὁ θεός.

Ἐσὺ ἤσουν ποὺ τραβοῦσες ἀπαλὰ τὸ χέρι σου ὅταν θέλαμε νὰ τὸ ἀσπαστοῦμε.

Ἐσὺ ἤσουν ποὺ «νὰ χαίρεστε» μᾶς ἔλεγες καὶ τὴ χαρὰ τοῦ Κύριού μας μὲς τὰ σπλάχνα μας σκορποῦσες.

Ἐσύ ἤσουν ποὺ ὅταν ὁ διάβολος μέσα ἀπὸ ἐμᾶς σὲ κατηγοροῦσε καθόλου δὲν ἀντιδροῦσες.

Ἐσύ ἤσουν ποὺ σὲ ὅλους μας μὲ ἀγάπη περισσή μᾶς παρηγοροῦσες καὶ μὲ ἰσότητα ἀδελφική μας μιλοῦσες.

Μόνο ὁ Κυριος μπορεῖ αὐτὸ τὸ ὕψος τῆς ταπείνωσης νὰ δεῖ καὶ νὰ μετρήσει ……

Θέλω νὰ τολμήσω, νὰ κοιτάξω τὸ βάθος καὶ τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς σου.

Ἐσὺ ἤσουν ποὺ τοὺς λογισμούς μας μὲ ἁπλότητά μᾶς φανέρωνες.

Ἐσὺ ἄνδρες καὶ γυναῖκες σὰν ἀδελφούς μας προϋπαντοῦσες.

Ἐσὺ σήκωνες τὸν πόνο μας, τὸ ἄγχος μας,τὴν ἔλλειψη καὶ τὴν ὑπερβολή μας καὶ μὲ φωτεινοὺς λογισμοὺς τοὺς σκοτεινοὺς δικούς μας διέλυες.

Μόνο ὁ Κύριος μπορεῖ σὲ αὐτὸ τὸ βάθος τῆς ψυχῆς νὰ ἐγκύψει.

Πῶς νὰ τολμήσω τὸ μῆκος τῆς ὑπακοῆς σου νὰ μετρήσω ;

Ἐσὺ ἤσουν ποὺ διευχῶν τοῦ γέροντος γιὰ ὅλα βροντοφωνοῦσες.

Ἐσὺ, ἐν ὑπακοῇ, τὸ ἀγαπημένο σου μοναστῆρι τοῦ Ὅσιου Γρηγορίου ἐν Ἄθῳ καὶ τοὺς ἀδελφούς σου μοναχοὺς ταπεινὰ ἀπὸ μακριὰ φεύγοντας χαιρετοῦσες.

Ἐσὺ ἤσουν ποὺ τὸν Πνευματικό σου, ὁρατὸ θεὸ ἀποκαλοῦσες καὶ τὸν ζυγὸ τῆς ὑπακοῆς μὲ πολλὴ χαρῆ βαστοῦσες.

Ἐσὺ ἤσουν πού μας παρηγοροῦσες μέχρι τὸ τέλος ὅταν ἄλλο πιά νὰ μιλήσεις δὲν μποροῦσες.

Ἐσὺ μὲ τὰ τελευταία λόγια σου βαριὰ ἀναστενάζοντας γλυκὰ στὴν ψυχή μας γιὰ τὸ Χριστο τὴν ἐσταυρωμενη ἀγάπη μᾶς μιλοῦσες.

Ἐσὺ μὲ ἀγάπη καὶ ὑπακοὴ τούς ἀδελφούς σου βοηθοῦσες, βλέποντας στον καθένα μας τὸ πρόσωπο τοῦ Κύριου ποὺ ἀγαποῦσες .

Ἐσὺ λόγῳ ὑπακοῆς τὴν σιωπὴ ποὺ τόσο ποθοῦσες,ἔλυνες χάρη τῶν ὀλιγόπιστων ἀδελφῶν σου καὶ ἀντίθετα στὸ θέλημά σου ἀπὸ ἀγάπη,ὧρες μας μιλοῦσες..

Μόνο ὁ Κύριος τὴν διακριτικὴ ὑπακοή σου μπορεῖ μὲ ἀκρίβεια νὰ μετρήσει.

ΓΙΑΤΙ ΕΝΩ ΔΩΡΕΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ, ΕΥΚΟΛΑ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΠΟΝΟΥΜΕ ;

ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΑΠΛΗ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ;
ΑΣ ΠΑΡΑΜΕΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΑΣ ΣΕ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΝ ΠΟΛΥΠΑΓΙΔΟ ΠΩΣ ΑΝΤΕΞΕΣ ΟΛΟΙ ΑΣ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ

ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΑ ΑΔΕΛΦΙΑ ΣΟΥ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΒΟΗΘΗΣΕ ΝΑ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΙΔΟΥΜΕ,

ΣΩΣΤΟ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΔΕΛΦΟΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕ;

ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΔΩΣΕ ΜΑΣ ΦΩΝΗ ΚΥΡΙΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΜΕ,

ΟΤΙ ΠΡΩΤΟΣ ΕΣΥ ΑΔΕΛΦΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕ.

ΤΙ ΠΙΟ ΑΔΕΛΦΙΚΟ ΤΙ ΠΙΟ ΣΤΟΡΓΙΚΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ ΝΑ ΣΥΜΠΟΝΟΥΜΕ,

ΕΣΥ ΝΙΚΟΔΗΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΖΟΥΜΕ;

ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΑΔΕΡΦΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΕ ΕΒΑΛΕ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΑΝ ΤΥΧΕΙ ΚΑΙ ΒΡΕΘΟΥΜΕ,

ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΑΝΑΛΟΓΑ ΝΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΘΟΥΜΕ.

ΠΟΛΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΝΑ ΕΙΠΟΥΜΕ,

ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΕΣ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΝΑ ΕΠΙΖΗΤΟΥΜΕ.

ΠΕΝΤΕ ΕΤΗ ΜΑΚΡΙΑ ΜΑΣ ΑΔΕΛΦΕ ΝΙΚΟΔΗΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΠΟΝΟΥΜΕ,

ΚΑΤΑ ΕΝΤΟΛΗ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ, ΤΟ ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ.

ΟΜΩΣ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΗΣΟΥΝΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ,

ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ ΠΑΡΑ ΚΥΡΙΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΕΘΟΥΜΕ.

ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΕΥΚΟΛΑ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑΝΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ,

ΓΙΑΤΙ ΣΤΗ ΛΥΠΗ ΜΑΣ ΕΣΤΑΘΗΚΕΣ , ΤΩΡΑ ΕΝΤΟΝΑ ΤΟ ΖΟΥΜΕ.

ΕΥΧΟΥ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΣΥ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΟΥΜΕ.

hristospanagia.gr

Αρχιμ. Πορφυρίου Προδρομίτου: »Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου..»

porfyrios

…………………………………………………………………………………………

Κατά την διάρκεια των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, διαβάζονται χύμα οι Ωδές του Ψαλτηρίου και στιχολογούνται οι τελευταίοι δώδεκα στίχοι, ως γνωστόν. Αλλά στις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, στιχολογούνται μόνον οι δώδεκα στίχοι, όταν ψάλλονται όλες οι ωδές. Τουλάχιστο στα Μοναστήρια μας, προσπαθούμε να κρατούμε το Τυπικό της καθημερινής Εκκλησιαστικής μας Ακολουθίας.

Ο στίχος μας βρίσκεται στην Ε΄ (Πέμπτη) Ωδή του προφήτη Ησαΐα (κεφ. ΚΣΤ΄, στίχοι 1-21).

ῼΔΗ ΠΕΜΠΤΗ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΗΣΑΪΟΥ τοῦ ΠΡΟΦΗΤΟΥ

(Κεφ. κς’, 9) Ἡσαΐου πρόρρησις, εὐχὴ τὸ πλέον.

Ἀρχὴ: Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν.

Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής, πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσῃ, ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.

Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δέ, αἰσχυνθήτωσαν.

Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομα σου ὀνομάζομεν.

Οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι, διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας, καὶ ἤρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.

Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς.

Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου· ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν.

Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν, καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραγεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου.

Διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε, ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν, καὶ ὠδινήσαμεν, καὶ

ἐτέκομεν πνεῦμα σωτηρίας, ὃ ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς.

Τέλος: Οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ

εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ.

Ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

Βάδιζε λαός μου, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου.

Δόξα… Καὶ νῦν…

Εκ νυκτός, λοιπόν, ορθρίζει το πνεύμα μου.

Θα μιλήσουμε γιά την νύχτα. Θα μάς απασχολήσει, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η χρήση της νύχτας. Θα ήθελα να πώ «η νυχτερινή» μας ζωή. Πώς, δηλαδή, εμείς οι πιστοί, που θέλουμε να ζούμε εν Χριστώ, θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τις νυχτερινές ώρες, γιά την πνευματική μας τελείωση, γιά την εν Χριστώ ζωή μας.

Πώς, ύστερα από μία ημέρα βιοπάλης και καθημερινότητος, θα συνεχίσουμε και κατά την διάρκεια της νύχτας την ζωή μας.

Από την ώρα του Εσπερινού, οι ευχές του ιερέως προετοιμάζουν την νύχτα μας. Έτσι στην ε΄ Ευχή, ο ιερέας προσεύχεται και λέει: «ἐπίσκεψαι ἡμᾶς ἐν τῇ σῇ ἀγαθότητι καί δός ἡμῖν διαφυγεῖν καί τό λοιπόν τῆς παρούσης ἡμέρας ἐκ τῶν τοῦ πονηροῦ ποικίλων μηχανημάτων καί ἀνεπιβούλευτον τήν ζωήν ἡμῶν διαφύλαξον, τῇ χάριτι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος». Βλέπετε, οι ευχές που διαβάζονται κατά την διάρκεια των εκκλησιαστικών μας ακολουθιών είναι αυτές που δίνουν το νόημα στην ζωή μας.

Και στην Ζ΄ Ευχή, θα πει ο λειτουργός, θα ευχηθεί και θα ζητήσει από τον Κύριο : Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ ὕψιστος, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ πᾶσαν τὴν κτίσιν ἐν σοφίᾳ δημιουργήσας. Ὁ διαχωρήσας ἀνὰ μέσον τοῦ φωτός, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους, καὶ τὸν μὲν ἥλιον θέμενος εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας, σελήνην δὲ καὶ ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός· ὁ καταξιώσας ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐπὶ τῆς παρούσης ὥρας προφθάσαι τὸ πρόσωπόν σου ἐν ἐξομολογήσει, καὶ τὴν ἑσπερινήν σοι δοξολογίαν προσαγαγεῖν· αὐτός, φιλάνθρωπε Κύριε, κατεύθυνον τήν προσευχὴν ἡμῶν ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου καὶ πρόσδεξαι αὐτὴν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας. Παράσχου δὲ ἡμῖν τὴν παροῦσαν ἑσπέραν καὶ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα εἰρηνικήν· ἔνδυσον ἡμᾶς ὅπλα φωτός· ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ καὶ ἀπὸ παντὸς πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου· καὶ δὸς ἡμῖν τὸν ὕπνον, ὃν εἰς ἀνάπαυσιν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν ἐδωρήσω, πάσης διαβολικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Ναί, Δέσποτα τῶν ἁπάντων, τῶν ἀγαθῶν χορηγέ· ἵνα, καὶ ἐπὶ ταῖς κοίταις ἡμῶν κατανυγόμενοι, μνημονεύωμεν ἐν νυκτὶ τοῦ ὀνόματός σου, καὶ τῇ μελέτῃ τῶν σῶν ἐντολῶν καταυγαζόμενοι, ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς διανιστῶμεν πρὸς δοξολογίαν τῆς σῆς ἀγαθότητος, δεήσεις καὶ ἱκεσίας τῇ σῇ εὐσπλαγχνίᾳ προσάγοντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, ὃν ταῖς πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου ἐν ἐλέει ἐπίσκεψαι.

Ήδη, βέβαια, και ενώ ο ιερέας διαβάζει τις Ευχές, ο Προεστώς απαγγέλλει τον Προοιμιακό Ψαλμό, όπου θα ακούσουμε προοιμιακώς, εκ προοιμίου, δηλαδή από πριν, πολλά γιά την εσπερινή και νυχτερινή μας ζωή.

Θα μείνουμε γιά λίγο στην εξής φράση του Εκατοστού τρίτου Ψαλμού: «Ο ήλιος έγνω τήν δύσιν αυτού. Έθου σκότος, και εγένετο νύξ. Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία τού δρυμού. Σκύμνοι ωρυόμενοι τού αρπάσαι, και ζητήσαι παρά τω Θεώ βρώσιν αυτοίς».

«Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία του δρυμού». Δρυμός είναι το δάσος της δρυός, της βελανιδιάς, και συνεκδοχικά κάθε δάσος, όπου ζουν τα θηρία. Ως θηρία οι πατέρες και ερμηνευτές της πνευματικής μας ζωής θεωρούν τα πάθη, γιά τα οποία η νύκτα είναι πολύ κατάλληλη ώρα γιά την καλλιέργειά τους. Είναι δηλαδή η νύχτα πολύ επικίνδυνη ώρα και χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή και εγρήγορση.

Στην σημερινή, ειδικά, εποχή μας, η ζωή πολλών ανθρώπων και, δυστυχώς, της νεολαίας μας σε μεγάλο βαθμό, αρχίζει ακριβώς μετά την δύση του ηλίου.

Είναι ακριβώς αυτό που λέει το Άγιο Ευαγγέλιο, στην Παραβολή των Ζιζανίων: Μετά την σπορά του καλού σπόρου, από τον ουράνιο Γεωργό, κακός και εχθρός άνθρωπος πήγε την νύχτα και έσπειρε τα ζιζάνια. Και αυτά τα ζιζάνια φύτρωσαν και πολλές φορές μάς πνίγουν. Γίνονται θηρία και με αυτά τα θηρία πρέπει να προσέξουμε πώς θα συμπεριφερθούμε, γιά να μήν μάς κατασπαράξουν.

Ύστερα από λίγη ώρα, μετά τον Εσπερινό, και αφού δειπνήσουμε, θα απαγγείλουμε δημόσια ή ιδιωτικά, στον Ναό ή στο Κελλί μας, το Απόδειπνο, και προς το τέλος του θα παρακαλέσουμε τον Κύριο να ευλογήσει την νύχτα μας, την νυχτερινή μας ζωή, και θα ζητήσουμε να μάς ευλογήσει:

«Παννύχιον ἡμῖν τήν σήν δοξολογία χάρισαι» θα πούμε. «Καὶ δὸς ἡμῖν, Δέσποτα, πρὸς ὕπνον ἀπιοῦσιν, ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς, καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς ἀπό τοῦ ζοφεροῦ ὕπνου τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ πάσης σκοτεινῆς καὶ νυκτερινῆς ἡδυπαθείας. Παῦσον τὰς ὁρμὰς τῶν παθῶν, σβέσον τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ καθ’ ἡμῶν δολίως κινούμενα. Τάς τῆς σαρκὸς ἡμῶν ἐπαναστάσεις κατάστειλον καὶ πᾶν γεῶδες καὶ ὑλικὸν ἡμῶν φρόνημα κοίμισον. Καὶ δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρόν καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Διανάστησον δὲ ἡμᾶς ἐν τῷ καιρῷ τῆς προσευχῆς ἐστηριγμένους ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου καὶ τὴν μνήμην τῶν σῶν κριμάτων ἐν ἑαυτοῖς ἀπαράθραυστον ἔχοντας. Παννύχιον ἡμῖν τὴν σὴν δοξολογίαν χάρισαι εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ εὐλογεῖν καὶ δοξάζειν τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα σου, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»

Παννύχιον, λοιπόν, δοξολογία ζητούμε. Παννύχιον, δηλαδή ολονύκτια.

Τί γίνεται όμως;

Σύμφωνα με τους ιατρούς, ο ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος όχι μόνο γιά την σωματική ξεκούραση, αλλά και γιά την ανάπαυση σώματος και ψυχής, όπως αναφέρεται στην Ευχή.

Όμως είμαστε κουρασμένοι από τους πόνους της ημέρας και τον κάματο.

Πόσος ύπνος μάς είναι απαραίτητος και αναγκαίος, ακόμα και υποχρεωτικός, θα έλεγα;

Σύμφωνα με τους ειδικούς, κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από διαφορετική «ποσότητα» ύπνου, ανάλογα με την φύση, την κράση και την ηλικία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, από τις σχεδόν 6 με 14 ώρες της νύχτας, οι έξι ώρες θεωρούνται το σωστό μέρος γιά όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερες κ άλλοι που αρκούνται σε λιγότερες.

Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι ο τέλειος μοναχός αρκείται σε μία ώρα ύπνου. Το μυστικό είναι να μην βλαβεί ο νους από την αϋπνία.

Γνωρίσαμε ανθρώπους που κοιμούνταν ανά δύο ή και τρεις ημέρες.

Ο παπαΕφραίμ ο Κατουνακιώτης, όπως αναφέρει ο μαθητής και διάδοχός του πατήρ Ιωσήφ, κοιμόταν τρεισήμισυ ώρες στο εικοσιτετράωρο. «Μετά το Απόδειπνο, αμέσως κοιμόταν και ξυπνούσε σε τρεισήμισυ ώρες χωρίς ξυπνητήρι» (σ. 116).

Είναι γνωστό βέβαια το ότι πολλοί αδελφοί μας ταλαιπωρούνται πολύ στο θέμα του ύπνου και βασανίζονται από αϋπνίες. Και αυτό συνέβαινε πάντοτε.

Γι αυτό και στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας υπάρχουν οι ειδικές Ευχές, τέσσερεις τον αριθμό, με λεπτές διαφορές μεταξύ τους: «Ευχή εις ασθενή και μη υπνούντα των αγίων επτά παίδων», «Ευχή εις ασθενούντας και μη υπνούντας», «Ευχή εις άϋπνον», «Ευχή ετέρα εις άϋπνον». Ας σημειωθεί ότι οι ευχές αυτές ακολουθούν την Ευχήν εις Βασκανίαν, γιά να φανεί πόσο επηρεάζει ο βάσκανος οφθαλμός ακόμα και τον ύπνο μας.

Στην επιτάφια πλάκα ενός συγχρόνου μας αγίου πατρός, είναι γραμμένο: Ἐπιτέλους ἐκοιμήθην, διότι ο μακαριστός Γέροντας είχε μεγάλη δυσκολία με τον ύπνο.

Κοιμηθήκαμε, λοιπόν, απολαύσαμε το θεϊκό δώρο του ύπνου και ξυπνήσαμε.

Οι Αγιορείτες πατέρες κοιμούνται συνήθως αμέσως μετά το Δείπνο και το Απόδειπνο, κάπου στις 10.30 μ.μ. Και αφού ξυπνήσουν, ετοιμάζονται, απαγγέλουν τις μικρές ευχές, τα λεγόμενα «Εξεγερθέντες», και αρχίζουν την προσωπική τους Αγρυπνία, αυτό που συνήθως λέμε «τον Κανόνα» τους.

Ας διαβάσουμε το πώς διηγείται ο παπαΙωσήφ του παπαΕφραίμ, τον Κανόνα του Οσίου Γέροντός του. Ξύπνησε ο παπούς, ετοιμάστηκε, και αρχίζει την προσευχή του. «Τότε μιά μικρή λάμψη φακού φαινόταν στο παράθυρο. Είχε δει το ρολόϊ τσέπης που κρεμόταν στον τοίχο. Σε λίγο η αχνή του φιγούρα περιφερόταν στους διαδρόμους και τις αυλές του σκοτεινού σπιτιού. Στο ένα χέρι τον φακό και το τριακοσάρικο κομποσχοίνι με τα μαρτυρικά ( μικρές χάνδρες γιά το μέτρημα των κομποσχοινιών) να κρέμονται από τον σταυρό, και στο άλλο το ναυτικό του σκαμνάκι. Πήγαινε και καθόταν σε μία συγκεκριμένη άκρη της αυλής. Έστρωνε μπρός του και ένα τσουβαλάκι γιά τις μετάνοιες. Ένα άστρο από τα πολλά του ξάστερου ουρανού ανέτειλε απ’ τα βράχια. Όταν αργότερα μεσουρανούσε, θα σήμαινε το τέλος της προσευχής του.».

Ο παπαΕφραίμ εκοιμήθη στα ογδονταπέντε του χρόνια (6-12-1912 έως 14/27-2-1998), και μέχρι σχεδόν στα ογδόντα του, καθημερινά, εφάρμοζε αυτήν την προσωπική προσευχή, αυτόν τον Κανόνα, αυτήν την αγρυπνία. Ύστερα έχασε όλο σχεδόν το φως του και οι μετακινήσεις του απαιτούσαν άνθρωπο και έγιναν πολύ δύσκολες.

Η προσευχή της νύχτας αναφέρεται και ως αγρυπνία, αλλά δεν εννοούμε την λειτουργική Αγρυπνία στην Εκκλησία. Αυτές οι λειτουργικές Αγρυπνίες είναι ιδιαίτερη ευλογία που συνηθίζονται και στις ενορίες μας. Αλλά αυτές είναι κάτι άλλο. Μάλιστα ο μακαριστός ΓεροΠαΐσιος, ο Όσιός μας, έλεγε να μην περιορίζονται οι Αγρυπνίες στα «Δούλοι Κύριον», τα κατζία και το κούνημα των πολυελέων, αλλά να συνεχίζονται και με την προσωπική μας προσευχή.

Έχουμε δηλαδή ως ορθόδοξοι χριστιανοί, τις Ακολουθίες μας στον Ναό, την Θεία Λειτουργία, αλλά έχουμε και την προσωπική προσευχή, την «νυχτερινή» μας ζωή.

Λέει ο παπαΙωσήφ: Η φύση, την νύχτα, πλούσια στις νυχτερινές χάρες της, θυμίζοντας κάποιον άλλον κόσμο, τον του Πνεύματος. Και ο προσευχόμενος άγιος Γέροντας «άφηνε τα δακρυσμένα του μάτια να εγκαταλείψουν τον γλυκασμό της νύχτας και να στραφούν στο χώμα μπρός του ή μάλλον «ένδον» ή μάλλον «άνω». Άρχιζε με τον κανόνα του κάνοντας σταυρωτά κομποσχοίνια και προσθέτοντας ικανό αριθμό γιά τους ελεούντες και γιά όσους είχαν ανάγκη. Συνέχιζε κάνοντας με κομποσχοίνι την ακολουθία και τελείωνε κάνοντας τις μετάνοιές του. Μερικές φορές κρατούσε κοντά του κάποιον αδελφό που τον πολεμούσε ο ύπνος. Το θρόϊσμα της προσευχομένης ψυχής του, το κατά καιρούς ψιθύρισμα της ευχής «Κύριε, Ιησού Χριστέ …», η άκρα ησυχία της βαθιάς συγκεντρώσεως, ο τελικός κάθε λίγο αναστεναγμός του και η νέα προσπάθεια συνελίξεως του νου, δημιουργούσαν την εντύπωση του απόλυτα απλού και άμεσου, και συγχρόνως του υπερκόσμιου.».

Η νύχτα λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, είναι ο τόπος και ο χρόνος της προσωπικής μας προσευχής, ο τόπος και ο τρόπος της παραδόσεως της ψυχής στον Κύριό της. Η νύχτα, μέσα στην σιωπή των χειλέων και του νοός, γίνεται η κλίμακα, η σκάλα, γιά να ανεβεί η ψυχή και να ξεδιψάσει με το ύδωρ το ζων.

Λέει ο μακαριστός και οσιόαθλος Γέροντάς μας πατήρ Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: «Γλυκύς ο ύπνος. Τί γλυκύτερο όμως υπάρχει από την προσευχή και την συνάντησι με τον Θεόν;». Φράση που βρίσκεται συνέχεια στα κείμενά του, καθώς και στα κείμενα των άλλων Οσίων Πατέρων, και μάλιστα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Ερμηνεύοντας τον Εξηκοστό δεύτερο Ψαλμό ο μακαριστός Γέροντάς μας, εκχέει ακριβώς και μάς παραδίδει την αγάπη του γιά την νυκτερινή προσευχή. Ο Εξηκοστός δεύτερος Ψαλμός είναι βασιλικός ψαλμός, είναι προσευχή του Βασιλέα και προφήτη Δαβίδ, αλλά είναι ένας ύμνος ακριβώς στην νύχτα και στην νυχτερινή προσευχή, όπως την βίωνε ο προφήτης, όπως την απολάμβανε ο σεπτός Γέροντάς μας, όπως μάς δίδαξε να αγωνιζόμαστε, πορευόμενοι προς την αιωνιότητα και εμείς, τα ταπεινά, πνευματικά του τέκνα.

Αν αγρυπνούσες, αν πάλευες δηλαδή την νύχτα, ο Γέροντας σε αγαπούσε ιδιαίτερα και το φανέρωνε με κάθε πατρικό τρόπο. Απολαύσαμε κοντά του ακριβώς την αγάπη, τον έρωτα γιά την νύχτα, την νύχτα της ασκήσεως δηλαδή και της προσωπικής προσευχής.

Ήδη, ακούγοντας το κείμενο από τον Βίο του παπαΕφραίμ, είδαμε και το τί κάνει ο προσευχόμενος την νύχτα: έχει το σκαμνάκι του. Σκίμπους αναφέρεται από του πατέρες της Φιλοκαλίας, σπιθαμιαίος σκίμπους, ένα σκαμνάκι δηλαδή μίας πιθαμής ύψους. Έχει το τσουβαλάκι του, ένα χαλάκι, γιά να κάνει τις μετάνοιές του.

Σήμερα, σε εμένα τουλάχιστο, η κοιλιά μου δεν με επιτρέπει να κάνω εδαφιαίες τις μετάνοιες, και όταν μπορώ, τις κάνω γονατιστές. Πόσες μετάνοιες κάνει ο προσευχόμενος, καλό είναι να το κανονίζει με τον πνευματικό του.

Είναι γνωστές οι ιστορίες γιά τους θεληματάρηδες υποτακτικούς, που έκαμναν τρεις χιλιάδες μετάνοιες, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τις τρεις μετάνοιες, που τους όριζε ο Γέροντάς τους.

Αφού μιλάμε γιά μετάνοιες, ας αναφέρουμε ότι οι μουσουλμάνοι, που σε λίγο θα κατακτήσουν την χώρα μας, έχουν το δικό τους ο καθένας χαλάκι, και όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, την ώρα της προσευχής, γονατίζουν και κάνουν τις μετάνοιές τους, με διαφορετικό βέβαια τρόπο από εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Αλλά οι μετάνοιες δεν είναι μόνο γιά τους καλογήρους.

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης έκαμνε από τρεις μέχρι οχτώ χιλιάδες μετάνοιες κάθε νύχτα. Η μακαρίτισσα η μανιά μας, γερόντισσα σχεδόν εκατό ετών, έκαμνε άπειρες μετάνοιες καθημερινά.

Γνωρίσαμε αγίους ανθρώπους, που έκαμναν και κάνουν και αυτοί χιλιάδες μετάνοιες, και οι ρόζοι και οι κάλοι στα ροζιασμένα χέρια τους λάμπουν περισσότερο από διαμάντια και πολύτιμα πετράδια.

Λέει ο Γέροντάς μας, γιά έναν δικό μας άγιο, της Σκήτης μας και της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης και ολόκληρης της Εκκλησίας μας, γιά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος έπεισε όλη του την οικογένεια και έλαβαν το μοναχικό σχήμα: «Λίγο νερό έπινε και λίγο ψωμί έτρωγε καθημερινώς. Πόσον εκοιμάτο; Δεν μπορούσε και δεν ήθελε να κοιμηθή, διότι ο ύπνος τού έκλεβε ώρες, οι οποίες ήταν ώρες επικοινωνίας με Εκείνον. Επί τρεις μήνας εκοιμάτο μόνον ολίγον κατά την μεσημβρία, μετά από το ελάχιστο ψωμί που έτρωγε.»

Ας πούμε τώρα και κάτι άλλο. Και η ανάγνωση είναι αγώνισμα της νύχτας. Είναι μέρος του κανόνα μας. Όχι ανάγνωση γιά να αποκτήσουμε γνώσεις, να διαβάσουμε πολλά βιβλία, να γίνουμε σοφοί. Αλλά ανάγνωση του λόγου του Θεού, δηλαδή των ιερών μας Βιβλίων, της παλαιάς Διαθήκης, του ιερού Ψαλτηρίου, των Πράξεων των Αγίων Αποστόλων.

Και κυρίως, και πρωτίστως, του Αγίου Ευαγγελίου, που δεν χορταίνεται, γιατί είναι ο λόγος του Λόγου και Θεού μας, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Και αφού τελειώσει η προσωπική μας προσευχή, μέσα στην σιγαλιά της αξημέρωτης νύχτας, ο αγωνιστής μπορεί να αναπαυτεί και πάλι γιά λίγο, μέχρι να ᾿ρθει η ώρα της εργασίας του, του διακονήματός του.

Ο πνευματικός άνθρωπος κάθε εργασία την βλέπει σαν διακόνημα, προς τον Κύριο αλλά και προς τον αδερφό. Δεν θεωρεί καμία εργασία ταπεινωτική και εξευτελιστική. Δεν περιμένει την αμοιβή, τον μισθό από την εργασία. Δίνει τον κόπο, δίνει τον ιδρώτα πρωτίστως γιά να εφαρμόσει την παραδείσια εντολή, που δόθηκε σαν κατάρα, αλλά γίνεται ευλογία, όταν γίνεται σαν προσφορά και σαν θυσία προς τον Κύριο. «Εν τω ιδρώτι του προσώπου σου φαγῇ τον άρτον σου».

Γράφει ο παπαΙωσήφ: Τις πρωϊνές ώρες, αφού είχε ξεκουραστεί λίγο από την νυκτερινή αγρυπνία, επιτελούσε την Θεία Λειτουργία. Και στην συνέχεια, μετά την Θεία Λειτουργία και την πρωϊνή τράπεζα, επιδιδόταν με πολλή χαρά στις διάφορες εργασίες, στο εργόχειρο, στον κήπο, στα οικοδομικά, στα κτισίματα πεζουλιών, ακόμα και στο σπάσιμο βράχων, είτε γιά να ανοίξει λίγο μέρος γιά κήπο είτε γιά να ανοίξει ένα καινούργιο μονοπάτι.

Όταν λοιπόν εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μας, όταν μέσα στην νύχτα ετοιμαστήκαμε με την προσευχή μας, όταν η καρδιά έλαβε την τροφή της προσευχής, και αφού μετέλαβε στην Θεία Λειτουργία, ο Όρθρος γίνεται πανηγύρι, ο Όρθρος γίνεται χαρά. Κάθε εργασία φέρνει και δίνει χαρά, γιατί η καρδιά είναι γεμάτη και δεν απαιτεί τίποτα και από κανέναν. Αγωνιστήκαμε μέσα στη νύχτα, κάναμε τον κανόνα μας, γεμίσαμε τις πνευματικές μας μπαταρίες, και είμαστε έτοιμοι γιά τον αγώνα μίας ακόμα ημέρας, γιά την αγάπη και την δόξα του Κυρίου μας.

Είδατε; Ο παπαΕφραίμ έκαμνε κομποσχοίνι γιά όποιο είχε ανάγκη και του το ζητούσε.

Αν κάνουμε και εμείς το κομποσχοίνι μας γιά όποιον έχει ανάγκη, γιά το παιδί, γιά τον ή την σύζυγο, γιά τον γείτονα, για τον φτωχό, γιά τον άρρωστο αδερφό, γιά τα γεροντάκια, γιά τους μαθητές, γιά τους στρατιώτες μας, πόσο χαρούμενοι θα είμαστε όταν θα τους βλέπουμε. Ενωθήκαμε μαζί τους μέσα στην προσευχή της νύχτας, και τώρα απολαμβάνουμε την συναναστροφή και την κοινωνία τους την ημέρα. Και οπωσδήποτε, γιά τους κεκοιμημένους μας.

Να τί λέει η ογδόη Ευχή του Όρθρου: ΕΥΧΗ Η΄. Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν τοῦ ὕπνου ῥᾳθυμίαν ἀποσκεδάσας ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ συγκαλέσας ἡμᾶς κλήσει ἁγία, τοῦ καὶ ἐν νυκτὶ ἐπάραι τὰς χεῖρας ἡμῶν καὶ ἐξομολογεῖσθαι σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις ἡμῶν, τὰς ἐντεύξεις, τὰς ἐξομολογήσεις, τὰς νυκτερινὰς λατρείας· Καὶ χάρισαι ἡμῖν, ὁ Θεὸς, πίστιν ἀκαταίσχυντον, ἐλπίδα βεβαίαν, ἀγάπην ἀνυπόκριτον· εὐλόγησον ἡμῶν εἰσόδους καὶ ἐξόδους, πράξεις, ἔργα, λόγους, ἐνθυμήσεις· καὶ δὸς ἡμῖν καταντῆσαι εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας, αἰνοῦντας, ὑμνοῦντας, εὐλογοῦντας τῆς σῆς ἀφράστου χρηστότητος τὴν ἀγαθότητα. Ὅτι ηὐλόγηταί τὸ πανάγιον σου ὄνομα, καὶ δεδόξασταί σου ἡ βασιλεία, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Όταν, αδελφοί μου, εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μας, είμαστε δυναμικοί και χαρούμενοι όταν έρχεται ο όρθρος. Γιατί τότε πλέον Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. Μάς μνημονεύει ο ιερέας και λέει: «Μνήσθητι, Κύριε, καὶ τῶν ἐν νυκτὶ πρὸς σὲ βοώντων· ἐπάκουσον αὐτῶν καὶ ἐλέησον καὶ σύντριψον ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῶν τοὺς ἀοράτους καὶ πολεμίους ἐχθρούς».

Και στον λειτουργικό μας Όρθρο, ο ιερέας εύχεται και λέει, γιά όσους αγρυπνούν την νύχτα:

ΕΥΧΗ Β΄. Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα ἡμῶν πρὸς σέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπι τῆς γῆς· δικαιοσύνην καὶ ἁγιασμὸν ἐπιτελεῖν ἐν τῷ φόβῳ σου, συνέτισον ἡμᾶς· σὲ γὰρ δοξάζομεν τὸν ὄντως ὄντα Θεὸν ἡμῶν. Κλῖνον τὸ οὗς σου καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν· καὶ μνήσθητι, Κύριε, τῶν συμπαρόντων καὶ συνευχομένων ἡμῖν πάντων κατ᾽ ὄνομα καὶ σῶσον αὐτοὺς τῇ δυνάμει σου· ἐυλόγησον τὸν λαόν σου καὶ ἁγίασον τὴν κληρονομίαν σου· εἰρήνην τῷ κόσμῳ σου δώρησαι, ταῖς ἐκκλησίαις σου, τοῖς ἱερεῦσι, τοῖς βασιλεῦσιν, ἡμῶν καὶ παντὶ τῷ λαῷ σου. Ὅτι ηὐλόγηται καὶ δεδόξασται τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομά σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Και πάλι: ΕΥΧΗ Γ΄. Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα ἡμῶν πρὸς σέ ὁ Θεὸς, διότι φῶς τὰ προστάγματα σου. Δίδαξον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς, τὴν δικαιοσύνην σου, τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ δικαιώματά σου· φώτισον τοὺς ὀφθαμοὺς τῶν διανοιῶν ἡμῶν, μήποτε ὑπνώσωμεν ἐν ἁμαρτίαις εις θάνατον· ἀπέλασον πάντα ζόφον ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν· χάρισαι ἡμῖν τὸν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον καὶ ἀνεπηρέαστον τὴν ζωὴν ἡμῶν διαφύλαξον ἐν τῇ σφραγῖδι τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος· κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης· δὸς ἡμῖν ἰδεῖν τὸν ὄρθρον καὶ τὴν ἡμέραν ἐν ἀγαλλιάσει, ἵνα σοι τὰς ἑωθινὰς ἀναπέμπωμεν εὐχάς. Ὅτι σὸν τὸ κράτος καὶ σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Χορὸς Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Ε΄. Ἀγαθῶν θησαυρέ, πηγὴ ἀέναος, Πάτερ ἅγιε, θαυμαστοποιέ, παντοδύναμε καὶ παντοκράτορ, πάντες σὲ προσκυνοῦμεν καὶ σοῦ δεόμεθα, τὰ σὰ ἐλέη καὶ τοὺς σοὺς οἰκτιρμοὺς ἐπικαλούμενοι εἰς βοήθειαν καὶ ἀντίληψιν τῆς ἡμετέρας ταπεινώσεως. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν σῶν ἱκετῶν· πρόσδεξαι πάντων ἡμῶν τὰς ἑωθινας δεήσεις, ὡς θυμίαμα ἐνώπιον σου, καὶ μηδένα ἡμῶν ἀδόκιμον ποιήσης, ἀλλά πάντας ἡμᾶς περιποίησαι διὰ τῶν οἰκτιρμῶν σου. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἀγρυπνούντων καὶ ψαλλόντων εἰς δόξαν σὴν καὶ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν καὶ τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος. Γενοῦ αὐτῶν βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ· πρόσδεξαι αὐτῶν τὰς ἱκεσίας εἰς τὸ ὑπερουράνιον καὶ νοερόν σου θυσιαστήριον. Ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Την νύχτα είναι ανοιχτοί οι Ουρανοί. Πολλές φορές, τώρα τελευταία, βλέπω στο Διαδίκτυο αναρτήσεις σχετικές, όπου ακριβώς αναφέρεται ότι την νύχτα είναι ανοιχτοί οι ουρανοί. Πάντοτε, αδερφοί μου, είναι ανοιχτοί οι ουρανοί, και ακούν τον μικρόν μας στεναγμό και κάθε σταλαγμό δακρύων, «ού λανθάνει σε, Θεέ μου, ουδέ σταλαγμός δακρύων ούτε στεναγμού τι μέρος», λέμε στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Κάθε στιγμή ο Κύριος είναι δίπλα μας. Αλλά τις νύχτες, όταν ησυχάζει ο κονιορτός της καθημερινότητος και καταλαγιάζει ο θόρυβος της ημέρας στην πολύβοη ζωή μας, οι ουρανοί περιμένουν την αγωνιστική μας διάθεση και την προσευχή μας.

Μέσα στην νύχτα γεννήθηκε ο Χριστός. Μέσα στην νύχτα αναστήθηκε ο Χριστός. Μέσα στην νύχτα τον έψαχναν οι Μυροφόρες, οι άγιοι Απόστολοι, οι κρυφοί μαθητές του. Και αυτός μέσα στην νύχτα παρουσιαζόταν ως φως και ως ζωή και ως Όρθρος.

Κλείνω, αγαπητοί μου.

Γιατί όμως επέλεξα αυτήν την θεματική να Σάς ομιλήσω σήμερα;

Γιατί πιστεύω πως οι πονηρές ημέρες μας έχουν μεγάλη ανάγκη από πολύ προσοχή αλλά και από μεγάλη προσωπική αγωνιστικότητα και προσευχή.

Μπορεί η καθημερινή μας περιπέτεια να μάς φέρνει μπροστά σε αντιξοότητες και δυσκολίες, συχνά αξεπέραστες. Αλλά έχουμε την νύχτα μας, έχουμε εκείνες τις ώρες που μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα και δίχως περισπασμό στον Κύριο, όχι τόσο γιά τις δυσκολίες, όσο γιά τον πόθο και την μυστική μας προς Εκείνον αγάπη.

Και τώρα, που αρχίζει ο Χειμώνας και μεγαλώνει η νύχτα, έχουμε όλοι μας αρκετόν μέχρι και πολύν χρόνο και να ξεκουραστούμε, και να απολαύσουμε τον ύπνο αλλά και να προσευχόμαστε. Και εκ νυκτός να ετοιμαζόμαστε, ώστε το πνεύμα μας να ορθρίζει και να καθίσταται έτοιμο γιά τον αγώνα της ημέρας.

Και αν Σάς μένει λίγος χρόνος, να εύχεσθε Εσείς γιά εμάς, τους μοναχούς, που το έχουμε ανάγκη, και εμείς γιά Εσάς, τους αδελφούς μας, προς τον Κύριο. Αμήν.

Βιβλία:

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης. «ὡ πῦρ καί λίβανος ἐπί πυρίου». Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας 2019.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης. Ἔκδοση Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραίμ». Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους 2000.

ΠΗΓΗ.ROMFEA.

Γιώργου Σεφέρη: Η ομιλία του κατά την απονομή του Νόμπελ

 

Σε επίσημο δείπνο που δόθηκε στο δημαρχείο της Στοκχόλμης, μετά την τελετή απονομής του Νόμπελ, στις 10 Δεκεμβρίου, ο Γιώργος Σεφέρης εξεφώνησε την παρακάτω ομιλία:

«Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να! εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα:

«Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν» (μτφρ. «δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο· διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης»).

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…»***. Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής, για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.
Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: Ο άνθρωπος.

Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα».

ΠΗΓΗ.https://www.pemptousia.gr

Νεκτάριος Δαπέργολας, Στα βρόχια της νεοταξικής προπαγάνδας

του Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Καθημερινά γινόμαστε αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες όλο και περισσότερων γεγονότων, φαινομένων και κάθε λογής άλλων τεκμηρίων της πορείας προς τη διαμόρφωση μιας νέας παγκόσμιας ζοφερής πραγματικότητας κατά τα σχέδια των υπηρετών της Νέας Εποχής. Μιας πορείας που εδώ και μερικά χρόνια εξελίσσεται πλέον με καταιγιστικούς ρυθμούς. Και το λεγόμενο προσφυγικό ζήτημα είναι ασφαλώς ένα από τα κυρίαρχα θέματα της ατζέντας.

Αφορμή για το συγκεκριμένο σχόλιο μας έδωσαν κάποια άκρως χαρακτηριστικά εξώφυλλα κορυφαίου νεοταξικού διεθνούς περιοδικού, αλλά και τα αφιερώματα που περιλαμβάνονται στο πλέον χαρακτηριστικό ίσως τεύχος: «Πώς τα κύματα των μεταναστών δίνουν πνοή στο μέλλον», «Αναδιαμορφώνοντας μία ήπειρο», «Κερδίζοντας τον πόλεμο εναντίον του ρατσισμού», «Οι μύθοι της πολιτιστικής ταυτότητας», «Τα οφέλη όταν τα παιδιά προέρχονται από 2 φυλές». Πολύ ενδιαφέρον όμως είναι και ότι δεν μιλάμε καν για πολύ πρόσφατα τεύχη (απλώς πρόσφατα υπέπεσαν στην αντίληψη του γράφοντος). Ενδεικτικό και αυτό του βάθους χρόνου και της έντασης με την οποία δουλεύει εδώ και πάρα πολύ καιρό η προπαγάνδα των αφεντικών.

Για όσους επιμένουν βέβαια ακόμη εν μακαριότητι να βλέπουν γύρω μας πονεμένους πρόσφυγες και εν κινδύνω εκπατρισμένους μετανάστες, ό,τι κι αν πει κάποιος, είναι εντελώς μάταιο. Για όσους όμως έχουν αρχίσει έστω και την εσχάτη ώρα να κλονίζονται και να ξυπνάνε, υποψιαζόμενοι ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο αθώα όσο ενδεχομένως πίστευαν μέχρι πρόσφατα, τέτοια αφιερώματα από κορυφαίους επικοινωνιακούς πλασιέδες του εκκολαπτόμενου νεοταξικού Brave New World είναι πράγματι εξαιρετικά εύγλωττα. Μία τακτικά επαναλαμβανόμενη πλύση εγκεφάλου που σκοπό έχει να εμπεδώσει στις συνειδήσεις των ζαλισμένων ανθρώπινων κοπαδιών του δήθεν προηγμένου δυτικού κόσμου ότι το μαύρο είναι άσπρο, ο στημένος μαζικός λαθροεποικισμός αθέλητη αλλά αναπόφευκτη πλέον συνέπεια, τα ζοφερά σχέδια των αφεντικών του πλανήτη ανθρωπιστική επιχείρηση, η απολύτως κατευθυνόμενη δημογραφική και εθνολογική αποσύνθεση της Ευρώπης αναγκαία (έως και ευοίωνη) πραγματικότητα, η εν εξελίξει δημιουργία μίας νέας παγκόσμιας φυλής (και μιας νέας παγκόσμιας θρησκείας) πάνω στα προτάγματα της Νέας Εποχής αναπόδραστο και πλήρως φυσιολογικό γεγονός.

Συχνά παραμένουν βεβαίως τα αφιερώματα και στα άλλα παρεμφερή θέματα της ατζέντας. Άλλωστε θέματα όπως ο «σεβασμός του διαφορετικού», ο αντιρατσισμός, η αγαπολογία, η αποδοχή της κάθε διαστροφής είναι στενά συνυφασμένα με το δήθεν προσφυγικό. Στενά συνυφασμένα, δεδομένου ότι ο στόχος είναι μια παγκόσμια ισοπεδωμένη κοινωνία όχι μόνο χωρίς φυλές, αλλά και χωρίς φύλα, χωρίς εθνικές και πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, χωρίς ιστορική μνήμη, χωρίς άλλες διαφορές. Και βεβαίως σταθερά έκδηλο είναι και το αντιχριστιανικό μένος (θυμίζω τα ανεκδιήγητα δήθεν επιστημονικά ψέματα για την πίστη μας αλλά και τις απίστευτες βλασφημίες κατά του ίδιου του Χριστού που εκτοξεύονται κατά καιρούς εδώ και πολλά χρόνια, συνήθως πριν από το εκάστοτε Πάσχα). Λογικό και αυτό, αφού ο δρόμος προς την Πανθρησκεία προϋποθέτει τη σπίλωση, νόθευση και διάβρωση της πίστης μας. Αυτή είναι το εμπόδιο, αυτή πρέπει να βγει από τη μέση.

Και φυσικά το ίδιο πνεύμα εμφορεί πλέον όλα τα «ενημερωτικά» μέσα του πλανήτη (από τα μεγαλύτερα διεθνή πρακτορεία και δίκτυα έως τα μικρότερα ντόπια γκεμπελίστικα φερέφωνα και αντηχεία της νεοταξίτικης προπαγάνδας). Τα πάντα στην υπηρεσία του οργουελικού εφιάλτη στον οποίο βουλιάζουμε. Όλο και πιο απροκάλυπτα πια, δίχως προσχήματα, δίχως την παραμικρή αναστολή.

Όσο για το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς απέναντι σε όλα αυτά, ας αποφύγουμε εν πρώτοις τους βερμπαλισμούς και τα μεγάλα λόγια. Υπάρχουν δυστυχώς ακόμη πολλοί που αφελώς ονειρεύονται επαναστάσεις ή έστω πολιτικά κινήματα και λοιπές παρόμοιες κοσμικές δράσεις και αντιδράσεις απέναντι στη Νέα Τάξη και τους σχεδιασμούς της. Έχοντας στοιχειώδη αντίληψη της τρομακτικής οικονομικής και πολιτικής ισχύος των σκοτεινών κέντρων που κρύβονται από πίσω, καθώς και του σατανικού τρόπου με τον οποίο έχουν γονατίσει και ελέγχουν πλέον σχεδόν τα πάντα πάνω στη Γη (τα ελάχιστα που προαναφέρθηκαν για το επικοινωνιακό/προπαγανδιστικό μέρος του πράγματος είναι εξίσου χαρακτηριστικά), ας ξεκαθαρίσουμε ότι με έωλους ψευτοηρωισμούς (που συνήθως άλλωστε μένουν σε λεκτικό επίπεδο) και με κοσμικά μέσα η παραμικρή λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Το έχουμε πει πολλές φορές, αλλά ας το επαναλάβουμε και με αυτή την ευκαιρία: ο μόνος δρόμος είναι απολύτως πνευματικός. Ο μόνος δρόμος είναι αυτός που καλεί σε μετάνοια και ολοκληρωτική συν Θεώ αλλαγή της ζωής μας. Μόνο έτσι μπορούμε να αντισταθούμε στους συνεχείς πειρασμούς και να κρατήσουμε τους εαυτούς μας αλώβητους απέναντι στη δαιμονική μπόρα που μαίνεται όλο και πιο έντονα ολόγυρά μας. Και μόνο έτσι μπορούμε να έχουμε και παρρησία ενώπιον του Θεού, ώστε να ζητήσουμε το έλεός Του και να κατορθώσουμε να εκπληρώσουμε το δικό μας απειροελάχιστο, αλλά τόσο απαραίτητο μέρος που μας αναλογεί, τη δική μας ανθρώπινη συμμετοχή, για να έρθει το πολυπόθητο Θαύμα. Αυτό το Θαύμα είναι και το μόνο που μπορεί να σώσει την προδομένη και καθημαγμένη πατρίδα από τον εφιαλτικό κατήφορο…

ΠΗΓΗ.SCRIPTA-MANENT