Τιμή και μνήμη σε έναν ήρωα: ο Khaled al-Assad, διευθυντής Αρχαιοτήτων της Παλμύρας

S_001
Παλμύρα φωτ 001. Ο Khaled al-Assad, δείχνει όλος υπερηφάνεια ένα ταφικό μνημείο που μεταφέρθηκε στο τοπικό Μουσείο. Είναι οι δικοί του άνθρωποι αυτοί. Οι Παλμυρινοί του 2ου και 3ου αι.


Ο πρωτοπόρος και αναντικατάστατος Σύριος αρχαιολόγος αφιέρωσε όλη του τη ζωή στην Παλμύρα. Συνταξιοδοτήθηκε το 2003, αλλά έμεινε στην αγαπημένη του πόλη, στην αγαπημένη όαση με τα μαγευτικά περιβόλια, στην σκληρή έρημο που αγαπάει όσους τη σέβονται, και συνέχισε το έργο του. Τον Μάιο του 2015, καθώς προχωρούσαν οι δυνάμεις του ΙΣΙΣ από το Ιράκ προς τη «νύφη της ερήμου», πρωτοστάτησε στο θάψιμο των πιο πολύτιμων αρχαιοτήτων, για να τις διαφυλάξει από τους εισβολείς τζιχαντιστές. Έθαβε την ψυχή της Συρίας για να την ξαναβρούν οι επόμενες γενεές. Ο ίδιος ήταν πια 82 χρονών.


Οι μαυροφορεμένοι δολοφόνοι μπήκαν στην Παλμύρα στις 21 Μαΐου. Τον συνέλαβαν. Τον ανέκριναν. Ήθελαν να τους αποκαλύψει τις κρυψώνες. Υπέστη βασανιστήρια. Δεν έβγαλε άχνα. Την Τρίτη 18 Αυγούστου του 2015, τον αποκεφάλισαν μπροστά στο Μουσείο και κρέμασαν το σώμα του σε έναν κίονα του αρχαιολογικού χώρου.


Ας μη σταθούμε στο αποτρόπαιο έγκλημα, αλλά στις αξίες που υπερασπίστηκε αυτός ο άνθρωπος αρνούμενος να παραδώσει τα ιερά και όσια. Την ψυχή της Συρίας.

Advertisements

«Η επικίνδυνη ζωή Χριστιανών στη Συρία»

Φοβερή δημοσιογραφική αποστολή – Εύγε – «Η επικίνδυνη ζωή Χριστιανών στη Συρία»

 

Ο πατέρας Μωυσής από το Χαλέπι μιλάει στην «Κ» για τη σκληρή καθημερινότητα, τα προβλήματα των χριστιανών και τους αντάρτες.

Προσπαθούσαμε για μέρες να επικοινωνήσουμε ώστε να προγραμματίσουμε τη συνάντησή μας. Μια όμως «κοβόταν» η γραμμή, άλλοτε δεν «έπιανε» καν. Συνήθως, μου έστελνε ένα μήνυμα. «Σήμερα θα είναι δύσκολη ημέρα», μου έγραψε ένα πρωινό ο πατέρας Μωυσής από το Χαλέπι της Συρίας. «Eίχαμε βομβαρδισμούς και έπρεπε να μετακινηθούμε» μου εξήγησε αργότερα σε άπταιστα ελληνικά.

Εδώ και τέσσερα χρόνια, ο 32χρονος ελληνορθόδοξος κληρικός, τρεις μοναχές και λίγοι ιερείς, μπορεί να έχουν αναγκαστεί να μετακομίσουν από το κτίριο της μητρόπολης –που έχει βομβαρδιστεί και καταστραφεί ολοσχερώς–, δεν έχουν όμως σκεφτεί ποτέ να φύγουν από τη Συρία, παρότι θα μπορούσαν…
«Η εκκλησία είναι μεγάλη παρηγοριά για τον κόσμο εδώ», μου εξηγεί. 

Οταν ξεκίνησε ο πόλεμος το 2011, στο Χαλέπι παρακολουθούσαν για έναν ολόκληρο χρόνο τα νέα για τις συμπλοκές στη χώρα τους από τις τηλεοράσεις σαν να είναι κάτι μακρινό. Μέσα σε ένα βράδυ όμως, οι αντάρτες κατέλαβαν την πόλη. «Τις πρώτες δύο μέρες μάς ήρθε ξαφνικό, δεν ξέραμε τι να κάνουμε, αλλά μετά ο μητροπολίτης μας ανέλαβε δράση».

Οργάνωσε επιτροπές με τους επικεφαλής όλων των εκκλησιών και των τζαμιών για τις πρώτες ανάγκες (στο Χαλέπι υπάρχουν τουλάχιστον 12 μητροπόλεις διαφόρων δογμάτων και κοινοτήτων). Ξεκίνησαν να μαγειρεύουν, έφτιαξαν καταφύγια στα υπόγεια των εκκλησιών για να μπορεί να κοιμηθεί ο κόσμος που είχε χάσει το σπίτι του. Ακόμα θυμάται την πρώτη φορά που ένιωσε να απειλείται η ζωή του.

Ηταν ένα φθινοπωρινό πρωινό του Οκτωβρίου και το τελευταίο πράγμα που θυμάται ήταν ένας εκκωφαντικός θόρυβος. Οταν ξαναβρήκε τις αισθήσεις του, βρέθηκε μέσα στα συντρίμμια του γραφείου του και θυμάται να προσπαθεί να καταλάβει εάν είναι ζωντανός. «Βγήκα έξω από τη μητρόπολη και εκεί κατάλαβα το τι είχε συμβεί και είπα “δόξα τω Θεώ”. Οχι που γλίτωσα, αλλά που η ρουκέτα έπεσε εκεί που έπρεπε να πέσει. Εάν έπεφτε λίγα μέτρα πιο πάνω, θα χτυπούσε τα μικρά παιδιά του κατηχητικού, λίγα μέτρα πιο κάτω δεκάδες οικογένειες που έπαιρναν φαγητό στην αυλή της μητρόπολης. Λίγο πιο δεξιά θα πέθαινα εγώ…».

Ο πατέρας Μωυσής έκανε τότε τρεις ημέρες να μιλήσει. Σήμερα, στον πέμπτο χρόνο πλέον του εμφυλίου πολέμου, η ζωή στο Χαλέπι παραμένει δύσκολη, αλλά όπως μου είπε όταν βρεθήκαμε, έχουν συνηθίσει να ζούνε με τον πόνο τους. Συναντηθήκαμε στο μοναστήρι της Παναγίας της Μπαλαμάντ στον Λίβανο. Σαράντα λεπτά από τα σύνορα με τη Συρία. Εκεί βρέθηκε πρώτη φορά ο πατέρας Μωυσής το 2002. Εκεί, στη θεολογική σχολή έμαθε ελληνικά και σπούδασε (στα ελληνικά) Θεολογία. Τώρα εκεί διδάσκει σε αραβόφωνους φοιτητές την Παλαιά Διαθήκη.

Επικίνδυνη διαδρομή 

Η διαδρομή από το Χαλέπι στο Μπαλαμάντ παραμένει επικίνδυνη. Ενα χιλιόμετρο από το κέντρο της πόλης βρίσκεται το στρατόπεδο του Ισλαμικού Κράτους, ακριβώς απέναντι αυτό της Αλ Νούσρα. Ο μοναδικός περιφερειακός δρόμος που θεωρητικά είναι ανοιχτός για να μπορεί να βγαίνει ο κόσμος για βασικές ανάγκες ελέγχεται συνεχώς από τον στρατό γιατί κάθε βράδυ οι τζιχαντιστές τοποθετούν νάρκες.

«Εχει τύχει να περιμένω για ώρες να σταματήσουν τις συμπλοκές ή τις ρουκέτες. Τι να κάνουμε όμως; Δεν μπορούμε να είμαστε φυλακισμένοι».

Το βράδυ, κουρασμένος από το μακρύ ταξίδι, κάθησε με κάποιους φοιτητές της σχολής από τη Συρία. Είχε φέρει μαζί του παραδοσιακά συριακά γλυκά από αμύγδαλο να τους φιλέψει και είχε στύψει να πιουν πορτοκαλάδα. Εκείνοι με αγωνία τον ρωτούσαν για την κατάσταση στις πόλεις τους και εκείνος προσπαθούσε να τους καθησυχάσει. Ο Μωυσής στο Χαλέπι είναι ο πρωτοσύγκελλος της μητρόπολης, αλλά τρία χρόνια μετά την απαγωγή του δεσπότη του, του Παύλου, προσπαθεί να συνεχίσει το έργο του και να είναι κοντά όχι μόνο στους ελληνορθόδοξους χριστιανούς αλλά και στους μουσουλμάνους «Με τους οποίους ζούμε μαζί. Και παλιά και τώρα, μέσα στον πόλεμο». Στο μοναστήρι του Λιβάνου έφτασε εκείνο το βράδυ και ο επίσκοπος Ηλίας, από την Κοιλάδα των Χριστιανών, με τον επίσκοπο Δημήτριο από τη Σάφιτα. Οι πόλεις τους είναι πλέον σχετικά ασφαλείς και για αυτό χριστιανοί από όλη τη Συρία έχουν βρει εκεί καταφύγιο. Και οι δύο ανήκαν για χρόνια στην αδελφότητα του Χαλεπίου. Μου διηγούνται ιστορίες από τα πρώτα –ειρηνικά– χρόνια εκεί, όταν με τη βοήθεια της Ελλάδος ο μητροπολίτης Παύλος είχε καταφέρει μέσα σε λίγα χρόνια να κάνει έργα «που άλλοι δεν κάνουν ούτε σε μια ολόκληρη ζωή»: ένα σχολείο «γιατί στενοχωριόταν που δεν ήξεραν τα παιδιά να λένε το “Πάτερ ημών”», ένα πρωτοποριακό κέντρο υγείας, κατασκηνώσεις, ραδιοφωνικούς σταθμούς, κέντρα εκμάθησης ελληνικών. Τα ελληνικά ήταν για τον Παύλο πολύ σημαντικά. «Δεν μπορείς να είσαι θεολόγος εάν δεν μιλάς καλά ελληνικά», έλεγε συνεχώς στους νέους που σκέπτονταν να ακολουθήσουν τον δρόμο της Εκκλησίας. Ο ίδιος πρωτοπήγε στην Ελλάδα για σπουδές τη δεκαετία του ’80, έγινε διάκονος σε ένα μικρό εκκλησάκι της Θεσσαλονίκης και πέρασε μήνες στο Αγιον Ορος. Οταν γύρισε στη Συρία προσπάθησε να μεταδώσει την αγάπη που είχε αποκτήσει για την Ελλάδα στα πνευματικά του παιδιά. Ξεκίνησε να τους μαθαίνει ο ίδιος ελληνικά σε ένα μικρό δωμάτιο στο πίσω μέρος της εκκλησίας, ενώ εξασφάλισε υποτροφίες από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ώστε να σπουδάσουν εκεί. 

Απόγονοι των Ελλήνων

Τελευταίο του φιλόδοξο σχέδιο ήταν ένα κέντρο ελληνικών σπουδών. «Οι άνθρωποι στο Χαλέπι και ιδιαίτερα οι ορθόδοξοι νιώθουν απόγονοι των Ελλήνων και ήθελαν να μάθουν τη γλώσσα», εξηγεί ο επίσκοπος Δημήτριος. Ολες οι λεπτομέρειες για το κέντρο είχαν συμφωνηθεί στα χαρτιά και ήταν θέμα χρόνου το έργο να ξεκινήσει με τη στήριξη του ελληνικού κράτους, αλλά ο πόλεμος τούς πρόλαβε. Μου δείχνουν φωτογραφίες από ξέγνοιαστες εποχές στο Χαλέπι. Από το σχολείο που είχε βραβευτεί ως πρότυπο, την εκκλησία στην οποία λειτουργούσε ο Παύλος και ήταν ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο κάθε Κυριακή, το κτίριο της μητρόπολης όπου οι μοναχές μετέφραζαν θρησκευτικά κείμενα από τα ελληνικά στα αραβικά. Σχεδόν τίποτα όμως από όλα αυτά δεν υπάρχει πια. Ο Δημήτριος, που ήταν για τέσσερα χρόνια διευθυντής του σχολείου, θυμάται πως όταν του πρωτοείπανε πως οι τζιχαντιστές κατέστρεψαν το σχολείο του, δεν το πίστεψε. Του έστειλαν όμως πέντε βίντεο όπου οι αντάρτες περιπλανώνται μέσα στα συντρίμμια.
«Είχαν καταστρέψει τα πάντα με πολύ μίσος, με τα όπλα, με τα πόδια τους». Στο τριώροφο κτίριο έχουν απομείνει μόνο οι τοίχοι, γεμάτοι όμως πλέον με συνθήματα όπως «ο Αλλάχ είναι μεγάλος».

Τζιχαντιστές απήγαγαν 13 μοναχές

Ολόκληρες πόλεις χριστιανικές στη Συρία έχουν χαθεί. Εκκλησίες έχουν καταστραφεί ολοσχερώς, όχι μόνο από τυφλούς βομβαρδισμούς αλλά και από τα χέρια των τζιχαντιστών. Μπαίνουν μέσα στα ιερά, σπάνε τους σταυρούς, προσπαθούν να αφαιρέσουν τα πρόσωπα της Παναγίας, του Χριστού ή των αγίων από τις θρησκευτικές εικόνες. Αυτό συνέβη και στο αρχαίο μοναστήρι της Αγίας Θέκλας στην πόλη της Μααλούλας. Εκεί, σύμφωνα με την παράδοση, είχε βρει καταφύγιο η 14χρονη Θέκλα όταν ειδωλολάτρες την κατεδίωξαν για να απαρνηθεί τον χριστιανισμό. Εκεί λένε πως κρύφτηκε και προσευχήθηκε, και το βουνό άνοιξε για να την προστατεύσει.

Υστερα από 19 αιώνες, οι τζιχαντιστές προειδοποίησαν πως θα κατεδίωκαν τις μοναχές αλλά εκείνες αρνούνταν να εγκαταλείψουν το μοναστήρι τους. Το φθινόπωρο του 2012 άνδρες με καλυμμένα τα πρόσωπα μπήκαν στο μοναστήρι και τις απήγαγαν. Λίγες ώρες αργότερα ένα βίντεο βγήκε στη δημοσιότητα. Οι δεκατρείς μοναχές κάθονταν σιωπηλές σε ένα σαλόνι. Η ηγουμένη κοιτάει διστακτικά την κάμερα και απευθυνόμενη στον κόσμο λέει: «Μην ανησυχείτε για εμάς, ήρθαμε εδώ με τη θέλησή μας. Ο Θεός να έχει καλά αυτούς που μας υπηρετούν εδώ». Ουδείς πείθεται. Οι γονείς δύο εξ αυτών, με καταγωγή από τον Λίβανο, καταφέρνουν να συναντήσουν τον ισχυρό άνδρα του Λιβάνου, τον Αμπάς Ιμπραήμ, επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών. Εκείνος τις ακούει και αποφασίζει πως θα κάνει τα πάντα για να τις απελευθερώσει.

Οπως εξηγεί στην «Κ», χρησιμοποιεί κάθε επαφή που έχει στη Συρία αλλά και στην Τουρκία για να καταφέρει να μιλήσει απευθείας με τους τζιχαντιστές. Για τρεις μήνες ασχολείται καθημερινά με την υπόθεση αυτή. Επειτα από σκληρή διαπραγμάτευση και τη βοήθεια της συριακής κυβέρνησης, δέχεται τους όρους των απαγωγέων και κλείνεται η «συμφωνία»: οι μοναχές θα απελευθερωθούν αρκεί να βγουν από τις συριακές φυλακές 141 κρατούμενοι. Το απόγευμα της απελευθέρωσης, οι τζιχαντιστές βάζουν τις μοναχές σε μαύρα τζιπ. Με τις μαύρες χαρακτηριστικές σημαίες να ανεμίζουν έξω από τα παράθυρα και φωνάζοντας «ο Αλλάχ είναι μεγάλος» ξεκινάει η αυτοκινητοπομπή. Λίγο πριν φτάσουν όμως, ο επικεφαλής τους τηλεφωνεί στον Ιμπραήμ. Εχει αλλάξει γνώμη. «Θέλουμε να απελευθερώσετε και άλλα άτομα από τις φυλακές», του ανακοινώνει. Ο Ιμπραήμ όμως είναι κάθετος πως δεν δέχεται καμία αλλαγή στη συμφωνία. «Εκλεισα το κινητό μου και έδωσα εντολή στους άνδρες μου να φύγουν από το σημείο». Ολοι κρατούν την ανάσα τους, το ίδιο και ο Ιμπραήμ που βρισκόταν από νωρίς στα σύνορα, εκεί όπου θα γινόταν η ανταλλαγή. Μισή ώρα αργότερα τα τζιπ των τζιχαντιστών με τις μοναχές εμφανίζονται.

Η επιχείρηση ολοκληρώνεται με επιτυχία. Οι μοναχές μεταφέρονται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας στη Δαμασκό αλλά ζητούν να επιστρέψουν στο μοναστήρι τους. Η εικόνα που αντικρίζουν είναι αποκαρδιωτική. Η εκκλησία, το μοναστήρι είχαν ολοσχερώς καταστραφεί, το ίδιο και όλες οι εικόνες… Οσο για τον Ιμπραήμ, πριν από ένα μήνα ο Πάπας τον κάλεσε για να τον ευχαριστήσει για όσα κάνει για τους χριστιανούς της Μέσης Ανατολής. Για τις μοναχές της Μααλούλας αλλά και για πολλές άλλες υποθέσεις απαγωγών που έχει χειριστεί – κάποιες γνωστές και κάποιες που, όπως λέει, πρέπει να παραμείνουν απόρρητες. «Ηταν για εμάς πολύ σημαντικό να στείλουμε ένα μήνυμα σε όλους τους χριστιανούς που απειλούνται, πως είμαστε στο πλευρό τους, ότι τους προστατεύουμε, ότι θέλουμε να μείνουν στην περιοχή». Ισως από τις δυσκολότερες υποθέσεις που έχει αναλάβει είναι αυτή της απαγωγής του μητροπολίτη Παύλου. Τρία χρόνια ακριβώς από τη μυστηριώδη εξαφάνισή του, ο φάκελος παραμένει ανοιχτός με πολλά ερωτήματα. Για αυτόν τον λόγο οι συνεργάτες του μας είχαν προειδοποιήσει πως δεν επιθυμεί να συζητήσει την υπόθεση αυτή. Λίγο πριν μας αποχαιρετήσει όμως από το γραφείο του, θέλησε να μας αποκαλύψει μια άγνωστη μέχρι τώρα πληροφορία: 
«Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, υπάρχουν στοιχεία τα οποία όμως δεν δημοσιοποιούνται. Δουλεύουμε με μυστικότητα και πιστεύουμε πως πολύ σύντομα θα φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας αυτής».

Το θρίλερ με τον μητροπολίτη Παύλο

Το πρωινό πριν από την απαγωγή του, ο Παύλος ήταν χαρούμενος. Μόλις είχε βρει το μοναστήρι στη Βόρεια Ελλάδα που θα φιλοξενούσε 13 από τις μοναχές του από τη Συρία, ενώ το σχέδιό του για να βγουν με ασφάλεια από το φλεγόμενο Χαλέπι είχε ήδη τεθεί σε εφαρμογή. Μια μια οι μοναχές έμπαιναν στα λεωφορεία της γραμμής για να μην τραβήξουν την προσοχή των τζιχαντιστών. Είχαν ήδη περάσει στον Λίβανο και από εκεί θα έρχονταν αεροπορικώς στην Ελλάδα. Ο Παύλος βιαζόταν να επιστρέψει πίσω στη μητρόπολή του για τη Μεγάλη Εβδομάδα. Οι δικοί του τον παρακαλούσαν να αναβάλει το ταξίδι έως ότου σταματήσουν οι βομβαρδισμοί στο Χαλέπι, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος.

Την Κυριακή των Βαΐων έφτασε στην Τουρκία, είχε προγραμματίσει να μείνει κάποιες ημέρες στην Αντιόχεια, περιοχή της μητρόπολής του. Ο Συρορθόδοξος μητροπολίτης Χαλεπίου όμως επικοινωνεί μαζί του, του λέει πως βρίσκεται στα σύνορα και αποφασίζουν να ταξιδέψουν μαζί, άμεσα για τη Συρία. Δύο ημέρες νωρίτερα, είχε πραγματοποιηθεί στο Χαλέπι συνάντηση όλων των ιεραρχών των εκκλησιών για να συγκεντρώσουν τα λύτρα για την απελευθέρωση δύο ιερέων που είχαν απαχθεί μερικούς μήνες νωρίτερα. Ο Συρορθόδοξος μητροπολίτης προσφέρθηκε να παραδώσει τα χρήματα. Πράγματι την Κυριακή των Βαΐων έφτασε στο σημείο που του είχαν υποδείξει, αλλά του είπαν πως δεν είχαν φέρει τους ιερείς και πως θα έπρεπε να ξαναέρθει την επομένη. Ετσι, ήταν πλέον γνωστό πως ο μητροπολίτης είχε πάνω του τα λύτρα αλλά και γνωστή η διαδρομή που θα ακολουθούσε από την Τουρκία για το Χαλέπι.

Η τελευταία επικοινωνία 

Ξέρουμε πως το αυτοκίνητο με τους μητροπολίτες ξεκίνησε από τα σύνορα στις δύο το μεσημέρι. Μαζί τους, πέρα από τον οδηγό, ταξίδευε και ο Ηλίας Φουάντ, ένας Σύρος που τους είχε υποσχεθεί ασφαλή διέλευση από τα σημεία των τζιχαντιστών. Το αυτοκίνητο πέρασε με ασφάλεια από δύο σημεία ελέγχου. Λίγο μετά τις 14.30, ο Παύλος τηλεφώνησε στη μητρόπολη για να τους ενημερώσει πως σε ένα τέταρτο θα ήταν εκεί. Η ώρα όμως περνούσε και ο Παύλος δεν είχε εμφανιστεί. Στις 5.37 το απόγευμα, οκτώ άτομα έλαβαν από το κινητό του το ίδιο ακριβώς μήνυμα στα αραβικά: «Μας έχει απαγάγει η Αλ Κάιντα και μας πάνε κάπου στην Τουρκία…».
Είναι η τελευταία του επικοινωνία. 

Ο Παύλος (δεξιά) σε παλιότερη επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στη Συρία  

Ο Ηλίας Φουάντ –άγνωστο πώς– καταφέρνει να αποδράσει. Ο ίδιος ισχυρίστηκε στις συριακές αρχές πως αντάρτες τούς σταμάτησαν, τον έβγαλαν από το αυτοκίνητο, σκότωσαν επιτόπου τον οδηγό και εξαφανίστηκαν με τους δύο μητροπολίτες. Από εκείνη την ημέρα, έχουν γίνει τα πάντα για τον εντοπισμό τους. Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών προσπάθησε μέσω της διπλωματικής οδού, ενώ οι μυστικές υπηρεσίες ξεκίνησαν μια δική τους παράλληλη δράση. Ξέρουμε σήμερα πως έξι μήνες μετά την απαγωγή υπήρξε μια πληροφορία –που αξιολογήθηκε ως έγκυρη– πως οι μητροπολίτες ζουν.

Η ΕΥΠ ζήτησε τη συνδρομή των Αμερικανών και εκείνοι με τη σειρά τους ανέθεσαν την επιχείρηση στην επίλεκτη στρατιωτική ομάδα κομάντο, την DELTA. Οι λεπτομέρειες εκείνης της αποστολής παραμένουν άκρως απόρρητες, ξέρουμε όμως ότι δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν άνθρωποι που προσεγγίζουν τους κοντινούς του Παύλου προφέροντας διάφορες πληροφορίες για το πού μπορεί να βρίσκεται. Το ίδιο συνέβη και με πληροφορίες από έναν άνδρα, τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι δικοί του, συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους ισχυρισμούς, ζήτησαν αυτό που ζητούν κάθε φορά. Μια απόδειξη πριν ξεκινήσουν οποιαδήποτε συζήτηση. Εκείνος επανήλθε με μια απάντηση. Απάντηση σε μια ερώτηση που θεωρητικά μόνο ο Παύλος θα μπορούσε να γνωρίζει.

Εκτοτε όμως ο άνδρας αυτός εξαφανίστηκε. Tις δηλώσεις του επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών στην «Κ» –πως υπάρχουν στοιχεία και πως δουλεύουν σε ένα απόρρητο επίπεδο για τον άμεσο εντοπισμό του– οι δικοί του τις άκουσαν με μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Τρία χρόνια μετά την απαγωγή του, είναι όλοι έτοιμοι να μάθουν την αλήθεια για το τι είχε συμβεί στον δεσπότη τους εκείνο το απόγευμα.

Ρεπορτάζ: ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΚΑΟΥΝΑΚΗ
Σχεδίαση σελίδας: VALENTINA VILLEGAS NIKAS
Καθημερινή
το είδαμε ΕΔΩ

Xριστός Ανέστη στη Σαιντανάγια…..

13119035_1179375898763251_8491974494560933995_n (1)Χριστός Ανέστη ……στην Παναγία τη Σαιντανάγια ήχησαν εν μέσω πολέμου χαρμόσυνα οι καμπάνες ο συναγερμός της Νίκης …Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν….Στην Ακρόπολη της ορθοδοξίας στη Συρία στις Θερμοπύλες του πνεύματος χοροστατούντος του αρχιεπισκόπου Δαμασκού Λουκά Κούρυ πραγματοποιήθηκε η Αναστάσιμη ακολουθία.Το φως το ανέκπτωτο το ανέσπερον χαράχθηκε ανεπαίσθητα όσο και ειρηνικά στις καρδιές των ανθρώπων χρωμάτισε τη καθημαγμένη γη με ελπίδα …Δεύτε λάβετε Φως ..φως ανακατεμένο με αίμα θυσίας, με δάκρυα, με νερό από την πλευρά που ελογχίσθη, φως μετουσιωμένο χώμα, φως χοικό όσο και υπερούσιο.Ανέτειλε εκ του Άδη από τα έγκατα της γης …….Φως ιλαρόν Αγίας Δόξης …Φως εκ Φωτός Θεόν Αληθινόν εκ Θεού Αληθινού…Φως ο Πατηρ Φως ο Υιός Φως το Πνεύμα το Άγιον της Τρισηλίου Θεότητας νυν πάντα πεπλήρωται φωτός ουρανός η γη και τα καταχθόνια..13082546_1179375845429923_6493597438721245491_n13087535_1179375548763286_7389715439806936528_n

13151636_1179375775429930_3596817466704627315_n

13082770_1179375645429943_7606893078773715207_n13092082_1179375982096576_4244717732616788579_n13124835_1179375742096600_9069621132390612887_n13151636_1179375775429930_3596817466704627315_n13151538_1179375612096613_7229010944365594274_n13151426_1179375488763292_7766285027576235438_n13118869_1179375875429920_637676505168367118_n13096286_1179375578763283_7524035607472973186_n13096011_1179375952096579_7056568325102834762_n13087888_1179376008763240_7950355108651602195_ndimpenews.com

Χριστιανοί διαφορετικών δογμάτων ενώθηκαν σε μια προσευχή;;!!!!!!!!!!!

13051642_688685357901847_4455355993283268911_n

!

 Χριστιανοί ενωμένοι σε προσευχή για τους απαχθέντες Μητροπολίτες!!!!!!!!!!!!!!!!!!

-Τι λέει το κοινό ανακοινωθέν (ΦΩΤΟ)

004f116929b1b819a07eb6d99a62a235_XL

Τρία χρόνια μετά την απαγωγή των δύο Μητροπολιτών Ιωάννου και Παύλου στη Συρία Χριστιανοί διαφορετικών δογμάτων ενώθηκαν σε μια προσευχή, ενώ εκδόθηκε και κοινό ανακοινωθέν…

Ακολουθεί φωτορεπορτάζ και το Κοινό Ανακοινωθέν:

Εκδοθέν Υπό των

Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και πάσης Ανατολής

Συρορθόδοξου Πατριαρχείου Αντιοχείας και πάσης Ανατολής

Τρία χρόνια μετά την απαγωγή των δύο Μητροπολιτών Ιωάννου και Παύλου.

Balamand

21 Απριλίου 2016

Αγαπητά μας πνευματικά τέκνα

Αδελφοί συμπατριώτες και συνάνθρωποι

Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια απήχθησαν οι δύο μητροπολίτες Χαλεπίου, Ιωάννης Ιμπραχίμ και Πάυλου σε μια περιοχή κοντά στο Χαλέπι κατά την επιστροφή τους από μια ανθρώπινη αποστολή για απελευθέρωση δύο ομήρων.

Έκτοτε δεν υπάρχει καμία επίσημη πληροφορία ούτε από κυβερνήσεις ούτε από οργανισμούς, ούτε απο μικρές ή μεγάλες δυνάμεις.

Ο φάκελός τους, εδώ και τρία χρόνια, απεικονίζει τα πάθη πολλών ανθρώπων από τη βία, τον φόνο, την απαγωγή, των εκ διωγμό από τα πάτρια εδάφη και τις καταστροφικές εκρήξεις. Όλα αυτά συμβαίνουν υπό

τον μανδύα διαφόρων ονομασιών και συμβόλων που δεν περιόρισαν τα δάκρυα των μητέρων που θρηνούν τα παιδιά τους στη Συρία και σε όλον τον κόσμο. Πολλές καρδιές έλιωσαν προσευχόμενες για τον τερματισμό αυτού του δράματος που άρχισε πριν από πέντε χρόνια με μια ονομασία που δεν έχει καμία σχέση με το περιεχόμενο της.

Εμείς που θέτουμε σήμερα τούτο το δράμα ενώπιον της κοινής γνώμης και των οφθαλμών όλου του κόσμου, αποσκοπούμε στο να διαβεβαιώσουμε τις ακλόνητες αρχές μας που διακηρύξαμε μαζί με άλλους συνανθρώπους μας.

Αν ο σκοπός της απαγωγής είναι ο εκφοβισμός των Χριστιανών, δηλώνουμε ευθαρσώς ότι είμαστε απόγονοι εκείνων που εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια ενεδύθηκαν το Χριστό σ’ αυτή την γη, όχι αλλού. Εμείς δεν είμαστε πανίσχυροι ούτε μας ακολουθούν πανίσχυρες δυνάμεις. Ανήκουμε σε αυτή την γή. Ζυμώνουμε τον άρτο μας και αντλούμε δύναμη από αυτή την καταγωγή και έτσι διατηρούμε την ανατολίτικη Αντιοχειανή ταυτότητα μας παρά τις δυσκολίες και τις κακουχίες. Εμείς δεν αφήσαμε πόρτα που να μην χτυπήσουμε, αλλά η πρώτη και η τελευταία ελπίδα μας είναι στο Θεό και την πρώτη και τελευταία δύναμη μας την αντλούμε από το φιλότιμο των δικών μας και την αγάπη τους και την προσήλωση τους στην Εκκλησία. Εμείς θα παραμένουμε στην Ανατολή μας και θα χτυπάμε τις καμπάνες μας, θα ανεγείρουμε τις εκκλησίες μας με τους σταυρούς μας. Όμως τα χέρια που πειράζουν τους σταυρούς ή τις καμπάνες θα μαζευτούν από τους αδελφούς μας μουσουλμάνους όλων των κοινοτήτων. Οι μουσουλμάνοι της Δαμασκού, οι άνθρωποι της μετριοπάθειας, που υφίστανται όπως και εμείς την πικρία της τυφλής βίας και τον καταδικαστέο αφορισμό, τον ξένο προς το παρελθόν και το παρόν των σχέσεων μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων. Το χέρι αυτό θα μαζευτεί από μια ιστορία αδελφοσύνης που εμείς και όλες οι κοινότητες της Συρίας ζήσαμε και ζούμε μαζί. Ιεροσύλησαν τους Σταυρούς των ναών και έκαψαν Εκκλησίας και Τζαμιά, μας στέρησαν αγαπημένα τέκνα που μαρτήρησαν για την αλήθεια στον κόσμο της ανομίας και του ψεύδους. Ο Λαός μας μετανάστεψε και η χώρες κομματίστηκαν. Όλα τα δεινά πάθη αυτά τα θέτουμε στην Γολγοθά του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Το σκοτάδι του κόσμου τούτου διασκορπίζεται από το φως της Παναγίας Παρθένος, την οποία μακαρίζουν και οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι, την οποία ικετεύουμε εκτενώς να επαναφέρει όλους τους απαχθέντες, που ανάμεσά τους βρίσκονται και οι δυο αδελφοί Μητροπολίτης και οι σεβαστοί ιερείς.

Εμείς παραμένουμε σε αυτήν την γη και δεν θα αφήσουμε κανένα μέσο για την υπεράσπισή της και την παρουσία μας σε αυτή. Δεν ήμασταν μειονότητα, ούτε θα είμαστε. Και το καλύτερο γι’ αυτούς που ομιλούν για τις μειονότητες και ανοίγουν τις αγκαλιές τους για την υποδοχή των Σύρων όλων των κοινοτήτων, να φροντίζουν με όλες τους τις δυνάμεις για την εύρεση μιας λύσης που θα απαλλάξει από μια ευθύνη και ένα νέο οικονομικό βάρος. Θα μας απαλλάξει επίσης από τον κόπο του ταξιδιού της μετανάστευσης και των κινδύνων των θαλασσών. Εμείς εκτιμούμε κάθε έκφραση αλληλεγγύης εκ μέρους κυβερνήσεων ή οργανισμών, αλλά και συγχρόνως δηλώνουμε ότι εμάς δεν μας σώζει η μετανάστευση, ούτε είμαστε λαός που ζητάει προστασία, αλλά ζητάει την ειρήνη. Αυτή η ειρήνη δεν επιμερίζεται σε μειονότητες και πλειοψηφίες, αλλά είναι ειρήνη πατρίδων που στηρίχτηκε και στηρίζεται στην κοινή διαβίωση, πατριωτισμό και ήπιο θρησκευτικό λόγο. Η ειρήνη δεν αποκτάται με τον αυστηρό εξωτερικό οικονομικό αποκλεισμό, ούτε με την στέρηση της τροφής, ούτε με τις εξωτερικές οικονομικές ποινές, που βλάπτουν μόνον τα νήπια, τα εγκαταλελημένα βρέφη και τον φτωχό άνθρωπο, για τους οποίους λυπάται ο κόσμος, αλλά ταυτοχρόνως τους θεωρεί ένα φθηνό αντικείμενο στην αγορά του όπλου και των συμφερόντων.
Απευθυνόμενοι στην διεθνή κοινότητα, αναφέρουμε αυτό που είπαμε προηγουμένως: Ευχαριστούμε για τα συναισθήματα αδελφοσύνης, υποστήριξης, αποδοκιμασίας και καταδίκης, αλλά εμείς μετά την παρέλευση τριών χρόνων αποδίδουμε μεγάλες ευθύνες για την αγνόηση αυτής της καταδικαστέας απαγωγής, και της ευθύνης της απόλυτης σιωπής για την εξέταση αυτού του φακέλου. Γι’ αυτό κάνουμε έκκληση προς όλους να ανταλλάξουν την γλώσσα των αποδοκιμασιών και των υποσχέσεων με τίς αποτελεσματικές πράξεις που εκφράζουν την καλή θέληση.

Εμείς ανανεώνουμε την έκκλησή μας για την απελευθέρωση των δύο αδελφών μας και καλούμε τις χώρες των λήψεων αποφάσεων και εκείνους που έχουν την εξουσία του λύειν και του δένειν πολιτικώς να τερματίσουν αυτό το ανθρώπινο δράμα, που όσο και να θέλουμε να το περιγράψουμε δεν απεικονίζει το μέγεθος του δράματος του Συριακού λαού. Εμείς αξιολογούμε και εκτιμούμε κάθε τοπική ή διεθνή προσπάθεια συνάντησης μαζί που είναι η εγγύηση για την εδραίωση της ειρήνης στην Συρία, στην Ανατολή και στον κόσμο.
Προσευχόμενοι υπέρ της ειρήνης στη Συρία, στην Ανατολή και σε όλον τον κόσμο, χαιρετίζουμε το όμορφο Χαλέπι, τους γεμάτους ελπίδα κατοίκους του, τις θερμές καρδιές που αγάπησαν τον Ιωάννη Ibrahim και τον Παύλο Yazigi. Στέλνουμε χαιρετισμό στα τέκνα μας στην Πατρίδα και τη διασπορά, σε εκείνους που τους ενώνει η αγάπη προς την Πατρίδα και τα πάτρια εδάφη. Απευθύνουμε χαιρετισμούς σε όλους τους ανά τον κόσμο Αντιοχείς που ενώνονται με το δεσμό της προσευχής.

Εν όψει των αγίων εορτών της ένδοξης Ανάστασης του Κυρίου, προσευχόμαστε και παρακαλούμε τον Κύριο της Ανάστασης τον Ιησού Χριστό να μετακινήσει αυτό το βαρύ λίθο από την Ανατολή και να σπείρει μέσα μας το φως της Ανάστασης Του. Ικετεύουμε τον Αναστάντα Θεό να ενισχύσει κάθε μητέρα ή πατέρα ή αδελφό ή φίλο, που τον άγγιξε η φωτιά αυτής κρίσης και να παρηγορήσει τις καρδιές όλων με την ελπίδα της Ανάστασης. Προσευχόμαστε προς τον Εσταυρωμένο που ενίκησε τη δύναμη του θανάτου και ενταφίασε τη δύναμη του κακού και ενδυνάμωσε τις καρδιές των μαθητών Του, να γεμίσει τις καρδιές των τέκνων μας ελπίδα και να αποκαταστήσει την ειρήνη στη γη της ειρήνης, στη γη της πληγωμένης Ανατολής, που επιζητεί την επούλωση των πληγών της. Εμείς είμαστε τέκνα της Ανάστασης και του φωτός και η προσευχή μας σήμερα προς τον Κύριο της Ανάστασης και των φώτων να περιβάλλει με τον παράκλητο φως Του και να θέσει υπό τη θεία σκέπη Του τα τέκνα μας που υπεραμύνονται τη γη και να ελεήσει τις ψυχές των μαρτύρων και να επαναφέρει κάθε απαχθέντα ασφαλή στους δικούς του.

Στους αδελφούς μας δύο Μητροπολίτες λέγουμε: Είστε οσμή θυμιάματος μέσα σε αυτό το σκότος των γεγονότων. Είστε μια λάμψη θείων ύμνων ανάμεσα σε αυτά τα συγκρούμενα συμφέροντα. Εσείς που βαδίζετε υπό το φως του προσώπου του Αγίου Θεού, από το οποίο αντλείτε τη δύναμη για εσάς και για το ποίμνιό σας. Μαζί σας συμπροσευχόμαστε προς τον Σωτήρα και τους αγίους Του να διώξει το πέπλο θλίψης από τα μάτια μας και να περιβάλλει τους μάρτυρές μας με το αΐδιο φως Του και να προστατεύει τους δικούς μας ανθρώπους.
Γένου μεθ’ ημών Κύριε και χορήγησε στις ψυχές μας τη δύναμή Σου και στερέωσε τις καρδιές μας με τη δύναμη της ελπίδας και το σωτηριό Σου έργο. Γένου στήριγμα για μας και τείχο προστασίας και ράντιζε τις ψυχές μας με το φως της ειρήνης Σου και τίμησε τα πνεύματά μας με τη λάμψη της ευσπλαγχνίας Σου.

Ενδύναμωσε τους απαχθέντες και επανέφερέ τους στους δικούς τους. Γένου Κύριε με τους μετανάστες και δώς μας τη δύναμη για να τους παρηγορήσουμε κατά το δυνατόν. Φρόντισε τα ορφανά παιδιά και ελέησον τους μάρτυρές μας και ελάφρυνε τον πόνο των καρδιών τους. Χάρισε μας το φως της ειρήνης Σου και στεφάνωσε τη ζωή μας με την λαμπρή παρουσία Σου.

o Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής
των Ελληνορθοδόξων
+ Ιωάννης Ι΄

ο Αντιοχείας και Πάσης Ανατολής
των Συρορθοδόξων
+ Μαρ Ιγνάτιος Εφραίμ Β΄

ΠΗΓΗ.ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ-ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ