RSS

Category Archives: ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

Αγία Μεθοδία της Κιμώλου(5 Οκτωβρίου)

 

Μεταξύ των νεοφανών αγίων διαλάμπει ὡς  φωτεινός ἀστέρας ἡὁσία Μεθοδία, τό  σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὑποτύπωση τῆς καθαρῆς ζωῆς, τό ἀμάραντο  ἄνθος τῆς Κιμώλου, τοῦ  ὁποίου  ἡ εὐωδία ἁπλώνεται ὄχι μόνον σ᾽ ὅλες τίς  Κυκλάδες, ἀλλά καί σέ ὁλόκληρη τήν Ἑλλάδα.

Γεννήθηκε στή νῆσο Κίμωλο στίς 10 Νοεμβρίουτοῦ 1861 ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς, τόν Ἰάκωβο καί τή Μαρία Σάρδη, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τρεῖς γιούς καί πέντε θυγατέρες.

Ἡ δεύτερη ἀπό αὐτές ἦταν ἡ Εἰρήνη, ἡ μετέπειτα  Μεθοδία, ἡ ὁσία Νύμφη τοῦ Χριστοῦ πού μέ ὅλη της τήν ψυχή Τόν ἠγάπησε καί μέ πίστη θερμή  ἐξεπλήρωσε τίς ἅγιες ἐντολές Του.Ἀπό μικρή φαινόταν ἡ κλίση της καί ὅτι θά φέρειπολλούς πνευματικούς καρπούς, γιατί ἀποστρεφόταν καί ἀπέφευγε μέ ὅλεςτης τίς δυνάμεις κάθε τι πού θά μποροῦσε νά βλάψει τήν ψυχή τηςκαί ἀντίθετα ἐνστερνιζόταν μόνον τά καλάκαί ὠφέλιμα, τίς ἅγιες καί πνευματικές συναναστροφές, τά χρηστά καί ἁγνά ἤθη μέσωτῶν ὁποίων φωτιζόταν ἡ ψυχή της καί θερμαινόταν ἡ καρδιά της πρός θεῖον ἔρωτα.

Ἀγαποῦσε θερμά τήν Ἐκκλησία, στήν ὁποίαδέν ἔχανε εὐκαιρία νά βρίσκεται μέ κάθε εὐλά-βεια καί κατάνυξη.Ἔτσι ἀνατραφεῖσα ἡ ὁσία “ἐν παιδείακαί νουθεσία Κυρίου” ἦλθε στήν κατάλληληἡλικία καί ἀποφάσισε νά ἀφιερωθεῖ ἐξ ὁλο-κλήρου στόν Θεό, ἀλλά οἱ γονεῖς της θέλη-σαν νά τήν παντρέψουν κι ἐκείνη ὑπάκουσεστή θέλησή τους καί πῆρε γιά σύζυγό της,ἕναν ναυτικό στό ἐπάγγελμα καταγόμενοἀπό τήν Χίο. Ὁ γάμος καθόλου δέν τῆς μείωσε τό ζῆλο καί τή θερμή ἀγάπη της πρόςτόν οὐράνιο Νυμφίο Χριστό, ἀλλά ἀκόμη πε-ρισσότερο ἄναβε μέσα στήν ψυχή της ὁ θεῖοςἔρωτας καί ἀκολουθοῦσε τήν πρότερη ζωήτης παρακαλώντας θερμά τόν Χριστό νάτήν ἀξιώσει τῆς μοναχικῆς ζωῆς καί ν᾽ ἀφιε-ρωθεῖ ἐντελῶς σέ Αὐτόν, διότι τά πάντα ἀνέ-θεσε στό θέλημά Του. Ψυχῇ καί σώματι ἡμακαρία Μεθοδία ὑποτασσόταν στό θεῖο θέ-λημα.

Κάποια μέρα λοιπόν ὁ σύζυγός τηςναυάγησε στίς ἀκτές τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καίδέν ἐπέστρεψε ποτέ στήν Κίμωλο.

Ἐκείνη τότε λοιπόν ἀποφάσισε νά ἐγκαταλείψει τάπάντα καί νά ἐκπληρώσει τήν πρώτη τηςἐπιθυμία ν᾽ ἀφιερωθεῖ στόν Θεό, ἀπαρνου-μένη τόν κόσμο καί πάντα τά τοῦ κόσμουπράγματα. Ἀνεχώρησε λοιπόν γιά τό Μοναστήρι ὅπου καί ἐκάρη μοναχή στόν Ἱερό Ναότῆς Παναγίας τῆς Ὁδηγητρίας Κιμώλουἀπό τόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Σύρου Μεδόδιο,μετονομασθεῖσα ἀπό Εἰρήνη, Μεθοδία Μο-ναχή.

Oι μοναχικοί αγώνες της Οσίας.

Μετά τήν κουρά της ἐπεδόθη μέ πολύζῆλο καί ἀκατάβλητο και ζέουσα προθυμίασέ ἀσκητικούς ἀγῶνες μέ τίς ὁποῖες νέκρωσετή σάρκα της καί ἐβάδιζε μέ σύνεση καίσοφία τή στενή καί τεθλιμμένη ὁδό πού ὁδη-γεῖ στήν αἰώνιο ζωή. Γιά νά ἀπαλλαγεῖ ἀπόκάθε μάταιη συνανστροφή τοῦ κόσμου ἔμεινε ἔγκλειστη σ᾽ ἕνα μικρό κελί στό Στιάδι τοῦ“Μέσα Κάστρου” τῆς Κιμώλου, δίπλα στόν Ἱερό Ναό τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου καί δένἔβγαινε παρά μόνον σέ πολύ μεγάληἀνάγκη, προφυλάσσοντας ἔτσι τόν ἑαυτότης ἀπό τά μάταια καί φθαρτά καί ὁδηγου-μένη σέ ψηλότερες πνευματικές ἀναβάσεις.Ἀδυνατεῖ κανείς νά περιγράψει τούς κό-πους τῆς ἔγκλειστης ἰσάγγελης ζωῆς της,τήν ἄσκηση, τήν νηστεία, τήν ἀγρυπνία, τάδάκρυα, τήν ἀδιάλειπτη προσευχή. Κοιμόταν ἐλάχιστα γιά τήν ἀνάγκη τοῦ σώματοςσέ ξύλινο κρεββάτι χωρίς στρῶμα καί τήνὑπόλοιπη νύχτα προσευχόταν μέ θερμά δά-κρυα καί κατάνυξη πρός τόν γλυκύτατόντης Νυμφίο Χριστό, τοῦ Ὁποίου τό κάλλοςκαί τήν ὡραιότητα μόνον καθώς φανταζότανμέ τούς νοερούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς ὅλοτης τό εἶναι φλεγόταν ἀπό ἀγάπη γι᾽Αὐτόν.Τό φαγητό της ἦταν ἐλάχιστο, νήστευε ὅλεςτίς ἡμέρες τῆς ἑβδομάδος αὐστηρά, ἐκτόςΣαββάτου καί Κυριακῆς, ὅταν μεταλάμβανετῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καί γέμιζε ἡ καρ-διά της ἀνέκφραστη πνευματική χαρά.

Πολλοί εὐσεβεῖς τῆς πρόσφεραν τροφές καίἐνδύματα, ἀλλά ἡ ὁσία τά μοίραζε ὅλαστούς φτωχούς καί ἀσθενεῖς. Κατά τή διάρκεια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τεσσαρα-κοστῆς ζοῦσε παντελῶς ἔγκλειστη καί δέν δεχόταν καμία ἐπίσκεψη, ἐπιδιδόμενη μόνονσέ προσευχές καί πνευματικές μελέτες. Μόνο ἀπό ἕνα μικρό πορτάκι τοῦ κελλιοῦ της ἔδινεσέ κάποιον πού τό εἶχε ἀνάγκη λάδι ἀπό τήνἀκοίμητη κανδήλα τοῦ κελλιοῦ της πρός θε-ραπεία ὅσων ἔπασχαν ἀπό διάφορες ἀσθέ-νειες.

Ἡ ἐνάρετη καί ἁγία πολιτεία της ἦταν εἰκόνα καί ἀπομίμηση τῆς ἰσάγγελης ζωῆς τῶν παλαιῶν ὁσίων ἀνδρῶν καί γυναικῶν τῶν ὁποίων μιμεῖτο τίς ἀρετές καί τόν ἔνθεοζῆλο καί ποθοῦσε μόνον τά ἄνω, ζητοῦσε τά ἄνω καί ὅλα της τά διαβήματα, τά κινήματατῆς ψυχῆς καί ἡ πορεία τῆς ἁγίας ζωῆς τηςεἶχαν κατεύθυνση πρός τόν Θεό. Καθημερινήμελέτη της εἶχε τό νόμον Του πού φωτίζει τόνοῦ καί γλυκαίνει τήν καρδιά καί κάνει τόν ἔνσαρκο ἄνθρωπο ἄσαρκο καί ἄγγελο ἐπίγειο “πεπληρωμένον καρπῶν δικαιοσύνης”.Αὐτή ἦταν ἡ μακαρία Μεθοδία.

Μέ τήν πρακτική ἀρετή καί τούς πνευματικούς ἀγῶνες τῆς κατά Χριστόν Πολιτείας νέκρωσε τελείως τήν σάρκα καίἀπέρριψε κάθε ὑλικό καί γήϊνο φρόνημα. Καί ἀνῆλθε στήν τελειοτέρα ἀρετή, τήν θεωρία τῶν ἀΰλων, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βάση καί συνεργό τήν ἀδιάλειπτη νοερά προσευχή.

Μέ αὐτήν λοιπόν τήν ἀρετή καθάρισε τήν ψυχήκαί τήν καρδιά της καί φωτίστηκε ἀπό τόΠανάγιο Πνεῦμα πού ἐνοικεῖ μόνον στίς κα-θαρές καρδιές καί ἔφτασε σέ μέτρα ἀπαθείαςκαί τελειότητας, σκεῦος ἐκλεκτό καί εὔχρηστο τῶν ἀρετῶν, φωτιζομένη ἀπό τίς ἐλλάμ-ψεις τῆς Θείας Χάριτος. Ἔγινε πραγματικήδιδάσκαλος τῆς μετανοίας καί τῆς εὐσεβείαςκαί κάθε καλῆς καί θεοφιλοῦς πράξεως στήνπατρίδα της τήν Κίμωλο, τήν ὁποία λάμ-πρυνε μέ τήν ἐνάρετη ζωή της καί ποικιλο-τρόπως ὠφέλησε μέ τά λόγια της καί μέ τόπαράδειγμά της, γιατί εἴτε σιώπαινε, εἴτε μι-λοῦσε, προξενοῦσε πάντοτε ὠφέλεια.Ἡ φήμη τῆς ἀγγελικῆς της πολιτείαςδιαδόθηκε γρήγορα καί σέ ἄλλα νησιά καίπολλές γυναῖκες, γιατί μόνον γυναῖκες δεχό-ταν, ἔτρεχαν στό ἀσκητήριό της τό ὁποῖοἔγινε πνευματικό διδασκαλεῖο γιά νά βροῦνπνευματική ὠφέλεια καί ἀνακούφιση ἀπό τίςδοκιμασίες τῆς ζωῆς.

Ἡ ὁσία τίς δίδασκε τήνἀποχή τῆς ἁμαρτίας, τά θεάρεστα ἔργα τῆςμετανοίας, τά χρηστά καί σεμνά ἤθη, τήνπρός ἀλλήλους ἀγάπη, τήν ὑπομονή καίκαρτερία στίς θλίψεις καί μέ ἕνα λόγο “ὅσαἀληθῆ, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ,ὅσα εὔφημα, εἴ τινα ἀρετήν”. (Φιλ. δ´ 8).Ὁ λόγος τῆς ὁσίας ἦταν “δρόσος καίἴαμα” στίς ἀσθενοῦσες ψυχές θεραπεύονταςκαί δροσίζοντας ὅσους ποθοῦσαν τήν θερα-πεία καί “τομώτερος πάσης μαχαίρας” ὅπωςλέει ὁ θεῖος Παῦλος στούς σκληροκάρδιουςκαί δυσπειθεῖς.

Θαύματα της Οσίας

Πολλοί πού ζοῦσαν ἄτακτοκαί ἁμαρτωλό βίο ἄλλαξαν ζωή καί μετανόη-σαν εἰλικρινά μέ τά λόγια ἤ τό παράδειγματῆς Ἁγίας Μεθοδίας καί ἐπέστρεψαν ἀπό τήνὁδό τῆς ἀπωλείας εἰς τήν πίστη καί τήν λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.

Γιά τήν καθαρό-τατη καί οὐράνια πολιτεία της μέ τήν ὁποίαεὐαρέστησε καί δόξαζε τόν Θεό ἀξιώθηκε τῆςχάριτος νά τελεῖ θαύματα πρός δόξαν Θεοῦσέ διάφορες ἀνάγκες καί περιστάσεις.

Κάποιος γεωργός κιμώλιος εἶχε ὄγκο στό λαιμό.Κατέφυγε μετά θερμῆς πίστεως στήν ὁσία, ἡ ὁποία προσευχήθηκε, τόν ἐσταύρωσε στόσημεῖο τοῦ ὄγκου καί τοῦ ἔδωσε νά πιεῖ τόλάδι τῆς ἀκοιμήτου κανδήλας τοῦ ἀσκητη-ρίου της. Ὁ ἀσθενής γιατρεύτηκε τελείως δο-ξάζοντας τόν Θεό. Ἡ σύζυγος τοῦ Βασ.Λογοθέτου Ἀλεξάνδρα δέν μποροῦσε νά τε-κνοποιήσει καί κατέφυγε στήν ὁσία Μεθοδίαπαρακαλώντας την νά προσευχηθεῖ γιά ν᾽ἀποκτήσει ἕνα παιδί. Ἡ ὁσία προσευχήθηκεπρός Κύριον καί ἡ γυναῖκα συνέλαβε καίἀπέκτησε παιδάκι δοξάζουσα καί αὐτήν τόνΧριστό γιά τό θαυμαστό γεγονός.

Ἡ Αἰκα-τερίνη Γ. Λογοθέτου πού κατοικοῦσε στόΚάστρο, ἀπέναντι ἀπό τό ἀσκητήριο τῆςὁσίας, ἀσθένησε βαριά, ἡ ὁσία τήν ἐπισκέ-φθηκε καί μέ τίς προσευχές της καί τό λάδιτῆς κανδήλας τοῦ ἀσκητηρίου της τήν ἐθε-ράπευσε. Κάποια γυναῖκα ἀπό τό νησί εἶχεὄγκο στό στῆθος. Ἀκούγοντας τά θαυμα-στά πού τελοῦσε ἡ ὁσία προσέτρεξε σέαὐτήν μέ πίστη καί θεραπεύθηκε τελείως μέτίς προσευχές καί τό σταύρωμα τῆς ἉγίαςΜητρός.

Ὁ ἱερέας π. Γεώργιος Ν. Λογοθέτηςἀσθένησε βαριά καί κινδύνευε. Ἡ ἁγία Μεθο-δία τοῦ ἔστειλε ἀπό τό λαδάκι τῆς ἀκοιμήτου κανδήλας καί ὅταν ἄλειψαν μέ αὐτό τόνβαρύτατα ἀσθενή ἐκεῖνος θεραπεύθηκε.Αὐτές εἶναι οἱ ἀρετές καί τά κατορθώ-ματα τῆς ὁσίας Μεθοδίας, ἔτσι ζοῦσε καί πο-λιτευόταν ἐκπέμπουσα τίς πνευματικές τηςἀκτινοβολίες στήν νῆσο Κίμωλο, ἀλλά καί σέὁλόκληρη τήν Ἑλλάδα παρηγορώντας τούςθλιβομένους καί στεναχωρημένους, νουθετώντας τούς ἀτάκτους καί ὑποδεικνύονταςστόν καθένα τήν ὁδό τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆςαἰωνίου σωτηρίας γιά τήν ὁποία ἔχυσε πάνωστό Σταυρό τό πανάγιο Αἷμα Του ὁ Υἱός τοῦΘεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.

Το οσιακό της τέλος.

Ἔτσι μέ ὁσιακούς ἀγῶνες μέ τόν τῆςἀρετῆς καί ἀσκήσεως ἀγῶνα διῆλθε τήν ζωήτης πρός δόξαν Θεοῦ καί ὠφέλεια τοῦ πλησίον ἡ ὁσία Μεθοδία. Ἐκοιμήθη ὁσίως στίς 5Ὀκτωβρίου τοῦ 1908, ἡμέρα Κυριακή στό47ον ἔτος τῆς ἡλικίας της καί συναριθμήθηκεστήν χορεία τῶν ἀπ᾽αἰῶνος ὁσίων τά ἴχνητῶν ὁποίων ἀκολούθησε καί τήν ἄσκηση μι-μήθηκε.Τά χέρια της παρέμεναν εὐλύγιστα σάννά ἦτο ζωντανή, ἀκόμα καί τήν ἐπαύριο τῆςΚοιμήσεώς της.

Τά τίμιά της λείψανα φυλάσσονται στόν Ἱερό Ναό του Ἁγίου Σπυρί-δωνος καί τῶν Ἁγίων Τεσσαράκονταμαρτύρων στήν Κίμωλο.

Στίς 10 Ὀκτωβρίου τοῦ 2008 ἔγινε ἡ ἐπίσημη ἀνακήρυξή της καί κατάταξή της  στή χορεία τῶν Ἁγίων.

Συλλογή ατογράφων κειμένων τς σίας

“Εἰς ἐσένα Δέσποτα Παντοδύναμε ἔχωπᾶσαν ἐλπίδα μου· λοιπόν, μή μέ ἀφήσεις ἀβοή-θητον νά ἔχω αἰσχύνην αἰώνιον, ἀλλά λύτρωσέμε ἀπό τόν κίνδυνον κατά τήν δικαιοσύνην Σου καί τήν ἀλήθειαν.

Καί ἐάν ἡ εὐτελής καί ταπεινή προσευχήμου δέν δύναται νά φθάσει εἰς τό ὕψος τῆςδόξης Σου, δέομαί Σου, κλῖναι ὀλίγον τάἄχραντα ὦτα Σου νά μέ ἀκούσουν καί σῶσονμε εὔσπλαχνε.

Ἐσύ, Δέσποτα, ὡς Δημιουργός τῶν ἁπάντων ἐξουσιάζεις τήν θυμομένην θάλασσαν καίκαταπραΰνεις εὐθύς εἰς γαλήνην τά ἄγρια κύμ-ματα. Δός μου λοιπόν, ἐσύ Θεέ μου τήν δύνα-μιν, ὅτι ἔχοντές Σε στρατηγόν καί ἡγούμενονδέν νικούμασθεν πώποτε.

Εἰς ὅλας μου τάς θλίψεις δέν ἤλπισα ποτέμου εἰς ἄνθρωπον, ἀλλά μόνον πρός τόν Θεόν -καί- ἐβόων δεόμενος. Ὁ δέ φιλάνθρωπος μοῦἔδιδε τήν ἁρμόζουσαν βοήθειαν.Ἐπεί οὖν δέν Σοῦ ἀρέσουν αἱ θυσίαι τῶνἀλόγων ζώων, ἀλλά μόνον ἡ μετριότης τοῦφρονήματος καί ἡ ταπείνωσις, τήν ὁποίαν προ-τιμᾶς ἀπό πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων, θέλωσυντρίψει καί ἐγώ τήν καρδία μου, νά Σοῦ προ-σφέρω εὐάρεστον θυσίαν τῆς ταπεινώσεως.Ναί Θεέ πολυέλεε ἐπάκουσον τήν προσευ-χήν μου καί πρόσδεξε τά λόγια μου εἰς τά ὦτατῆς εὐσπλαγχνίας Σου.

Ναί Θεέ μου γλυκύτατε ἀπό τήν ἀγάπηΣου τήκεται ἡ ψυχή μου καί ἡ καρδία μου.Ἐνδυνάμωσέ με, ὅτι Σύ εἶσαι ὁ ἔρως καί ὁ πόθοςτῆς καρδίας μου καί πάντων τῶν ἀγαθῶν ἡαἰωνία ἀπόλαυσις.Πρός ἐσένα μόνον Κύριε ὕψωσα τήν ψυχήνμου ἀπό τά γήϊνα πράγματα καί ἀπό τό θάρ-ρος ὅπου ἐλπίζω εἰς Σέ, εἶμαι βέβαιος ὅτι δένθέλω ἐντραπεῖ πώποτε.Θεέ μου, πολλάκις ἐκ τῶν πραγμάτωνἔλεγα: πόσην κηδεμονίαν ἔδειξες εἰς τούς λό-γους μου καί ἐκ παντός κινδύνου μέ ἐλευθέρω-σες”.Ἀκολουθεῖ σειρά δυσανάγνωστη μέ τήλέξη “Προσευχή”. Καί κατακλείει μέ τήν φράση:

“Ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Μεθοδία Μοναχή

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτωβρίου 4, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Όσιος Ευδόκιμος ο Νεοφανής και Θαυματουργός (5 Οκτωβρίου)


Υπήρξε ανώνυμος αδελφός της μονής Βατοπαιδίου. Τα ιερά λείψανά του βρέθηκαν κατά μία επισκευή του παλαιού κοιμητηρίου, εκπέμποντας άρρητη ευωδία. Το σκήνωμα του οσίου βρέθηκε σε στάση προσευχής, με σταυρωμένα τα χέρια. Είχε στο στήθος μία εικόνα της Παναγίας, που δείχνει ότι αυτόβουλα είχε φθάσει εκεί, προβλέποντας το τέλος του και μη θέλοντας από   ταπείνωση να τιμάται. Δίκαια και έξυπνα οι θαυμάζοντες συμμοναστές του τον ονόμασαν Ευδόκιμο, γιατί έζησε ευδοκίμως και ευδόκησε ο Θεός να βρεθούν τα τίμια λείψανά του, τα οποία έκαναν θαύματα και μεταφέρθηκαν στο Καθολικό της μονής στις 5 Οκτωβρίου 1840.

Για τον όσιο αυτόν ο διακριτικός Γέρων Δανιήλ Κατουνακιώτης (+1929) γράφει: «Προς ένδειξιν της αληθείας αναγκάζομαι διά την πολλήν Σας αγάπην να εξιστορή­σω συνοπτικώς ολίγα τινά εκ της καθόλου βιογραφίας του Αγίου Ευδοκίμου. Εγώ, ως γνωρίζετε καλώς, ο ταπεινός υποφαινόμενος προ τριακονταετίας εχρημάτισα εις την Ιεράν Μονήν του Βατοπαιδίου, οπότε εμελέτησα αρκούντως την βιογραφίαν του Αγίου. Επίσης ήκουσα τις αφηγήσεις ευυπολήπτων προσώπων, άτινα ευρέθησαν κατά την ανακομιδήν του λειψάνου του Αγίου Ευδοκίμου, ήτις εγένετο κατά το 1840. Ήσαν δε οι αυτόπται ούτοι, ο Ιάκωβος ο Σιμιτζής, ο Γρηγοράκης ο ψάλτης και ο Διακο-Δανιήλ εξ΄Ιερισσού, οίτινες μοι διηγούντο πολλάκις τα της εν λόγω ανακομιδής. Τότε παρήσαν και τρεις Αρχιερείς, ο πρώην Βάρνης Ιωσήφ, ο Αδριανουπόλεως (Γρηγόριος) και ο Χρύσανθος (πρώην) Σμύρνης, όστις λαβών τον λόγον είπεν ενώπιον του συσσωρευθέντος λαού:

«Πατέρες και αδελφοί, ενταύθα δεν πρέπει να υπάρχη ενδοιασμός περί της αγιότητος του Αγίου, διότι ούτος προϊδών τον θάνατον αυτού και φεύγων την δόξαν των ανθρώπων, ελθών ενταύθα παρέδωκε το πνεύμα και η άπειρος ευωδία του αγίου αυτού λειψάνου καταμαρτυρεί την τούτου αγιότητα. Και επειδή αγνοούμεν την ονομασίαν του, διά τούτο ας τον αποκαλέσωμεν Ευδόκιμον, καθ’ όσον δι’ ευδοκίας Θεού ευρέθη το άγιον Λείψανόν του.

»Ούτως αυθημερόν συνετάχθη η ακολουθία του και γενομένης ολονυκτίου αγρυπνίας κατ’ εκείνην την εσπέραν ήρχισαν τα θαύματα. Και πρώτον εθεράπευσε γηραιόν τινά Μοναχόν εκ Κουλτού, όστις επί πενταετίαν ήτο παράλυτος και αυθωρεί εγένετο υγιής. Επίσης και ο Ιατρός της Μονής των Ιβήρων Γρηγόριος, πάσχων τους οφθαλμούς, επικαλεσθείς τον Άγιον είπεν: “Εάν με κάμης υγιή, αμέσως θα κάμω αργυράν θήκην διά να τεθώσι τα άγιά σου Λείψανα”. Και κατά την νύκτα εκείνην εμφανισθείς ο Άγιος τον εθεράπευσε, και ήδη καταφαίνεται εν τη αργυρά θήκη το όνομα του διαληφθέντος Γρηγορίου»: «Το δ’ ηργύρωσε Γαβριήλ σεμνόν Κάρη. Ευδόκιμον ευρών των πόνων ακέστορα».

Η μνήμη του τελείται πανηγυρικά στις 5 Οκτωβρίου. Ο υμνογράφος Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννίτης στη συμπλήρωση της Ακολουθίας στους Οσίους Αγιορείτες Πατέρες, τον αναφέρει στη δ’ ώδή: «Συν θείω Ευδοκίμω ου η εύρεσις πάντας, των αγίων λειψάνων κατ΄ηύφρανε». Ωραία εικόνα του σώζεται στη μονή, έργο του γνωστού αγιογράφου ιερομονάχου Μακαρίου Γαλατσάνου: «Δι’ εξόδων του οσιωτάτου κυρίου Γαβριήλ Ιατρού Βατοπαιδινού του εκ Ναούσης μωμβ’» (1852). Τα περι του βίου του οσίου Ευδοκίμου αναφέρονται και σε χειρόγραφο του ιεροδιακόνου Μελετίου Βατοπαιδινού, το οποίο καταλήγει: «Πας όστις επικαλεσθή τον Άγιον μετά πίστεως ας μη αμφιβάλλη διά την εκπλήρωσιν της αιτήσεως, αρκεί μόνον να αιτή από τον Άγιον δίκαια και αγαθά, ου ταις ικεσίαις και ημείς των συμβαινόντων ρυσθείημεν, και Βασιλείας ουρανίου αξιωθείημεν».

Ακολουθία και Παρακλητικό Κανόνα προς τιμή του οσίου συνέθεσε και ο κ. Χαραλάμπης Μπούσιας

Πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτικο, Βατοπαιδινό Συναξάρι
Έκδοσις: Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου Άγιον Όρος, 2007

 

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτωβρίου 4, 2011 in AΓΙΟΡΕΙΤΙΚΑ, ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Ύμνος στον άγιο ιερομάρτυρα Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη (αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

 


Ο πανεύφημος άγιος Διονύσιος
μέγας θεολογικός νους και γραμματέας οξυγράφος!
Τον εντός της καρδίας του νου προς τον Θεό κατεύθυνε.
Έζησε ουράνια μυστήρια και τα αποκάλυψε σ’ εμάς.
Διέκρινε τη δόξα των ουρανίων τάξεων,
περιέγραψε την ουράνια ιεραρχία:
Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Κυριότητες, Θρόνοι, Σεραφίμ, Χερουβίμ, Αρχάγγελοι,
Χρυσόφτεροι άγγελοι του Θεού.
Και η υπεραγία Θεοτόκος!

Με δέος τα έβλεπε όλα, υπερκοσμίως θεωρών και ό,τι λάμπει πάνω από τη σκόνη της γης: ουράνιες δυνάμεις άπειρης ισχύος, ήλιοι αθάνατοι, αστέρες υπέρλαμπροι!

‘Όσα είδε ο μυσταγωγός των απορρήτων Διονύσιος τα αποκρυστάλλωσε,
μαρτυρία λαμπρή έδωσε στην Εκκλησία,
έτσι καταύγασε κι εμπλούτισε την Εκκλησία.

Και οι άθλοι του έγιναν χρυσάφι,
με τον μαρτυρικό του θάνατο για τον Χριστό.

Τώρα ο ουρανομύστης άγιος λάμπει στον ουρανό και οι αγγελικοί οικοδεσπότες, απαστράπτοντες με τη δόξα του Θεού, αποκαλούν τον Διονύσιο «Αδελφό».

πηγή: Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος», εκδ. Άθως-vatopaidi.wordpress.com

 
Σχολιάστε

Posted by στο Οκτωβρίου 3, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Ο «Έγκλειστος» Άγιος Νεόφυτος ο Κύπριος (28 Σεπτεμβρίου)

(Φώτης Κόντογλου)

Αυτός ο άγιος ήτανε βλάστημα της μοσκοβολημένης Κύπρου. Γεννήθηκε στα 1134 στο χωριό Λεύκαρα, που τώρα το λένε Κάτω Δρυ, κοντά στη Λάρνακα. Η Κάτω Δρυ χτίσθηκε ύστερα από την κοίμηση του αγίου. Η γενιά του λεγότανε Καταμούτηδες και βρίσκεται ακόμα. Από μικρός ήτανε διαλεγμένος από το Θεό να γίνει άγιος. Γιατί δεν συνήθιζε σαν τ᾿ άλλα τα παιδιά που παίζουνε και διασκεδάζουνε, παρά ο μονάχος πόθος του ήτανε να αφοσιωθεί στον Χριστό και τη θρησκεία του. Σαν γίνηκε 18 χρονών, οι γονιοί του τον αρραβωνιάσανε. Μα ο Νεόφυτος έφυγε από το πατρικό του σπίτι και πήγε στο μοναστήρι του Χρυσοστόμου στο βουνό Κουτζουβέντη. Ύστερα από δύο μήνες τον βρήκανε οι δικοί του και γύρισε στο σπίτι τους, μα δεν έστερξε να παντρευτεί, παρά ήθελε να καλογερέψει. Βλέποντας οι γονιοί του αυτή τη στερεή απόφαση του, τον αφήσανε λεύτερο. Βγαίνει λοιπόν πάλι από το σπίτι τους και πηγαίνει για δεύτερη φορά στο μοναστήρι του Κουτζουβέντη κ᾿ έπεσε στα πόδια του ηγουμένου παρακαλώντας τον να τον κάνει δόκιμο. Και κείνος τον έκανε. Επί πέντε χρόνια φύλαγε τ᾿ αμπέλια του μοναστηριού και μάθαινε να λέγει απ έξω το Ψαλτήρι και άλλα τα γράμματα. Αλλά δεν τον ευχαριστούσε η ασκητική ζωή σ᾿ αυτό το μοναστήρι, γιατί ήθελε πιο αυστηρή καλογερική, και μίσεψε από κει και πήγε στο Μελισσόβουνο κι᾿ ασκήτεψε ένα χρόνο μέσα σ᾿ ένα σπήλαιο. ΄Υστερα μπαρκάρισε και πήγε στον Άγιο Τάφο κι᾿ απόμεινε έξι μήνες εκεί πέρα. Μετά, γύρισε πάλι στην Κύπρο και πήγε στην Πάφο και τον πιάσανε οι στρατιώτες που φυλάγανε το κάστρο και τον βάλανε φυλακή ένα μερόνυχτο. Σαν τον λευτερώσανε, τράβηξε παραμέσα στο νησί για να βρει μέρος ήσυχο να ασκητέψει. Περπάτησε όπως τον φώτισε ο Θεός κ᾿ έφτασε σ᾿ ένα μέρος απόγκρεμνο, και έψαχνε από τον Ιούνιο έως τον Σεπτέμβρη. Τέλος βρήκε ένα σπήλαιο που φωλιάζανε μέσα όρνια και φίδια κ᾿ έπιασε και το βάθαινε. Ένα χρόνο δούλεψε σκληρά κι᾿ αποτελείωσε τ᾿ ασκηταριό του τη μέρα του Τιμίου Σταυρού. Αυτό το σπήλαιο το ονόμασε ο άγιος «Εγκλείστρα» κι᾿ ο ίδιος είναι γραμμένος στο συναξάρι του με τ’ όνομα «ο άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος». Η αγιοσύνη του ξακούσθηκε σε όλη την Κύπρο και προστρέξανε πολλοί να μονάσουνε κοντά του. Τότε έπιασε κ᾿ έχτισε μοναστήρι μεγάλο, τιμημένο εις μνήμην του Τιμίου Σταυρού. Όλα βρίσκονται ως τα σήμερα απείραχτα. Η σπηλιά της Εγκλείστρας είναι καταζωγραφισμένη από τον καιρό του αγίου Νεοφύτου, με υποθέσεις από το Ευαγγέλιο και με οσίους σε σχήμα ήσυχο και απλό. Σ᾿ ένα κελλί σκαμμένο στο παραμέσα μέρος του βράχου, βρίσκεται ο τάφος του αγίου. Μέσα σ᾿ αυτό το σπήλαιο απόμεινε κατακλειδωμένος με νηστεία και με προσευχή επί πολλά χρόνια. Μονάχα κάθε Κυριακή κατέβαινε με μία σκάλα στην παρακάτω σπηλιά και δίδασκε τους μαθητές του. Σ᾿ αυτή τη διαγωγή έζησε πενήντα πέντε χρόνια και μελετούσε την αγία Γραφή μέρα και νύχτα. Και με όλο που ήτανε λιγογράμματος ο μακάριος, έγραψε πολλά αγιασμένα γραψίματα, γεμάτα από την ευωδία του Αγίου Πνεύματος, σε δεκαέξι βιβλία συναθροισμένα. Προείδε τη μέρα της κοίμησής του και μάζεψε γύρω του τους μαθητές του και τους ορμήνεψε να ζούνε με αγάπη και ομόνοια, σύμφωνα με τον Κανόνα, που τους άφησε γραμμένο. Παράδωσε το πνεύμα του στον Κύριο στις 12 Απριλίου κατά το 1215 πάνω κάτω.

Αυτός ο άγιος είναι από εκείνες τις απλές ψυχές που δεχτήκανε τον Χριστό σαν φυσική θροφή της ψυχής τους, δίχως να μάθουνε γράμματα πονηρά. Το πρώτο βιβλίο, που έμαθε να το λέγει απέξω και που τ᾿ αγάπησε πολύ, ήτανε το Ψαλτήρι του προφητάνακτα Δαυίδ. Ύστερα αποστήθισε διάφορες ευχές και τροπάρια και λόγια των πατέρων της Εκκλησίας. Κανένας ζωντανός άνθρωπος δεν τον δίδαξε, γι᾿ αυτό μπορεί να πει κανένας πως ο άγιος Νεόφυτος είναι «διδακτὸς Θεού». Ό,τι έγραψε είναι γραμμένο με το δικό του τον τρόπο, ευωδιασμένο από ευλάβεια κι᾿ από φόβο Θεού. Έγραψε «Ερμηνείαν εις την Εξαήμερον» ήγουν για τη Δημιουργία του κόσμου, λόγους «εις την αρχὴν του Ινδίκτου, εις τον Αρχάγγελον Γαβριήλ, εις τον άγιον μάρτυρα Μάμαντα, εις το Γενέσιον της Θεοτόκου, εις τον τίμιον και ζωοποιὸν Σταυρόν, εις τον οσιομάρτυρα Πολυχρόνιον» και πολλοὺς άλλους. Έγραψε ακόμα «Περὶ της Αποκαλύψεως του Αγίου Ιωάννου», «Περὶ σεισμών διαφόρων», «Ερμηνείαν των Ψαλμών» και άλλα. Απ᾿ αυτά σταχυολογήσαμε λιγοστά και τα βάζουμε παρακάτω.

Στην Ερμηνεία της Εξαημέρου, γράφει πως αποφάσισε να γράψει γι᾿ αυτή τη μεγάλη υπόθεση: «Μου φαίνεται καλὸ να πω από ποιὰ αιτία έφθασα στην απόφαση να συντάξω τούτο το βιβλίο. Τον καιρό λοιπόν που με φώτισε κάποια θεϊκή ανατολή άνωθεν και με έστρεψε μακριά από τις ματαιότητες της ζωής, κι᾿ οδήγησε τα πόδια μου σε ίσιους δρόμους και σε οδόν ειρήνης, ώστε να ακολουθήσω το μοναχικό βίο, ξέφυγα κρυφά από τους γονιούς μου κι᾿ από τα εφτά τ᾿ αδέρφια μου, αρσενικά και θηλυκά, κ᾿ έφθασα σε κάποιο άγιο μοναστήρι. Εκεί πέρα έτυχε να ακούσω την προφητεία που λέγει «εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην» και τ’ άλλα λόγια που έρχουνται κατόπι, και πολύ θαύμασα σαν τ᾿ άκουσα· γιατί δεν είχα ακούσει ποτε τέτοιον λόγο, επειδή ήμουνα αγράμματος και δεν ήξερα ούτε το άλφα κ᾿ ήμουνα παιδί ως δεκαοχτὼ χρονών στην ηλικία. Και τόσο θαύμασα από τα λόγια αυτά που άκουσα και τόσο πολὺ τ᾿ αγάπησε η ψυχή μου, που μακάρι έλεγα να διαβάζανε τέτοια αναγνώσματα και να τ’ άκουγα, μ᾿ όλο που δεν καταλάβαινα το νόημα που είχανε, εκτός το «εν αρχή εποίησεν ο Θεός και ότι είδεν ο Θεός ότι καλά λίαν» και τίποτα περισσότερο απ᾿ αυτά δεν ένοιωθα. Αλλὰ δεν ήθελα να ρωτήσω και κανέναν να μου τα εξηγήσει, και μονάχα μέσα στης καρδιάς μου τον κρυφό τόπο φύλαγα αυτό το θαύμα. Και σαν με βάλανε οι γέροντές μου να κλαδεύω τ᾿ αμπέλια, έπιασα να μαθαίνω κάποια γράμματα με τη βοήθεια του Θεού και τις ευχὲς που λέγανε οι μοναχοί τη νύχτα και τη μέρα. Μα η θεία χάρη μου χάρισε περισσότερο κι᾿ από αυτά, ώστε να μάθω να λέγω απ’ έξω ολόκληρο το ιερό Ψαλτήρι. Και σαν μου ήρθε πάλι κάποια φώτιση να φύγω από το θόρυβο του κοινοβίου και να πάγω να ησυχάσω, τότε ήβρα καιρό ησυχίας, κ᾿ επειδή είχα στη θύμησή μου αυτά τα θεϊκά λόγια που είπα, έψαχνα να βρω περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο εκείνο το προφητικό. Και σαν το βρήκα, το έμαθα απ᾿ έξω με τη βοήθεια του Θεού, από τον πόθο που είχα για όσα έλεγε. Κ᾿ έμαθα όχι μονάχα την εξαήμερη κοσμοκτισία, αλλὰ κι᾿ όσα λέγει για τον Παράδεισο και για την παράβαση, για τον κατακλυσμό και για την πυργοποιΐα, έως το φίλο του Θεού τον Αβραάμ, κι᾿ είχα πολύ θαυμασμό για τα θεϊκά λόγια αυτής της Γραφής».

Για τις συμφορές της Κύπρου γράφει «Περὶ των κατά την χώραν Κύπρον σκαιών», κι᾿ αρχίζει με τούτα τα λόγια: «Το σύννεφο σκεπάζει τον ήλιο κ᾿ η αντάρα τα όρη και τα βουνά, και μποδίζανε τη ζέστη και τη φωτεινη αχτίνα του ήλιου για λίγον καιρό. Κ᾿ εμάς μας έχει σκεπασμένους δώδεκα χρόνια τώρα σύννεφο κι᾿ αντάρα από βάσανα απανωδιαστά που πέσανε πάνω στη χώρα μας. Γιατί σαν πήρε την Ιερουσαλὴμ ο άθεος Σαλαχαντὴς και την Κύπρο ο Ισαάκιος ο Κομνηνός, σκεπάσανε τον τόπο χειρότερα από αντάρες και φουρτούνες, πόλεμοι και ταραχὲς κι᾿ ακαταστασίες, κουρσέματα κ᾿ αιματοχυσίες. Γιατί να, ο ζωηφόρος τάφος του Κυρίου και τ’ άλλα τα άγια δοθήκανε στους σκύλους Μουσουλμάνους για τις αμαρτίες μας και δακρύζει για τούτη τη συμφορά κάθε ψυχή π᾿ αγαπά το Θεό. Σαν τα είδανε αυτά, ταραχθήκανε τα έθνη και τα βασίλεια, κατά το γραμμένο, ο Αλαμάνος λέγω κι᾿ ο Εγκλινίας και σχεδόν κάθε έθνος κίνησε για να σώσει την Ιερουσαλήμ και δεν μπορέσανε να κάνουνε τίποτα. Και να, δώδεκα χρόνια, και τα κύματα αγριεύουνε και ψηλώνουνε χειρότερα… Κι᾿ αυτά συγχωρηθήκανε να γίνουνε για τις αμαρτίες μας τις μεγάλες, με δίκαια απόφαση του Θεού, για να ταπεινωθούμε κ᾿ ίσως συγχωρεθούμε. Είναι μία χώρα Ιγκλιτέρρα, πιο μακριά από τη Ρωμανία κατά το βοριά, κι᾿ από δαύτη σύννεφο Ιγκλίνων μαζί με τον άρχοντά τους μπήκανε σε κάτι καράβια μεγάλα που τα λένε νάκκες και ταξιδέψανε για τα Ιεροσόλυμα. Τότε τράβηξε για τα Ιεροσόλυμα κι᾿ ο βασιλιάς των Αλαμάνων με εννιακόσιες χιλιάδες. Μα αυτός, περπατώντας κατά τα ανατολικά μέρη του Ικονίου, έχασε τα στρατεύματά του από το περπάτημα κι᾿ από την πείνα κι᾿ από τη δίψα κι᾿ ο ίδιος ο βασιλιάς πνίγηκε μέσα σ᾿ ένα ποταμό καβάλα στ᾿ άλογό του. Κι᾿ ο Ιγκλίτερ ήρθε στη Κύπρο και τη βρήκε σαν χαροκαμένη μάνα…

Η χώρα μας είναι σαν τη θάλασσα πούναι αγριεμένη από πολλή ανεμοζάλη. Και μάλιστα η συμφορά μας είναι χειρότερη κι᾿ από την άγρια τη θάλασσα. Γιατί η θάλασσα, σαν περάσει η αγριάδα της, έρχεται η γαλήνη, ενώ σ᾿ εμάς η φουρτούνα χειροτερεύει κάθε μέρα κ᾿ η μανία της δεν έχει τέλος. Στο Λευιτικό βιβλίο είναι γραμμένα όσα βρήκανε τη χώρα μας, πόλεμοι, σπάρσιμο χωρίς απολαβή, φάγωμα των κόπων μας από τους οχτρούς μας. Κ᾿ η δύναμή μας γίνηκε ένα τίποτα· κι᾿ απομείναμε λιγοστοί. «Πορευθήκατε σε μένα πλάγια, μας λέγει ο Θεός, κ᾿ εγώ θα πορευθώ σε σας με θυμό πλάγιον». Κι᾿ αληθινά έτσι είναι· γιατί αν δεν κουτσαθεί κανένας, ούτε κι᾿ ο γιατρός τον κόβει με το νυστέρι, κι᾿ ούτε του καίει το πονεμένο μέρος. Λοιπόν είναι φανερό πως κ᾿ εμείς, αν δεν πικραίναμε κάποτε τον πανάγαθο γιατρό μας και δεν πηγαίναμε σ᾿ αυτόν πλάγια, κ᾿ Εκείνος δε θα φερνότανε σε μας πλάγια και δε θα μας πίκραινε για να σωθούμε».

(Φώτης Κόντογλου, από το «Ασάλευτο Θεμέλιο», Ακρίτας 1996)

 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 27, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

Αγ. Νικάνορας

 

 Ο άγιος Νικάνορας είναι ο δικός μας Άγιος εδώ στη Δυτική Μακεδονία. Το μοναστήρι του, επάνω από την αριστερή όχθη καθώς κατεβαίνει ο ποταμός Αλιάκμονας στην επαρχία Γρεβενών, για πεντακόσια και παραπάνω χρόνια είναι το ιερό προσκύνημα του τόπου μας. Και τα άγια λείψανά του κάθε χρόνο από χωριό σε χωριό μεταδίδουν τη θεία χάρη στα σπίτια, στα ζώα και στα χωράφια των χριστιανών. Από γενεά σε γενεά οι άνθρωποι κρατάνε την παράδοση της ιερής μνήμης του και θυμούνται τα πολλά θαύματά του.

Ο άγιος Νικάνορας γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1363. Οι γονείς του Ιωάννης και Μαρία ήσαν ευγενείς άνθρωποι και ευσεβείς χριστιανοί. Δεν είχαν όμως παιδιά, στα οποία θα άφηναν τα καλά τους και τα οποία θα τους γηροκομούσαν. Προσεύχονταν λοιπόν και παρακαλούσαν ο Θεός να τους δώσει ένα παιδί. Η μητέρα του σε μια ολονυκτία στον ναό του αγίου Μηνά, σε μια στιγμή που λίγο αποκοιμήθηκε, είδε σε όραμα τον άγιο Μηνά, που της είπε πως θα κάμει παιδί. Πραγματικά η αγία γυναίκα, σαν παλιά η αγία Άννα, ύστερα από λίγο καιρό συνέλαβε και γέννησε παιδί, που το ονόμασαν Νικόλαο. Ήταν ο ύστερα όσιος και θαυματουργός Νικάνορας.

Ο Νικόλαος, σαν παιδί που γεννήθηκε με προσευχή κι ανατράφηκε με πολλή φροντίδα από τους ευσεβείς γονείς του, έδειξε από μικρός τί θα γινότανε. Όταν ήταν είκοσι ετών πέθανε ο πατέρας του, κι η μητέρα του ήθελε να τον βάλει σε κόσμο. Εκείνος προφασιζότανε κι έπαιρνε αναβολή από τη μητέρα του. Ύστερα από λίγο καιρό ο Θεός πήρε και τη μητέρα του, κι ο Νικόλαος έμεινε ελεύθερος να πάρει το δρόμο του. Έμεινε λίγο καιρό ακόμα στη Θεσσαλονίκη, ξέκαμε και μοίρασε την περιουσία του, έγινε μοναχός με το όνομα Νικάνωρ, χειροτονήθηκε ιερέας και, οδηγημένος από το Άγιο Πνεύμα, το 1400 σε ηλικία 47 ετών ήταν στη Σαρακίνα. Εκεί έμεινε για καιρό κι οι άνθρωποι είδαν την αγιότητα και τα θαύματα του.

Όταν έγινε πολύ γνωστός, θέλοντας να αποφύγει τις τιμές του κόσμου, ο όσιος Νικάνορας έφυγε από τη Σαρακίνα κι ήλθε στο Καλλίστρατο όρος κι εκεί, πάλι οδηγημένος από το Θεό, ανέβηκε με κόπο σε μια σπηλιά πάνω από το ποτάμι του Αλιάκμονα κι έμεινε εκεί μέσα σε μεγάλη νηστεία και προσευχή. Αυτό το ασκηταριό του οσίου Νικάνορα υπάρχει ακόμα και πολλοί ευσεβείς χριστιανοί κατορθώνουν να ανεβούν ως εκεί για να προσκυνήσουν. Ήταν πια γνωστή η μεγάλη ταπεινοσύνη και η οσιότητα του αγίου Νικάνορα, ώστε παντού μιλούσαν γι’ αυτόν. Μια μέρα λοιπόν στον Όλυμπο ο άγιος Διονύσιος είπε στους μοναχούς και τους μαθητές του· «Βλέπετε, αδελφοί, τί μεγάλο θησαυρό κρύβει από κάτω εκείνο το φτωχό και τριμμένο ράσο!».

Αυτό ήταν αρκετό, όταν το έμαθαν δυο ευσεβείς χριστιανοί, που ποθούσαν το δρόμο της άσκησης, ήλθαν να βρουν τον όσιο Νικάνορα στο ασκηταριό του.

Εκείνος στην αρχή δεν τοις δέχτηκε, μα όταν κατάλαβε πως αυτοί αληθινά θέλανε να ασκητέψουν, τους πήρε μαζί του και τους έκαμε μονάχους. Μια νύχτα τότε, εκεί που προσευχότανε, ο Άγιος άκουσε μια φωνή·«Νικάνορ, ανέβα γρήγορα στο βουνό. Σκάψε και θα βρεις κρυμμένη την εικόνα μου. Εκεί να χτίσεις εκκλησία και κελιά στο όνομά μου». Ο όσιος Νικάνορας δεν μπορούσε να μην υπακούσει στην εντολή. Ανέβηκε στο βουνό, έσκαψε και βρήκε την εικόνα, πήρε τεχνίτες κι άρχισε να κτίζει το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα Χριστού. Αυτό είναι το μοναστήρι της Ζάβορδας, που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Στις 7 Αυγούστου το 1419 ο όσιος Νικάνορας κοιμήθηκε ειρηνικά, σε ηλικία 56 ετών. Λειτούργησε το πρωί, ευλόγησε τους μοναχούς και τους λαϊκούς, πλάγιασε στο ξυλοκρέββατό του και παράδωσε το πνεύμα του στο Θεό. Σπουδαία και γνωστή είναι η διαθήκη του, που άφησε στους μοναχούς για την πνευματική διοίκηση του μοναστηρίου. «Να φυλάσσετε ακριβώς την παράδοσιν των αγίων Πατέρων…», γράφει προς τους μοναχούς, σαν τελευταία του επιθυμία και εντολή. Παρεκτός όμως από τη διαθήκη του οσίου Νικάνορα, ιερή κληρονομιά και θησαυρός στον τόπο μας είναι τα άγια λείψανά του, τα οποία αναβλύζουν ευωδία πνευματική και τα οποία προσκυνούν με πίστη «οι εν ανάγκαις όντες και θεραπεύονται». Αμήν.

 

(Επισκόπου Διονυσίου(+), Μητροπ. Σερβίων και Κοζάνης, «Εικόνες έμψυχοι»)

 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 26, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 

11/24 Σεπτεμβρίου, Μνήμη του οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου

«Χριστόν διδάσκαλον εν οδώ ταπεινώσεως προσευξάμενος έλαβες, μαρτυρούντος του Πνεύματος, εν ση καρδία την λύτρωσιν, διά τούτο ασκήσεως ανεδείχθης συ οδηγός, ως φωτός θείου έμπλεως. Όσιε πάτερ Σιλουανέ, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.»

Ο άγιος Σιλουανός είναι ένα μεγάλο δώρο του
Θεού στην μπερδεμένη εποχή μας.

Γιατί έζησε σταυροαναστάσιμα,παραδοσιακά,υπομονετικά,
ησυχαστικά ,με συμπονοια για όλα τα πλάσματα μέσα στο πολυάνθρωπο ρωσικό μοναστήρι των αρχών του 20ου αιώνα.

Μάς άφησε πολύτιμη παρακαταθήκη τα θεόσοφα,παρηγορητικά κείμενα του ,τα άγια λείψανα του αλλά και το πνευματικό του παιδί γεροντα Σωφρόνιο που εκοιμήθη προ 14 ετών ο οποίος κατέθεσε μια σπάνια μαρτυρία βιωματικής ορθοδόξου θεολογίας  στον Άθωνα,μα κυρίως στην νεκρωμένη πνευματικά Ευρώπη.

Και  μας παρέδωσε εκ νέου τον λόγο του Χριστού προς τον γέροντα Σιλουανό:«κράτα το νου σου στον Αδη και μην απελπίζεσαι» αποδίδοντας του την τεράστια οντολογική διάσταση και σημασία που έχει για τον καταναλωτή-άνθρωπο των ημερών μας,ο οποίος δεν ξέρει που πατά και πού πηγαίνει.

 

 

Τιμώντας τον άγιο Σιλουανό παραθέτουμε ένα μικρό κείμενο του για την ορθόδοξη γνωσιολογία

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΤΡΟΠΟΥΣ ΓΝΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Ο γεροντας ήταν προικισμένος με ζωντανό και ωραίο μυαλό,ασυνήθιστα τολμηρό.Γράφει:
«Με το μυαλό μας δεν μπορούμε να γνωρίσουμε ούτε πώς έγινε ο ήλιος.Κι όταν παρακαλούμε τον Θεό:»Πες μας πώς έκανες τον ήλιο»,τότε ακούμε στην καρδιάμας καθαρή την απάντηση:»Ταπεινώσου και θα γνωρίσης όχι μόνο τον ήλιο,αλλά και τον Δημιουργό του».Κι όταν η ψυχή γνωρίση με το Άγιο Πνεύμα τον Κύριο,τότε από τη χαρά της λησμονεί τον ήλιο κι όλο τον κόσμοκαι αδιαφορεί για την επίγεια γνώση.»

Εδώ πίσω απ αυτή την σχεδόν αφελή εκφραση,κρύβεται μια ένδειξη για δύο διαφορετικούς τρόπους γνώσεως  των όντων.Η συνηθισμένη οδός προς την γνώση που την ξέρουν όλοι είναι η εξής:η γνωστική δύναμη του ανθρωπίνου πνεύματος κατευθύνεται προς τα έξω και συναντάται με μιαν αναρίθμητη πολυμορφία φαινομένων,ειδών και μορφών,καθώς και με μιαν ατέλειωτη διαφοροποιηση των επιμέρους γεγονοτων.Γι αυτό και η γνώση δεν φθανει ποτέ στην πληρότητα της ούτε και στην αληθινή και πραγματική ενότητα.

Σε αυτό τον τρόπο τήςς γνώσεως ο νους που ζητά επίμονα την ενότητα ,καταφεύγει στη σύνθεση-πάντοτε και αναπόφευκτα τεχνητή.Έτσι και η ενότητα που πετυχαίνει ακολουθώντας αυτό τον δρόμο.δεν είναι κάτι που υπάρχει πραγματικά και αντικειμενικά,αλλά απλά μια μορφή αφηρημένης διανοήσεως που προσιδιάζει στο νού.

Η άλλη οδός προς τη γνώση της υπάρξεως είναι η στροφή του ανθρωπίνου πνεύματος προς τον εαυτό του και στη συνέχεια προς τον Θεό.Το συνακόλουθο ειναι το αντίθετο απ ότι είδαμε στον πρώτο τρόπο της γνώσεως:ο νους βγαίνει από το απέραντο πλήθος και τον κατακερματισμό των φαινομένων και στρέφεται με όλη την δύναμη του προς τον Θεό και μένοντας στο Θεό βλέπει τον εαυτό του και όλο τον κόσμο .

Για τέτοιο τρόπο γνώσεως με την προσευχή αγωνιζόταν η ψυχή του Γέροντα.Κι έτσι,χωρίς ποτέ να χάση το υγιές αίσθημα της πραγματικότητας της επίγειας ζωής,παρέμενε μεχρι τα τελευταία του μακριά από τις βιοτικές μέριμνες και ξένος προς την κοσμική προσπάθεια και περιέργεια.
Το πνεύμα του ήταν πάντα απασχολημένο μόνο με τον Θεό και τον άνθρωπο.

misha.pblogs.gr
 

Η Σύλληψη του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου-23 Σεπτεμβρίου

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΟΜΙΛΙΑΣ ΠΑΤΡ/ΧΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ)  

 

Ευαγγελισμός του Προφήτη Ζαχαρία.Ρωσική εικόνα.

Δος μας, Τίμιε Πρόδρομε, φωνή συ που υπήρξες η φωνή του Λόγου. Δος μας την αυγή εσύ που είσαι το λυχνάρι του θεϊκού φωτός. Βάλε σήμερα τα λόγια μας σε σωστό δρόμο, εσύ που υπήρξες ο Πρόδρομος του Θεού Λόγου. Δεν θέλουμε να σε εγκωμιάσουμε με τα δικά μας λόγια, επειδή τα λόγια μας δεν έχουν μεγαλοπρέπεια και τιμή. Όσοι θα θελήσουν να σε στεφανώσουν με τα εγκώμιά τους, ασφαλώς θα πετύχουν κάτι πολύ πιό μικρό από την αξία σου. Λοιπόν να σιγήσω και να μη προσπαθήσω να διακηρύξω την ευγνωμοσύνη μου και τον θαυμασμό μου, επειδή υπάρχει ο κίνδυνος να μη πετύχω ένα εγκώμιο, άξιο του προσώπου σου; Εκείνος όμως που θα σιωπήσει, πηγαίνει με τη μερίδα των αχαρίστων, γιατί δεν προσπαθεί με όλη του τη δύναμη να εγκωμιάσει τον ευεργέτη του.

 

Γι’ αυτό, όλο και πιό πολύ σου ζητάμε να συμμαχήσεις μαζί μας και σε παρακαλούμε να ελευθερώσεις τη γλώσσα μας από την αδυναμία, που την κρατάει δεμένη, όπως και τότε κατάργησες, με τη σύλληψη και γέννησή σου, τη σιωπή του πατέρα σου του Ζαχαρία.

 

Ας μιλήσουμε τώρα για τη θαυμαστή σύλληψη του Τιμίου Προδρόμου. Και πριν από τη σύλληψή του, αυτός φανερώθηκε πως θα γίνει μέγας και τρανός και πως θα υπηρετήσει την προσδοκία των ανθρώπων για πολύ πιό μεγάλες και σωτήριες υποθέσεις, εφόσον δεν θα έμενε άσχετος από τις συνέπειες που είχε για όλο το ανθρώπινο γένος η πτώση των πρωτοπλάστων και η αποστασία από το Θεό. Και ο νόμος της Παλαιάς Διαθήκης βρήκε το πλήρωμά του στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όλοι οι δίκαιοι άνδρες και προφήτες περίμεναν με ιερή λαχτάρα τη λύτρωση του ανθρωπίνου γένους και την ποθούσαν και το εύχονταν με ειδικές δεήσεις και το ζητούσαν από το Θεό. Όπως ο Αβραάμ, ο Δαυίδ και τόσοι άλλοι, μάλιστα δε και ο Συμεών που το πέτυχε να Τον δεχθεί στην αγκαλιά του.

 

Ανάμεσα σε τέτοιους ανθρώπους διακρινόταν και ο πρεσβύτης και ιερέας Ζαχαρίας, που τα χρόνια του είχαν περάσει και μαζί με τη σωματική παρακμή είχαν φέρει και το θάνατο πιό κοντά του. Αυτός προσευχόταν στο Θεό συχνά και επίμονα – γιατί η γλώσσα του δεν είχε δεθεί – να μη στερηθεί ένα τέτοιο θέαμα, που όλοι το περίμεναν, ούτε να βρει το θάνατο, που ήταν τόσο κοντά στη πόρτα του, πριν να δει το Σωτήρα του Κόσμου.

 

Αυτή τη προσευχή πάντοτε την έκανε ο άγιος αυτός γέροντας στο Θεό, παρακαλώντας τον, τόσο να κάνει ώστε το φως της σωτηρίας να λάμψει γρήγορα, όσο και να του επιτρέψει του ίδιου να δει την ανατολή αυτού του φωτός. Και για να μη τον αρπάξει ο θάνατος αμέτοχο αυτής της θεωρίας, ακριβώς τη στιγμή που θα έφτανε το πλήρωμα του χρόνου γι’ αυτή τη προσευχή, αλλά περισσότερο τότε που ως ιερέας πρόσφερε στο Θεό τις λατρευτικές του υπηρεσίες, σύμφωνα με το Νόμο.

 

Τον παρακαλούσε λοιπόν η πραγματοποίηση αυτής της υποσχέσεως να γίνει γρήγορα, ώστε όσο το δυνατόν πιό πνευματικά και πιό τέλεια, να λυτρωθούν από το βάρος της αμαρτίας όλοι εκείνοι που μοιράζονταν μαζί του την ιερωσύνη. Αυτό το έκανε κάθε φορά που στο καιρό της εφημερίας του έμπαινε στα Άγια των Αγίων να προσφέρει θυμίαμα. Εκεί που μιά φορά το χρόνο έμπαινε μονάχα ο Αρχιερέας, έχοντας ραντισμένα τα χέρια του με αίμα και δηλώνοντας έτσι τόσο φανερά, με αυτή τη πράξη του, τη θυσία του Σωτήρα μας Χριστού, η οποία θα ήταν η μοναδική και πραγματική θυσία, που την πρόσφερε στο Θεό και πατέρα Του ο Ίδιος και σαν Αρχιερέας και σαν θύμα, σαν αμνός που θυσιάστηκε για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων.

 

Μέσα στα Άγια των Αγίων λοιπόν είχε βρεθεί ο Ζαχαρίας, γιατί ήταν άξιος και είχε τον ιερατικό βαθμό για μια τέτοια υπηρεσία. Καθώς λοιπόν βρισκόταν στο θυσιαστήριο, δέχθηκε μέσα στην επίμονη προσευχή του, την επίσκεψη ουρανίου αγγέλου. Τον είδε να στέκεται δεξιά από το θυσιαστήριο που προσφερόταν το θυμίαμα και να του μιλάει για τον ερχομό του Λόγου του Θεού στη γη, χαρίζοντάς του έτσι την πιο ουράνια και πιο ευχάριστη αγγελία.

 

Ο Άγγελος που έφερε αυτά τα σπουδαία μηνύματα ήταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Αυτός και μόνο με το όνομά του φανερώνει τη σημασία που είχαν τα μηνύματα που έφερνε. Γιατί αυτός ήρθε στο θυσιαστήριο να αναγγείλει θαυμαστά γεγονότα, που θα γινόταν πριν από την ενανθρώπιση του Θεού, για την οποία και ο ιερέας Ζαχαρίας τόσο επίμονα παρακαλούσε. Αυτόν τον Ζαχαρία τον είδε ο άγγελος του Θεού να συγκλονίζεται από το όραμα της παρουσίας του και κατάλαβε ότι όσο πιο πολύ φοβόταν τόσο πιο πολύ κλονιζόταν. Ο τρόμος του Ζαχαρία (Λουκ.1,12) φανέρωνε ότι έφτανε ο χρόνος που θα σταματούσε η απόλυτη ισχύς του Νόμου της Παλαιάς Διαθήκης και ότι ήρθε ο καιρός που οι άνθρωποι θα ακολουθούσαν το δρόμο του Ευαγγελίου. Διώχνει λοιπόν το φόβο από το Ζαχαρία και στη συνέχεια του δίνει τα ευχάριστα μηνύματα. Τι φοβάσαι σεβάσμιε γέροντα, τώρα που παίρνεις αυτά που ζητάς; Τώρα που λυτρώνεσαι από το βάρος της νομικής λατρείας; Τώρα που βλέπεις το φως μετά από τη σκιά;

 

Αντίθετα πρέπει να χαρείς και να ευχαριστηθείς μαζί μου, γιατί αυτά από τη φύση τους είναι πρόξενα χαράς και ευφροσύνης. Η λύτρωση των ανθρώπων βρίσκεται πιο κοντά τους, έφτασε η ώρα να σηκωθούν οι πεσμένοι. Ο νόμος βρήκε το σκοπό του. Έχει πια ανατείλει ο καιρός της Θείας Χάριτος. Θα δεις το Θεό Λόγο να σαρκώνεται από τη Παρθένο, να γεννιέται όπως όλοι εμείς οι άνθρωποι και να σώζει όλο το ανθρώπινο γένος. Όχι μόνο να θαυμάσεις αυτά που τόσο πολύ επεθύμησες, αλλά και να τα υπηρετήσεις.

 

Για να πιστέψεις δε στα λόγια μου, του λέγει ο αρχάγγελος, προσθέτω – και σε παρακαλώ να πιστέψεις – ένα αξιοθαύμαστο γεγονός και σου αποκαλύπτω ότι θα γίνουν πραγματικότητα εκείνα για τα οποία είχες χάσει την ελπίδα σου. Ποιά είναι αυτά; <<Η γυναίκα σου η Ελισάβετ, θα σου γεννήσει γιό και θα τον ονομάσεις Ιωάννη. Και θα δοκιμάσεις χαρά και αγαλλίαση και πολλοί θα χαρούν για τη γέννησή του. Αυτός θα αναδειχθεί μεγάλος ενώπιον του Κυρίου και δεν θα πιεί κρασί και οινοπνευματώδη ποτά, και θα γεμίσει από Άγιο Πνεύμα, από το καιρό ακόμα που θα βρίσκεται στη κοιλιά της μάνας του. Και πολλούς απογόνους θα επαναφέρει με τη μετάνοια στο Κύριο και Θεό τους. Θα προπορευθεί πριν από Αυτόν, και θα ετοιμάσει όλους που θα έχουν καλή προαίρεση, ώστε να δεχθούν τον Κύριο.>> (Λουκ.1,13-18).

 

Και ο Σαμουήλ γεννήθηκε από στείρα γυναίκα, αλλά δεν ήταν γηρασμένη, και ο Ιακώβ και ο Ιωσήφ ήταν καρποί στείρων γυναικών, ο δε Ισαάκ γεννήθηκε μεν από γηρασμένους γονείς, αλλά κανείς δεν πληρώθηκε από Άγιο Πνεύμα όταν ακόμα ήταν στη κοιλιά της μάνας του, ούτε η γέννησή τους προξένησε τόση χαρά, όση αξιώθηκε ο Πρόδρομος της παγκόσμιας χαράς και κανείς δεν έγινε στρατάρχης τουν παρθενικού τάγματος όπως ο Ιωάννης. Πόσο δε μεγάλη απόσταση υπάρχει μεταξύ παρθενίας και ηθικής ακεραιότητας, το μαρτυρούν μόνες τους αυτές οι ίδιες αρετές.

 

Μπροστά στα υπέροχα και ανυπέρβλητα δώρα του Ιωάννη και ο ιερέας Ζαχαρίας, έμεινε κατάπληκτος και η πολλή του αμηχανία τον έκανε να δεχτεί με το νου του το κεντρί της δυσπιστίας. Και αποτόλμησε να εκφράσει προς τον άγγελο εκείνα τα φοβερά λόγια της δυσπιστίας: <<Τι είναι αυτό που θα με κάνει να πιστέψω αυτά που μου λες, αφου είμαστε γέροι;>> Αυτά βέβαια δεν τα είπε ως πατέρας του Ιωάννη, αλλά ως εκπρόσωπος του στενόφωνου και βραδύγλωσσου νόμου της Παλαιάς Διαθήκης. Γι’ αυτό το λόγο αμέσως σιώπησε, ως τιμωρία της δυσπιστίας του, για να προσημάνει ότι η ισχύς του Μωσαϊκού Νόμου θα σταματήσει, μόλις φανερωθεί πλέον ως άνθρωπος, ο Σαρκωμένος Λόγος, ο Μεγάλος Νομοθέτης της Χάριτος, Ιησούς Χριστός.

 

Έπρεπε να δεχτεί με απλή πίστη ότι ο Θεός μπορούσε να κάνει, αν ήθελε, οποιοδήποτε αξιοθαύμαστο και υπερφυσικό έργο. Τα πίστεψε όμως όλα αυτά ο Ζαχαρίας, όταν ο Γαβριήλ του επέβαλε τη σιωπή, μέχρι να γίνουν αυτά που του φανέρωσε.

 

Αυτό το σημείο θα έχεις να είσαι βουβός, επειδή δεν πίστεψες τα λόγια μου. (Λουκ. 1,19-20). Εφόσον λοιπόν δυσπίστησε για τη γέννηση της φωνής του Λόγου, ήταν δίκαιο να στερηθεί και τη δική του φωνή.

 

Ο Ιωάννης λοιπόν βλάστησε στην άγονη γη, δηλαδή στη στείρα μήτρα της μάνας του και κήρυξε στην έρημο την Ιουδαϊκή, δηλαδή στις ψυχές, που δεν είχαν καρπούς πίστεως.

 

Γιατί πως θα μπορούσε ποτέ να μη πειστεί στα χαρμόσυνα αυτά μηνύματα ο σεβάσμιος αυτός γέροντας και ιερέας, που όχι μόνο πίστευε στο Νόμο, αλλά δίδασκε και τους άλλους να περιμένουν το Μεσσία και προσευχόταν επίμονα γι’ αυτό. Προτύπωνε λοιπόν και συμβόλιζε ο ίδιος της δυσπιστία όλων εκείνων που θα έμεναν έξω από τη πίστη στο Χριστό.

 

Ο μεγάλος λοιπόν αυτός ιερέας δυσπίστησε μυστικά και πιο μυστικά χάνει τη φωνή του, για να φανερώσει με το τρόπο αυτό πόσο παράλογη θα είναι η δυσπιστία των Ιουδαίων για τον αναμενόμενο Μεσσία.

 

Ο Ζαχαρίας ετοιμάσθηκε από το Θεό και στάθηκε στα χέρια του Θεού ένα τέλειο και κατάλληλο όργανο. Το πνευματικό του ανάστημα φανερώνεται από αυτά που προφήτευσε για το παιδί του λέγοντας: <<Και συ παιδί μου, θα ονομαστείς προφήτης του Υψίστου, γιατί θα προηγηθείς πριν από το Κύριο, για να ετοιμάσεις στις καρδιές των ανθρώπων τους δρόμους Του.>> (Λουκ.1,76-78). Άρα όπως είναι γραμμένο, ο Ζαχαρίας πληρώθηκε από το Άγιο Πνεύμα και δεν θα γινόταν πατέρας του Ιωάννη, αν δεν ήταν άξιος για μια τέτοια τιμή.

 

Η ευαγγελική μαρτυρία που αναφέρεται στους γονείς του Ιωάννη, φανερώνει ότι ζούσαν πάνω στην ακρόπολη των αρετών, γι’ αυτό τους αποκάλεσε δίκαιους, ενώπιον του Κυρίου. Και συλλαμβάνεται στη κοιλιά της αγίας μάνας του, που ήταν κοσμημένη με προφητικό χάρισμα, από τον ιερέα και προφήτη πατέρα του. Ο Ιωάννης που μόνος από τους ανθρώπους αξιώθηκε να προφητεύσει, όντας ακόμα στη κοιλιά της μάνας του, όταν αξιώθηκε να αναγνωρίσει το Δεσπότη Χριστό, μέσα στη κοιλιά της Παρθένου. Έτσι και πριν από την ώρα του έγινε προάγγελος του ερχομού του Χριστού, γιατί δεν στάθηκε τίποτε ικανό να τον εμποδίσει, ούτε που δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του, ως βρέφος με τα σκιρτήματά του φώναζε ότι τώρα βρίσκεται μπροστά του Αυτός που θα μας λυτρώσει. Και η μητέρα του θα πει τότε στη Μακαρία Παρθένο: <<Ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.>> Αυτό είναι κήρυγμα του Ιωάννη, έστω και αν έχει διακηρυχθεί από το στόμα της Ελισάβετ.

 

Και βέβαια γνωρίζουμε ότι λύθηκε η αφωνία του Ζαχαρία όταν έδωσε το όνομα του Ιωάννη, που σημαίνει δώρο, Χάρη Θεού.

 

Εμείς που αξιωθήκαμε να γνωρίσουμε το τρόπο που ανέτειλε ο λύχνος, που χαρίζει σε μας την ανταύγεια του Αγίου Πνεύματος να προσπαθήσουμε να ζήσουμε και να μεταδώσουμε τα μυστικά αυτά νοήματα που κρύβονταν στη σύλληψη και το όνομα του Ιωάννη.

 

______________________________

 

Εορτάζει η Εκκλησία μας όχι μόνο την γέννηση, αλλά και τη σύλληψη των αγίων μας και έτσι φαίνεται πόσο εγκληματικό πράγμα είναι οι εκτρώσεις στα ανυπεράσπιστα έμβρυα.

 

(Απόσπασμα: ΤΟ ΘΕΪΚΟ ΛΥΧΝΑΡΙ-ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΡΕΑ-ΛΟΓΟΣ Ε’)

 
Σχολιάστε

Posted by στο Σεπτεμβρίου 22, 2011 in ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ

 
 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 144 other followers