«Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον;»

Απόστολοι Πέτρος και Παύλος: Εορτάζουν 29 Ιουνίου | Dogma

«Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον;»

Αρχ. Παύλου ΔημητρακοπούλουΘεολόγου -Συγγραφέως-Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού Πειραιώς

Εν Πειραιεί τη 28η Ιουνίου 2020

Εορτάζει και πανηγυρίζει αγαπητοί μου αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία σήμερα την μνήμη δύο μεγάλων και κορυφαίων αποστόλων, των αγίων ενδόξων πρωτοκορυφαίων αποστόλων Πέτρου και Παύλου, τους οποίους ο υμνογράφος στο μεν απολυτίκιο της εορτής χαρακτηρίζει ως «πρωτοθρόνους των αποστόλων και διδασκάλους της οικούμενης», σε ένα δε από τα στιχηρά ιδιόμελα του εσπερινού εκφράζει την απορία του και δεν βρίσκει λόγια και εγκώμια αντάξια, για να τους εγκωμιάσει και να τους τιμήσει: «Ποίοις πνευματικοίς άσμασιν επαινέσωμεν Πέτρον και Παύλον;» Το χαρμόσυνο γεγονός της παρούσης εορτής  μας δίδει την αφορμή να στρέψουμε την προσοχή μας για μια ακόμη φορά χρεωστικώς προς τους μεγάλους αυτούς φωστήρας και να αναφερθούμε σ’ αυτούς, δανειζόμενοι την θεοφώτιστη γλώσσα του κορυφαίου Πατρός της Εκκλησίας μας, του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Ο μεγάλος αυτός και οικουμενικός διδάσκαλος της Εκκλησίας μας έχει εκφωνίσει έναν υπέροχο εγκωμιαστικό λόγο προς τους δύο αυτούς αποστόλους, από τον οποίο θα παραθέσουμε ορισμένα αποσπάσματα προς δόξαν και τιμήν των σήμερα εορταζομένων αγίων και προς ωφέλεια πνευματική όλων μας. Λέγει λοιπόν μεταξύ άλλων τα εξής ο άγιος: «Τί γαρ ερούμεν προς τους διδασκάλους της άνω και της κάτω κτίσεως; Ουχ ευρίσκω γαρ λόγον άξιον εγκωμιάσαι τους εγκωμιάσαντας το γένος ημών. Τι γαρ Πέτρου μείζον; τι δε Παύλου ίσον; οίτινες τω έργω και τω λόγω πάσαν την εν ουρανοίς και επί γης κτίσιν ενίκησαν. Οι τω πηλώ του σώματος συμπεπλεγμένοι και αμείνους αγγέλων ευρεθέντες». Δηλαδή, τι μπορούμε να πούμε και με ποιά λόγια να εγκωμιάσουμε αυτούς, που αναδείχθηκαν διδάσκαλοι της άνω και της κάτω κτίσεως, μύστες και χειραγωγοί της ανθρωπότητος στα επίγεια και τα επουράνια μυστήρια της Βασιλείας των Ουρανών; Δεν βρίσκω λόγια να εγκωμιάσω αυτούς, που εγκωμίασαν το γένος μας. Διότι τί μεγαλύτερον από τον Πέτρον, ή τί ίσον με τον Παύλον μπορεί να υπάρξει; Aυτοί με τα έργα και την διδασκαλία τους ενίκησαν όλη την κτίση, την ορατή και αόρατη και παρά το ότι έφεραν γήινο ανθρώπινο σώμα, υπερέβησαν ακόμη και την φύση των αγγέλων.

Και αν ακόμη είχαμε δέκα στόματα και δέκα γλώσσες σαν αυτές του ιερού Χρυσοστόμου και πάλι δεν θα μπορούσαμε να παραστήσουμε επάξια το ύψος της αρετής και της αγιότητος των δύο αυτών γιγαντιαίων μορφών, που λάμπουν ως αστέρες πρώτου μεγέθους, εν μέσω όλων των αγίων της Εκκλησίας. Αυτοί βέβαια δεν έχουν ανάγκη από τα δικά μας εγκώμια, διότι έχουν ένα άλλο, ασυγκρίτως ανώτερο εγκώμιο, το εγκώμιο, που έπλεξε ο ίδιος ο Χριστός γιά τον καθέναν από αυτούς. Πράγματι τον μέν απόστολο Πέτρο εμακάρισε με τους λόγους: «Μακάριος εί Σίμων Βαριωνά, ότι σάρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Καγώ δε σοι λέγω, ότι συ εί Πέτρος και επί ταύτη τη Πέτρα οικοδομήσω μου την Εκκλησίαν και πύλαι άδου ού κατισχύσουσιν αυτής. Και δώσω σοι τας κλείς της Βασιλείας των Ουρανών και ό εάν δήσης επί της γής, έσται δεδεμένον εν τοις ουρανοίς και ό εάν λύσης επί της γής έσται λελυμένον εν τοις ουρανοίς» (Ματθ.16,17-19). Τον δε απόστολο Παύλο ονόμασε «σκεύος εκλογής», εκλεκτό όργανό του, που τον έχει προορίσει, να βαστάσει το όνομά του ενώπιον εθνών και βασιλέων και να διαδώσει το ευαγγελικό κήρυγμα σ’ όλους τους λαούς της γής: «σκεύος εκλογής μοι εστίν ούτος, του βαστάσαι το όνομά μου ενώπιον εθνών και βασιλέων υιών τε Ισραήλ» (Πρ.9,15).

Σε άλλη συνάφεια του λόγου του γράφει τα εξής ο ιερός Πατήρ: «Χαίροις Πέτρε της πίστεως η πέτρα. Χαίροις Παύλε της Εκκλησίας το καύχημα. Χαίροις Πέτρε η κρηπίς της Ορθοδοξίας. Χαίροις Παύλε η μέριμνα πασών των Εκκλησιών. Χαίροις Πέτρε το εγκαλλώπισμα της οικουμένης. Χαίροις Παύλε, η είσοδος του παραδείσου. Χαίροις Πέτρε ο χειραγωγός της βασιλείας των ουρανών. Χαίροις Παύλε ο εύδιος λιμήν των χειμαζομένων. Χαίροις Πέτρε, ο πολλών επαίνων υπό του Κυρίου αξιωθείς. Χαίροις Παύλε ο πολλών χαρισμάτων κυβερνήτης υπάρχων. Χαίροις Πέτρε ο θερμός και ζέων τω Πνεύματι τω Αγίω. Χαίροις Παύλε, ο εύτονος δρομεύς. Οι την υφήλιον πάσαν τω κηρύγματι φωτίσαντες, οι μύρια δεινά δι’ αυτήν υπομείναντες. Οι εν φυλακαίς κατακλειόμενοι, υπό Ιουδαίων βδελυττόμενοι, υπό βαρβάρων συρόμενοι, υπό βασιλέων αικιζόμενοι, οι μηδέ αναπνείν συγχωρούμενοι και παύσασθαι της διδασκαλίας μη ανεχόμενοι. Οι μέλος του σώματος κινήσαι μη δυνάμενοι διά το βάρος των δεσμών και πάσαν την οικουμένην, δεδεμένην τη αμαρτία, δι’ επιστολών λύοντες. Των δαιμόνων τας φάλλαγγας υμείς κατετροπώσατε. Δι’ υμών η του αγίου Πνεύματος Χάρις εις την οικουμένην εφήπλωται. Την αχλύν της πλάνης υμείς από της γης συνεστείλατε. Πάσαν ψευδώνυμον λατρείαν υμείς σποδόν εποιήσατε».

Στο παρά πάνω απόσπασμα μας εκπλήσσει το πλήθος των χαρακτηρισμών που αποδίδει ο άγιος σε κάθε έναν από τους δύο αποστόλους. Ο απόστολος Πέτρος είναι η πέτρα της πίστεως, η κρηπίδα, το θεμέλιο, της Ορθοδοξίας, το εγκαλλώπισμα, το στολίδι, της οικουμένης, ο χειραγωγός της βασιλείας των ουρανών, αυτός που αξιώθηκε πολλών επαίνων από τον Κύριο, ο θερμός και ζέων τω Πνεύματι τω Αγίω. Ο δε απόστολος Παύλος είναι το καύχημα της Εκκλησίας, η μέριμνα για την πνευματική προκοπή όλων των Εκκλησιών, η είσοδος του παραδείσου, το γαλήνιο λιμάνι όλων εκείνων που περνούν δοκιμασίες και θλίψεις, ο κυβερνήτης πολλών χαρισμάτων του αγίου Πνεύματος, ο ισχυρός δρομέας της στενής και τεθλιμμένης οδού, που οδηγεί στη βασιλεία των ουρανών. Οι δύο απόστολοι είναι εκείνοι που φώτισαν με το κήρυγμά τους όλη την οικουμένη και υπέμειναν γι’ αυτήν πάμπολλα δεινά. Υπέμειναν φυλακίσεις κατά την διεξαγωγή του ιεραποστολικού των έργου, δέχθηκαν την αποστροφή και τον διωγμό από τους συμπατριώτες των Ιουδαίους, ενώ από τους εθνικούς ειδωλολάτρες έγιναν αντικείμενο βιαίας μεταχειρίσεως. Βασανιστήκαν από βασιλείς μέχρι σημείου να μην μπορούν να αναπνεύσουν, καθ’ ον χρόνον εκείνοι δεν έπαυαν να διδάσκουν. Στις φυλακές, κάτω από το βάρος των δεσμών, δεν μπορούσαν να κινήσουν κανένα μέλος του σώματός των και όμως έλυσαν την οικουμένη από τα δεσμά της αμαρτίας με τις επιστολές των. Κατατρόπωσαν τις φάλαγγες των δαιμόνων, ενώ απλώθηκε παντού η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Περιόρισαν την καταχνιά της πλάνης από τη γη, ενώ έκαναν σκόνη κάθε ψεύτικη λατρεία.

Παρά κάτω προσθέτει άλλα, περισσότερα εγκώμια ο ιερός Πατήρ, τα οποία παραθέτουμε σε μετάφραση: «Εσείς είστε το φως του κόσμου. Δυνατότεροι από βασιλείς, ισχυρότεροι από στρατιώτες, πλουσιότεροι από πλουσίους, φιλοσοφότεροι από φιλοσόφους, ευγλωτότεροι από ρήτορες. Οι μη έχοντες κανένα γήϊνο απόκτημα, ενώ κατέχετε τα πάντα. Εσείς είστε των μαρτύρων η υπομονή, των Πατριαρχών το ορθόδοξον, των μοναζόντων η άσκησις, των παρθένων οι στεφανωτές, αυτών που ακολούθησαν τον έγγαμο βίο οι ειρηνοποιοί, των αρπακτών και αδίκων οι χαλινοί, των ακολάστων οι σωφρονιστές, η σκέπη των βασιλέων, τα τείχη των χριστιανών, των βαρβάρων οι αντίπαλοι, αυτοί που αποστομώσατε τους αιρετικούς, οι νεκρούντες τα πάθη των σωμάτων, οι στύλοι της Εκκλησίας, οι μεγάλοι της οικούμενης φωστήρες».

Υπέροχα επίσης και εκπληκτικά είναι και τα όσα προσθέτει στη συνέχεια: «Ποιές ευχαριστίες λοιπόν να ανταποδώσουμε σε σας, οι οποίοι τόσα πολλά κοπιάσατε για μας; Σε ενθυμούμαι Πέτρε και εκπλήσσομαι. Σε φέρνω στη μνήμη μου Παύλε και μένοντας κατάπληκτος, έρχονται δάκρυα στα μάτια μου. Τι να πω και πως να μιλήσω, καθώς παρατηρώ και πάλι τις θλίψεις σας; Δεν ξέρω. Πόσες φυλακές αγιάσατε; Πόσες αλυσίδες ελαμπρύνατε; Πόσα βάσανα υπομείνατε; Τα μέλη σας είναι γεμάτα αίματα διά την Εκκλησία. Κανένας πριν από σας, ή μετά από σας, φάνηκε τέτοιος, όπως εσείς. Ποιός τόλμησε ποτέ από εκείνους που ασκούν διδασκαλικό έργο, να πουν κάτι, χωρίς να καταφύγουν στη διδασκαλία σας;»

Ποίες τώρα ευχαριστίες να ανταποδώσομε για όλα τα παραπάνω προς τους κοινούς ευεργέτες της ανθρωπότητος; Ιδιαίτερα εμείς οι Έλληνες, με ποιό τρόπο θα μπορέσουμε ποτέ να εξοφλήσουμε το χρέος της οφειλής μας προς τον κατ’ εξοχήν απόστολο της Ελλάδος, τον απόστολο Παύλο; Αν η Ελλάδα σήμερα είναι χριστιανική, το οφείλει στον απόστολο Παύλο. Νομίζω, ότι ο καλύτερος τρόπος ανταποδώσεως είναι η κατά δύναμιν εφαρμογή της προτροπής του: «Παρακαλώ ουν υμάς μιμηταί μου γίνεσθε» (Α΄Κορ.4,16). Ας παρακαλούμε δε αυτούς να πρεσβεύουν αδιαλείπτως υπέρ της σωτηρίας των ψυχών ημών. Αμήν.

ΠΗΓΗ.ΑΚΤΙΝΕΣ

Οι περιπέτειες των ιερών λειψάνων της Οσίας Θεοδώρας πολιούχου της Άρτας

του Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Παράδοση στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας είναι να γίνεται η ανακομιδή των λειψάνων κεκοιμημένου Ορθοδόξου χριστιανού μετά την συμπλήρωση τριών – πέντε ετών από του θανάτου του. Η ανακομιδή λειψάνων είναι πρακτική που εφαρμόζεται πάνω από 1500 χρόνια σε όλες τις Ορθόδοξες χριστιανικές Μονές του κόσμου.

Η τοπική εκκλησία της Άρτας την Κυριακή Β Ματθαίου, που φέτος είναι η Κυριακή 21 Ιουνίου 2020, εορτάζει την ανάμνηση της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας μητρός ημών Θεοδώρας. Για το θέμα της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας Θεοδώρας υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφορίες επειδή ως επίσημη ανακομιδή αναφέρεται αυτή του 1873 (19ος αιώνας), για την οποία έχει συνταχθεί και δημοσιευτεί σχετικό πρωτόκολλο. Όμως και η υμνογραφία της εορτής της 11ης Μαρτίου και η προφορική παράδοση μάς δίνουν μαρτυρίες και για άλλες ανακομιδές.

Α. Υμνογραφικές μαρτυρίες για ανακομιδές λειψάνων της Οσίας

Ο βιογράφος της Οσίας μοναχός Ιώβ (που έζησε τον 13ο αιώνα) σε τροπάριο της λιτής και σε κανόνα της ακολουθίας της 11ης Μαρτίου, που συνέθεσε, γράφει για την ύπαρξη θαυματουργών λειψάνων, που είναι τοποθετημένα σε λάρνακα, γεγονός που αποδεικνύει, ότι είχε πραγματοποιηθεί ανακομιδή των λειψάνων της Οσίας σύμφωνα με το μοναχικό τυπικό. Συγκεκριμένα:

-Στο πρώτο τροπάριο της λιτής αναφέρονται τα εξής:

«Ποταμοί των ιαμάτων εκ της τιμίας σου λάρνακος προχέουσιν εκάστοτε, δι΄ ών τας των νοσούντων μαλακίας Θεοδώρα θεραπεύεις, δυνάμει του Παναγίου Πνεύματος……»

-Στον δεύτερο κανόνα στην δ ωδή γράφονται τα εξής:

«Ιατρείον τοις νοσούσιν, η σορός των λειψάνων σου ανεδείχθη πάσι, ρώσιν, Θεοδώρα, παρέχουσα…..».

Β. Μαρτυρίες της προφορικής παράδοσης

Υπάρχουν μαρτυρίες της τοπικής παράδοσης, οι οποίες αναφέρονται σε προσπάθεια σύλησης του τάφου της Οσίας και την αναγκαστική ανακομιδή.
Η πρώτη αναφέρεται στην εποχή του Νικηφόρου και της Άννας Παλαιολογινας – Καντακουζηνής (13ος αιώνας). Την εποχή εκείνη είχε δοθεί διαταγή ή μάλλον είχαν εντολή οι διάφοροι ανά την Ελλάδα απεσταλμένοι του Πάπα να συγκεντρώσουν όσο το δυνατόν περισσότερα ιερά και όσια των Ορθοδόξων και να αποσταλούν στην πόλη Αμάλφυ της Ιταλίας και στην συνέχεια στην Ρώμη. Την προσπάθεια απαγωγής των ιερών λειψάνων της Οσίας την απέτρεψαν Αρτινοί πολίτες που αντιλήφθηκαν τα τεκταινόμενα στον ναό του Αγίου Γεωργίου. Το βράδυ κατά το οποίο έγινε η προσπάθεια σύλησης του τάφου, περικύκλωσαν τον ναό και ζήτησαν την παρέμβαση της Βασίλισσας Άννας. Οι ευρισκόμενοι εργάτες εντός του Ναού του Αγίου Γεωργίου έφυγαν από την άλλη θύρα του ναού πανικόβλητοι, αφήνοντας στο ναό τα λείψανα τα οποία μάζεψε η Άννα και τα τοποθέτησε σε ειδική λειψανοθήκη. Γι΄αυτό ο Ιώβ μιλάει για την ύπαρξη θαυματουργικών λειψάνων της Οσίας. Στην συνέχεια η Άννα κατασκεύασε το προστατευτικό μνημείο, όπου τοποθέτησε τα λείψανα για ασφάλεια.

Η δεύτερη είναι η ανακομιδή των λειψάνων στο τάφο – μνημείο της Οσίας που έγινε το 1873 επί Αρχιερατείας Σεραφείμ Ξενόπουλου, επειδή πολλές φορές έγινε προσπάθεια σύλησης του νέου τάφου και αμφισβητούσαν πολλοί την ύπαρξη ιερών λειψάνων.

Γράφει σχετικά ο Μητροπολίτης Σεραφείμ.

«Εν τω ιερώ ναώ της Αγίας Θεοδώρας της Βασιλίδος υπάρχουσι τα ιερά αυτής οστά, εκτός της κεφαλής, ανορυχθέντα Αρχιερατική του Μητροπολίτη επιταγή τω έτει 1873 Μαρτίου 20, τας ιάσεις αφθόνως προχέοντα τοις ευσεβέσιν. (ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΕΒΕΖΗΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΥ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ -ΚΕΦ.ΙΔ-σελ.149 και 150).

(Για το θέμα έχουμε κάνει σχετική δημοσίευση με τα λάθη και τις αντιφάσεις του πρωτοκόλου εκταφής. Το συγκεκριμένο έγγραφο, λόγω των αντιφάσεων που έχει, περιπλέκει το θέμα της ανακομιδής των λειψάνων της Οσίας Θεοδώρας, παρά το διαφωτίζει. Ίσως γι΄αυτό να μην το συμπεριέλαβε και ο Σεραφείμ ο Βυζάντιος στο ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΠΕΡΙ ΑΡΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΕΒΕΖΗΣ. Περισσότερα στο περιοδικό Σκουφάς τεύχος 107).

Η προφορική όμως παράδοση αναφέρει και μια άλλη προσπάθεια σύλησης του τάφου της Οσίας Θεοδώρας πάλι στην περίοδο της Τουρκοκρατίας. Συγκεκριμένα διασώζονται τα εξής:

«Κατά την πρώτη δεκαετία της Τουρκοκρατίας έφθασε στην Άρτα ο Φαΐκ πασάς, με σκοπό να αναγείρει μουσουλμανικούς ναούς στην περιοχή. Ο Φαϊκ πασάς είχε καταλάβει και έμενε και κατοικούσε σε μια οικία κοντά στο Τουρκοπάζαρο και διατηρούσε χαρέμι με πέντε συζύγους. Νεότερη δε από όλες και ωραιότερη ήταν η Χαριφέ από την Προύσα.

Αρχικό σχέδιο του Φαϊκ πασά ήταν η μεταβολή σε τζαμιά των ναών πρώτα της Αγίας Θεοδώρας και μετά του ναού της Παρηγορήτισσας και του ναού της Μονής Ελεούσας. Σύμφωνα με το σχέδιό του οι κίονες και τα κιονόκρανα του ναού της Αγίας Θεοδώρας θα χρησιμοποιηθούν για την στήριξη του τρούλου του τεμένους και στο δεξιό μέρος, εκεί που βρίσκεται ο σημερινός τάφος της Οσίας, να αναγερθεί το τζαμί. Αφού κατέστρεψε την βόρεια πλευρά του εξώναου, ο Φαϊκ πασάς προσπάθησε να εξαφανίσει τα τυχόν υπάρχοντα λείψανα της Αγίας, αποβλέποντας συγχρόνως στην ανεύρεση εντός του τάφου διάφορων τιμαλφών ή κειμηλίων. Κάποια μέρα έξι Τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να σκάβουν στην περιοχή του μνημείου – τάφου. Αφού έσπασαν μέρος από την προστατευτική πλάκα, βρίσκουν μέσα στον τάφο λείψανα γυναικός με μόνο ένα βραχιόλι ασημένιο. Κατά τις εργασίες εκσκαφής ένας Τούρκος στρατιώτης κτυπά ελαφρά στο δάκτυλο του δεξιού ποδιού.

Η πληροφορία της τυμβωρυχίας διαδόθηκε αστραπιαία σε ολόκληρη την πόλη της Άρτας και αμέσως κλήρος και λαός περικύκλωσαν τον ναό. Οι Τούρκοι στρατιώτες έφυγαν φοβισμένοι, αλλά όλοι είδαν το τραυματισμένο πόδι του Τούρκου, που συμμετείχε στην τυμβωρυχία.

Και ενώ ο λαός δυσανασχετούσε για τις ενέργειες του Φαϊκ πασά, δύο απροσδόκητες πληροφορίες τονώνουν το ηθικό των χριστιανών. Η ωραία Χαριφέ βρέθηκε νεκρή και ο τραυματισμένος Τούρκος στρατιώτης πέθανε από δηλητηρίαση. Τα συμβάντα αυτά ανάγκασαν τον Φαϊκ πασά να αναθεωρήσει την απόφασή του για την μετατροπή του ναού της Αγίας Θεοδώρας σε τζαμί. Και μάλιστα μετανοημένος πρωτοστάτησε σε έρανο για να διορθώσει τις επεμβάσεις στο μνημείο – τάφο της Οσίας.

Διηγήσεις άγνωστων θαυμάτων της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας

Ο οικονόμος π. Σταύρος Παπαχρήστου, Αρχιερατικός Επίτροπος Μητροπόλεως Άρτης, σε χειρόγραφες σημειώσεις του που διασώθηκαν αναφέρει τα δύο παρακάτω θαύματα της Οσίας Θεοδώρας. Στο κείμενο που δημοσιεύουμε διατηρούμε το γλωσσικό ύφος και την ορθογραφία του αρχικού κειμένου. Ευχαριστούμε τον θεολόγο κ. Γεροκόμο Γεώργιο για την ευγενή παραχώρηση του κειμένου:

«…Επειδή εις τον Ναόν της αγίας Θεοδώρας ο ιερεύς Χρήστος Κωτσάκης ήτο γέρων περίπου 80 ετών, εγώ ως νεώτερος επήγενα συχνά και ιερουργούσα εις τον Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. Μίαν ημέραν ήλθεν εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας η κυρία Θεοδώρα Θυμοπούλου αδελφή του πρώην Βουλευτού Άρτης κ. Σπυρίδωνος Βαρζέλη και έφερεν εις τον Ναόν τηλιγμένον εντός μεταξωτού Μανδυλίου ολόκληρον την ομοπλάτην της Αγίας Θεοδώρας, την παραλάβαμαι την ασπάσθημεν και την τοποθετήσαμαι εις την Λάρνακα της Αγίας. Εις την Λάρνακα δεν υπήρχον πολλά οστά, άγια Λείψανα της Αγίας Θεοδώρας, ούτε οστά, των ποδών, ούτε των χειρών, μόνον ένα της χειρός η σαΐτα, η σπονδιλική στίλη, ολίγα μέρη των πλευρών, εκ της αγίας κάρας ένα πολλοί μικρόν μέρος μετά ενός οδόντος, και όλιγι σκόνη εκ των αγίων Λειψάνων, εγώ ο ίδιος το έτος 1930 μετά του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Άρτης κ. Σπυρίδωνος ήνειξα την Λάρνακα της Αγίας και ετοποθέτησα κατά σειράν τα ολίγα άγια Λείψανα εις το κουβούκλιον άνωθεν των αγίων Λειψάνων ετοποθέτησα την εικόνα της Αγ. Θεοδώρας η οποία εδωρήθη υπ’ εμού εις Μνημόσυνόν μου, την εικόνα της αγίας Θεοδώρας την εζωγράφησε ο Αγιογράφος του Αγίου Όρους Λάζαρος Μοναχός της νέας Σκήτης, όπισθεν της Αγίας Εικόνας, γράφω το όνομά μου και έχω σφραγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Άρτης.

Επανέρχομαι πάλιν περί της ομοπλάτης της αγίας Θεοδώρας. Εγώ είπον της κυρίας Θ. Θυμοπούλου πως είχεν αυτή το μέρος αυτό της αγ. Θεοδώρας και πως και διατί το έφερεν σήμερον εις τον ιερόν Ναόν της Αγ. Θεοδώρας. (το είχε φέρει τον Αύγουστον 1914).

Μου είπεν όταν είχε γίνη, η ανακομιδή των αγίων Λειψάνων ο πατήρ της ή αδελφός της δεν ενθυμούμαι καλώς είτον πρόξενος ίσως της Ρωσσίας, και τότε επήρεν αυτός το τεμάχιον αυτό και το είχε εν τη Οικία του, πολλάκις η αγία παρουσιάζετο καθ’ ύπνον εις ένα μέλος της οικογενείας Βαρζέλη και τους έλεγεν επί λέξη διατί με έχιται εδώ, να με υπάγιται εις την Εκκλησίαν, τους έχει ειπή εάν δεν με υπάγιται εις την Εκκλησίαν ολόκληρος η οικογένεια Βαρζέλη θα καταστραφή, όπου πράγματι κατεστράφη, δεν υπάρχει οικογένεια Βαρζέλη. Η κυρία Θ. Θυμοπούλου τρομαγμένη μας είπεν, ότι της έγραψε ο αδελφός της Σπυρίδων Βαρζέλης να φέρη το μέρος αυτό του αγ. Λειψάνου εις τον Ναόν διότι κατ’ όναρ του παρουσιάσθη η αγία Θεοδώρα και του είπεν αμέσως να στείλης το άγιον Λείψανόν μου εις την Εκκλησίαν διότι πολλάκις σας ειδοποίησα και δεν συμορφώνισται, και δια αυτόν τον λόγον φέρω ταύτην την στιγμήν το μέρος του Αγ. Λειψάνου της αγ. Θεοδώρας δια να μην έχω την οργήν της».

Περί Δευτέρου θαύματος της Αγίας Θεοδώρας

«Το έτος 1915 κατά τον Ιούλιον μήνα ήλθον εις τον Ναόν της αγίας Θεοδώρας η υπηρέτρια του κ. Γεωργίου Κόννη τότε Δικηγόρου, έπειτα Εισαγγελέως Πατρών, και Αργοστολίου και εζήτησεν το κητίον των αγίων Λειψάνων της Αγίας Θεοδώρας, εγώ έδοσα το κητίον των αγ. Λειψάνων και μετά παρέλευσιν τριών ημερών επήγα εγώ εις την Οικίαν του Γεωργίου Κόννη να ψάλλω αγιασμόν, έψαλλα τον αγιασμόν ερώτησα από πότε είναι ασθενής μου είπεν προ οκτώ ημερών κ.λ.π.

Μου ομολόγησεν η ασθενής Μαριάνθη Γ. Κόννη το εξής ότι ενώ είτον ασθενείς οι θεράποντες ιατροί κατόπην Συμβουλίου απεφάσισαν και είπον ότι ήρχισε η δηλιτηρίασις τα χείλη ήρχισαν να μαυρίζουν, είχεν από την ημέραν όπου είτον ασθενής να κοιμηθεί, δεν εκοιμάτο, και εν τη απελπισία των εζήτησαν τα άγια Λείψανα της αγίας Θεοδώρας. Μόλις επήγαν εν τη οικία της Μαριάνθης τα άγια Λείψανα εκοιμήθη, όπως μου ομολόγησεν η ιδία, καθ’ ύπνον της είδεν ότι επήρε μίαν Λαμπάδα και επήγε εις την Εκκλησίαν της Αγ. Θεοδώρας, μόλις εισήλθεν εις την θύραν της Εκκλησίας αριστερά είναι ο Τάφος της αγίας Θεοδώρας, άναψε την Λαμπάδα και την ετοποθέτησε εις το Μανουάλιον, την στιγμήν αυτήν παρουσιάσθη μία γυναίκα γραία με μαύρα ρουχα και την εκτήπισε εις τους όμους της Μαριάνθης και της είπεν, μην φοβάσε Μαριάνθη, εγώ θα σε κάμο καλά υγιά, θα σε θεραπεύσω, η αγία κατόπιν από αυτάς τας λέξεις, λέγει προς εμέ η Μαριάνθη, έγινε άφαντος. Την αυτήν στιγμήν η Μαριάνθη εξήπνισε ταραγμένη και ομολόγησε εις την μητέρα της κ. Ελένην Πέτρου Σουλίου καθώς και εις τον σύζυγον της το της συνέβη μετά της Αγίας Θεοδώρας την αυτήν στιγμήν έστειλαν μίαν Λαμπάδα εις την αγίαν Θεοδώραν δια να την ευχαριστήσουν διά το θαύμα όπου έκαμε. Από εκείνην την στιγμήν ήλθον οι ιατροί και εβεβαίωσαν ότι η ασθενής είναι καλυτέρα η κατάστασίς της, και έτσι διά θαύματος της αγίας Θεοδώρας εθεραπεύθη».

Εγώ έμεινα Εφημέριος της αγίας Θεοδώρας μέχρι 13 Σεπτεμβρίου 1919 και έκτοτε μένω Εφημέριος Αγ. Δημητρίου Άρτης.

Εν Άρτη τη 20 Ιουνίου 1939

Σταύρος Παπαχρήστου Οικονόμος

Αρχιερατικός Επίτροπος Μητροπόλεως Άρτης.

Πηγή: http://www.maxitisartas.gr-ΗΧΩ ΑΡΤΑΣ

Το πολιτικό μανιφέστο του αγ. Κωνσταντίνου

Αέναη επΑνάσταση: Η αγιότητα του Μεγάλου Κωνσταντίνου

ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ Π. ΚΩΝ/ΝΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ 

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ, ΣΕΒΑΣΤΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ, ΛΑΕ ΚΑΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΑΥΤΟΥ· ΛΑΕ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΡΧΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΣΟΥ· ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΡΧΕΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΣΑΣ.

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ-ΠΕΝΤΕ ΑΙΩΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ΜΙΑ ΙΔΕΑ, ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΚΑ ΙΔΕΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΔΕΑΤΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΠΩΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ –ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ– ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΝΟΣ ΤΟΠΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ. ΘΑ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΗ, ΣΙΓΟΥΡΑ, Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ. ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΙΩΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ, Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΔΙΑΨΕΥΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΤΗΚΕ. ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ, ΕΓΙΝΕ ΑΓΙΟΣ.

ΓΙΟΡΤΑΖΟΝΤΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΥΓΚΡΙΣΗ, ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΕΓΙΝΕ ΑΓΙΟΣ, ΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΚΑΙ, ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΕΓΟΜΕΝΑ, ΠΟΙΟ ΗΤΑΝ -ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΜΕ ΤΗ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΛΕΞΗ- ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ. ΑΣ ΤΟ ΑΝΑΦΕΡΩ ΣΗΜΕΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΙΟ ΕΝΔΕΛΕΧΩΣ ΠΟΙΑ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΚΕ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΓΙΟΣ.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΤΟΥ ΑΞΙΩΜΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ -ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΙΠΑ- ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ· ΤΟ ΛΕΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ: ΠΟΙΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ; ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ. ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΟ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΟ ΣΟΥ ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙΡΙΑ ΘΕΣΗ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΚΑΤΕΧΕΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΤΗ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ. ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ; ΛΕΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ «Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ». ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΦΟΡΕΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΜΟΝΟ ΥΠΑΡΧΕΙ· ΕΙΝΑΙ Ο ΤΡΙΑΔΟΛΟΓΙΚΟΣ ΦΟΡΕΑΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΒΙΩΝΕΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ, ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΧΩΡΗΣΗ, ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ. ΧΩΡΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ.

ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ. «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΠΡΕΠΟΝ ΟΥΤΕ ΘΕΜΙΤΟ ΝΑ ΦΙΛΟΝΙΚΕΙΤΕ ΓΙΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΕΝΩ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΝΑ ΔΙΧΟΓΝΩΜΟΥΝ ΤΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ». ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΦΙΛΟΝΙΚΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΣΗΜΑΝΤΑ. ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ «ΞΥΛΙΝΟ» ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΛΟΓΟ. ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΩΦΕΛΗ ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΓΙΑΣ. «ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ Ο ΛΑΟΣ ΝΑ ΠΕΡΙΕΛΘΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ Ή ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΑΝ Ο ΛΟΓΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΤΤΟ» ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ «ΞΥΛΙΝΟΣ». ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ. ΑΝΑΙΡΕΙ ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΤΗ ΛΕΓΑΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΤΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ». ΛΕΕΙ «ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΑΖΟΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΜΕ ΤΗΝ ΥΒΡΙΣΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΗΦΑΝΩΝ, ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΠΑΡΣΗ, ΑΝΤΑΠΟΔΙΔΩ ΟΜΩΣ ΤΑ ΔΕΟΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΘΟΥΣ, ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΞΙΚΑΚΟΥΣ, ΣΤΟΥΣ ΤΑΠΕΙΝΟΥΣ». ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΕΝΑ ΑΓΓΙΓΜΑ, ΘΑ ΤΟΛΜΟΥΣΑ ΝΑ ΠΩ, ΣΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ -ΠΡΟΣΕΞΤΕ, ΣΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ. «Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟ». ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ ΝΑ ΥΠΗΡΧΕ Η ΛΕΞΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ. ΑΓΓΙΓΜΑ ΛΟΙΠΟΝ ΣΤΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ, ΚΑΤΑ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ.

ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ. ΥΠΟ ΠΟΙΑ ΕΝΝΟΙΑ; ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΑΥΡΙΟ, ΕΚΕΙΝΟΣ, Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ, ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΣΤΟ ΘΕΟ. ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝΙΖΕΙ ΚΑΙ ΛΕΕΙ «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΠΟΥΔΑΖΟΜΕΝ». ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΠΑΝΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ. «ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΕΝΩΣΩ ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΘΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ». ΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΑΡΧΕΙ -ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΠΡΩΤΑ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΤΟΥ ΚΑΙ ΕΠΕΙΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ- ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΑΥΤΟ: Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΘΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗ. Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΜΑΡΚΕΤΙΝΓΚ -ΘΑ ΛΕΓΑΜΕ- Ή Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ ΟΦΘΑΛΜΟΥ; ΜΙΑ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ. ΕΠΙΔΙΩΚΩ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΩ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΡΡΗΤΟ ΟΦΘΑΛΜΟ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ», ΛΕΕΙ. ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ. ΟΧΙ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΟΧΙ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΑΡΗ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΣΑ ΤΟΥ -ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΤΗΝ ΕΔΩΣΕ- ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΥΤΟΣ Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΟΦΘΑΛΜΟΣ.

ΚΑΙ ΘΕΤΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ· ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ. «ΕΠΑΝΕΛΘΕΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΗ, ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΚΑΙ ΓΝΩΡΙΣΤΕΙΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΣΑΣ, ΑΦΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ΚΑΘΑΡΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΑΣ». ΒΛΕΠΕΤΕ; Η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ Ή ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ – ΚΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ [ΕΙΝΑΙ] ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΠΡΟΣΙΤΟ ΣΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. ΚΙ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ· ΤΟΣΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΕ ΤΟΠΟΥΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΑΣ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Ή ΔΙΝΕΙ ΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ». ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΣΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ. ΚΙ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ· ΤΟ ΠΩΣ ΕΝΑΣ ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ. ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΚΕΙΝΗ ΥΠΗΡΧΕ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΞΕΩΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΤΑΝ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, ΗΤΑΝ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ, ΗΤΑΝ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ. ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ, ΕΙΧΕ ΤΟ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΩΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΕΝΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥ. ΜΕ ΕΝΑ ΝΟΜΟ ΤΟΥ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΩΝ ΚΑΤΑΔΙΚΩΝ. ΓΙΑΤΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ, ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΔΕ ΣΤΙΓΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ, ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΚΑΛΛΟΥΣ.

ΟΤΑΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΣΕ ΧΩΡΟΥΣ, ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΕΛΝΕΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ, ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΣΥΝΗΘΙΖΕΙ ΝΑ ΣΤΕΛΝΕΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΟΧΙ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΡΙΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΕΝΑΝ ΑΓΙΟ, ΤΟΝ ΟΣΙΟ -ΕΤΣΙ ΛΕΓΟΤΑΝ, ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΗΤΑΝ ΟΣΙΟΣ· ΟΣΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΟΡΔΟΥΗΣ- ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΟΡΔΟΒΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΑΣ. ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΗΚΕ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΑΓΙΟΣ, Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΡΔΟΥΗΣ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΑΥΤΟΝ. ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΛΟΙΠΟΝ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΕΥΝΑΣΜΟ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΔΕΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥΣ. ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ, ΜΕ ΤΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ, Η ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ. Η ΡΩΜΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΗΤΑΝ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗ. ΠΟΤΕ Η ΡΩΜΗ -ΓΙΑ ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ- ΔΕΝ ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ ΜΙΑ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΣΥΝΟΔΟ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΗ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ. ΟΤΑΝ ΕΚΕΙΝΟΣ ΣΥΓΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΥΠΟΣΧΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΡΟΑΤΗΣ, ΟΧΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ. ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΕΤΣΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ. ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΗ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ, Ο ΠΑΠΑΡΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ, ΤΟΝΙΖΕΙ «Η ΡΩΜΗ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΣΥΝΕΚΑΛΕΣΕ ΚΟΙΝΗ, ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΕΘΝΩΝ, ΣΥΝΟΔΟΝ». ΚΑΙ Σ΄ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΚΑΛΕΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ· ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΕΤΣΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗΤΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΔΕΣΜΩΝ, ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ, ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΣ ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ· ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑΣ.

ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΤΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ. ΟΤΑΝ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΩΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ, ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΥΜΠΑΝΟΚΡΟΥΣΙΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΥΠΟΔΟΧΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΟΠΛΙΤΩΝ. ΚΑΘΙΣΕ ΣΤΟ ΟΡΙΣΜΕΝΟ ΚΑΘΙΣΜΑ, ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΕΔΟΘΗ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΕΔΟΘΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ. ΚΑΝΕΙ ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ «ΧΑΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΗΣΥΧΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΗΝΙΕΣ ΝΥΧΤΕΣ, ΩΣΤΕ ΣΤΟ ΕΞΗΣ ΝΑ ΜΠΟΡΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΩ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΜΙΑΣ ΗΣΥΧΗΣ ΖΩΗΣ».

ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ. ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΕΣ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΥΡΙΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ. «ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΜΕΧΡΙΣ ΟΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ». Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ. ΛΕΕΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΟ «ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΡΑΟΣ ΚΑΙ ΕΥΜΕΝΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΣΟΥ. ΣΕ ΣΕΝΑ ΑΦΙΕΡΩΣΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ Μ’ ΑΓΙΟ ΕΡΩΤΑ ΚΙ ΑΓΝΟ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ. ΕΠΙΘΥΜΩ ΝΑ ΕΙΡΗΝΕΥΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΣΟΥ [ΠΡΟΣΕΞΤΕ: Ο ΛΑΟΣ ΣΟΥ, ΟΧΙ Ο ΛΑΟΣ ΜΟΥ] ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΤΑΡΑΚΤΟΣ ΠΡΟΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΩΦΕΛΕΙΑΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΜΗ ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ Η ΕΠΙΓΕΙΑ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΥΠΑΡΧΩ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΘΑ ΠΛΑΙΣΙΩΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΟΥΝ ΣΤΟ ΘΕΟ».

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ. Ο ΜΕΓΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ. ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΥ -ΟΠΩΣ ΕΙΠΑ- ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ. ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΜΗΠΩΣ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ, Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΜΕΓΕΘΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΠΟΥ ΔΙΟΙΚΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΟΥΜΕ; ΑΠΟ Ο,ΤΙ ΓΝΩΡΙΖΩ, Ο ΧΩΡΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΑΓΙΟ. ΜΗΠΩΣ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ; ΜΗΠΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΕΚΑΝΕ ΒΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΙΝΔΡΟΜΟΥΝΤΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ;

(ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΦΛΟΓΑ & ΣΕ ΗΧΗΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ MP3)

«ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»