Πάσχα στο Κοιμητήριο

Μικρές ιστορίες του χθες και του σήμερα

Μπήκε στο σπίτι αργά το απόγευμα της Μεγάλης Τρίτης κατάκοπος και σκεφτικός. Ακούμπησε την τσάντα στον καναπέ και έριξε μια βιαστική ματιά τριγύρω. Τα δυο αγόρια ήταν μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Ήταν τόσο απορροφημένοι από το LOL, που δεν κατάλαβαν ότι κάποιος στεκόταν πίσω τους.

Πήγε στην κουζίνα. Στην πόρτα του ψυγείου υπήρχε ένα post it. «Είμαι στο κομμωτήριο. Βάλε να φας». Τα post it ήταν η τελευταία μορφή επικοινωνίας στα είκοσι χρόνια του γάμου τους.

Άνοιξε το φούρνο μικροκυμάτων. Διέκρινε ένα πιάτο με καλαμαράκια και πιλάφι. Τον ξανάκλεισε. Δεν είχε φάει, αλλά δεν πεινούσε.

Ανόρεχτα κάθισε στον καναπέ. Άνοιξε την τηλεόραση. Το ίδιο κι απαράλλαχτο πρόγραμμα όπως πέρυσι και πρόπερσι. Τα πάθη α λα Τζεφιρέλι, νηστίσιμες λιχουδιές από τον Άκη, συνταγές για vegan από το master chef, ανακατεμένες με ίντριγκες και αγωνία για το ποιος θα είναι τελικά ο νικητής … Η απόλυτη ψευδαίσθηση ότι ζεις Μεγαλοβδομάδα.

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τον έπιανε μια νοσταλγία για όλα όσα έζησε ως παιδί. Η περίοδος της Σαρακοστής, η Μεγαλοβδομάδα και το Πάσχα ήταν από τις πιο δυνατές αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας. Θυμάται πως ήταν μια σταλιά παιδάκι, δεν ήξερε καν να διαβάζει, αλλά καταλάβαινε πότε έμπαινε η Σαρακοστή. Ο πατέρας στη βραδινή προσευχή τους έβαζε να ψάλλουνε το «Κύριε των δυνάμεων». Μετά έμπαινε η Μεγαλοβδομάδα, πηγαίνανε κάθε βράδυ στην εκκλησία και περιμένανε τη μεγάλη μέρα της Λαμπρής. Όλα ήταν όμορφα εκείνη τη μέρα: η Λειτουργία αποβραδίς κι ας τον έπαιρνε καμιά φορά ο ύπνος στο στασίδι, η γιορτινή ατμόσφαιρα, το Λαμπριάτικο τραπέζι. Το πιο γλυκό και νοσταλγικό όμως, ήταν το κλείσιμο της γιορτής στο σπίτι.

Έτρωγαν νωρίς και μετά πηγαίνανε όλοι μαζί στα εικονίσματα, κάνανε την προσευχή και ετοιμάζονταν για τα κρεβάτια. Η μάνα τότε τους έλεγε μια πασχαλινή ιστορία, με το φως του καντηλιού. Την έλεγε μόνο μια φορά το χρόνο, το βράδυ του Πάσχα. Κάθε χρόνο την ίδια. Την είχε ακούσει τόσες φορές που την είχε μάθει απέξω. Ποτέ όμως, δεν την είχε βαρεθεί. Ήθελε να την ακούει ξανά και ξανά.

«Στο νησί που γεννήθηκα, σε ένα από τα Μαστιχοχώρια, ζούσε ένας άνθρωπος του Θεού, ο παπα Γιάννης με την παπαδιά την Αμαλία και τα εφτά παιδιά τους. Όλα ευλογημένα. Ένα όμως ξεχώριζε: ο Αλέξανδρος. Προικισμένος από το Θεό με πολλά χαρίσματα, είχε καταφέρει να ξεχωρίζει από τα παιδιά της ηλικίας του. Πήγε νωρίτερα από την κανονική ηλικία στο Δημοτικό και κατάφερε όχι μόνο να το τελειώσει, αλλά και να αριστεύσει. Ύστερα ακολούθησαν οι Γυμνασιακές σπουδές. Παντού και πάντα πρώτος. Όχι μόνο στα μαθήματα. Είχε μια έμφυτη κλήση στη δημοσιογραφία και στην ποίηση. Έβγαλε δικό του περιοδικό όταν ήταν μόλις 15 χρόνων. Και έγραφε όμορφα ποιήματα … Άλλοτε με το ψευδώνυμο Πέτασος κι άλλοτε με το Λαμπρινός. Αργότερα υπέγραφε με το όνομα Βερίτης που θα πει αληθινός. Γιατί ο Αλέξανδρος ήταν αληθινό παιδί του Θεού. Και στη χαρά και στη λύπη. Που τον επισκέφθηκε πρόωρα, όταν δέκα χρονών παιδάκι έπεσε στο κρεβάτι με ψηλό πυρετό και του άφησε μόνιμο πρόβλημα στην καρδούλα του.

Τι κι αν κουβαλούσε όμως, από τότε μια ασθενική καρδούλα; Μέσα της είχε φωλιάσει ο ίδιος ο Θεός που του έδινε τόση δύναμη, ώστε να μην μπορούν να καταλάβουν οι γύρω του πως το παλικάρι με το αστείρευτο χιούμορ είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο Αλέξανδρος ήταν παιδί του Θεού. Φτιαγμένο να αφιερωθεί στο Θεό. Και Του δόθηκε ολοκληρωτικά, με όλη του την ψυχή. Μέχρι τα ξημερώματα, ανήμερα της Αγίας Ειρήνης, στις 5 Μαΐου του 1948, τρεις μέρες μετά τη Λαμπρή, όταν νικημένος από την πάθησή του, πήγε να συναντήσει Εκείνον για τον οποίο είχε γράψει τα πιο όμορφα ποιήματά του… Ήταν μόλις 33 χρόνων.»

Κι όταν τέλειωνε η ιστορία, η μάνα τους τραγουδούσε ένα ποίημα που είχε γράψει ο Αλέξανδρος για το Πάσχα. Με την όμορφη γλυκιά φωνή της. Ήταν λυπητερό τραγούδι, γιατί διηγόταν έναν θάνατο τις μέρες του Πάσχα. Κι όμως, τελείωνε με μια ελπίδα. Όμορφο και παράξενο τραγούδι!

Φέτος θα είναι το πρώτο Πάσχα χωρίς τη μάνα του. Δεν περίμενε να το πάρει τόσο βαριά το φευγιό της. Κι ας ήταν 87 ετών. Κι ας το περίμεναν. Κι ας το εύχονταν κατά βάθος, όταν πια ο καρκίνος είχε προσβάλλει όλα τα ζωτικά όργανα και την έκανε όχι μόνο να μη μπορεί να κινηθεί, μα ούτε να πλαγιάσει κανονικά στο κρεββάτι, αφού κοβόταν η αναπνοή της … Δεν άντεχε να τη βλέπει κι ας ήταν τόσο γαλήνια μέχρι την τελευταία στιγμή, τότε που είπε «Δόξα Σοι ο Θεός» και ξεψύχησε …

Ήταν καλά διαβασμένος για την ψυχολογία του πένθους, ήξερε και για τα πέντε στάδια, αλλά άλλο να τα ξέρεις θεωρητικά κι άλλο να κλαις σαν μικρό παιδί τα βράδια κρυφά από τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου.

Βυθισμένος στις σκέψεις του δεν κατάλαβε ότι είχε αρχίσει η ακολουθία των Παθών στην τηλεόραση. Στο πλάνο ήταν ένας δεσπότης που διάβαζε έναν ψαλμό. Με μιας του αιχμαλώτισε την προσοχή. Κι απόμεινε ώρα πολλή, ακουμπισμένος στον καναπέ να παρακολουθεί την ακολουθία και τον δεσπότη που ’χε μια ήρεμη φυσιογνωμία και ένα βλέμμα που κάποιες στιγμές νόμιζε πως από την οθόνη της τηλεόρασης έφτανε ως τα τρίσβαθα της καρδιάς του …

Η ώρα πέρασε, η ακολουθία έφτανε στο τέλος της κι ο δεσπότης είπε δυο λόγια. Απλά, λιτά μα … τόσο αληθινά. Κλείνοντας είπε «σας περιμένω όλους τη Μ. Παρασκευή να σας δώσω μια λαμπάδα από αγνό κερί, να την κρατείστε την Ανάσταση».

Περίμενε πώς και πώς τη Μεγάλη Παρασκευή. Όχι βέβαια, για να πάρει τη λαμπάδα – δώρο του δεσπότη. Αλλά για να τον ξαναδεί και να τον ξανακούσει. Αυτή τη φορά live. Έπρεπε όμως, να παρακάμψει τη συνήθεια της οικογένειας να πηγαίνουν από τη Μ. Πέμπτη στο εξοχικό των κουμπάρων τους στο Λουτράκι. Εδώ βρέθηκε ανέλπιστος σύμμαχος ο Διευθυντής στη δουλειά. Σε ένα meetingυπενθύμισε πως οι μέρες της αργίας του Πάσχα δεν ισχύουν για τους καθολικούς. Ήταν επομένως αναγκαίο να παραμείνει κάποιος τις ημέρες του Πάσχα στην Τράπεζα, προκειμένου να κάνει συναλλαγές με τις διεθνείς κεφαλαιαγορές. Προς μεγάλη ανακούφιση των συναδέλφων δέχθηκε εκείνος να παραμείνει στην πρωτεύουσα.

Ξημέρωσε η Μ. Παρασκευή. Η γυναίκα του με τα παιδιά είχαν φύγει για το Λουτράκι. Τώρα ήταν μόνος στο σπίτι. Μόνος με τις αναμνήσεις από τα παιδικά του χρόνια. Και με τις ενοχές για το τι θα μπορούσε να κάνει και δεν έκανε στη μάνα του.

Νωρίς το απόγευμα ξεκίνησε να βρει την εκκλησία όπου θα ήταν ο δεσπότης που είχε ακούσει στην τηλεόραση. Έφτασε λίγο πριν αρχίσει η ακολουθία. Δίπλα του έκατσε ένα νέο παιδί ίσαμε είκοσι χρονών. Με μοντέρνο ντύσιμο και όμορφη όψη. Έβγαλε από την τσέπη ένα βιβλιαράκι. Τότε θυμήθηκε πως κι η μάνα έδινε στον καθένα τους από ένα βιβλιαράκι της Σύνοψης κάθε φορά που πήγαιναν στην εκκλησία τη Μεγαλοβδομάδα. Έβαλε το χέρι στην τσέπη του μπουφάν. Έβγαλε το κινητό. Ενεργοποίησε τα δεδομένα και γκούγκλαρε «Μεγάλη Παρασκευή». Μετά από μερικών λεπτών περιπλάνηση, βρήκε την ακολουθία που έψαχνε και την κατέβασε. Τώρα μπορούσε να παρακολουθεί κι αυτός τα όμορφα και κατανυκτικά τροπάρια. Μια – μια διάβαζε τις λέξεις της ακολουθίας κι ο νους του έκανε ατέλειωτα ταξίδια. Στην παιδική ηλικία από τη μια και στα χρόνια του Χριστού από την άλλη.

Πέρασε η ώρα. Η ακολουθία έφτασε στο τέλος της. Ο δεσπότης συνεπής στην υπόσχεσή του, μοίρασε με τα χέρια του στον καθένα μια λαμπάδα από αγνό κερί που μοσχομύριζε . «Σας τις δίνω με την υπόσχεση να τις ανάψετε το βράδυ της Ανάστασης και να τις κρατήσετε μέχρι το τέλος της Αναστάσιμης Λειτουργίας. Φέτος ας μη γυρίσουμε τα νώτα μας στον Αναστημένο Χριστό. Είμαστε καλεσμένοι Του στο μεγάλο τραπέζι. Τότε είναι το μεγάλο γλέντι. Μεγαλύτερο από την ώρα που λέμε το Χριστός Ανέστη».

Δεν το σκέφτηκε καθόλου. Ξαναπήγε στην ίδια εκκλησία, το βράδυ της Ανάστασης κι έκατσε ως το τέλος … Με τη λαμπάδα του δεσπότη στο χέρι. Και με την εικόνα της μάνας στο μυαλό.

Πόσο θα ’θελε να γυρνούσε ο χρόνος πίσω και να την έβλεπε ζωντανή μόνο για δέκα λεπτά. Μετρημένα με το ρολόι. Μόνο δέκα λεπτά! Για να της πει «κοίτα μάνα, εγώ ξαναπάω εκκλησία!». Και κείνη να του τραγουδήσει εκείνο το τραγουδάκι μιας άλλης εποχής, το πασχαλινό που έγραψε το παλικάρι από τη Χίο, ο Αλέξανδρος, που έφυγε από τη ζωή τις μέρες του Πάσχα. Όσο κι αν προσπάθησε, δεν μπορούσε ούτε τους στίχους να θυμηθεί ούτε τη μουσική.  Είχε ψάξει πολλές φορές να το βρει στο ίντερνετ, αλλά όταν πληκτρολογούσε «Αλέξανδρος ποίημα Πάσχα», έβγαιναν  σελίδες με κείμενα του Παπαδιαμάντη. Νευρίασε με το ίντερνετ, νευρίασε και με τον εαυτό του …

Η Αναστάσιμη Λειτουργία τελείωσε. «Εμείς θα τα πούμε αύριο το πρωί στα Κοιμητήρια», είπε  ο δεσπότης πριν το τέλος. «Το πρόγραμμα έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Μητρόπολης, το ξαναλέω όμως …». Με κόπο συγκρατήθηκε για να μην βγάλει επιφώνημα μέσα στην εκκλησία. Ο δεσπότης θα ερχόταν στο Κοιμητήριο όπου αναπαυόταν η μάνα του στις 12 το μεσημέρι. Για να ψάλλει αναστάσιμο τρισάγιο ! Αυτό κι αν ήταν έκπληξη !

Γύρισε στο σπίτι, μα από τη χαρά του δυσκολεύτηκε να κοιμηθεί. Και το πρωί σηκώθηκε πριν από το ξυπνητήρι με τη λαχτάρα ενός μικρού παιδιού που περιμένει κάτι πολύ – πολύ μεγάλο!

Στις εντεκάμιση ακριβώς πάρκαρε έξω από το Κοιμητήριο. Μπήκε μέσα. Σιγά – σιγά άρχιζαν να φτάνουν κι άλλοι. Από μακριά ακούγονταν εύθυμα τραγούδια που ανακατεύονταν με την τσίκνα του ψημένου κρέατος από τα γύρω σπίτια.  Στις 12 παρά 5 έφτασε κι ο Δεσπότης. Με τη χαρά της Ανάστασης ολοφάνερη στο πρόσωπό του. Πίσω του ένας διάκος με ένα πανέρι γεμάτο κόκκινα αβγά. Άρχισε το τρισάγιο. Στην αρχή κάποιοι ήταν μουδιασμένοι. Ύστερα άρχισαν να ψάλλουν όλοι το «Χριστός Ανέστη». Με την ελπίδα της αντάμωσης με τους αγαπημένους τους, που κείτονταν μερικά μέτρα πιο κει μέσα στο χώμα … Όλοι! Κι η μαυροφορεμένη μάνα που έχασε το παλικάρι της σε τροχαίο πριν από δυο βδομάδες. Κι ο σύζυγος που συνόδευσε την αγαπημένη του εδώ, στο κοιμητήριο αμέσως μετά τον τοκετό … Και ο έφηβος που έχασε το μητρικό χάδι, λίγο πριν δώσει Πανελλήνιες … Όλοι! Πρωτόγνωρες εικόνες. Πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Ένας – ένας  φίλησαν το χέρι του δεσπότη, πήραν το κόκκινο αβγό και το φυλλάδιο με το αναστάσιμο μήνυμα και σκόρπισαν. Λίγο πριν φύγει, πέρασε από το μνήμα της μάνας. Ακούμπησε το κόκκινο αβγό πάνω στο κρύο μάρμαρο και έτσι στα ξαφνικά, χωρίς να συμβεί κάτι, του ’ρθε στο νου η γνώριμη φωνή της να τραγουδά γλυκά:

Πού τραβάς ανθοπέταλο
τη ζωή σου να σβήσεις;
Πάω να φέρω την άνοιξη
σε μια χώρα άλλης ζήσης.

Οι δυο μαυροφορεμένες γυναίκες που είχαν μείνει τελευταίες δεν παραξενεύτηκαν καθόλου σαν είδαν τον υψηλόβαθμο chief dealer της Τράπεζας να κλαίει μπροστά στο ψηλό μνήμα. Να κλαίει και να σιγοτραγουδά. Δεν του μίλησαν. «Τις ώρες του μεγάλου πόνου είναι προτιμότερη η σιωπή» σκέφτηκαν.

Τώρα είχε μείνει ολομόναχος στο Κοιμητήριο. «Μάνα, Χριστός ανέστη, καλή αντάμωση» της είπε πριν φύγει κι εκείνος. Μπήκε στο αυτοκίνητο, έβαλε μπρος τη μηχανή, όταν θυμήθηκε ότι είχε κλείσει τα δεδομένα από χθες το βράδυ! Και δεν είχε πάρει report για τις τελευταίες εξελίξεις.

Ο γνώριμος ήχος των ειδοποιήσεων τον έκανε να κλείσει τη μηχανή και να ανοίξει τα μηνύματα. Ήταν ο συνάδελφος από το Χονγκ Κονγκ. Αυθόρμητα, χωρίς να το σκεφτεί, του πληκτρολόγησε «Χριστός Ανέστη!».

Η απάντηση ήρθε αμέσως. «I don’t understand Greek !!!!!»

Γέλασε!

«Εσύ χάνεις!» του απάντησε στα ελληνικά και … έκλεισε το κινητό.

Έβαλε ξανά εμπρός και έστριψε δεξιά για τη Λεωφόρο Ανθούσας. Μπήκε στην Αττική οδό και σχεδόν αμέσως σταμάτησε στα διόδια. Η υπάλληλος του είπε τυπικά «χρόνια πολλά» και όταν πήγε να του δώσει τα ρέστα, τον έκοψε ότι ήταν στο … αλλού και του είπε με νόημα «Να είστε προσεκτικός, σήμερα είναι εντατικοί οι έλεγχοι … και τα αλκοτέστ»

Την κοίταξε. «Χριστός Ανέστη!» της είπε και ξεκίνησε. Έπιασε μεσαία λωρίδα, έκλεισε τα τζάμια και άρχισε να τραγουδά δυνατά

Μη με κλαις. Σ’ άλλα χώματα
τον Απρίλη θα φέρω,
θα σκορπίσω το μήνυμα
μιας αλήθειας που ξέρω.

Νύχτα – νύχτα το μήνυμα
το τρανό θα κηρύξω
του Χριστού την Ανάσταση
στους νεκρούς που θα σμίξω.

Κρ. Π.

ΠΗΓΗ.ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ, ΧΑΡΑ ΜΟΥ

Αποτέλεσμα εικόνας για ΧΡΙΣΤΟΣ  ΑΝΕΣΤΗ,  ΧΑΡΑ  ΜΟΥ  ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

(ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ)

«Νυνί δέ Χριστός ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο».[1]Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική, καί Ἀποστολική Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τουτέστιν, ἡ Ὀρθόδοξη, διά τῆς Ἀναστάσεως ἀνακεφαλαιώνει τά πάντα ἐν Χριστῷ ( ἰδού καινά ποιῶ τά πάντα) καί τά πλημμυρίζει φῶς καί χαρά ἀποσπώντας τα ἀπό τή φρίκη, τή δυσωδία, καί τά σκοτάδια τοῦ Ἅδου. Ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία εἶναι Μία καί μοναδική, διότι κεφαλή της εἶναι ὁ ἕνας καί μοναδικός Σωτήρας, ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Μεσσίας.

Στήν ἐκκλησία, χάριτι Θεοῦ, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γίνονται ὡς μία φύση, ὡς μία βούληση, συνενούμενοι μέ τόν Τριαδικό Θεό καί μεταξύ τους σέ αἰώνια κοινωνία εἰρήνης καί δικαιοσύνης.Ἐπίσης ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία εἶναι Ἁγία καθότι φανερώνει τό θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ τοῦ ὁποίου κεφαλή εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Πλάστης, γενόμενος Ἐκκλησία διά τῆς ἐνσαρκώσεως, ἀλλά καί ἐξαγιάζοντας τά μέλη τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σῶμα, μέ τό Πάθος, τόν Σταυρό τόν Τίμιο, τήν Ἀνάσταση, τήν Ἀνάληψη, τήν διδασκαλία, τά μυστήρια καί ἐν ὀλίγοις, μέ τόν καθόλου θεανθρώπινο βίο Του.

Ἐπειδή ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι πιστεύοντες, ζώντας τίς ἀρετές, τίς ἐντολές τοῦ ἀναστάντος Μεσσίου καί ἐφόσον ἀναπτυσσόμαστε « εἰς ναόν ἅγιον ἐν Κυρίῳ » ἐνωμένοι μεταξύ μας μέ μία πίστη, ἕναν Κύριο, μία ἀλήθεια, γι’αὐτό εἶναι ἡ ἐκκλησία καί Καθολική. Ὅλοι οἱ πιστοί εἴμαστε ἕνα σῶμα μέ ἕνα Εὐαγγέλιο. Μᾶς κατευθύνει καί μᾶς ένώνει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί δέν ἀνήκουμε στόν ἑαυτό μας. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἐκκλησία ἀπευθύνεται σέ ὅλα τά ἔθνη, σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅλων τῶν ἐποχῶν καί τούς ὁποίους καλεῖ σέ μετοχή, σέ μέθεξη τοῦ θείου φωτός τῆς Ἀναστάσεως.[2] Ἡ πρόσκλησις αὐτή πραγματώνεται καί τό βλέπει κανείς καθαρά, ὅταν βρίσκεται στόν ζωντανό Πανάγιο Τάφο [3], πού εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία, εἴτε ἐν ἀληθεία, εἴτε ἐν προφάσει, καταγγέλλεται ἀδιάκοπα μέρα καί νύχτα, τό Πάθος καί ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ καί ὁμολογεῖται ἡ ἔνδοξός Του Ἀνάστασις.

Ἀναρίθμητα ἱστορικά γεγονότα, ἀνά τούς αἰῶνας μαρτυροῦν ἀβίαστα τήν ἐξῆς ἀλήθεια: «Μόνο ὄντας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἕνα καί μπορεῖ νά συνυπάρχουν εἰρηνικά, ἐν ἀληθείᾳ καί ἀγάπῃ». [4] Ἐξάλλου ἡ ἑλληνική λέξη «καθολική» ἀποτελεῖται ἀπό τίς λέξεις «κατά» καί «ὅλον» πού σημαίνει παν-ἄρτια, βασισμένη στήν ὁλοκληρία τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως, στήν ἁγία καί ἀποστολική ἑνότητα τῆς πίστεως, μέ τήν τήρηση τῶν ἀρετῶν ἐν Χριστῷ. Κατ’οὐσίαν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, μέ τήν εὐδοκία τοῦ Πατρός και συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οἰκοδομεῖ τήν ἐκκλησία Του καί ἐξαιτίας τούτου, οὔτε ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς κολάσεως δέν μποροῦν νά τήν κατανικήσουν.Ἡ Ἱστορία μαρτυρεῖ πώς κανενός εἴδους κακοί ἄνθρωποι, ἀκόμα καί οἱ πιό αἱμοσταγεῖς, σατανοκίνητοι, δέν μπόρεσαν οὔτε θά καταφέρουν ποτέ νά ὑπερισχύσουν τῆς ἐκκλησίας. Οἱ χριστοφόροι ὀρθόδοξοι, πάντοτε νικοῦν σύν Χριστῷ καί διά Χριστοῦ, ὅλους τούς χριστομάχους καί έκκλησιομάχους. Τό λοιπόν, ἀδελφοί μου ἀγαπημένοι.

Χριστός Ἀνέστη. Νῦν πεπλήρωται φωτός. Οὐδαμοῦ σκότος, ἁμαρτία, διάβολος, θάνατος. Νικήθηκαν παντοτεινά, πανταχοῦ  ἀπό  τόν Ἀναστάντα Θεάνθρωπο Μεσσία, Ἰησοῦ. Παντοῦ καί πάντοτε στούς  θέλοντες ἀγωνιστάς ἀνακαίνιση, ἀνάπλαση, ἀνάληψη. Ὅλοι σύν Χριστῷ κρυμμένοι, στά δεξιά τοῦ Θεοῦ.

«Ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπό τούς νεκρούς, δέν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπό τόν θάνατο· διότι μόνο Αὐτός, ἀφοῦ ἀνέστησε τόν ἑαυτό του τήν τρίτη ἡμέρα, δέν ἐπέστρεψε πάλι στή γῆ, ἀλλά ἀνέβηκε στόν οὐρανό, καθιστώντας τό φύραμά μας πού εἶχε λάβει ὁμόθρονο μέ τόν Πατέρα ὡς ὁμόθεο ».[5]Ὅλοι κοινωνοί θείας φύσεως. «Ἵνα ὦσι ἕν ». Ὅλοι οἱ Ἅγιοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἕνας γιά ὅλους καί ὅλοι γιά ἕναν, σέ μίαν ἁγιασμένη δημιουργία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, πού δέν στενάζει πλέον. Ἐντούτοις ἀδελφοί μου ἀγαπημένοι, προσοχή, στῶμεν καλῶς. Ἰδού ἡ μαρτυρία τοῦ Ἁγ.Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «Ὅπως κατά τήν μέλλουσα παρουσία τοῦ Χριστοῦ, ἡ χάρις τῆς ἀναστάσεως καί ἀθανασίας δέν περιορίζεται μόνον σέ αὐτούς πού πίστεψαν σέ Αὐτόν, ἀλλά θά ἀναστηθοῦν ὅλοι γενικά, σύμφωνα μέ τά γραφικά λόγια, μολονότι δέν θά ἐπιτύχουν ὅλοι γενικά τίς ὑποσχέσεις πού ὑπάρχουν μετά τήν ἀνάσταση…»[6], ὅπως ἐπίσης « Θά ἀναστηθοῦν βέβαια καί τά νεκρά σώματα τῶν ἀσεβῶν, ἀλλ’ὄχι μέ οὐράνια δόξα· διότι δέν θά εἶναι σύμμορφα μέ τό σῶμα τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί δέν θά ἰδοῦν τήν θεωρία τοῦ Θεοῦ πού ἔχει ὑποσχεθεῖ στούς πιστούς, ἡ ὁποία καί ἀποκαλεῖται βασιλεία τοῦ Θεοῦ· «ἄς ἀρθῆ ἀπό τό μέσο ὁ ἀσεβἠς, γιά νά μή ἰδῆ τήν δόξα τοῦ Κυρίου » (Ἠσ.26,10). Ἀλλ’αὐτοί πού γεννήθηκαν καί ἀνατράφηκαν κατά Χριστό καί κατά τό δυνατό ἔφθασαν τό μέτρο τοῦ πληρώματος τῆς ἡλικίας τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖνοι θά ἐπιτύχουν καί τήν θεϊκή δόξα.[7]

«Τέτοια δωρεά μᾶς προσφέρει ἡ ἀνάστασις τοῦ Κυρίου, καί γι’αὐτό μόνο αὐτήν ἑορτάζομε μέ τόση διάρκεια σάν ἀθάνατη καί ἀνώλεθρη καί ἀΐδια, προεικονίζοντας μέ αὐτά καί τήν μέλλουσα μακαριότητα τῶν ἁγίων..».[8]

Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, εὔχεσθε, ἀνανίψατε. Κανένα πλέον δάκρυ ἀπελπισίας. Ὅλοι ἐπάνω, ὅρθιοι, μέ πορεία πρός τήν ἀθάνατη αἰώνια ζωή διά τῆς ἀναστάσεως.

Χριστός Ἀνέστη, Ἀληθῶς Ἀνέστη. Ἀμήν.

[1]( Α’ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ, ΚΕΦ. ΙΕ’, ΣΤΙΧ. 20.)

[2] ( ΚΟΛΑΣΣΑΕΙΣ, ΚΕΦ. Γ’, ΣΤΙΧ. 11. )

[3] Βλέπε καί  τήν μαρτυρία τῆς Ἀντωνίας Μοροπούλου, καθηγήτριας τοῦ ΕΜΠ καί ἐπικεφαλῆς τῶν ἐργασιῶν ἀποκατάστασης τοῦ ἱεροῦ κουβουκλίου στις 7/11/2016, ὅτι : «ὁ Τάφος τοῦ Χριστοῦ εἶναι ζωντανός».

[4] (ΓΑΛΑΤΑΣ, ΚΕΦ.Γ’, ΣΤΙΧ.28.)

[5] ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ, ΣΕΛ.133, ΜΕΤΑΦΡ.ΛΗΜΜΑΤΟΣ 1.

[6] ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ, ΣΕΛ.131, ΜΕΤΑΦΡ. ΛΗΜΜΑΤΟΣ 4.

[7] ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ, ΣΕΛ. 131, ΜΕΤΑΦΡ. ΛΗΜΜΑΤΟΣ 37

[8] ΠΑΛΑΜΙΚΟΝ ΤΑΜΕΙΟΝ, ΣΕΛ. 133, ΜΕΤΑΦΡ. ΛΗΜΜΑΤΟΣ 2

Λόγος στην Αγία Ανάσταση του Χριστού

Λόγος στην Αγία Ανάσταση του Χριστού

 

ΑΓΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΚΥΠΡΟΥ

Ο Ήλιος της δικαιοσύνης ο τριήμερος ανέτειλε σήμερα κι᾽ ολόκληρη εφώτισε την πλάση. Ο τριήμερος και προαιώνιος Χριστός, η Αμπελος η αληθινή, καρποφόρησε και τον κόσμο πλημμύρισε από χαρά. Την αβασίλευτη αυγή ας δούμε. Πριν έρθη η αυγή, ας τη δούμε σήμερα και απ᾽ τη φωτοπλημμύρα ας γεμίσουμε από χαρά.

Τις πόρτες του Άδη ανοίγει ο Χριστός και οι νεκροί σηκώθηκαν από τον ύπνο. Αναστήθηκε ο Χριστός που ανασταίνει τους πεσμένους και ανάστησε μαζί Του τον Αδάμ. Αναστήθηκε ο Χριστός, Αυτός που ανασταίνει όλους και ελευθέρωσε την Εύα απ᾽ την κατάρα. Αναστήθηκε ο Χριστός που Αυτός μόνος ανασταίνει και χαροποίησε τον ακατάστατο πρώτα κόσμο, σε όλα το ρυθμό και την τάξη εγκαθιστώντας. Αναστήθηκε ο Κύριος, όπως αυτός που κοιμάται, και τους εχθρούς Του όλους τους χτύπησε και τους ντρόπιασε. Αναστήθηκε και δώρησε χαρά σ᾽ όλη την κτίση. Αναστήθηκε και άδειασε η φυλακή του Άδη. Αναστήθηκε και τη φθορά της φύσης σε αφθαρσία τη μετάλλαξε. Αναστήθηκε ο Χριστός, κι᾽ αποκατάστησε τον Αδάμ στην παλιά δόξα της αθανασίας.

Η νέα κτίση, πού φέρνει ο Χριστός, με την Ανάστασή Του ανανεώνεται. Με τη νέα ομορφιά του Χριστού ας στολισθούμε· η Εκκλησία του Χριστού ο καινούργιος ουρανός γίνεται σήμερα, ένας ουρανός πιο λαμπρός από τον ουρανό που αντικρύζομε. Γιατί δεν περιμένει τον ήλιο που κάθε μέρα βασιλεύει, αλλά τον Ήλιο που υψωμένο στο Σταυρό τον ντράπηκε τούτος ο δούλος ήλιος και χάθηκε. Έχει τον ήλιο, που γι᾽ αυτόν είπε ο προφήτης· θ᾽ ανατείλη για τους φοβισμένους τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Ιησού, Ήλιο που την Εκκλησία καταυγάζει φωτεινός και αιώνιος. Γι᾽ αυτόν λέει η Γραφή· «Ο Ήλιος βγήκε στη γη και ο Λώτ μπήκε στη Σιγώρ». Ο Λώτ προτυπώνει το Νόμο και Σιγώρ σημαίνει μικρότητα. Αυτός ο Ήλιος κάνει σοφούς τους άσοφους. Αυτός ο Ήλιος είναι το θεμέλιο της πίστεώς μας. Γι᾽ αυτόν τον Ήλιο της δικαιοσύνης, το Χριστό, έχει γίνει ουρανός η Εκκλησία και δεν έχει φεγγάρι που μεγαλώνει και μικραίνει, αλλά χάρη, που λάμπει πάντα. Δεν ανατέλλει κάποια κινούμενα αστέρια, αλλά αστέρια νεοφώτιστα μέσα από την κολυμβήθρα. Δεν έχει βροχερά σύννεφα η Εκκλησία, αλλά δασκάλους θεολόγους. Δεν κρέμεται πάνω σε θολά νερά, αλλά έχει θεμελιωθεί πάνω στα ιερά δόγματα. Δεν φέρνει χειμωνιάτικη βροχή και δεν συγκινεί τους ανθρώπους με φωνές αγριοπουλιών αλλά με τις ομιλίες των δασκάλων.

«Αυτή είναι ημέρα, που δημιούργησε ο Κύριος. Ας νιώσωμε την πνευματική της αγαλλίαση και τη θεϊκή ευφροσύνη της». Αυτή είναι για μας η πιο γιορτινή απ᾽ όλες τις εορτές. Αυτή είναι η εορτή, για την οποία το Άγιο Πνεύμα μας προτρέπει και μας λέει: «Ετοιμάστε εορτή κρατώντας πυκνόφυλλα κλαδιά ως τις άκρες του θυσιαστηρίου».

Αυτή είναι όλου του κόσμου η εορτή, που τον ανακαινίζει και τον σώζει. Αυτή η εορτή είναι όλων των εορτών η κορυφή και η ακρόπολη· αυτή είναι ημέρα πού την ευλόγησε ο Θεός και την αγίασε, γιατί αυτή τη μέρα σταμάτησε από όλα τα έργα Του, ολοκληρώνοντας τη σωτηρία των ζωντανών και των νεκρών. Τη μέρα αυτή σταμάτησε των μολυσμένων ειδωλολατρών τις τελετές και τους χορούς. Τη μέρα αυτή σταμάτησε τη δύναμη όλων των εχθρών. Τη μέρα αυτή σταμάτησε την κνίσσα και τις ειδωλικές θυσίες· αυτή τη μέρα σταμάτησε τη δύναμη του τυράννου και εξουδετέρωσε το κεντρί του θανάτου. Σ᾽ αυτή σταμάτησε τις Ιουδαϊκές θυσίες και τις πρωτομηνιές· σ᾽ αυτή έβαλε καινούργιους νόμους και κανόνες στη χτίση· σ᾽ αυτή σταμάτησε το Πάσχα του Μωσαϊκού νόμου και των Ιουδαίων και ολοκλήρωσε κάθε τύπο, σκιά και προφητεία.

Κατά το Πάσχα μας, το Πάσχα το αληθινό, θυσιάστηκε ο Χριστός και ιδού η καινούργια χτίση του Χριστού, η καινούργια πίστη του Χριστού, οι καινούργιοι νόμοι, ο καινούργιος λαός του Θεού. Καινούργιος, όχι παλιός Ισραήλ και νέο Πάσχα, νέα και πνευματική περιτομή· νέα και αναίμακτη θυσία· νέα και θεϊκή Διαθήκη.

Σήμερα ανανεωθείτε και «πνεύμα ευθές», νέο φρόνημα, εγκαταστείστε στις καρδιές σας, για να δεχθείτε της νέας κι αληθινής εορτής τα μυστικά και να δοκιμάσετε σήμερα τρυφή ουράνια, πραγματική και να φύγετε φωτισμένοι στα μυστικά του νέου Πάσχα και που δεν παλιώνουν, και πήραν τη θέση των αντίστοιχων μυστικών του παλιού, για να αντιληφθείτε πόση είναι η απόσταση και η διαφορά των δικών μας από τα Ιουδαϊκά και ποιά σύγκριση μπορεί να σταθεί των άδειων τύπων με την αλήθεια. Ας αρχίσουμε το λόγο για την Ανάσταση του Χριστού και την εμφάνισή Του απ᾽ αυτό το σημείο.

Έστειλε κάποτε ο Θεός από ψηλό βουνό για τη σωτηρία του λαού το νομοθέτη Μωυσή, για να φέρη τον τύπο του νόμου. Στάλθηκε κι ο νομοθέτης Κύριος, Θεός από Θεό, όρος από όρος της ουρανίας οροσειράς για τη σωτηρία του λαού μας, που είναι η αλήθεια. Αλλά ο Μωυσής έδωσε ελευθερία από το Φαραώ και τους Αιγυπτίους, ενώ ο Χριστός μας ελευθέρωσε από το διάβολο και τους δαίμονες. Ο Μωυσής σκότωσε κι έθαψε στην άμμο εκείνον τον Αιγύπτιο που νίκησε τον Ιουδαίο. Θανάτωσε κι ο Χριστός το διάβολο, εξαποστέλλοντάς τον στην άβυσσο. Συμφιλίωσε ο Μωυσής τους δύο αδελφούς του που φιλονικούσαν· συμφιλίωσε κι ο Χριστός τους δύο λαούς Του, ενώνοντας τα ουράνια με τα επίγεια. Εκεί η κόρη του Φαραώ ήρθε να λουστεί και βρήκε και πήρε τον Μωυσή.

Η Εκκλησία, κόρη του Χριστού, με το Βάπτισμα παίρνει το Χριστό, όχι τριών μηνών από το κοφίνι, όπως τον Μωυσή, αλλά τριήμερον από τον τάφο αντί του Μωυσή. Εκεί τυπικά και νύχτα έκαμε ο Ισραήλ το Πάσχα του· εδώ μέσα στο φώς της ημέρας εορτάζομε το Πάσχα. Εκεί στης ημέρας το βράδιασμα· εδώ στο τέλος των χρόνων αυτού του αιώνα. Εκεί τα πορτόφυλλα σημαδεύτηκαν με το αίμα· εδώ των πιστών οι καρδιές σφραγίζονται με το Αίμα του Χριστού. Εκεί ήταν θυσία νυχτερινή και σε ώρα νύχτας έγινε της Ερυθράς το πέρασμα· εδώ είναι σωτηρία και φωτεινή η Ερυθρά θάλασσα του Βαπτίσματος και με τη φωτιά του Πνεύματος φωτίζει· εδώ αληθινά Πνεύμα Θεού πνέει και φανερώνεται πάνω στο ίδιο νερό και συντρίβει την κεφαλή του δράκοντα άρχοντα των δρακόντων, των δαιμονικών λαών του διαβόλου. Εκεί ο Μωυσής σώζει τους Ισραηλίτες με νυχτερινό βάπτισμα· εκεί το σύννεφο γίνεται σκέπη του λαού· στο λαό του Χριστού η δύναμη του Υψίστου ρίχνει τον ευεργετικό ίσκιο της. Εκεί για τη σωτηρία του λαού χόρεψε η Μαρία, του Μωυσή η αδελφή: εδώ που γίνεται η σωτηρία των Εθνικών η Εκκλησία του Χριστού στο σύνολό της γιορτάζει.

Εκεί στην πέτρα τη φυσική καταφεύγει ο Μωυσής για νερό· εδώ στην πέτρα της πίστεως, τον Χριστό, καταφεύγει ο λαός. Εκεί οι πλάκες του νόμου συντρίβονται προμηνύοντας ότι κάποτε θα παρέλθει και θα παλιώσει ο νόμος· εδώ αμετάβλητοι οι θεϊκοί νόμοι σώζονται. Εκεί το μοσχάρι καιγόταν στη φωτιά για τιμωρία του λαού· εδώ θυσιάζεται ο Αμνός του Θεού για του λαού τη σωτηρία. Εκεί με το ραβδί η πέτρα δέχεται κτύπημα· εδώ η Πέτρα, ο Χριστός δέχεται τρύπημα στην πλευρά. Εκεί βγαίνει απ᾽ την πέτρα νερό· εδώ Αίμα και νερό πηγάζει απ᾽ τη ζωοποιό πλευρά. Εκείνοι δέχτηκαν απ᾽ τον ουρανό το κρέας των ορτυκιών· εμείς απ᾽ τα ουράνια ύψη δεχόμαστε το περιστέρι του Πνεύματος. Εκείνοι πρόσκαιρο μάννα έφαγαν και πέθαναν· εμείς τον Αρτο τρώμε για να ζούμε στον αιώνα. Μα εκείνα, παλιά πράγματα και σκιές ψεύτικες πάλιωσαν και τελείωσαν· του δικού μας λαού η πίστη αυξάνει και θάλλει και μένει παντοτεινά.

Αυτή είναι η προτύπωση του δικού μας Πάσχα· το σκιερό πέρασμα των διατάξεων του νόμου. Έτσι πρέπει να κοιτάξεις την εορτή και έτσι να εξετάσεις τα όσα ο Μωυσής και οι Προφήτες λένε για την ημέρα· η Ανάσταση θα σε πείσει, γιατί όλους τους έχει η απιστία τυλίξει. Είναι πολλοί οι τύποι της εορτής και απερίγραπτοι για την Ανάσταση από τους νεκρούς και τη συνέχιση της ζωής. Αξιόπιστος μάρτυράς της, είναι η θυσία του Ισαάκ· τύπος της ο λάκκος του Ιωσήφ, όπου τον έρριξαν τ᾽ αδέλφια του και απ᾽ όπου βγήκε αθάνατος· τύπος της ο λάκκος του Ιερεμία, όπου μια φορά από τη φθορά και το βόρβορο βγήκε. Του Χριστού την Ανάσταση υποτυπώνει το κήτος του Ιωνά, από όπου βγήκε σε τρεις μέρες.

Έχεις στη διάθεσή σου κι άλλο σημάδι για το δεσμωτήριο του Άδη, το δεσμωτήριο του Ιωσήφ, όπου τον κατασφάλισε η παράνομη συναγωγή κι απ᾽ όπου βγήκε αβλαβής έπειτα από τρία χρόνια, όπως βγήκε ο Χριστός σε τρεις μέρες από τους νεκρούς. Μαζί μ᾽ αυτούς κι ο Δανιήλ με το λάκκο των λεόντων προτυπώνει τον τάφο του Σωτήρα, απ᾽ όπου βγήκε ο Ιησούς και σώθηκε από τον Άδη και το θάνατο, όπως από λιοντάρια. Με αυτά να ελέγξεις τους Ιουδαίους και να τους επιτιμήσεις. Έτσι ν᾽ απολογηθείς για το πάθος και την Ανάσταση του Χριστού. Αυτά τα όπλα σύμμαχος σου χαρίζει ο λόγος· αυτά τα μυστήρια σου διδάσκει η εορτή.

πηγή