Ο γάμος είναι μια ωραία περιπέτεια που μας βοηθά να ανακαλύψουμε τον Θεό

| π. Δημήτριος Αθανασίου | Σοφία Χατζή

Ο π. Δημήτριος Αθανασίου, έγγαμος κληρικός, συγγραφέας και εκπαιδευτικός, δίνει χρήσιμες συμβουλές σε μελλόνυμφους και εξηγεί πώς τα ζευγάρια μπορούν να αποφύγουν τη διένεξη.

Είτε στον μοναχισμό είτε στη συζυγία, η αγάπη δεν είναι ατομικό κατόρθωμα. Είναι συντροφικό. Ο άνθρωπος που δεν μοιράζεται τη ζωή του με κάποιον την καθιστά κλεμμένη όπως περιγράφει γνωστός στιχουργός και συνθέτης. Ωστόσο το μοίρασμα θέλει και τόλμη. Μετά την τόλμη χρειάζεται η σύνεση, να συμβουλευτεί κανείς πνευματικούς ανθρώπους. Η συμβολή των πνευματικών στους μελλόνυμφους είναι καίριας σημασίας. Συναντήσαμε τον πατέρα Δημήτριο Αθανασίου έγγαμο κληρικό, συγγραφέα και εκπαιδευτικό, έναν ποιμένα που κατανοεί και συμβουλεύει προσγειωμένα τα νέα παιδιά που ετοιμάζονται να παντρευτούν. Οι απαντήσεις του για τον σκοπό του γάμου, για τα βάσανα και τις χαρές του είναι θεραπευτικής φύσεως συμβουλές.

Πώς πρέπεινα σκεφτεί ένας νέος που ετοιμάζεται να παντρευτεί, δεδομένου ότι με το πέρασμα των τελευταίων δεκαετιών τα διαζύγια και η χαλαρή σχέση των ανθρώπων με τον χριστιανισμό, δείχνουν τη ζωή «με οικογένεια» μια δύσκολη ιστορία.

Η ζωή είναι μία σοβαρή υπόθεση. Είναι ένας πνευματικός αγώνας, μία πορεία προς ένα τέρμα, τον ουρανό. Ο γάμος αποτελεί μυστήριο γιατί περιέχει τη θεία Χάρη, αποτελεί προτύπωση της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία και διά του γάμου πραγματοποιείται η αγαπητική ένωση των ψυχών ανδρός και γυναικός. Έτσι ο κύριος σκοπός του γάμου βρίσκεται στην κοινωνία της αγάπης των συναπτομένων προσώπων. Όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία έτσι και ο άνδρας οφείλει να αγαπά τη γυναίκα του. Και με αυτόν τον τρόπο μέσω της ευλογίας και του αγιασμού της «εις γάμον κοινωνίας», αγιάζεται η αρχή του ανθρωπίνου γένους.

Ο γάμος είναι μία πορεία πόνου, είναι συμπόρευση στον πόνο αλλά βέβαια και στη χαρά, είναι μία πορεία αγάπης, καθώς δημιουργείται ένας άνθρωπος. Ο Θεός ενώνει δύο ανθρώπους και τους κάνει έναν. Είναι μία πορεία προς τον ουρανό, μία κλήση του Θεού. Ο γάμος είναι ένας δρόμος· Αρχίζει από τη γη και τερματίζει στον ουρανό. Είναι μια σύναψη, ένας σύνδεσμος μαζί με τον Χριστό, που μας βεβαιώνει ότι θα πάμε κάποτε στον ουρανό. Είναι μία διαρκής, αλλά ωραία περιπέτεια, που βοηθάει να ανακαλύπτουμε τον αληθινό εαυτό μας, τον ψυχικό κόσμο του συντρόφου μας και να γνωρίσουμε το Θεό.

«Ακούστε τον σύντροφό σας. Σεβαστείτε την άποψή του. Ανταποκριθείτε με στοργικό τρόπο. Είναι σημαντικό να μάθουν οι σύζυγοι πως να χειρίζονται τις διαφωνίες με ειρηνικό τρόπο»

Λίγο μετά τον γάμο αρχίζουν να διακρίνονται τα πρώτα σύννεφα στον άλλοτε ανέφελο ουρανό. Αυτό προφανώς το προέβλεψαν οι σοφοί της Εκκλησίας μας. Αν συζητήσουμε για καθορισμένους ρόλους, τι προτείνει η αγία Γραφή στους άπειρους νέους που επιχειρούν κάτι μεγαλειώδες όπως η ένωση για πάντα μ’ έναν άνθρωπο;


Η Αγία Γραφή έχει πολύ καλά καθορίσει τον ρόλο του άντρα και της γυναίκας μέσα στην οικογένεια. Για τη θέση του άντρα μέσα στην οικογένεια ο Απόστολος Παύλος λέει:

«Οι άνδρες να αγαπάτε τις γυναίκες σας καθώς και ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία» (Εφεσίους 5:25).

Αλλά πώς ο Χριστός αγάπησε την εκκλησία; Ο Χριστός για την εκκλησία Του παραιτήθηκε από δικαιώματα και εξουσίες που είχε, καθώς και από τη δόξα που Τον περιέβαλε, ταπείνωσε τον εαυτό του και πήρε μορφή δούλου, υπηρέτησε με αυτοθυσία και τέλος, θυσιάστηκε για την εκκλησία Του. Τέτοια αγάπη (θυσιαστική αγάπη) θα πρέπει να δείχνουν οι άντρες στις γυναίκες τους. Αγάπη με ταπεινή καρδιά και όχι εγωκεντρική. Αγάπη που υπηρετεί, που κοπιάζει, που μοχθεί, που φτάνει στο σημείο να θυσιαστεί για το καλό της γυναίκας του.

Που αγωνίζεται για να δημιουργήσει μια άνετη ζωή για την οικογένειά του και μια ευλογημένη πνευματική ατμόσφαιρα στο σπίτι του. Αγάπη που εκδηλώνεται με στοργή, φροντίδα και προστασία της γυναίκας του. Όταν αληθινά αγαπάς κάποιον, δεν μπορείς συγχρόνως να τον τυραννάς. Οι άντρες οφείλουν ν’ αγαπούν τόσο πολύ τις γυναίκες τους όσο πολύ αγαπούν το ίδιο τους το σώμα. Πρέπει μ’ άλλα λόγια, ο άντρας να θεωρεί τη γυναίκα του σαν ένα κομμάτι του εαυτού του και να φροντίζει γι’ αυτήν όπως φροντίζει για τον ίδιο του τον εαυτό.

Η θέση του άντρα σαν «κεφαλή της γυναίκας του», είναι θέση ευθύνης για την προστασία και ευημερία της. Δεν σημαίνει κυριαρχία, αλλά ηγεσία. Δεν είναι θέση εξουσίας, όπως την αντιλαμβάνονται μερικοί, αλλά καθοδήγησης της γυναίκας και των παιδιών του.

Για τη θέση της γυναίκας μέσα στην οικογένεια η Αγία Γραφή μάς λέει τα εξής: «Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε στους άνδρες σας όπως εις τον Κύριο» (Εφεσ., ε:22).


Ο ρόλος της γυναίκας μέσα στην οικογένεια είναι ρόλος υποταγής στον άντρα της που με την αγάπη του την καλύπτει, την προστατεύει, τη φροντίζει και αγωνίζεται καθημερινά για να τροφοδοτεί το σπίτι με τα απαραίτητα αγαθά για μια άνετη υλική ζωή σ’ ένα ευχάριστο περιβάλλον. Όσα γράφει ο Απ. Παύλος για την υποταγή-υπακοή της γυναίκας στον άντρα ηχούν ίσως κάπως παράξενα στην εποχή μας. Αν όμως εμβαθύνει κανείς στα λόγια του Αποστόλου, θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει υποβιβασμός της γυναίκας. Ο άντρας προνοεί και φροντίζει για τη γυναίκα, που η μεγάλη του αγάπη για αυτή τον κάνει να μην υπολογίζει κόπους, κινδύνους· πρόκειται για τον άντρα που τιμά τη γυναίκα του και με πραγματική αυταπάρνηση προβαίνει και σε πράξεις θυσίας.

Επομένως η υπακοή της γυναίκας στον άντρα, η αφοσίωση και ο σεβασμός της προς αυτόν δεν είναι δουλοπρέπεια, δεν είναι δουλική απάντηση σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης και τυραννικής εξουσίας του άντρα, αλλά εμπιστοσύνη, αποδοχή και ανταπόκριση στην αγάπη του. Η υπακοή που οφείλει η γυναίκα στον άντρα μεταφράζεται ως ισχυρή αγάπη προς αυτόν και έχει την έννοια παραχώρησης του προβαδίσματος, ενώ η αγάπη του άντρα προς τη γυναίκα μεταφράζεται ως αυτοπροσφορά και θυσία, ξένη προς οποιαδήποτε αυταρχικότητα.

Οι παρεμβάσεις των πεθερικών και οι κανόνες που πρέπει να θέσει πρώτα το ίδιο ζευγάρι

Η εμπειρία όσον αφορά τη σχέση ενός ζευγαριού με τους γονείς, δείχνει ότι υπάρχει μια γνώριμη πιεστική πρακτική συνήθως από τους γονείς που κάθε άλλο παρά διευκολύνει τους νεότερους.

Ομολογουμένως, ένα σύνηθες και διαχρονικό πρόβλημα των νέων ζευγαριών θεωρείται η σχέση με την πατρική τους οικογένεια και τα πεθερικά. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν οι ρόλοι συγχέονται, τα όρια απουσιάζουν και οι ισορροπίες, λόγω έντονων προστριβών, χάνονται. Πλήθος αιτιών πυροδοτούν οικογενειακά θέματα και αρκετές φορές δρουν συνδυαστικά εναντίον της σχέσης του ζευγαριού. Για να αντιμετωπίσουμε το θέμα πρέπει πρώτα το ζευγάρι να θέσει τους δικούς του κανόνες και όρους ζωής.

Πρώτα οι αποφάσεις λαμβάνονται από το ζευγάρι και μετά συζητιούνται με την πατρική οικογένεια. Και όταν θα χρειαστούμε τη συμβουλή τους, να είναι ξεκάθαρο σε εκείνους ότι θέλετε τη «συμβουλή» και όχι την «παρέμβαση». Όσο δύσκολο κι αν είναι, εξηγήστε τους ότι συνεχίζετε να τους αγαπάτε, να τους εκτιμάτε και να τους σέβεστε, παρόλο που ακολουθείτε διαφορετικό δρόμο από εκείνους. Τα «πεθερικά» μπορεί να ερμηνεύσουν ως απόρριψη τη δική σας κοινή οριοθέτηση, αλλά το δικό σας χρέος απέναντι στον εαυτό σας είναι να τους υπενθυμίζετε συνεχώς, ότι η αυτονόμησή σας είναι ευλογία και για εκείνους. Οι Ρόλοι άλλαξαν … όχι τα Συναισθήματα …!!


«Όταν οι ρόλοι συγχέονται, τα όρια απουσιάζουν και οι ισορροπίες χάνονται λόγω έντονων προστριβών»

Κατά κανόνα, δεν υπάρχουν ιδανικές συνθήκες στη ζωή. Ούτε απόλυτες βεβαιότητες. Τι προτείνετε στα ζευγάρια, όταν σας μιλούν για τις δυσκολίες που εμφανίζονται στη διάρκεια της κοινής ζωής τους;

Τρία είναι τα βήματα για να εκτονωθεί μια διένεξη:

Ακούστε τον σύντροφό σας.

Σεβαστείτε την άποψή του.

Ανταποκριθείτε με στοργικό τρόπο.

Είναι σημαντικό να μάθουν οι σύζυγοι πώς να χειρίζονται τις διαφωνίες με ειρηνικό τρόπο.

Όχι φωνές και καυγάδες. Ο Απ. Παύλος έγραψε στους Χριστιανούς: «Κραυγή και υβριστικά λόγια ας αφαιρεθούν από εσάς». (Εφεσίους 4:31).

Μια άλλη πτυχή στον χειρισμό διαφωνιών φαίνεται στα λόγια του Ιησού: «Να δίνετε προσοχή στο πώς ακούτε» (Λουκάς 8:18). Αντί να υποτιμάτε την άποψη του/της συζύγου σας, να αγωνίζεστε να δείχνετε «κατανόηση».

Να επικεντρώνονται στην αιτία του προβλήματος. Να τους απασχολεί περισσότερο το τι είναι δίκαιο παρά για το ποιος έχει δίκιο. Να είναι προσεκτικοί ώστε τα λόγια τους να μη ρίχνουν λάδι στη φωτιά της λογομαχίας.

Βέβαια, θα υπάρξουν περιπτώσεις που θα ειπωθούν πράγματα για τα οποία θα μετανιώσουν αργότερα. Όταν συμβαίνει αυτό, να ζητάνε συγνώμη από τον άλλο.

Ενώ, ο Πατέρας της παραβολής του Ασώτου λέει “Όλα τα εμά σα εστί”, πολλά ζευγάρια έχουν κρατούμενα, ζητώντας να διαχωριστούν τα οικονομικά τους. Τι συστήνετε;

Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζεται ένα ζευγάρι τα οικονομικά του καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό την ποιότητα της μεταξύ τους σχέσης. Είναι αδιανόητο για τους συζύγους που θέλουν να βιώσουν τη σχέση τους ως ένα διαρκές μοίρασμα να διατηρούν ξεχωριστά πορτοφόλια. Δεν γίνεται δύο άνθρωποι που μοιράζονται τα σώματά τους, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους, το μέλλον τους και τα όνειρά τους να διατηρούν ατομικούς ή κρυφούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Όταν οι σύζυγοι θεωρούν αυτονόητη στάση τη διατήρηση ατομικών ιδιοκτησιών ή ατομικών λογαριασμών, τότε η συγκεκριμένη στάση τους δεν αφορά τα χρήματα αλλά την ίδια τη σχέση τους. Αυτό συνεπάγεται ότι οι περισσότεροι σύζυγοι που δεν διατηρούν κοινό ταμείο μέσα στη σχέση τους δεν διαφωνούν απλά στην οικονομική διαχείριση αλλά έχουν δυσκολία και στη μεταξύ του ψυχική επαφή.

«Διαχωρίστε το σπίτι από την εργασία και διδάξτε τα παιδιά με το παράδειγμά σας!»

Πώς θα μπορέσει το αντρόγυνο να ζήσει στην ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής;


Όσον αφορά σε αυτό θα πρέπει να λαμβάνει το ζευγάρι κάποια απλά αλλά αποτελεσματικά μέτρα ώστε να πετυχαίνουμε καλύτερα στην εργασία και να διαφυλάσσουμε ποιοτικό χρόνο που είναι τόσο απαραίτητος για μια υγιή συζυγική και οικογενειακή ζωή.

Υπάρχουν πολλά που μπορεί κάποιος να κάνει ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της δικής του περίπτωσης. Αφού πρώτα έχει πάρει την απόφαση, ότι πρέπει να υπάρχει σαφής διαχωρισμός μεταξύ της εργασίας και του σπιτιού, θα προσπαθεί να μη μιλά για επαγγελματικά θέματα αλλά για οικογενειακά ζητήματα. Η τήρηση αυτής της συνήθειας θα έχει σημαντικές θετικές προεκτάσεις.

Δεν είναι επίσης άσχημη ιδέα, να κλείνουν τα τηλέφωνα όταν αφιερώνεται χρόνος για την οικογένεια, τον ή τη σύζυγο και τα παιδιά.

Παράλληλα δεν πρέπει να χρησιμοποιείται από τον εργαζόμενο, η δικαιολογία των επαγγελματικών υποχρεώσεων για να μη λαμβάνει μέρος στις δουλειές και υποχρεώσεις του σπιτιού.

Μια σημαντική παρατήρηση είναι ότι ο εργαζόμενος είναι απαραίτητο να τηρεί το κανονικό του ωράριο και να μην παραμένει περισσότερες ώρες εκτός της οικογενειακής εστίας για λόγους εργασίας. Επίσης πρέπει να ξέρει ότι διακοπές και αργίες είναι απαραίτητες όχι μόνο για τη δική του καλή υγεία αλλά και την ισορροπία και καλή λειτουργικότητα της οικογένειάς του.

Οι σύζυγοι γίνονται γονείς. Το βέβαιο είναι ότι αγαπούν τα παιδιά τους. Πώς θα τους εξηγήσουν για τις αληθινές απώλειες και τα πραγματικά κέρδη αυτής της ζωής;

Ως γονείς διδάσκουμε στα παιδιά μας καθημερινά αξίες και ηθική με άμεσους κι έμμεσους τρόπους. Οι γονείς καθορίζουν ποιες είναι οι κατηγορίες συμπεριφοράς που ορίζονται ως καλές, και επομένως θα επιβραβευθούν και θα ενθαρρυνθούν. Και τέλος, ποιες θεωρούνται κακές, και κατά συνέπεια θα αποθαρρυνθούν και θα κατασταλούν.

Διδάξτε τα μέσα από παραδείγματα.

Αν λέτε στο παιδί σας πως η ειλικρίνεια είναι σημαντική, να είστε κι εσείς ειλικρινείς.

Εξηγήστε τους λόγους για τις αποφάσεις σας που στηρίζονται στην ηθική.

Διδάσκετε στο παιδί σας πώς να νοιάζεται για τον συνάνθρωπο.

Δώστε στα παιδιά ευκαιρίες να εφαρμόσουν τις οικογενειακές αξίες στην πράξη.

Διδάξτε στα παιδιά αξίες μέσα από άμεσα, στοχευμένες πρακτικές που συμμετέχετε. Συνδέστε τα παιδιά σας με την Ορθόδοξη Εκκλησία και τα σωστικά της Μυστήρια.

* * *

Ευχαριστούμε τον πατέρα Δημήτριο και να ευχόμαστε πάντα για τους έγγαμους, έστω και μέσα από τη δυσαρμονία των αντιθέσεων να μην περιμένουμε άλλη διέξοδο από τη χάρη του Θεού.

_________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 31.03.2021

ΠΗΓΗ.ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Η καταπληκτική εικόνα ενός αγέννητου μωρού 18 εβδομάδων αναδεικνύεται στη «Φωτογραφία του Αιώνα»…

Η εικόνα ενός αγέννητου μωρού 18 εβδομάδων κύησης, μέσα  από την εκπληκτική φωτογράφηση του περιοδικού Life του 1965, χαιρετίστηκε ως
«Η φωτογραφία του Αιώνα», από την Βρετανική εφημερίδα «The Guardian».

Η τιμώμενη φωτογραφία τραβήχτηκε από τον Σουηδό φωτορεπόρτερ Lennart Nilsson και δημοσιεύθηκε στο τεύχος Απριλίου του 1965 του περιοδικού Life,  με τίτλο: «Το Δράμα της ζωής πριν από τη γέννηση».
Αυτό το τεύχος έγινε το «ταχύτερα εξαντλημένο τεύχος» του περιοδικού στην ιστορία της έκδοσής του, σύμφωνα με την είδηση.
fwtografia toy aiwna 02
«Με πλήρες χρώμα και με κρυστάλλινη λεπτομέρεια, η φωτογραφία παρουσίασε ένα έμβρυο στον αμνιακό σάκο του, με τον ομφάλιο λώρο του να κάμπτεται κοντά στον πλακούντα. Το αγέννητο παιδί επιπλέει σ’ ένα φαινομενικά αστρικό σκηνικό, φαίνεται ευάλωτο, αλλά γαλήνιο. Τα μάτια του είναι κλειστά και οι μικροσκοπικές, τέλεια διαμορφωμένες γροθιές του είναι κολλημένες στο στήθος του», συνεχίζει το άρθρο.
Η φωτογραφία αυτή είναι μία από τις πολλές που δείχνουν αγέννητα μωρά στη διάσημη σειρά του περιοδικού. Τα περισσότερα από τα μωρά που φωτογράφησε ο Νίλσον τελικά δεν κατάφεραν να επιζήσουν. Όμως οι φωτογραφίες του κατάφεραν να συλλάβουν και να αποδώσουν την ανθρώπινη φύση των αγέννητων μωρών, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν οι υπέρηχοι, με καταπληκτική λεπτομέρεια, τόσο στην  ασπρόμαυρη όσο και στην έγχρωμη έκδοσή τους.
Μια άλλη φωτογραφία ενός αγέννητου μωρού 20 εβδομάδων, δείχνει τις ζωντανές λεπτομέρειες του προσώπου του μωρού, τις μικροσκοπικές φλέβες στα βλέφαρά  του και τις ανασηκωμένες τρίχες που φύονται στο μέτωπο.
Σε μια φωτογραφία ενός αγέννητου μωρού 13 εβδομάδων, φαίνεται ο αμνιακός σάκος και ο πλακούντας να περιβάλλουν ένα μικροσκοπικό μωρό, με ήδη διακριτά δάκτυλα στα χέρια και τα ποδαράκια του, με μάτια, με αυτιά και πλευρές.
Ο διάσημος φωτογράφος πέθανε το 2017 σε ηλικία  94 ετών.
Πρόσφατα, η Έκθεση Φωτογραφίας του Παρισιού άρχισε να προβάλλει ξανά τις διάσημες φωτογραφίες του Nilsson και, σύμφωνα με την είδηση,  μπορεί να ακολουθήσουν και άλλες πόλεις στην Ευρώπη.
«Οι εικόνες προκάλεσαν αίσθηση στο Παρίσι και είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί: η ήσυχη ομορφιά τους δημιουργεί μια ισχυρή συναισθηματική έλξη», ανέφερε στο άρθρο της η «The Guardian».
Ο Νίλσον, μάλλον, δεν ήθελε οι φωτογραφίες του να χρησιμοποιηθούν στη διαμάχη των αμβλώσεων, αλλά αυτό συνέβη τελικά, λόγω της προσπάθειας της  βιομηχανίας αυτής, να αρνηθεί την ανθρώπινη φύση των αγέννητων μωρών.
Πραγματικά, οι φωτογραφίες του άφησαν μια τεράστια κληρονομιά, επειδή αποδεικνύουν την ισχυρή αλήθεια: τα αγέννητα μωρά είναι μοναδικά, ζωντανά, πολύτιμα ανθρώπινα όντα και το κίνημα υπέρ της ζωής τους, βρίσκεται με το μέρος της έντιμης επιστήμης και της Αλήθειας.
 
Πηγές:
(εμείς από  https://www.afistemenaziso.gr/)

«Kοινωνικό φύλο».Πλεκτάνη επιστημόνων και πολιτικών.

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΥΛΟ»: Πλεκτάνη επιστημόνων και πολιτικών

Αποτέλεσμα εικόνας για tu seras une femme mon fils

του Καθηγητού Christopher Dummitt* για το Quillette**
Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος Πηγή: lepoint.fr
[Ένας Καναδός ειδικός στις «μελέτες του κοινωνικού φύλου» ομολογεί δημόσια και ενυπογράφως ότι παραποιούσε – γενικεύοντας μεμονωμένα τοπικά περιστατικά – τα αποτελέσματα των ερευνών του για να δικαιώσει το ιδεολόγημά του.

Ωστόσο το «κοινωνικό φύλο», με τη συνέργεια των ΜΜΕ και προπαντός των πολιτικών, διαβρώνει ήδη συνειδήσεις σε βάρος των συμπερασμάτων της επιστήμης της βιολογίας. Αυτό είχε γίνει ξανά στο παρελθόν, με τον φυλετικό δαρβινισμό των Ναζιστών – με τις γνωστές οδυνηρές συνέπειες – και με τη θεωρία του, εκλεκτού του Στάλιν, Τροφίμ Λυσένκο που έστειλε στη φυλακή 3.000 επιστήμονες και κράτησε δεκαετίες πίσω τη σοβιετική βιολογία.
Γιατί άραγε αυτή η επίσπευση στην υιοθέτηση μιας θεωρίας που διαλύει την κοινωνία και καταστρέφει ψυχές και σώματα σε παγκόσμια κλίμακα ; Επιστήμονες και πολιτικοί θιασώτες του Διαφωτισμού είχαν δυο προτεραιότητες: Να γκρεμίσουν το Θεό (άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς) και να χτυπήσουν την οικογένεια δημιουργώντας νέου τύπου κομσομόλους…Ε.Δ.Ν]

Η εξομολόγηση του Christopher Dummitt τινάζει στο αέρα το ιδεολόγημα του κοινωνικά διαμορφούμενου φύλου, που εισβάλλει στα σχολεία με τη μορφή της σεξουαλικής αγωγής: «…επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο… Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας»!!!
Αν μου είχαν πει πριν από είκοσι χρόνια ότι η νίκη της πλευράς μου θα ήταν τόσο αποφασιστική στην ιδεολογική μάχη για το βιολογικό και το κοινωνικό φύλο, θα είχα πηδήσει από χαρά. Εκείνη την εποχή, πέρασα πολλές βραδιές συζητώντας για το φύλο και την ταυτότητα με άλλους φοιτητές – και μάλιστα με οποιονδήποτε είχε την ατυχία να βρίσκεται στην παρέα μου. Δεν σταματούσα να επαναλαμβάνω: «Το φύλο δεν υπάρχει’’. Το ήξερα, τελεία και παύλα. Γιατί ήμουν ιστορικός του κοινωνικού φύλου.
Στα [πανεπιστημιακά] τμήματα ιστορίας της Βόρειας Αμερικής κατά τη δεκαετία του 1990, ήταν άλλωστε η τελευταία λέξη. Η ιστορία του κοινωνικού φύλου – και, γενικότερα, των μελετών για το κοινωνικό φύλο στον υπόλοιπο ακαδημαϊκό κόσμο – ήταν ένα σύνολο κλάδων στη βάση της ταυτότητας που βρισκόταν τότε σε πλήρη εξέλιξη στις πανεπιστημιουπόλεις των φιλελεύθερων τεχνών. Σύμφωνα με τις έρευνες στους χώρους εξειδίκευσης το 2007 και το 2015 για την Ένωση Αμερικανών Ιστορικών, οι πολυπληθέστεροι βρίσκονταν στην ιστορία των γυναικών και του κοινωνικού φύλου, ακολουθούμενοι από την κοινωνική, την πολιτιστική και τη φυλετική και σεξουαλική ιστορία. Τόσοι πολλοί τομείς να μοιράζονται μαζί μου το ίδιο όραμα για τον κόσμο: ότι στην πράξη όλες σχεδόν οι ταυτότητες δεν είναι παρά κοινωνική δομή και ότι η ταυτότητα είναι μόνο ζήτημα εξουσίας.
Εκείνη την εποχή, πολλοί άνθρωποι δεν συμμερίζονταν τη γνώμη μου. Όλοι – σχεδόν όλοι πρακτικά – όσοι δεν είχαν εκτεθεί σε αυτές τις θεωρίες στο πανεπιστήμιο, δυσκολεύονταν να πιστέψουν ότι το φύλο γενικά ήταν μια κοινωνική δομή, τόσο πολύ ήταν ενάντια στην κοινή λογική. Αλλά σήμερα, η μεγάλη μου ιδέα είναι παντού. Στις συζητήσεις για τα δικαιώματα των τρανσέξουαλ και στην πολιτική που πρέπει να υιοθετηθεί σχετικά με τους τρανς αθλητές στα αθλήματα. Στους νόμους που απειλούν με κυρώσεις οποιονδήποτε θα άφηνε να εννοηθεί ότι το φύλο θα μπορούσε να είναι βιολογική πραγματικότητα. Για πολλούς ακτιβιστές, μια παρόμοια δήλωση ισοδυναμεί με κήρυγμα μίσους. Αν υπερασπιστείτε σήμερα τη θέση των περισσότερων αντιπάλων μου εκείνη την εποχή – ότι το κοινωνικό φύλο βασίζεται τουλάχιστον εν μέρει στο βιολογικό φύλο και ότι υπάρχουν βασικά μόνο δύο φύλα (άνδρες και γυναίκες), όπως οι βιολόγοι γνωρίζουν από την αυγή της επιστήμης τους – οι υπερπροοδευτικοί θα σας κατηγορήσουν ότι αρνείστε την ταυτότητα των ανθρώπων τρανς και άρα θέλετε να προκαλέσετε οντολογική βλάβη σε άλλο ανθρώπινο πλάσμα. Από αυτή την άποψη, η πολιτισμική μετατόπιση είναι συγκλονιστική στο εύρος και την ταχύτητά της.
Αποτέλεσμα εικόνας για tu seras une femme mon fils
Θα βρεθεί μάνα να πει στο παιδί της «Θα γίνεις γυναίκα, αγόρι μου»; Το ιδεολόγημα της Σιμόν ντε Μπωβουάρ «δεν γεννιόμαστε γυναίκες, γινόμαστε» έγινε κατευθυντήρια κατεύθυνση της εκπαίδευσης στην Ευρώπη, παραμερίζοντας τα άβολα στη Νέα Τάξη συμπεράσματα της βιολογίας. Kaι οι έμποροι των ψυχών και των σωμάτων πλημμύρισαν με σχετικές εκδόσεις την αγορά…
Mea culpa
Σήμερα, θα ήθελα να ομολογήσω το mea culpa. Αλλά δεν θα αρκεστώ να εκφράσω τη λύπη μου για τον ρόλο που έπαιξα σε αυτό το κίνημα. Θέλω να απαριθμήσω τους λόγους που με έκαναν να ακολουθήσω λάθος πορεία τότε, και εκείνους που εξηγούν τα σφάλματα των σύγχρονων κοινωνικο-δομιστών ριζοσπαστών. Έχω προβάλει τα ίδια επιχειρήματα με αυτούς και ότι ξέρω ότι κάνουν λάθος.
Έχω την κάρτα μου της κοινωνικο-δομιστικής λέσχης. Ολοκλήρωσα το Διδακτορικό μου Δίπλωμα στην Ιστορία των Φύλων και δημοσίευσα το πρώτο μου βιβλίο για το ζήτημα το 2007, The Manly Modern: Masculinity in the Post-War Canada [Ανδροπρεπής Νεωτερικότητα: Η αρρενωπότητα στον μεταπολεμικό Καναδά]. Αλλά μην ξεγελαστείτε από τον τίτλο, στην πραγματικότητα είναι μόνο πέντε μελέτες περιπτώσεων στα μέσα του 20ού αιώνα, όλες με επίκεντρο το Βανκούβερ, όπου οι «αρσενικές» πτυχές της κοινωνίας αποτέλεσαν το επίκεντρο μιας δημόσιας συζήτησης. Ως παραδείγματά μου, μελέτησα σε βάθος την κουλτούρα των αυτοκινητιστών, το ποινικό σύστημα, μια ορειβατική λέσχη, ένα τρομερό εργατικό δυστύχημα (την κατάρρευση μιας γέφυρας) και μια βασιλική επιτροπή για απόστρατους. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, αλλά ντρέπομαι για το έργο μου, ειδικά σε σχέση με τις δύο τελευταίεςα περιπτώσεις.
Δημοσίευσα επίσης ένα άρθρο από τη διατριβή του μεταπτυχιακού μου, του οποίου η επιρροή ήταν σίγουρα ευρύτερη από το ακαδημαϊκό μου έργο. Πρόκειται για ένα διασκεδαστικό άρθρο σχετικά με τους δεσμούς των ανδρών με το μπάρμπεκιου στον Καναδά κατά τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1998, αλλά έκτοτε έχει περιληφθεί αρκετές φορές σε προπτυχιακά εγχειρίδια. Πολλοί φοιτητές στο μάθημα της καναδικής ιστορίας αναγκάστηκαν να το διαβάσουν για να μάθουν περισσότερα για την ιστορία του κοινωνικού φύλου και την κοινωνική οικοδόμησή του.
Η «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης»
Μικρό πρόβλημα: έκανα λάθος. Ή, για να είμαι λίγο πιο συγκεκριμένος: είχα εν μέρει δίκαιο. Και για τα υπόλοιπα, επινόησα τα πάντα από το Α ως το Ω. Δεν ήμουν ο μόνος. Αυτό έκανε (και κάνει ακόμα) ο καθένας. Έτσι λειτουργεί ο χώρος των μελετών για το κοινωνικό φύλο. Δεν προσπαθώ να αποκαταστήσω τον εαυτό μου. Θα έπρεπε να είχα περισσότερη διορατικότητα. Αλλά, εκ των υστέρων, νομίζω ότι αυτό συνέβαινε: δεν είχα ξεγελάσει τον εαυτό μου. Γι ‘αυτό υπερασπίστηκα τη θέση μου με τόση θέρμη, θυμό και βεβαιόητα. Αυτό μου επέτρεπε να κρύβω ό,τι σε πολύ βασικό επίπεδο δεν κατάφερα να αποδείξω πολλά από αυτά που στόχευα. Γιο-γιο δεν υπάρχει στη σκέψη.
Η μεθοδολογία μου εκτυλισσόταν σε τρία στάδια. Πρωτίστως, υπογράμμιζα ότι ως ιστορικός ήξερα πως υπήρξε μεγάλη πολιτισμική και ιστορική μεταβλητότητα. Ότι το κοινωνικό φύλο δεν καθοριζόταν πάντα και παντού με τον ίδιο τρόπο. Όπως έγραψα στο The Manly Modern, το κοινωνικό φύλο είναι «ένα σύνολο ιστορικά μεταβαλλόμενων εννοιών και σχέσεων που νοηματοδούν τις διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών». Και επέμεινα: «Δεν υπάρχει εξωιστορική θεμελίωση της σεξουαλικής διαφοράς που να έχει ρίζες στη βιολογία ή σε οποιοδήποτε άλλο στερεό υπόβαθρο του οποίου η ύπαρξη να προηγείται της πολιτιστικής του σημασίας.»
Είχα τα αγαπημένα μου παραδείγματα, τα οποία ανακύκλωνα στις διαλέξεις ή τις συνομιλίες μου. Ο Λουδοβίκος ο 14ος και αυτό που αποκαλούσα «στάση της ανδροπρεπούς κνήμης», πρότυπο της αρρενωπότητας στη δεκαετία του 1600, αλλά σήμερα φαίνεται μάλλον θηλυπρεπής. Μιλούσα επίσης για το μπλε και το ροζ, με αποσπάσματα που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1920, στα οποία συνιστούσαν στα μικρά αγόρια να φορούν «φλογερό και γήινο» ροζ, ενώ το «αέρινο και αιθέριο» μπλε προτιμιόταν για τα κορίτσια. Το κοινό μου ξεσπούσε σε γέλια και το επιχείρημά μου περνούσε καλύτερα: αυτό που θεωρούσαμε ως την απόλυτη και οριστική αλήθεια του κοινωνικού φύλου είχε στην πραγματικότητα αλλάξει με την πάροδο του χρόνου. Το κοινωνικό φύλο δεν ήταν δυαδικό. Ήταν μεταβλητό και ίσως ακόμα και απείρως μεταβλητό.
Με την εισαγωγή του κοινωνικού φύλου στην εκπαίδευση – ακόμα και στο μάθημα των Μαθηματικών!- η Πολιτεία, ενσαρκώνοντας το αντιχριστιανικό πνεύμα του Διαφωτισμού, αποσπά την αγωγή των παιδιών από τους γονείς και κάνει ομοφυλοφιλική κατήχηση! (Περισσότερα: Ανιχνεύσεις, ΝΕΑ ΤΑΞΗ: μαθήματα ομοφυλοφιλίας στα σχολεία.) Η εισαγωγή της έννοιας του κοινωνικού φύλου στα σχολεία μόνο ερείπια ψυχών και σωμάτων θα δημιουργήσει…
Ζήτημα εξουσίας
Δεύτερον, προωθούσα σε όποιον μου μιλούσε για άνδρα ή γυναίκα ότι αυτές οι έννοιες δεν αφορούν αποκλειστικά το κοινωνικό φύλο. Ότι υπήρχε πάντα, ταυτόχρονα, ζήτημα εξουσίας. Η εξουσία ήταν και παραμένει ένα είδος μαγικής λύσης στο πανεπιστημιακό περιβάλλον, ειδικά για έναν φοιτητή που ανακαλύπτει τον Mισέλ Φουκώ***. Εκείνη την εποχή, συζητούσαμε ατέλειωτα μόνο για την «ικανότητα δράσης» (ποιος την είχε, ποιος δεν την είχε, πότε, πού;). Επομένως, όποιος αρνιόταν ότι το βιολογικό φύλο και το κοινωνικό φύλο ήταν μεταβλητά, εάν υπονοούσε ότι υπήρχε κάτι διαχρονικό ή βιολογικό όσον αφορά στο βιολογικό και κοινωνικό φύλο, τότε, στην πραγματικότητα, προσπαθούσε να δικαιώσει την εξουσία. Και ως εκ τούτου, νομιμοποιούσε την καταπίεση. Βλέπετε το συμπέρασμα;
Και τρίτον, αναζητούσα μια εξήγηση στο ιστορικό πλαίσιο που να δείχνει, σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, γιατί μπορούσαν οι άνθρωποι να μιλούν για κάτι ως άνδρα ή γυναίκα στο παρελθόν. Η ιστορία είναι τεράστια. Υπάρχει πάντα κάτι για να βρείτε. Οι εργασίες μου αφορούσαν την μεταπολεμική εποχή, το να πω ότι οι άνθρωποι φοβούνταν την επιστροφή στην κανονικότητα μετά την παύση των εχθροπραξιών δεν ήταν καθόλου παράλογο. Υπήρξαν γυναίκες στο στρατό και σε «ανδρικές» δουλειές. Η έμφαση στις διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων έκρυβε στην πραγματικότητα τη βούληση να ξαναγυρίσουμε τις γυναίκες στο σπίτι. Όλα ήταν αποκλειστικά ζήτημα ελέγχου και καταπίεσης.
Όσο περιοριζόμουν στα αρχεία και ανασύστηνα πώς μιλούσαν οι άνθρωποι στο παρελθόν, πατούσα σε σταθερό έδαφος. Σύμφωνα με τη φρασεολογία των ιστορικών, αφορά στο «πώς» της ιστορίας. Οι ιστορικοί ευνοούσαν ορισμένα ζητήματα έναντι των άλλων. Ο καθένας υποτίθεται ότι έχει το ποιος, τι, πότε και πού. Αυτές είναι οι λεπτομέρειες του παρελθόντος. Αλλά αυτό το είδος ακρίβειας, όπως έγραψε ο μεγάλος ιστορικός Ε. Η. Carr, είναι καθήκον, όχι αρετή. Δεν υπάρχει λόγος να καυχιόμαστε.
Υπάρχουν δύο άλλα ζητήματα και αυτά είναι που έχουν μεγαλύτερη σημασία. Το πρώτο είναι το πώς. Πώς συνέβη αυτό; Πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι του παρελθόντος; Η απάντηση σε αυτές τις ερωτήσεις απαιτεί ανασύσταση των σχημάτων σκέψης. Και αυτό γενικά ποτέ δεν επιτυγχάνεται τέλεια, πόσο μάλλον με ανθρώπους που έζησαν σε άλλη εποχή.
Κοινωνική δομή
Ετσι κι αλλιώς το μεγαλύτερο ζήτημα – το πιο σημαντικό – είναι το τελευταίο: Γιατί; Στην περίπτωσή μου: Γιατί οι μεταπολεμικοί Καναδοί μιλούσαν για άντρες και γυναίκες όπως μιλούσαν; Τις απαντήσεις μου, δεν τις βρήκα στην κύρια έρευνα μου. Προήλθαν από τις ιδεολογικές μου πεποιθήσεις, παρόλο που, εκείνη την εποχή, δεν θα τις χαρακτήριζα έτσι. Μόνο που ήταν αυτό: ένα σύνολο πεποιθήσεων προκατειλημμένων και ενσωματωμένων a priori στο ακαδημαϊκό ημίφως των μελετών για το κοινωνικό φύλο.
Αυτό ήταν το επιχείρημά μου: εάν οι άνθρωποι μιλούσαν για άντρες όπως το περιέγραφα, αυτό συνέβαινε επειδή το φύλο είναι μια κοινωνική δομή της οποίας το περίγραμμα μπορεί να αποδοθεί μόνο στην εξουσία και την καταπίεση. Οι Καναδοί κατέφευγαν σε μια δυαδική σκέψη [άνδρας-γυναίκα] επειδή έτσι έδιναν εξουσία στους άνδρες και την αφαιρούσαν από τις γυναίκες, επειδή έτσι δομούνταν η αρρενωπότητα ως ανώτερη από τη θηλυκότητα.
Φυσικά, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την ίδια βάση τεκμηρίωσης και να καταλήξουμε σε άλλες εξηγήσεις που είναι επίσης απολύτως εύλογες. Μήπως οι μεταπολεμικοί Καναδοί έβλεπαν τους άνδρες ως άτομα αναλαμβάνοντα κινδύνους λόγω κοινωνικής δομής; Ναι, είναι εύλογο. Όπως επίσης είναι εξίσου εύλογο να νομίζουμε ότι σκέφτονταν έτσι… επειδή οι άνδρες, κατά μέσο όρο, αναλαμβάνουν περισσότερους κινδύνους από τις γυναίκες. Οι έρευνές μου δεν απέδειξαν τίποτα, προς τη μια ή προς την άλλη κατεύθυνση. Ξεκινούσα από την αρχή ότι το φύλο ήταν κοινωνική δομή και ανέπτυσα όλη μου την «επιχειρηματολογία» σε αυτή τη βάση.

Ο Ντέιβιντ και ο Τζών είναι θύματα – τα μόνα; – της Θεωρίας του κοινωνικού φύλου, εξαιτίας των πειραμάτων αλλαγής φύλου που πραγματοποίησε – ως άλλος δρ. Μένγκελε στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης – ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Τζον Μόνι, στην προσπάθειά του να αποδείξει ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή. Αυτοκτόνησαν πριν κλείσουν τα είκοσι, χωρίς να ασκηθεί οποιαδήποτε δίωξη σε βάρος του κ. καθηγητή! (Περισσότερες πληροφορίες: http://www.antibaro.gr/article/15905)
Ποτέ δεν ήρθα αντιμέτωπος – τουλάχιστον σοβαρά – με διαφορετική άποψη από αυτή. Και κανείς, ουδέποτε κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών ή της διαδικασίας δημοσίευσης των ερευνητικών μου άρθρων, δεν μου ζήτησε να είμαι περισσότερο ανοιχτόμυαλος. Στην πραγματικότητα, οι μόνες επικρίσεις που δέχτηκα ήταν να ενισχύσω περαιτέρω το παράδειγμα ή να αγωνιστώ για άλλες ταυτότητες ή εναντίον άλλων μορφών καταπίεσης. Μπορούσαν να με ρωτήσουν γιατί δεν μίλησα περισσότερο ταξικά. Ή γιατί επικεντρωνόμουν στους άνδρες και άφηνα τις γυναίκες στην άκρη. Ακόμα κι αν καταπιάστηκα με την αποικοδόμηση της αρρενωπότητας και να δείξω ότι ήταν μόνο κοινωνική δομή, έπρεπε εντούτοις να δείξω ενδιαφέρον και για τις γυναίκες. Και τι γίνεται με τη σεξουαλικότητα; Δεν θα μπορούσα να βρω περισσότερες αναφορές σε μη ετεροφυλόφιλους άντρες; Γιατί να μην ενδιαφερθώ για το πώς δομείται η αρρενωπότητα παράλληλα με τη σεξουαλικότητα; Οσο οι ερωτήσεις αφορούσαν μόνο το παράδειγμα στο οποίο είχα ήδη περιοριστεί, καλό ήταν να απαντηθούν όλες.
Οι προσδοκίες των φύλων
Υπάρχουν όμως και άλλες. Οι προσδοκίες των φύλων είναι πραγματικά τόσο διαφορετικές και ποικίλες σε χρόνο και χώρο; Αδύνατο να απαντήσουμε με τα ελάχιστα περιστατικά που μου άρεσε να παραθέσω. Το ζήτημα αυτό πρέπει να μελετηθεί συστηματικά και συγκριτικά. Κατά τη δική μου ανάγνωση, πρέπει να παραδεχτώ ότι αυτό που έβλεπα ήταν περισσότερο μια μικρή μεταβλητότητα με προφανή κεντρική συνοχή. Αρκετά σταθερή στην ιστορία και τους πολιτισμούς φαίνεται να είναι η έννοια ότι οι άντρες θεωρούνται ως οι κύριοι προμηθευτές αγαθών, οι επωμιζόμενοι κινδύνους και οι υπεύθυνοι για την προστασία και τον πόλεμο. Ναι, υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με την ηλικία και ορισμένες πολιτιστικές και ιστορικές ιδιαιτερότητες. Αλλά χωρίς την αρχή ότι αυτές οι μικρές διαφορές έχουν μεγάλη σημασία, τα διαθέσιμα δεδομένα δεν σας επιτρέπουν να φτάσετε σε αυτό το συμπέρασμα.
Και το ζήτημα της εξουσίας λοιπόν, είναι πραγματικά πανταχού παρόν; Ίσως. Και ίσως όχι. Για να αποδείξω ότι αυτό συνέβαινε, το μόνο που έκανα ήταν να παραθέσω άλλους ερευνητές που ήταν πεπεισμένοι για αυτό. Και ακόμα καλύτερα αν ήταν φιλόσοφοι με γαλλικό όνομα. Στηρίχτηκα επίσης πολύ στις εργασίες μιας Αυστραλέζας κοινωνιολόγου, της R. W. Connell. Σύμφωνα με αυτήν, η αρρενωπότητα είναι πρωτίστως ζήτημα εξουσίας – και καθιστά δυνατή την επιβεβαίωση της κυριαρχίας των ανδρών επί των γυναικών. Μόνο που οι εργασίες της δεν το αποδεικνύουν. Το μόνο που κάνει, όπως το έκανα και γω, είναι η γενίκευση μικρών περιπτωσιολογικώνς μελετών. Παρέθεσα λοιπόν την Connell. Και άλλοι παρέθεσαν εμένα. Να πώς «αποδεικνύουμε» ότι το φύλο είναι κοινωνική δομή και ζήτημα εξουσίας. Πώς μπορούμε να αποδείξουμε το ο,τιδήποτε και το αντίθετό του.

Πόσο άραγε να επηρέασε η κνήμη του Λουδοβίκου του 14ου την καθιέρωση του κοινωνικού φύλου;
Ο ελαττωματικός συλλογισμός μου και άλλες επιστημονικές εργασίες που εκμεταλλεύονται την ίδια ελαττωματική σκέψη επαναλαμβάνονται σήμερα από ακτιβιστές και κυβερνήσεις για να επιβάλουν έναν νέο κώδικα ηθικής συμπεριφοράς. Μικρό το κακό όταν πίναμε με άλλους φοιτητές και όλοι μαχόμασταν για το πρωτείο του εγώ μας. Αλλά τα διακυβεύματα σήμερα είναι διαφορετικά. Θα ήθελα να μπορώ να πω ότι αυτός ο τομέας σπουδών έχει βελτιωθεί – ότι οι κανόνες απόδειξης και επικύρωσης από τους ομοίους είναι πιο απαιτητικοί. Μόνο που, στην πραγματικότητα, η σημερινή σχεδόν πλήρης αποδοχή του κοινωνικο-δομισμού σε ορισμένους κύκλους είναι περισσότερο αποτέλεσμα της δημογραφικής αλλαγής στον ακαδημαϊκό κόσμο, με απόψεις τώρα ακόμα πιο ηγεμονικές από ό, τι ήταν κατά τη διάρκεια των ανώτερων σπουδών μου.
Αυτή η ομολογία δεν πρέπει να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα ότι το κοινωνικό φύλο δεν είναι, σε πολλές περιπτώσεις, κοινωνικά δομημένο. Ετσι κι αλλιώς, οι επικριτές των κοινωνικο-δομιστών έχουν δικαίωμα να δυσφορούν όταν οι αποκαλούμενοι ειδικοί τους παρουσιάζουν τα δήθεν στοιχεία. Τα λάθη του δικού μου συλλογισμού δεν καταγγέλθηκαν ποτέ – και στην πραγματικότητα επιβεβαιώθηκαν μόνο από τους ομοίους μου. Οσο δεν διαθέτουμε ένα πολύ αξιόλογο και ιδεολογικά διαφοροποιημένο τομέα σπουδών βιολογικού και κοινωνικοί φύλου – όσο η επικύρωση από τους ομοίους δεν θα είναι, λίγο πολύ, παρά ιδεολογική εξέταση «μεταξύ μας», τότε θα πρέπει όντως να βλέπουμε με υπερβολική επιφύλαξη κάθε «πραγματογνωμοσύνη» για την κοινωνική κατασκευή του βιολογικού και του κοινωνικού φύλου.
* Ο Christopher Dummitt είναι ιστορικός του πολιτισμού και της πολιτικής. Διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Tρεντ του Καναδά.
** Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε στο «Quillette», μια αυστραλιανή ηλεκτρονική εφημερίδα που προωθεί την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών σε πολλά θέματα, ακόμη και τα πιο αμφιλεγόμενα. Το «Quillette» ασχολείται με ποικίλα θέματα, όπως η πολιτική πόλωση, η κρίση του φιλελευθερισμού, ο φεμινισμός ή ο ρατσισμός.
*** Κοινωνικο-δομιστής φιλόσοφος, συγγραφέας του τρίτομου έργου Η Ιστορία της σεξουαλικότητας, το συμπέρασμα της οποίας είναι ότι δεν υπάρχουν ηθικοί κανόνες και το ανώμαλο και νοσηρό εξαρτάται από τις ηθικές ανοχές και τις επιθυμητότες της κάθε εποχής (Αλκης Γούναρης). Είναι όμως γνωστό ότι ο Φουκώ βίωνε την ομοφυλοφιλία του ως τραύμα – εξαιτίας της οποίας αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει και εξαιτίας της οποίας και πέθανε – και μάλλον προσπάθησε να την εξορκίσει.
http://www.anixneuseis.gr/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BF-%CF%80%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CF%8C%CE%BD/