Ψυχολογία και θρησκεία:Η αντιμετώπιση της Μαίρης από τον πνευματικό πατέρα και τον ψυχοθεραπευτή.

Κλινικό παράδειγμα

Αποτέλεσμα εικόνας για ψυχολογια και θρησκεια-Η αντιμετώπιση της Μαίρης  από τον πνευματικό πατέρα και τον ψυχοθεραπευτή.

            του Νικήτα Καυκιού

Η Μαίρη είναι 35 ετών, έχει μια αξιοπρεπή εργασία στο δημόσιο και είναι παντρεμένη με ένα καθηγητή 38 ετών, εδώ και εννέα χρόνια. Δεν έχει αποκτήσει παιδιά από αυτό το γάμο, ούτε και το επιθυμεί. Ο σύζυγος αποφεύγει κάθε επικοινωνία μαζί της. Της απευθύνει το λόγο μόνο για να υπογραμμίσει τις αδυναμίες της, και να της θυμίσει πόσο απογοητευμένος είναι από το γάμο του. Η Μαίρη αισθάνεται ανεπιθύμητη, και η ίδια κατηγορεί τον εαυτό της για όλα. Αισθάνεται ενοχές για ασήμαντα γεγονότα, νοιώθει συνεχώς θλίψη, έχει έμμονες ιδέες  και υποφέρει από αϋπνίες. Έχει διακόψει οποιαδήποτε σχέση με φίλους και συγγενείς.

Συνειδητοποίησε  από τον πρώτο χρόνο, ότι ο γάμος την οδηγούσε σε αδιέξοδο αλλά η προοπτική του διαζυγίου τη γέμιζε με φόβους, ανασφάλεια και ενοχές απέναντι στους γονείς, την κοινωνία και το Θεό.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια διατηρεί εξωσυζυγική σχέση με τον Αντρέα, ο οποίος μετά από τηλεφωνική επικοινωνία πολλών μηνών, κατόρθωσε να την κατακτήσει προσφέροντάς της ενδιαφέρον, ζεστασιά και κατανόηση. Τώρα πια αισθάνεται πολύ δεμένη μαζί του. Αν και προσπάθησε αρκετές φορές να τον απομακρύνει από κοντά της ώστε να επιστρέψει συναισθηματικά στον σύζυγό της, δεν τα κατάφερε. Αισθάνεται ότι μόνο αυτή η σχέση δίνει νόημα στην κατά τα άλλα κενή καθημερινότητα της ζωής της.

Όμως η εξω-συζυγική σχέση, της προκαλεί έντονα αισθήματα ενοχών. Βασανίζεται από έμμονες ιδέες αυτοτιμωρίας. Σκέφτεται συνέχεια ότι πρέπει με κάποιο φανταστικό (αλλά για την ίδια πραγματικό) τρόπο τιμωρήσει τον εαυτό της ή τους γονείς της.

Διαγνωστική προσέγγιση

Θα μπορούσαμε να διαφοροποιήσουμε  τα προβλήματα της Μαίρης σε ψυχολογικό και πνευματικό επίπεδο.

Ψυχολογικό επίπεδο

Ενοχές: Η Μαίρη αισθάνεται υπεύθυνη για οτιδήποτε αρνητικό συμβαίνει γύρω της. Αν για παράδειγμα κάποιος υφιστάμενος στον εργασιακό χώρο δυσαρεστηθεί ή εκφράσει την παραμικρή δυσαρέσκεια η Μαίρη αισθάνεται υπεύθυνη και νοιώθει τρομερές ενοχές.

Έμμονες ιδέες: Άμεση παρενέργεια των ενοχών είναι στην περίπτωση της Μαίρης οι επίμονες σκέψεις αυτοτιμωρίας. Πιστεύει ότι πρέπει να τιμωρήσει τον εαυτό της για το κακό που προκαλεί στους άλλους ή φαντάζεται ότι έχει τιμωρήσει ήδη τον εαυτό της με διάφορους τρόπους. Το μυαλό της είναι κολλημένο σε ανόητες επαναλαμβανόμενες, επώδυνες σκέψεις.

Θλίψη: Οι ενοχές και οι εμμονές συνοδεύονται σχεδόν πάντοτε από αισθήματα θλίψης.

Άγχος-Αϋπνίες: Η Μαίρη δεν μπορεί να σταματήσει τις αρνητικές σκέψεις, γεγονός που της προκαλεί άγχος και υπερδιέγερση και δεν της επιτρέπει να κοιμηθεί.


Πνευματικό επίπεδο

Η Μαίρη είναι ένας άνθρωπος που δοκιμάζεται έντονα.

Πολεμείται από λογισμούς.

Κάνει λανθασμένες επιλογές.

Πέφτει στο αμάρτημα της μοιχείας.

Δεν αξιοποιεί τις ψυχολογικές της δυνατότητες.

Δεν αξιοποιεί τις λυτρωτικές δυνατότητες που προσφέρει η εκκλησία.

Δεν επιτρέπει στη Χάρη του Θεού να τη βοηθήσει.

Παρατηρήσεις

Ο Πνευματικός πατέρας εστιάζει την προσοχή του σε διαφορετικές πτυχές της συμπεριφοράς απ’ ότι ο ψυχοθεραπευτής. Κατανοεί, νοηματοδοτεί, και ερμηνεύει την αφήγηση και τη συμπεριφορά κάνοντας αναγωγή σε διαφορετικά θεωρητικά πλαίσια.

Ο πνευματικός πατέρας αντιλαμβάνεται την παρουσία των συμπτωμάτων της Μαίρης αλλά τα θεωρεί αποτέλεσμα της αμαρτίας ή του πειρασμού. Οι δοκιμασίες θα αντιμετωπισθούν με υπομονή, πνευματική εγρήγορση και τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Ο ψυχοθεραπευτής θεωρεί ως κύρια υποχρέωση του να βοηθήσει τη Μαίρη, με τη μέθοδο της ψυχοθεραπείας, να απαλλαγή ή τουλάχιστον να μειώσει το βάρος των ενοχλητικών συμπτωμάτων. Ανάλογα με τη θεραπευτική προσέγγιση που υιοθετεί, υποθέτει ότι στη ρίζα των προβλημάτων βρίσκονται τραυματικές εμπειρίες της παιδικής ηλικίας, ψυχαναγκαστική δομή προσωπικότητας, δυσλειτουργική επικοινωνία με το σύζυγο, αρνητικές πεποιθήσεις, μειωμένη αυτοεκτίμηση, κ.λ.π.

Ποιμαντική και ψυχοθεραπευτική προσέγγιση

 

Ποιμαντική

Ο πνευματικός πατέρας ακούει με κατανόηση και αγάπη όσα αφηγείται η Μαίρη χωρίς να την κατακρίνει. Προσπαθεί να απαλύνει την οδύνη που επιφέρουν τα ενοχικά αισθήματα, αλλά θεωρεί υγιή τα αισθήματα αυτά διότι σηματοδοτούν και συνοδεύουν την αμαρτία της μοιχείας. Υπογραμμίζει με σεβασμό και κατανόηση την προσωπική ευθύνη της Μαίρης στη μοιχεία παίρνοντας υπ’ όψιν του και το ρόλο του πειρασμού. Την παροτρύνει να εξομολογηθεί και να προετοιμαστεί για τη Θεία Μετάληψη.

Την παρηγορεί, εικονίζοντας με τη γλυκύτητα των λόγων του την άπειρη συγχωρητικότητα και την αγάπη του Θεού αλλά και την παρακινεί να σταματήσει, με τη βοήθεια του Θεού, να αμαρτάνει συναντώντας τον εραστή της.

Με το παράδειγμα της ίδιας του της ζωής δείχνει το δρόμο της μετάνοιας, της ταπείνωσης, και της υπακοής στο θέλημα του Θεού. Ίσως προτείνει προσευχή, εκκλησιασμό, νηστεία ή ανάγνωση ψυχωφελών βιβλίων. Η επικοινωνία τελείται στο φως της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Η γεύση της Αγάπης του Θεού εν Αγίω Πνεύματι λειτουργεί θεραπευτικά. Η Αγάπη λειτουργεί θεραπευτικά.

Ο Πνευματικός αποφεύγει την ενασχόληση με τις αρνητικές σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα και προτρέπει τον βαπτισμό όλων των αρνητικών συμπτωμάτων στο άπλετο Φως της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Εστιάζει στη σωτηρία της ψυχής και με αυτό τον τρόπο βοηθά την αποκατάσταση της σχέσης της Μαίρης με τον Θεό Πατέρα.

 

Ψυχοθεραπεία

Ο ψυχοθεραπευτής ακούει με κατανόηση και αποδέχεται ήρεμα όσα αφηγείται η Μαίρη χωρίς να επιδιώκει να αξιολογήσει ηθικά ή να καθοδηγήσει τις επιλογές της.

Προσπαθεί να την από-ενοχοποιήσει και να διασαφηνίσει το ψυχολογικό νόημα που έχει η εξωσυζυγική σχέση για την ίδια τη Μαίρη.

Είναι πιθανόν να αναζητήσει τις ρίζες των συμπτωμάτων στην παιδική της ηλικία εμπειρίες ή σε μοντέλα διαπροσωπικών σχέσεων  που συνέβαλαν στη δημιουργία νευρωσικών λειτουργιών της προσωπικότητας. Βοηθά τη Μαίρη να συνειδητοποιήσει τους τρόπους με τους οποίους το βιωμένο τραυματικό παρελθόν, προσδιορίζει αρνητικά το παρόν. Ίσως της προτείνει την εκμάθηση τεχνικών αντιμετώπισης των έμμονων ιδεών, χαλάρωσης, διεκδίκησης ή επικοινωνίας. Εστιάζει στη μείωση της οδύνης, στην αυτοβελτίωση και στην αυτοπραγμάτωση.

Γενικότερα, τη βοηθά να αυξήσει την εσωτερική αρμονία, να συμφιλιωθεί με τις αρνητικές πλευρές του εαυτού της ,να μειώσει την ένταση των συμπτωμάτων και να αναπτύξει τις ψυχολογικές της δυνατότητες.

 

Παρατηρήσεις

Αυτό που διαφοροποιεί το φυσιολογικό από το παθολογικό δεν είναι τόσο η παρουσία των συμπτωμάτων, όσο ο βαθμός έντασής τους. Τα συμπτώματα που βασανίζουν τη Μαίρη είναι δυσανάλογα σε σχέση με τα ερεθίσματα που τα προκαλούν. Αυτή η δυσαναλογία ερεθίσματος-αντίδρασης οδήγησε τη Μαίρη στην αναζήτηση βοήθειας από κάποιον ειδικό.

Ο ψυχοθεραπευτής θέλει κυρίως να μειώσει την υπερβολική ένταση των συμπτωμάτων και χρησιμοποιεί γι’ αυτό μια ποικιλία στρατηγικών. Δεν τον απασχολεί όμως η διάσταση της αμαρτίας. Βοηθά τη Μαίρη να ξεκαθαρίσει τα συναισθήματά της και να συνειδητοποιήσει τις ψυχολογικές διεργασίες που συντελούνται μέσα της. Αν η Μαίρη θέλει να συνεχίσει τη σχέση της με τον Ανδρέα, μπορεί να το κάνει. Ο ψυχοθεραπευτής δεν αξιολογεί ηθικά την εξωσυζυγική σχέση.

Όμως η ηθική ουδετερότητα έχει αναπόφευκτη ηθική χροιά. Η ηθική ουδετερότητα έχει ηθικό νόημα. Ίσως δίνει το μήνυμα στη Μαίρη ότι επιτρέπεται να συνεχίσει τη σχέση της.

Ο θεραπευτής έχει το κύρος που του προσδίδει ο ρόλος του, ως ιατρός των ψυχών. Όταν αντιμετωπίζει με επιστημονικό τρόπο την περίπτωση της Μαίρης, και συνεπώς έξω-ηθικό, συμβάλλει στον θρυμματισμό του ηθικού κώδικα αξιών με τον οποίο είναι συνυφασμένη η προσωπικότητα της Μαίρης.

Για τον ψυχοθεραπευτή το πρόβλημα είναι οι ενοχές. Η δουλειά του είναι να μειώσει τις ενοχές.

Για τον Πνευματικό πατέρα το πρόβλημα είναι η αμαρτία. Και δεν θα μπορούσε να παραβλέψει το πνευματικό νόημα των ενοχών. Οι ενοχές λειτουργούν ως κίνητρο αλλαγής του νου ( μετά-νοιας). Για τον πνευματικό η μείωση της οδύνης δεν είναι πανάκεια. Διότι θα μπορούσε να λειτουργήσει αρνητικά σε πνευματικό επίπεδο, επιφέροντας άμβλυνση της ηθικής συνείδησης.

 

 

Συμπερασματικοί προβληματισμοί

Κατανοούμε σ’ αυτή τη περίπτωση ότι η Μαίρη θα έχει μια διαμετρικά αντίθετη αντιμετώπιση του προβλήματος της αν απευθυνθεί για βοήθεια σε ένα Πνευματικό από ότι σ’ ένα ψυχοθεραπευτή. Και αυτή η διαφορά θα οξύνεται ανάλογα με τη στενότητα των αντιλήψεων και την εμμονή με την οποία υποστηρίζουν τις θέσεις τους ο Πνευματικός ή ο ψυχοθεραπευτής. Όσο πιο προσκολλημένοι είναι στις θεωρητικές και εμπειρικές τους προϋποθέσεις τόσο περισσότερο θα κατευθύνουν τη Μαίρη προς τη δική τους θεραπευτική διαδρομή. Όσο περισσότερο πιστεύουν ότι μόνο η δική τους προοπτική είναι αληθινή ή συμφέρουσα τόσο περισσότερο με τρόπο άμεσο ή έμμεσο, εκούσιο ή ακούσιο, συνειδητό ή υποσυνείδητο θα κατευθύνουν τη Μαίρη.

Στην ψυχοθεραπευτική σχέση είναι αδύνατον να μην κατευθύνεις τον άλλο. Ακόμη και η σιωπηλή ακρόαση της αφήγησης είναι προσδιοριστική και έμφορτη νοήματος.

Στην ποιμαντική σχέση ο πνευματικός συνειδητά κατευθύνει προς τον Θεό.

Η Μαίρη δικαιούται να γνωρίζει όσο το δυνατόν περισσότερο τις κοσμοθεωρητικές και ηθικές προϋποθέσεις των ανθρώπων που εμπιστεύεται να την βοηθήσουν.

Ο πνευματικός πατέρας και ο ψυχοθεραπευτής δεσμεύονται να τοποθετήσουν την υπαρξιακή ιδιαιτερότητα της Μαίρης πάνω από τις ερμηνευτικές τους δυνατότητες και τις θεραπευτικές ή ποιμαντικές τους δεξιότητες.

Μια δοκιμασμένη θεραπευτική τακτική μπορεί να είναι ακατάλληλη για την ψυχοδυναμική και συμπτωματολογική ιδιαιτερότητα της Μαίρης.

Μια πνευματική αλήθεια μπορεί να συντρίψει την ευαίσθητη και ευάλωτη ιδιοσυγκρασία της.

 

 

Συσχέτιση εννοιών της θεολογίας και της ψυχολογίας.

Ψυχολογία και Θεολογία

http://www.psyche.gr/prooptikes1.htm

 

του Νικήτα Καυκιού

12/03/2005


– Η διάσταση και η αλληλοαμφισβήτηση στις σχέσεις Θεολόγων και ψυχολόγων οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη σημασιολογική ρευστότητα της θεολογικής και ψυχολογικής ορολογίας.
Έννοιες όπως αγάπη, ενοχή, συνείδηση, φόβος, άγχος, ταπείνωση, εγκράτεια, ηθική, πίστη, γνώση, ψυχή, θεραπεία, αυτοπεποίθηση, ελευθερία δεν έχουν διαχρονική και διαπολιτισμική, σημασιολογική σταθερότητα αλλά εξαρτώνται από το ευρύτερο νοηματικό πλαίσιο στο οποίο συναντώνται. Σημ. 1

 – Η θέαση είναι ερμηνεία. Βλέπουμε την πραγματικότητα μέσα από υποκειμενικό πρίσμα και όχι μέσα σε καθρέπτη. Η κατανόηση εξαρτάται από υποκειμενικούς, πολιτισμικούς, συναισθηματικούς και ιδεολογικούς παράγοντες. Η αντίληψη είναι διαθλαστική και όχι ανακλαστική. Τα ίδια σημαίνοντα όταν τοποθετούνται σε διαφορετικά κοσμοθεωρητικά και νοηματικά πλαίσια μπορεί να αντιστοιχούν σε διαφορετικά σημαινόμενα.
Για παράδειγμα όλα όσα λέγονται και τελούνται στις ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας νοηματοδοτούνται διαφορετικά από έναν άνθρωπο που ερμηνεύει την πραγματικότητα με εκκοσμικευμένα – ορθολογιστικά κριτήρια από ότι από έναν ορθόδοξο πιστό ο οποίος προσλαμβάνει τα πάντα μέσα από την προσωπική του σχέση με τον Θεό και την Εκκλησία. Στα κοσμικά μάτια  ισοπεδώνεται το πνευματικό – μυστηριακό βάθος των εκκλησιαστικών δρώμενων ενώ στα πνευματικά μάτια αποκαλύπτονται όλο και βαθύτερες πτυχές των τελούμενων στη θεία λατρεία.. «οστις γαρ εχει δοθήσεται αυτώ και περισσευθήσεται όστις δε ουκ έχει και ο εχει αρθήσεται απ αυτου» Ματθ. ΙΓ’12

Πνευματική
αντίληψη
Εκκοσμικευμένη
αντίληψη

Θεός

Αγία Τριάδα.
Πατέρας, Παντοκράτορας
Ανώτατη αρχή, εξουσιαστής,
παγκόσμιος νόμος.
Χριστός
Ενσάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού, Σωτήρας
Προφήτης, Πνευματικός δάσκαλος, Κοινωνικός επαναστάτης
Παναγία
Παρθένος μητέρα του Θεού, τιμιότερη και ενδοξότερη από τα Αγγελικά τάγματα
Μητέρα του Ιησού
Άγιοι
Θεοί
κατά Χάριν
Καλοί άνθρωποι
της Εκκλησίας
Ιερέας
Λειτουργός του Υψίστου
Πνευματικός πατέρας
Ρασοφόρος με πρωταγωνιστικό
ρόλο στις Ακολουθίες
Παρευρισκόμενοι
Πνευματικοί αδελφοί
Κόσμος
Θεία Λειτουργία
Μυστική Θυσία του Υιού και Λόγου του Θεού για την άφεση των αμαρτιών και την αιώνια ζωή.
Θρησκευτική
θεατρική παράσταση
Ψαλμωδία
Κατανυκτική υμνωδία
Θλιβερή μελωδία
Λιβάνι
Οσμή ευωδίας
πνευματικής
Άρωμα που φτιάχνει
πνευματική «ατμόσφαιρα»
Άναμα Κεριού
Σύμβολο του φωτός της Χάριτος και της πνευματικής εγρήγορσης και αγνότητας..
Εθιμοτυπική πράξη που
προσφέρει οικονομικό κέρδος στους παπάδες.
Εικόνες
Δείκτες της ουράνιας πραγματικότητας
Είδωλα
Σταυρός
Σημείο νεκρώσεως του θανάτου, ταπείνωσης του Θεού και σωτηρίας του ανθρώπου.
Όργανο μαρτυρικού
θανάτου

Στις παραγράφους που ακολουθούν προσπαθούμε να διασαφηνίσουμε και να συσχετίσουμε εν συντομία τις σημασίες θεολογικών και ψυχολογικών  όρων που συχνά οδηγούν σε σύγχυση και παρεξηγήσεις.

 

Απάθεια και
επαφή με τα συναισθήματα

Απάθεια
Πάθος στην Εκκλησία δεν ονομάζουμε την έντονη ερωτική επιθυμία αλλά κάθε αρνητική ψυχική διάθεση (π.χ. οργή, πλεονεξία, θυμός, φιληδονία) η οποία εμποδίζει την δυνατότητα του ανθρώπου να συμμετέχει στην αγάπη του Θεού.
Απάθεια  δεν σημαίνει απώθηση των συναισθημάτων, αλλά υπέρβαση των αμαρτωλών παρορμήσεων. Απαλλαγή από τη θανατηφόρο ροπή προς την αμαρτία και ταύτιση του οικείου θελήματος με το θέλημα του Θεού. Απάθεια σημαίνει νέκρωση ζωοποιός.
Ο χριστιανός νεκρώνει τα αμαρτωλά πάθη και γίνεται δεκτικός της Χάρης του Θεού η οποία τον ζωοποιεί. Αρνείται τις «παρά φύσιν» κινήσεις των δυνάμεων της ψυχής (Σημ. 2) για να ζήσει με πνευματικό πάθος. Πεθαίνει μέσα του η βία της αμαρτίας και ζωοποιούνται οι πνευματικές δυνατότητες οι οποίες τον ανακαινίζουν και τον ανασταίνουν. Νεκρώνεται κατά κόσμον και ζωοποιείται εν Χριστώ με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Επαφή με τα συναισθήματα
Η συνειδητή βίωση των συγκινήσεων (π.χ. άγχος, θυμός, χαρά, θλίψη) θεωρείται από τους ψυχολόγους δείκτης ψυχικής υγείας ενώ η μείωση της ικανότητας συναίσθησης των συγκινήσεων συνοδεύει πολλές διαταραχές της προσωπικότητας. Η καταπίεση ή απώθηση των συγκινήσεων  συνιστά σύμπτωμα ψυχοπαθολογίας. Ο «ασθενής» μπορεί να συμπεριφέρεται «φυσιολογικά» αλλά δεν βιώνει με πληρότητα τις συναισθηματικές του εμπειρίες. Μειώνεται η ικανότητά του να συμμετέχει συναισθηματικά στα δρώμενα της καθημερινής του ζωής. Συχνά αποφεύγει να συνειδητοποιήσει τα αρνητικά συναισθήματα που θα μπορούσαν να βάλλουν σε κρίση την εσωτερική του ισορροπία και τις διαπροσωπικές του σχέσεις.
Ένας από τους βασικούς στόχους της ψυχοθεραπείας είναι η αύξηση της δυνατότητας συνειδητοποίησης και βίωσης των συναισθημάτων. Δεν πρόκειται για καλλιέργεια των παθών ή για προτροπή προς την αμαρτία αλλά για συμβολή στο ζωντάνεμα της συγκινησιακής ζωής.


Προσωπική ελευθερία και υπακοή
Οι εντολές του Θεού και η ελευθερία των επιλογών.

«Πάντες άνθρωποι κατ’ εικόνα εσμέν του Θεού•
το δε καθ’ ομοίωσιν εκείνων εστί των διά πολλής αγάπης
την εαυτών ελευθερίαν δουλωσάντων τω Θεώ».
Αγ. Διαδόχου Φωτικής, Κεφάλαια Γνωστικά 4.

Ελευθερία και υπακοή στην Εκκλησία
Η υπακοή στην Εκκλησία δεν συνεπάγεται την έλλειψη της δυνατότητας για ελεύθερες, προσωπικές επιλογές. Ούτε καλύπτει το φόβο ανάληψης ευθύνης. Η υπακοή στο θέλημα του Θεού και στο λόγο του Πνευματικού Πατέρα, συνιστά πράξη ουσιώδους και χαριτωμένης ελευθερίας. Προϋποθέτει αφ’ ενός την ελεύθερη επιλογή της υπακοής ως υπαρξιακής και πνευματικής στάσης ζωής και αφ’ ετέρου την ελεύθερη αποδοχή του πνευματικού λόγου του γέροντα ως πρόκληση και πρόσκληση για την εφαρμογή του Θείου θελήματος. Είναι αδιάλειπτος, εσωτερικός αγώνας για την εφαρμογή του Λόγου του Θεού στην καθημερινή πράξη. Η υπακοή έρχεται σε αντίθεση με τον ατομισμό, την εγωκεντρικότητα, την αδιαλλαξία και την φιληδονία και όχι με την αυθεντική ελευθερία.
Η υπακοή οδηγεί τον πιστό στην απελευθέρωση από τις πιέσεις των εγωκεντρικών του αναγκών και από τις δεσμεύσεις του περιβάλλοντος. Είναι ακρότατη αξιοποίηση του δικαιώματος της ελευθερίας. Νοείται ως υπέρβαση της αυτο-νομίας και αυτο-εγκατάλειψη στη Θεο-νομία, δηλαδή στη ζωή της τέλειας Αγάπης.

Η Ελευθερία στην Ψυχολογία
Στην ψυχοθεραπεία η ελευθερία δεν νοείται ως δυνατότητα άμεσης ικανοποίησης των παρορμήσεων και των επιθυμιών αλλά ως δυνατότητα υπεύθυνων επιλογών, απαλλαγμένων από εσωτερικά συμπλέγματα και εξωτερικές πιέσεις. Με την ψυχοθεραπεία διευρύνεται το φάσμα των ψυχολογικών δυνατοτήτων και κατά συνέπεια το φάσμα της προσωπικής ελευθερίας.
Ο φόβος, η ανασφάλεια, το άγχος, οι έμμονες ιδέες και η κατάθλιψη δεσμεύουν τη συμπεριφορά με συνέπεια να χάνει ο άνθρωπος τη δυνατότητά του να λειτουργεί σύμφωνα με τους προσωπικούς του στόχους ή τις ηθικές και πνευματικές του αξίες. Η ψυχοθεραπευτική σχέση βοηθά τον άνθρωπο να απελευθερωθεί από τις συνειδητές ή υποσυνείδητες νευρωσικές του δεσμεύσεις και να καλλιεργήσει τη δυνατότητα της υπεύθυνης ελευθερίας. Σημ. 3


Μνήμη θανάτου και φοβία θανάτου

Τα δύο ταύτα,
η μνήμη του θανάτου και η απόγνωσις.
απέβησαν αι πτέρυγες διά την πτήσιν
δια μέσου της αβύσσου.
Αρχ. Σωφρονίου Σαχάρωφ.

Μνήμη θανάτου
Η Μνήμη θανάτου είναι στάση πνευματικής εγρήγορσης απέναντι στο ενδεχόμενο της αιφνίδιας εξόδου από το κοσμικό γίγνεσθαι και της αναπόφευκτης συνάντησης με τον Θεό. Είναι η συναίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή είναι δυνατόν να συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο τον Χριστό. Ο πιστός με τη βοήθεια της Χάρης και τον ασκητικό του αγώνα γίνεται πολίτης του ουρανού. Έλκεται από το Θεό, βιώνει το Θείο έρωτα και φουντώνει μέσα του ο πόθος θανάτου ως πόθος ζωής αιωνίου.

Φοβία θανάτου
Η Φοβία θανάτου είναι παθολογικό σύμπτωμα φοβικής διαταραχής, το οποίο συνοδεύεται από υπερβολικά και «αδικαιολόγητα» αισθήματα ανασφάλειας, άγχους, θλίψης, και επίμονων αρνητικών σκέψεων. Σημ. 4



Σεξουαλική σχέση

Το σεξ στην προοπτική της Εκκλησίας
– Οι εντολές του Θεού είναι δείκτες υπαρξιακού προσανατολισμού. «Μη πορνεύσεις και μη επιθυμήσεις την γυναίκα του πλησίον σου», «καθένας που κοιτάζει μια γυναίκα για να την επιθυμήσει, διέπραξε ήδη μοιχεία μέσα στην καρδιά του» σημαίνει αντιμετώπισε τον άλλο ως δημιούργημα του Θεού και όχι ως σκεύος ηδονής. Μην τον χρησιμοποιήσεις για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου και μην του επιτρέπεις να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες χρησιμοποιώντας εσένα. Προστάτευσε τη ζωή σου από την οδύνη και τη φθορά των εφήμερων σεξουαλικών σχέσεων. Απόφυγε την οδύνη που συνοδεύει το χωρισμό. Μην παρεμποδίσεις την πνευματική πορεία του άλλου προς τον Θεό. Μη γίνεσαι συνεργός στην αμαρτία. Ζήσε τη σεξουαλικότητα με αυταπάρνηση και αγάπη.
– Η προϋπόθεση της καλής σεξουαλικής ζωής είναι η καλή σχέση. Η προϋπόθεση της καλής σχέσης είναι η υπέρβαση του εγωκεντρισμού. Η προϋπόθεση της υπέρβασης του εγωκεντρισμού είναι η βαθιά αγάπη προς το Θεό, η άνευ όρων αποδοχή του προσωπικού σταυρού και της Θείας Χάρης.
Το σεξ ευλογείτε από την Εκκλησία με το μυστήριο του γάμου. Η σεξουαλική ζωή ως μυστήριο αγάπης και συνδημιουργίας εντάσσεται στα πλαίσια της ασκητικής, πνευματική ζωής. Ο χριστιανός καλείται να ζήσει τη σεξουαλικότητά του όχι εγωκεντρικά και φιλήδονα αλλά μέσα στην υπερβατική διάσταση της αιώνιας αγάπης. Δεν εστιάζει στην ικανοποίηση του εαυτού του και του ερωτικού του συντρόφου αλλά στο βάθεμα της εν Χριστώ αγάπης. Ο σεξουαλικός σύντροφος δεν αντιμετωπίζεται ως συνεργός διεγερσιμότητας αλλά ως αγαπώμενο πρόσωπο. Το σεξ δεν γίνεται αποδεκτό έξω από το μυστήριο του γάμου επειδή εκλαμβάνεται ως πράξη ύψιστης υπαρξιακής σημαντικότητας.
– Η καλή αγγελία της Εκκλησίας είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να ομοιωθεί με τον Θεό. Η Εκκλησία αποδοκιμάζει τη σεξουαλικότητα έξω από το μυστήριο του γάμου όχι για να καταπιέσει και να στερήσει την ευχαρίστηση αλλά για να προσανατολίσει πνευματικά και να διασώσει τον πολυτιμότητα των ανθρώπινων δυνατοτήτων. Ο χριστιανός καλείται να μεταρσιώσει την ενστικτική, σεξουαλική παρόρμηση σε πράξη υπερβατικής κοινωνίας μέσα στην αγάπη.
Ο πιστός καταθέτει ολόκληρο τον εαυτό του στον Θεό. Όλα όσα είναι και όλα όσα κάνει είναι συνυφασμένα με το Λόγο, την Παρουσία ή την αναζήτηση του Θεού. Υπάρχει από, με και για το Θεό. Ζει τα πάντα σε αναφορά προς τον Θεό. Χαίρεται και λυπάται εν Χριστώ. Εργάζεται και αγαπά εν Χριστώ. Τρώει και κοιμάται εν Χριστώ. Δεν θα μπορούσε να ζήσει τη σεξουαλικότητά του μακριά από τη σκέπη της αγάπης του Θεού. Στον βιοτικό ορίζοντα της Εκκλησίας όλος ο εσωτερικός κόσμος του ανθρώπου (πράξεις, σκέψεις συναισθήματα) σχετίζεται εμπειρικά και αδιαλείπτως με την Αλήθεια . Ο χριστιανός δεν μπορεί να ξεφύγει από την Αγάπη της Παρουσίας του Θεού. Δεν μπορεί να συνάψει σεξουαλική σχέση και να ζήσει τη σεξουαλική πράξη μακριά από τον Θεό. Η Θεία Αγάπη τον καταδιώκει και ο ίδιος αιχμαλωτίζεται από αυτή την αγάπη παντού και πάντοτε. Δεν υπάρχει τρόπος και τόπος διαφυγής από το έλεος της Θείας Χάριτος.
Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι αν, πως και πότε επιτρέπεται η σεξουαλική πράξη αλλά αν, πώς και πότε ο άνθρωπος εγκαταλείπεται άνευ όρων και ολοκληρωτικά στην Αγάπη του Θείου θελήματος.
Η Εκκλησία δεν απαγορεύει θεσμικά την εξω-συζυγική σεξουαλική ζωή. Παρακαλεί τον άνθρωπο να εντάξει τη σεξουαλικότητά του καθώς και ολόκληρη τη ζωή του σε πνευματικά – σωτηριολογικά πλαίσια.
Η αγνότητα δεν είναι ηθικό κατόρθωμα του καλού ανθρώπου αλλά δωρεά που στοιχειοθετεί τον υπαρξιακό, ασκητικό ορίζοντα του αγαπημένου του Θεού. Η εγκράτεια δεν είναι υποταγή σε θεσμικές προσταγές του συντηρητικού εκκλησιαστικού κατεστημένου αλλά εσωτερική ανάγκη του ερωτευμένου με τον Θεό. Καρπός της ένταξης του εαυτού στη ζωή της Θείας Αγάπης.

Το σεξ στην προοπτική της ψυχολογίας
Για τους ψυχολόγους η σεξουαλική πράξη δεν έχει σχέση με την ηθική αλλά με τη διαφυλική επικοινωνία και την ηδονή. Η ψυχολογική ερευνητική μεθοδολογία και οι θεραπευτικές τακτικές είναι μετα-ηθικές. Σημ. 5.
Η επιστήμη της ψυχολογίας μελετά:
– Τα στάδια της σεξουαλικής εξέλιξης του ανθρώπου από τη γέννηση μέχρι τη γεροντική ηλικία.
– Τη διαδικασία της διέγερσης και του οργασμού.
– Τα προβλήματα της σεξουαλικής συμπεριφοράς όπως είναι η ψυχογενής στυτική ανεπάρκεια, η πρόωρη εκσπερμάτιση, η γυναικεία οργασμιακή δυσλειτουργία ή η αδιαφορία για τη σεξουαλική πράξη.
– Τις αποκλίσεις από τις κοινωνικά αποδεκτές, σεξουαλικές συμπεριφορές όπως είναι η ομοφυλοφιλία, η παιδεραστία, ο σαδομαζοχισμός κλπ.
Η υγιής, σταθερή και δημιουργική ερωτική και σεξουαλική σχέση έχει ιδιαίτερη ψυχοδυναμική σημασία. Αφενός προϋποθέτει πολλές ψυχολογικές και επικοινωνιακές δυνατότητες και αφετέρου βοηθά τον άνθρωπο να ωριμάσει ψυχολογικά και να ολοκληρωθεί υπαρξιακά.
Ο στόχος των σεξουαλικών συντρόφων είναι η ενίσχυση των δεσμών οικειότητας, η επικοινωνία, η απόλαυση, η διέγερση, η εκτόνωση, η χαλάρωση και η βίωση της ερωτικής αγάπης. Στη σεξουαλική επαφή όλα επιτρέπονται αρκεί να συναινούν και οι δύο σεξουαλικοί σύντροφοι.
Η μονογαμικότητα δεν είναι ηθικό κατόρθωμα αλλά φυσική συνέπεια της ψυχικής ωριμότητας και της ποιότητας της σχέσης.
Η μόνιμη και ποιοτική σεξουαλική σχέση συνοδεύεται από εσωτερική ισορροπία και γαλήνη. Η συχνή εναλλαγή των σεξουαλικών συντρόφων είναι δείκτης ανωριμότητας και οδηγεί σε εσωτερική ανισορροπία.
Ο αυνανισμός και οι προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις θεωρούνται υγιής έκφραση της ψυχο-σεξουαλικής ζωής.
Οι χωρισμοί ιδιαίτερα μετά από χρόνιες σχέσεις, γάμο και τεκνοποιία συνοδεύονται από τραυματικές εμπειρίες και γι αυτό οι ειδικοί της ψυχικής υγείας υποστηρίζουν τις σταθερές μονογαμικές σχέσεις.
Για την ψυχολογία δεν νοείται μαρτυρική υπομονή σε έντονα δυσλειτουργικό γάμο. Όταν δεν υπάρχει προοπτική βελτίωσης της συζυγικής επικοινωνίας θεωρείται προτιμότερο το διαζύγιο και η αναζήτηση νέου ερωτικού συντρόφου. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς εφόσον ο στόχος δεν είναι ο αγιασμός μέσα από την υπακοή και την ταπείνωση αλλά η προσωπική ευτυχία και η αυτοπραγμάτωση.


Ενοχή

Η ενοχή στην Εκκλησία
Ενοχή είναι το αρνητικό αλλά υγιές συναίσθημα που συνοδεύει την αμαρτία. Η πνευματική ενοχή ως συναίσθηση της προσωπικής αμαρτωλότητας και της απομάκρυνσης από το Θεό είναι πολύτιμος σύμβουλος στην πνευματική πορεία. Δεν επιτρέπει την ανάπαυση της ψυχής μακριά από την Εκκλησία και το Θείο Λόγο και λειτουργεί ως κίνητρο μετάνοιας και επιστροφής στην Αγάπη του Θεού. Η απώθηση της ενοχής σύμφωνα με τον Igor Caruso Σημ.6 αλλά και άλλους πιστούς ψυχολόγους βρίσκεται στη ρίζα της νευρωσικής διαταραχής.

Η ενοχή στην Ψυχολογία
Στην ψυχολογία η ενοχή θεωρείται το αρνητικό και παθογόνο συναίσθημα που συνοδεύει την πεποίθηση ότι δεν κάνουμε ή δεν είμαστε αυτό που θα έπρεπε. Η ενοχή βρίσκεται στις ρίζες ή συνοδεύει τις περισσότερες ψυχικές διαταραχές και συνδέεται με αισθήματα μειονεκτικότητας, φόβου και ανασφάλειας. Όπως και άλλα νευρωσικά συμπτώματα, παραλύει τη δημιουργική διάθεση και βασανίζει τον άνθρωπο με συνεχείς, αδικαιολόγητες σκέψεις και οδυνηρά συναισθήματα.


Ψυχή

Εκκλησία
Πνεύμα, Εικόνα του Θεού
Ψυχολογία
Δυναμικό σύνολο νοητικών και συναισθηματικών διεργασιών

Η ψυχή στην Εκκλησία
– H δύναμη που ζωοποιεί το υλικό σώμα, η πνοή του Θεού η οποία  μας διαφοροποιεί από το ζωικό βασίλειο, μας προσδίδει τις Θείες ιδιότητες και μας προσφέρει τη δυνατότητα αθανασίας και ομοίωσης με το Θεό.
– Όταν ο χριστιανός εστιάζει στα ψυχολογικά συναισθήματα και τις πεποιθήσεις δεν ενδιαφέρεται τόσο για την ψυχοδυναμική τους λειτουργικότητα όσο για το πνευματικό τους νόημα. Για το ρόλο τους σε σχέση με τον αγιασμό ή την απώλεια της ψυχής. Η θλίψη για παράδειγμα δεν  ερμηνεύεται όπως στην ψυχολογία ως αρνητικό συναίσθημα που σχετίζεται με θετικό ή αρνητικό τρόπο με την  εσωτερική ισορροπία και την αυτοπραγμάτωση αλλά ως χαρισματική εμπειρία, όταν είναι κατά Θεόν (συναίσθηση της προσωπικής αμαρτωλότητας και αναξιότητας ενώπιον του Θεού, δάκρυα μετανοίας) ή ως αμαρτία όταν βιώνεται ως απογοήτευση και απελπισία.

Η ψυχή στην Ψυχολογία
Η ψυχολογία δεν έχει ως αντικείμενο μελέτης την ψυχή όπως αυτή εννοείται στο χώρο της  θρησκείας ή της φιλοσοφίας. Η ψυχή για την ψυχολογία είναι το δυναμικό σύνολο των συνειδητών και υποσυνείδητων λειτουργιών της νοητικής, συναισθηματικής και εμπειρικής ζωής, οι οποίες βρίσκονται σε συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ τους και με το περιβάλλον. Ο ψυχολόγος μελετά ψυχολογικά φαινόμενα όπως η σκέψη, η μνήμη, το συναίσθημα, η μάθηση, οι διαπροσωπικές σχέσεις, η διαδικασία ψυχολογικής ωρίμανσης ή οι ψυχοπαθολογικές διαταραχές, χωρίς να ανάγει τα φαινόμενα αυτά άμεσα στην πνευματική ή τη σωματική διάσταση.
Διερευνώντας για παράδειγμα τα συναισθήματα δεν επικεντρώνει την προσοχή του στο νεύρο-βιοχημικό τους υπόβαθρο, ούτε αξιολογεί την ηθική τους ποιότητα ή τη σωτηριολογική τους προοπτική. Θέλει να κατανοήσει την ιδιαίτερη υποκειμενική τους σημασία, καθώς και το ρόλο που διαδραματίζουν σε σχέση με τη συμπεριφορά, τις διαπροσωπικές σχέσεις και την προσωπικότητα.
Για παράδειγμα αντιμετωπίζοντας θεραπευτικά την ψύχωση δεν την ερμηνεύει ως δαιμονική προσβολή ή νευρολογική ασθένεια αλλά ως υποκειμενική εμπειρία συναισθηματικής αποκοπής από το περιβάλλον ή παρανοϊκής ερμηνείας της πραγματικότητας.


Αποταγή κόσμου και κοινωνική ένταξη

Εκείνος που εδοκίμασε την οσμή του θείου πυρός,
Αποφεύγει την συνάντηση των ανθρώπων,
όπως η μέλισσα τον καπνό.
Όσ. Ιωάννης της Κλίμακος
Λόγος ΙΑ΄, 9

Αποταγή κόσμου
Ο χριστιανός δεν αρνείται τον κόσμο και την κοινωνική ζωή αλλά το κοσμικό φρόνημα και την αμαρτία. Η φυγή από τον κόσμο δεν είναι αυτοεξορία αλλά μέθοδος απαλλαγής από τις αμαρτωλές κοσμικές εξαρτήσεις με στόχο την  αύξηση της αγάπης και την καλλιέργεια της προσευχής. Πρόκειται για προσωπική στάση εγρήγορσης και προσοχής απέναντι στα πειρασμικά ερεθίσματα που οδηγεί με τη Χάρη του Θεού στην ταπείνωση των αισθήσεων.
Ακόμη και στις έκτακτες περιπτώσεις όπου κάποιος αισθάνεται την κλίση για τον μοναχισμό ύστερα από Θεία κλήση, δεν απομονώνεται ζώντας μακριά από τους ανθρώπους, αλλά εντάσσεται σε μοναστήρι ή σκήτη και αναμετριέται με τις δυσκολίες που παρουσιάζουν οι διαπροσωπικές σχέσεις στην κοινοβιακή ζωή. Ο μοναχός φεύγει από τον κόσμο από αγάπη για τον Θεό και τον κόσμο. Η μοναξιά του δεν είναι απομόνωση αλλά κοινωνία με τον Θεό και τον ανθρώπινο πόνο εν Πνεύματι Αγίω.

Κοινωνική ένταξη
Η κοινωνική ένταξη και η σύναψη ικανοποιητικών διαπροσωπικών σχέσεων αποτελεί προϋπόθεση αλλά και δείκτη υγιούς λειτουργίας της προσωπικότητας.
Αισθήματα μειονεκτικότητας, ανασφάλεια και φόβος εμποδίζουν τον άνθρωπο να ενταχθεί ομαλά στην κοινωνική πραγματικότητα και τον ωθούν στη μοναξιά.
Η ψυχοθεραπευτική σχέση στοχεύει στην αποκατάσταση και στην ανάπτυξη των δυνατοτήτων για ικανοποιητικές, διαπροσωπικές σχέσεις και δημιουργική επικοινωνία.


Αγάπη
Ανθρώπινη και Πνευματική

Πνευματική Αγάπη
«Η φτηνή αγάπη πάντα αποβλέπει σε συμφέρον ….η ακριβή αγάπη προς τον θεό, με τις θυσίες της γλυκοβράζει την καρδιά, και σαν τον ατμό πετιέται ο θείος έρως, ο οποίος δεν μπορεί να συγκρατηθεί και ενώνεται με τον Θεό. … Η καρδιά., όταν είναι ολόκληρη στον Θεό δοσμένη, τότε, φυσικά, είναι και σ’ ολόκληρο τον κόσμο μοιρασμένη, και η αγάπη τότε είναι θεοποιημένη».
Γέροντος Παισίου (Σημ 7)

Η Αγάπη χαρακτηρίζει τον ίδιο το Θεό περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη ιδιότητα. Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα που γεννάται από τις επιθυμητές ιδιότητες του αντικειμένου της αλλά άμεσος καρπός του Αγίου πνεύματος.
Στην Εκκλησία η Αγάπη σημαίνει περισσότερο τη Χάρη του Θεού και λιγότερο την γλυκιά συναισθηματική εμπειρία που βιώνεται στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις. «ο μη αγαπων ουκ εγνω τον θεον οτι ο θεος αγαπη εστιν» Α’Ιωάν. Δ’, 8. Αγαπώ σημαίνει αποδέχομαι, και λειτουργώ την παρουσία της Χάριτος στη ζωή μου. Αγαπώ σημαίνει προσφέρω τη ζωή μου για να ζήσει ο κόσμος «μειζονα ταυτης αγαπην ουδεις εχει ινα τις την ψυχην αυτου θη υπερ των φιλων αυτου» Ιωάν. ΙΕ’, 13. Θυσία που δεν με κουράζει ούτε με σκοτώνει διότι δεν είμαι εγώ αλλά ο Χριστός που ενεργεί και σηκώνει το βάρος της θυσίας μέσα μου. Ο Απόστολος Παύλος εγκωμιάζει την Αγάπη στο 13ο κεφάλαιο της Α’ προς Κορινθίους επιστολής αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι η Αγάπη είναι ανώτερη από όλα τα πνευματικά χαρίσματα και ανέχεται, ελπίζει και υπομένει τα πάντα.

Ανθρώπινη αγάπη
Στην ψυχολογία αγάπη θεωρείται κυρίως η εμπειρία της συναισθηματικής οικειότητας. Η αγάπη στη διαπροσωπική σχέση είναι ένας συναισθηματικός δεσμός που συνοδεύεται από αισθήματα οικειότητας, στοργής, έγνοιας, αμοιβαίου ενδιαφέροντος, εμπιστοσύνης και εκτίμησης.
Αγαπώ σημαίνει έχω τη δυνατότητα να συνδέομαι συναισθηματικά σε διαπροσωπικές σχέσεις που έχουν διάρκεια, ένταση, ποιότητα και λειτουργικότητα. Αγαπώ όταν μπορώ να δημιουργώ σχέσεις ισορροπίας, συνειδητοποιώντας και εκφράζοντας συναισθήματα, πλησιάζοντας βιωματικά τον άλλο, επικοινωνώντας και υπομένοντας τις αντιξοότητες που προκύπτουν στη σχέση. Αγάπη σημαίνει κυρίως δυνατότητα και εμπειρία συναισθηματικής συνδιαλλαγής. Στη διαφυλική ερωτική σχέση η αγάπη είναι φορτισμένη με  ερωτικό πάθος.
Στη συμβουλευτική και την ψυχοθεραπεία ο ειδικός θέλει να προστατέψει την αγάπη από την υπέρμετρη προσκόλληση που οδηγεί στην εξάρτηση, από την αδιάκριτη υπομονή και προσφορά που καταλήγει στην θυματοποίηση και από την υπερβολική ελπίδα που κυοφορεί τη ματαίωση.


Διασαφήνηση περισσότερων όρων  που χρησιμοποιούνται στην Εκκλησία και την ψυχολογία με διαφορετικό νόημα.

Θεολογία
Ψυχολογία

Αυτογνωσία
 Επίγνωση των αμαρτωλών διαθέσεων και αδυναμιών που οδηγεί στη μετάνοια και την ταπείνωση.
Αναγνώριση των θετικών και των αρνητικών χαρακτηριστικών της προσωπικότητας. Συνειδητοποίηση των υποσυνείδητων ψυχοσυναισθηματικών διεργασιών με στόχο τον αυτοέλεγχο και την εσωτερική ισορροπία.
Αυτομεμψία
Το να οδηγείται κανείς σε μετάνοια θεωρώντας τον εαυτό του υπεύθυνο για ότι κακό συμβαίνει μέσα του και γύρω του. Σημ. 8
Εξουθενωτική αυτοκριτική που προϋποθέτει και συνεπάγεται χαμηλή αυτοεκτίμηση και ενοχές.
Κάθαρση
Στάδιο στην πνευματική πορεία του χριστιανού όπου έχουν αποβληθεί από την ψυχή οι εμπαθείς διαθέσεις, οι πονηροί λογισμοί και οι κακές επιθυμίες.

Η αναβίωση και έκφραση έντονων συγκινήσεων οι οποίες έχουν τις ρίζες τους σε τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος και δεν έχουν ποτέ πριν εξωτερικευτεί. Συνήθως μετά από μία φάση υπερδιέγερσης ακολουθεί ένα αίσθημα ανακούφισης και η συνειδητοποίηση της εμπειρίας που αρχικά πυροδότησε τα αρνητικά συναισθήματα.
Συνείδηση
Η έμφυτη δυνατότητα διάκρισης του καλού από το κακό. Η συνείδηση ελέγχει τον άνθρωπο που αμαρτάνει εκτός και αν έχει αμβλυνθεί. από την χρόνια αιχμαλωσία των παθών.
Συναίσθηση της προσωπικής ταυτότητας. Επίγνωση των προσωπικών νοητικών και συγκινησιακών διεργασιών.
Νους

Το λογικό κομμάτι της ψυχής που οδηγεί τον άνθρωπο σε προσευχητική κοινωνία με τον Θεό και εμποδίζει τους κακούς λογισμούς.
Οι ανώτερες λειτουργίες του ανθρώπινου εγκεφάλου όπως αντίληψη, σκέψη, μνήμη, προσοχή.
Σώμα
Ναός του Αγίου πνεύματος. («το σωμα υμων ναος του εν υμιν αγιου πνευματος εστιν» Α’ Κορ. 6:19) Ιδιαίτερη έμφαση στην αγνότητα του σώματος.
 Το βιο-φυσικό υπόβαθρο της ανθρώπινης ψυχής το οποίο βρίσκεται σε συνεχή, άμεση αλληλεπίδραση με τις νοητικές και συγκινησιακές διαδικασίες. Ιδιαίτερη έμφαση στην υγεία του σώματος.
Θεωρία
Η εν Αγίω Πνεύματι εμπειρική, μυστική θέαση της δόξας των μυστηρίων του Θεού.
Πλαίσιο αναφοράς που δίνει νόημα στα δεδομένα της παρατήρησης. Ερμηνευτικό μοντέλο της πραγματικότητας που στηρίζεται στην παρατήρηση και προχωρά σε γενικεύσεις συσχετίζοντας υποθέσεις και γεγονότα. Η θεωρία ερμηνεύει και προβλέπει συγκεκριμένα φαινόμενα της πραγματικότητας ενώ διατυπώνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να επαληθευτεί ή να διαψευστεί.
Αλήθεια
Ο Υιός και Λόγος του Θεού του ζώντος. «Εγώ ειμί η αλήθεια και η ζωή»
Η αντιστοιχία μια θεωρητικής διατύπωσης με την αντικειμενική ή την ψυχολογική πραγματικότητα..
Καρδιά
Ο εσώτατος, πνευματικός «χώρος» της ύπαρξης όπου βιώνονται τα πάθη αλλά και η Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Ο ψυχολογικός «χώρος» της ύπαρξης όπου βιώνονται οι συγκινήσεις και τα συναισθήματα.
Γνώση
Αντίληψη και ερμηνεία της πραγματικότητας μέσα από το φίλτρο της Χάριτος του Θεού.
Προσευχή, πίστη, πράξη, δόγμα.
Μάθηση μέσα από την παρατήρηση, το πείραμα και την εμπειρία.
Αντίληψη, λόγος, θεωρία, υπόθεση.
Ασθένεια
Η οντολογική και βιωματική απομάκρυνση του ανθρώπου από το Θεό μέσα από την ανυπακοή και την αμαρτία.
Διαταραχές προσωπικότητας. Νευρωσικά και ψυχωσικά συμπτώματα. Δυσκολίες στην επικοινωνία και την αυτοπραγμάτωση.
Θεραπεία
Ο αγιασμός του ανθρώπου με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και την πρακτική ενάρετη ζωή.
Η βελτίωση νοητικών, συναισθηματικών και διαπροσωπικών δυσκολιών με ψυχολογικές μεθόδους όπως η άνευ όρων αποδοχή, το παίξιμο ρόλου και η αναλυτική ερμηνεία. 

Θετική Σκέψη
(Αντίρρηση στη νηπτική
Θεολογία)

Προτάσεις με πνευματικό νόημα που χρησιμοποιούνται από τον πιστό για να αντιμετωπίσει δαιμονικές προσβολές ή πονηρούς λογισμούς. (π.χ. «κυριος στερεωμα μου και καταφυγη μου και ρυστης μου» ψαλμ. 18,2, «κυριος εμοι βοηθος ου φοβηθησομαι τι ποιησει μοι ανθρωπος» ψαλμ 117, 6
Προτάσεις με υποστηρικτικό νόημα που χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση αρνητικών σκέψεων και αισθημάτων. (π.χ. «Είμαι δυνατός», «μπορώ να καταφέρω», «όλα θα πάνε καλά»

Χαρά

Καρπός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Ευχάριστη εμπειρία υπαρξιακής πληρότητας και νοήματος που είναι δυνατόν να συνυπάρχει με σταυρικά συναισθήματα οδύνης. Μερικές φορές ακολουθεί μετά από πράξεις υπακοής, θυσίας, διακονίας και προσευχής.
Ευχάριστη συγκινησιακή κατάσταση απαλλαγμένη από αρνητικά συναισθήματα που συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με την επιτυχία, τη διασκέδαση, τον έρωτα και την εσωτερική αρμονία.

Σημειώσεις

Σημ. 1. context-invariant vs. context-sensitive meaning. Βλ. The Semantics-Pragmatics Distinction: What It Is and Why It Matters. Βλ. http://userwww.sfsu.edu/~kbach/semprag.html

Σημ. 2. Οσ. Μάξιμος Ομολογητής. «Πάθος εστί κίνησις ψυχής παρά φύσιν». Περί Αγάπης κεφαλαίων εκατοντάς Β’. 16.

Σημ. 3. Η ψυχοθεραπεία συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων της εσωτερικής ισορροπίας, της αυτοπεποίθησης και του αυτοέλεγχου δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να δεσμευτεί ο άνθρωπος στα απελευθερωτικά δεσμά της Αγίας Ελευθερίας της εν Χριστώ ζωής.

Σημ. 4. Κάποτε ένας άγιος γέροντας είπε σε μία νεαρή γυναίκα που έπασχε από φοβική διαταραχή:  «Είσαι έτοιμη παιδί μου να πεθάνεις και να συναντήσεις τον Κύριό μας». Χρειάστηκαν αρκετές συνεδρίες και πολύς χρόνος για να μειωθεί ο φοβικός τρόμος που ένιωσε η κοπέλα ώστε να μπορέσει και πάλι να προσευχηθεί και να συμμετάσχει στις εκκλησιαστικές ακολουθίες.

Σημ. 5. Η επιστήμη μελετά τη φύση των πραγμάτων και όχι το δέον. Οι ψυχολόγοι επεμβαίνουν για να αποκαταστήσουν την ψυχολογική υγεία και όχι για να σώσουν τον άνθρωπο από τη φθορά και το θάνατο. Σίγουρα το ψυχολογικό πεδίο δεν μπορεί να διαχωριστεί με σαφήνεια από το πνευματικό πεδίο αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα που σε άλλα κείμενα προσπαθούμε να προσεγγίσουμε.

Σημ. 6. Igor Caruso: Existential Psychology : from analysis to synthesis. Ed. Herder and Herder 1964 . New York.

Σημ.7. Γέροντος Παισίου Αγιορείτου. Επιστολές. Εκδ. Ιερό Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης Ι Θεολόγος» Σουρωτή Θεσσαλονίκης. σελ. 191

Σημ. 8. – «τι καλό βρήκες, πάτερ, στη μοναχική σου ζωή»; – «Το να κατηγορώ τον εαυτό μου σε όλα.»
Οσ. Κάλλιστος και Ιγνάτιος οι Ξανθόπουλοι. 
Μέθοδος και κανόνας ακριβής. & 81

του Νικήτα Καυκιού

Αρχιμ. Πορφυρίου Προδρομίτου: »Εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μου..»

porfyrios

…………………………………………………………………………………………

Κατά την διάρκεια των καθημερινών της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, διαβάζονται χύμα οι Ωδές του Ψαλτηρίου και στιχολογούνται οι τελευταίοι δώδεκα στίχοι, ως γνωστόν. Αλλά στις υπόλοιπες ημέρες του χρόνου, στιχολογούνται μόνον οι δώδεκα στίχοι, όταν ψάλλονται όλες οι ωδές. Τουλάχιστο στα Μοναστήρια μας, προσπαθούμε να κρατούμε το Τυπικό της καθημερινής Εκκλησιαστικής μας Ακολουθίας.

Ο στίχος μας βρίσκεται στην Ε΄ (Πέμπτη) Ωδή του προφήτη Ησαΐα (κεφ. ΚΣΤ΄, στίχοι 1-21).

ῼΔΗ ΠΕΜΠΤΗ, ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΗΣΑΪΟΥ τοῦ ΠΡΟΦΗΤΟΥ

(Κεφ. κς’, 9) Ἡσαΐου πρόρρησις, εὐχὴ τὸ πλέον.

Ἀρχὴ: Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν.

Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμά μου πρὸς σέ, ὁ Θεός, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπὶ τῆς γῆς.

Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Πέπαυται γὰρ ὁ ἀσεβής, πᾶς ὃς οὐ μὴ μάθῃ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς γῆς, ἀλήθειαν οὐ μὴ ποιήσῃ, ἀρθήτω ὁ ἀσεβής, ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν Κυρίου.

Κύριε, ὑψηλός σου ὁ βραχίων, καὶ οὐκ ᾔδεισαν, γνόντες δέ, αἰσχυνθήτωσαν.

Ζῆλος λήψεται λαὸν ἀπαίδευτον, καὶ νῦν πῦρ τοὺς ὑπεναντίους ἔδεται.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰρήνην δὸς ἡμῖν· πάντα γὰρ ἀπέδωκας ἡμῖν.
Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, κτῆσαι ἡμᾶς, Κύριε, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τὸ ὄνομα σου ὀνομάζομεν.

Οἱ δὲ νεκροὶ ζωὴν οὐ μὴ ἴδωσιν, οὐδὲ ἰατροὶ οὐ μὴ ἀναστήσουσι, διὰ τοῦτο ἐπήγαγες καὶ ἀπώλεσας, καὶ ἤρας πᾶν ἄρσεν αὐτῶν.

Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς.

Κύριε, ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου· ἐν θλίψει μικρᾷ ἡ παιδεία σου ἡμῖν.

Καὶ ὡς ἡ ὠδίνουσα ἐγγίζει τοῦ τεκεῖν, καὶ ἐπὶ τῇ ὠδῖνι αὐτῆς ἐκέκραγεν, οὕτως ἐγενήθημεν τῷ ἀγαπητῷ σου.

Διὰ τὸν φόβον σου, Κύριε, ἐν γαστρὶ ἐλάβομεν, καὶ ὠδινήσαμεν, καὶ

ἐτέκομεν πνεῦμα σωτηρίας, ὃ ἐποιήσαμεν ἐπὶ τῆς γῆς.

Τέλος: Οὐ πεσούμεθα, ἀλλὰ πεσοῦνται οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ

εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ.

Ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

Βάδιζε λαός μου, εἴσελθε εἰς τὸ ταμιεῖόν σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρὸν ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου.

Δόξα… Καὶ νῦν…

Εκ νυκτός, λοιπόν, ορθρίζει το πνεύμα μου.

Θα μιλήσουμε γιά την νύχτα. Θα μάς απασχολήσει, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η χρήση της νύχτας. Θα ήθελα να πώ «η νυχτερινή» μας ζωή. Πώς, δηλαδή, εμείς οι πιστοί, που θέλουμε να ζούμε εν Χριστώ, θα μπορούσαμε να διαχειριστούμε τις νυχτερινές ώρες, γιά την πνευματική μας τελείωση, γιά την εν Χριστώ ζωή μας.

Πώς, ύστερα από μία ημέρα βιοπάλης και καθημερινότητος, θα συνεχίσουμε και κατά την διάρκεια της νύχτας την ζωή μας.

Από την ώρα του Εσπερινού, οι ευχές του ιερέως προετοιμάζουν την νύχτα μας. Έτσι στην ε΄ Ευχή, ο ιερέας προσεύχεται και λέει: «ἐπίσκεψαι ἡμᾶς ἐν τῇ σῇ ἀγαθότητι καί δός ἡμῖν διαφυγεῖν καί τό λοιπόν τῆς παρούσης ἡμέρας ἐκ τῶν τοῦ πονηροῦ ποικίλων μηχανημάτων καί ἀνεπιβούλευτον τήν ζωήν ἡμῶν διαφύλαξον, τῇ χάριτι τοῦ παναγίου σου Πνεύματος». Βλέπετε, οι ευχές που διαβάζονται κατά την διάρκεια των εκκλησιαστικών μας ακολουθιών είναι αυτές που δίνουν το νόημα στην ζωή μας.

Και στην Ζ΄ Ευχή, θα πει ο λειτουργός, θα ευχηθεί και θα ζητήσει από τον Κύριο : Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ ὕψιστος, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ πᾶσαν τὴν κτίσιν ἐν σοφίᾳ δημιουργήσας. Ὁ διαχωρήσας ἀνὰ μέσον τοῦ φωτός, καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους, καὶ τὸν μὲν ἥλιον θέμενος εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας, σελήνην δὲ καὶ ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός· ὁ καταξιώσας ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐπὶ τῆς παρούσης ὥρας προφθάσαι τὸ πρόσωπόν σου ἐν ἐξομολογήσει, καὶ τὴν ἑσπερινήν σοι δοξολογίαν προσαγαγεῖν· αὐτός, φιλάνθρωπε Κύριε, κατεύθυνον τήν προσευχὴν ἡμῶν ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου καὶ πρόσδεξαι αὐτὴν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας. Παράσχου δὲ ἡμῖν τὴν παροῦσαν ἑσπέραν καὶ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα εἰρηνικήν· ἔνδυσον ἡμᾶς ὅπλα φωτός· ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ καὶ ἀπὸ παντὸς πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου· καὶ δὸς ἡμῖν τὸν ὕπνον, ὃν εἰς ἀνάπαυσιν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν ἐδωρήσω, πάσης διαβολικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Ναί, Δέσποτα τῶν ἁπάντων, τῶν ἀγαθῶν χορηγέ· ἵνα, καὶ ἐπὶ ταῖς κοίταις ἡμῶν κατανυγόμενοι, μνημονεύωμεν ἐν νυκτὶ τοῦ ὀνόματός σου, καὶ τῇ μελέτῃ τῶν σῶν ἐντολῶν καταυγαζόμενοι, ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς διανιστῶμεν πρὸς δοξολογίαν τῆς σῆς ἀγαθότητος, δεήσεις καὶ ἱκεσίας τῇ σῇ εὐσπλαγχνίᾳ προσάγοντες ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, ὃν ταῖς πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου ἐν ἐλέει ἐπίσκεψαι.

Ήδη, βέβαια, και ενώ ο ιερέας διαβάζει τις Ευχές, ο Προεστώς απαγγέλλει τον Προοιμιακό Ψαλμό, όπου θα ακούσουμε προοιμιακώς, εκ προοιμίου, δηλαδή από πριν, πολλά γιά την εσπερινή και νυχτερινή μας ζωή.

Θα μείνουμε γιά λίγο στην εξής φράση του Εκατοστού τρίτου Ψαλμού: «Ο ήλιος έγνω τήν δύσιν αυτού. Έθου σκότος, και εγένετο νύξ. Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία τού δρυμού. Σκύμνοι ωρυόμενοι τού αρπάσαι, και ζητήσαι παρά τω Θεώ βρώσιν αυτοίς».

«Εν αυτή διελεύσονται πάντα τα θηρία του δρυμού». Δρυμός είναι το δάσος της δρυός, της βελανιδιάς, και συνεκδοχικά κάθε δάσος, όπου ζουν τα θηρία. Ως θηρία οι πατέρες και ερμηνευτές της πνευματικής μας ζωής θεωρούν τα πάθη, γιά τα οποία η νύκτα είναι πολύ κατάλληλη ώρα γιά την καλλιέργειά τους. Είναι δηλαδή η νύχτα πολύ επικίνδυνη ώρα και χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή και εγρήγορση.

Στην σημερινή, ειδικά, εποχή μας, η ζωή πολλών ανθρώπων και, δυστυχώς, της νεολαίας μας σε μεγάλο βαθμό, αρχίζει ακριβώς μετά την δύση του ηλίου.

Είναι ακριβώς αυτό που λέει το Άγιο Ευαγγέλιο, στην Παραβολή των Ζιζανίων: Μετά την σπορά του καλού σπόρου, από τον ουράνιο Γεωργό, κακός και εχθρός άνθρωπος πήγε την νύχτα και έσπειρε τα ζιζάνια. Και αυτά τα ζιζάνια φύτρωσαν και πολλές φορές μάς πνίγουν. Γίνονται θηρία και με αυτά τα θηρία πρέπει να προσέξουμε πώς θα συμπεριφερθούμε, γιά να μήν μάς κατασπαράξουν.

Ύστερα από λίγη ώρα, μετά τον Εσπερινό, και αφού δειπνήσουμε, θα απαγγείλουμε δημόσια ή ιδιωτικά, στον Ναό ή στο Κελλί μας, το Απόδειπνο, και προς το τέλος του θα παρακαλέσουμε τον Κύριο να ευλογήσει την νύχτα μας, την νυχτερινή μας ζωή, και θα ζητήσουμε να μάς ευλογήσει:

«Παννύχιον ἡμῖν τήν σήν δοξολογία χάρισαι» θα πούμε. «Καὶ δὸς ἡμῖν, Δέσποτα, πρὸς ὕπνον ἀπιοῦσιν, ἀνάπαυσιν σώματος καὶ ψυχῆς, καὶ διαφύλαξον ἡμᾶς ἀπό τοῦ ζοφεροῦ ὕπνου τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀπὸ πάσης σκοτεινῆς καὶ νυκτερινῆς ἡδυπαθείας. Παῦσον τὰς ὁρμὰς τῶν παθῶν, σβέσον τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ τὰ καθ’ ἡμῶν δολίως κινούμενα. Τάς τῆς σαρκὸς ἡμῶν ἐπαναστάσεις κατάστειλον καὶ πᾶν γεῶδες καὶ ὑλικὸν ἡμῶν φρόνημα κοίμισον. Καὶ δώρησαι ἡμῖν, ὁ Θεός, γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ὕπνον ἐλαφρόν καὶ πάσης σατανικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Διανάστησον δὲ ἡμᾶς ἐν τῷ καιρῷ τῆς προσευχῆς ἐστηριγμένους ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου καὶ τὴν μνήμην τῶν σῶν κριμάτων ἐν ἑαυτοῖς ἀπαράθραυστον ἔχοντας. Παννύχιον ἡμῖν τὴν σὴν δοξολογίαν χάρισαι εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ εὐλογεῖν καὶ δοξάζειν τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομα σου, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.»

Παννύχιον, λοιπόν, δοξολογία ζητούμε. Παννύχιον, δηλαδή ολονύκτια.

Τί γίνεται όμως;

Σύμφωνα με τους ιατρούς, ο ύπνος είναι απολύτως απαραίτητος όχι μόνο γιά την σωματική ξεκούραση, αλλά και γιά την ανάπαυση σώματος και ψυχής, όπως αναφέρεται στην Ευχή.

Όμως είμαστε κουρασμένοι από τους πόνους της ημέρας και τον κάματο.

Πόσος ύπνος μάς είναι απαραίτητος και αναγκαίος, ακόμα και υποχρεωτικός, θα έλεγα;

Σύμφωνα με τους ειδικούς, κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη από διαφορετική «ποσότητα» ύπνου, ανάλογα με την φύση, την κράση και την ηλικία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, από τις σχεδόν 6 με 14 ώρες της νύχτας, οι έξι ώρες θεωρούνται το σωστό μέρος γιά όλους.

Υπάρχουν άνθρωποι που χρειάζονται περισσότερες κ άλλοι που αρκούνται σε λιγότερες.

Ο Αββάς Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει ότι ο τέλειος μοναχός αρκείται σε μία ώρα ύπνου. Το μυστικό είναι να μην βλαβεί ο νους από την αϋπνία.

Γνωρίσαμε ανθρώπους που κοιμούνταν ανά δύο ή και τρεις ημέρες.

Ο παπαΕφραίμ ο Κατουνακιώτης, όπως αναφέρει ο μαθητής και διάδοχός του πατήρ Ιωσήφ, κοιμόταν τρεισήμισυ ώρες στο εικοσιτετράωρο. «Μετά το Απόδειπνο, αμέσως κοιμόταν και ξυπνούσε σε τρεισήμισυ ώρες χωρίς ξυπνητήρι» (σ. 116).

Είναι γνωστό βέβαια το ότι πολλοί αδελφοί μας ταλαιπωρούνται πολύ στο θέμα του ύπνου και βασανίζονται από αϋπνίες. Και αυτό συνέβαινε πάντοτε.

Γι αυτό και στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας μας υπάρχουν οι ειδικές Ευχές, τέσσερεις τον αριθμό, με λεπτές διαφορές μεταξύ τους: «Ευχή εις ασθενή και μη υπνούντα των αγίων επτά παίδων», «Ευχή εις ασθενούντας και μη υπνούντας», «Ευχή εις άϋπνον», «Ευχή ετέρα εις άϋπνον». Ας σημειωθεί ότι οι ευχές αυτές ακολουθούν την Ευχήν εις Βασκανίαν, γιά να φανεί πόσο επηρεάζει ο βάσκανος οφθαλμός ακόμα και τον ύπνο μας.

Στην επιτάφια πλάκα ενός συγχρόνου μας αγίου πατρός, είναι γραμμένο: Ἐπιτέλους ἐκοιμήθην, διότι ο μακαριστός Γέροντας είχε μεγάλη δυσκολία με τον ύπνο.

Κοιμηθήκαμε, λοιπόν, απολαύσαμε το θεϊκό δώρο του ύπνου και ξυπνήσαμε.

Οι Αγιορείτες πατέρες κοιμούνται συνήθως αμέσως μετά το Δείπνο και το Απόδειπνο, κάπου στις 10.30 μ.μ. Και αφού ξυπνήσουν, ετοιμάζονται, απαγγέλουν τις μικρές ευχές, τα λεγόμενα «Εξεγερθέντες», και αρχίζουν την προσωπική τους Αγρυπνία, αυτό που συνήθως λέμε «τον Κανόνα» τους.

Ας διαβάσουμε το πώς διηγείται ο παπαΙωσήφ του παπαΕφραίμ, τον Κανόνα του Οσίου Γέροντός του. Ξύπνησε ο παπούς, ετοιμάστηκε, και αρχίζει την προσευχή του. «Τότε μιά μικρή λάμψη φακού φαινόταν στο παράθυρο. Είχε δει το ρολόϊ τσέπης που κρεμόταν στον τοίχο. Σε λίγο η αχνή του φιγούρα περιφερόταν στους διαδρόμους και τις αυλές του σκοτεινού σπιτιού. Στο ένα χέρι τον φακό και το τριακοσάρικο κομποσχοίνι με τα μαρτυρικά ( μικρές χάνδρες γιά το μέτρημα των κομποσχοινιών) να κρέμονται από τον σταυρό, και στο άλλο το ναυτικό του σκαμνάκι. Πήγαινε και καθόταν σε μία συγκεκριμένη άκρη της αυλής. Έστρωνε μπρός του και ένα τσουβαλάκι γιά τις μετάνοιες. Ένα άστρο από τα πολλά του ξάστερου ουρανού ανέτειλε απ’ τα βράχια. Όταν αργότερα μεσουρανούσε, θα σήμαινε το τέλος της προσευχής του.».

Ο παπαΕφραίμ εκοιμήθη στα ογδονταπέντε του χρόνια (6-12-1912 έως 14/27-2-1998), και μέχρι σχεδόν στα ογδόντα του, καθημερινά, εφάρμοζε αυτήν την προσωπική προσευχή, αυτόν τον Κανόνα, αυτήν την αγρυπνία. Ύστερα έχασε όλο σχεδόν το φως του και οι μετακινήσεις του απαιτούσαν άνθρωπο και έγιναν πολύ δύσκολες.

Η προσευχή της νύχτας αναφέρεται και ως αγρυπνία, αλλά δεν εννοούμε την λειτουργική Αγρυπνία στην Εκκλησία. Αυτές οι λειτουργικές Αγρυπνίες είναι ιδιαίτερη ευλογία που συνηθίζονται και στις ενορίες μας. Αλλά αυτές είναι κάτι άλλο. Μάλιστα ο μακαριστός ΓεροΠαΐσιος, ο Όσιός μας, έλεγε να μην περιορίζονται οι Αγρυπνίες στα «Δούλοι Κύριον», τα κατζία και το κούνημα των πολυελέων, αλλά να συνεχίζονται και με την προσωπική μας προσευχή.

Έχουμε δηλαδή ως ορθόδοξοι χριστιανοί, τις Ακολουθίες μας στον Ναό, την Θεία Λειτουργία, αλλά έχουμε και την προσωπική προσευχή, την «νυχτερινή» μας ζωή.

Λέει ο παπαΙωσήφ: Η φύση, την νύχτα, πλούσια στις νυχτερινές χάρες της, θυμίζοντας κάποιον άλλον κόσμο, τον του Πνεύματος. Και ο προσευχόμενος άγιος Γέροντας «άφηνε τα δακρυσμένα του μάτια να εγκαταλείψουν τον γλυκασμό της νύχτας και να στραφούν στο χώμα μπρός του ή μάλλον «ένδον» ή μάλλον «άνω». Άρχιζε με τον κανόνα του κάνοντας σταυρωτά κομποσχοίνια και προσθέτοντας ικανό αριθμό γιά τους ελεούντες και γιά όσους είχαν ανάγκη. Συνέχιζε κάνοντας με κομποσχοίνι την ακολουθία και τελείωνε κάνοντας τις μετάνοιές του. Μερικές φορές κρατούσε κοντά του κάποιον αδελφό που τον πολεμούσε ο ύπνος. Το θρόϊσμα της προσευχομένης ψυχής του, το κατά καιρούς ψιθύρισμα της ευχής «Κύριε, Ιησού Χριστέ …», η άκρα ησυχία της βαθιάς συγκεντρώσεως, ο τελικός κάθε λίγο αναστεναγμός του και η νέα προσπάθεια συνελίξεως του νου, δημιουργούσαν την εντύπωση του απόλυτα απλού και άμεσου, και συγχρόνως του υπερκόσμιου.».

Η νύχτα λοιπόν, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, είναι ο τόπος και ο χρόνος της προσωπικής μας προσευχής, ο τόπος και ο τρόπος της παραδόσεως της ψυχής στον Κύριό της. Η νύχτα, μέσα στην σιωπή των χειλέων και του νοός, γίνεται η κλίμακα, η σκάλα, γιά να ανεβεί η ψυχή και να ξεδιψάσει με το ύδωρ το ζων.

Λέει ο μακαριστός και οσιόαθλος Γέροντάς μας πατήρ Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: «Γλυκύς ο ύπνος. Τί γλυκύτερο όμως υπάρχει από την προσευχή και την συνάντησι με τον Θεόν;». Φράση που βρίσκεται συνέχεια στα κείμενά του, καθώς και στα κείμενα των άλλων Οσίων Πατέρων, και μάλιστα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.

Ερμηνεύοντας τον Εξηκοστό δεύτερο Ψαλμό ο μακαριστός Γέροντάς μας, εκχέει ακριβώς και μάς παραδίδει την αγάπη του γιά την νυκτερινή προσευχή. Ο Εξηκοστός δεύτερος Ψαλμός είναι βασιλικός ψαλμός, είναι προσευχή του Βασιλέα και προφήτη Δαβίδ, αλλά είναι ένας ύμνος ακριβώς στην νύχτα και στην νυχτερινή προσευχή, όπως την βίωνε ο προφήτης, όπως την απολάμβανε ο σεπτός Γέροντάς μας, όπως μάς δίδαξε να αγωνιζόμαστε, πορευόμενοι προς την αιωνιότητα και εμείς, τα ταπεινά, πνευματικά του τέκνα.

Αν αγρυπνούσες, αν πάλευες δηλαδή την νύχτα, ο Γέροντας σε αγαπούσε ιδιαίτερα και το φανέρωνε με κάθε πατρικό τρόπο. Απολαύσαμε κοντά του ακριβώς την αγάπη, τον έρωτα γιά την νύχτα, την νύχτα της ασκήσεως δηλαδή και της προσωπικής προσευχής.

Ήδη, ακούγοντας το κείμενο από τον Βίο του παπαΕφραίμ, είδαμε και το τί κάνει ο προσευχόμενος την νύχτα: έχει το σκαμνάκι του. Σκίμπους αναφέρεται από του πατέρες της Φιλοκαλίας, σπιθαμιαίος σκίμπους, ένα σκαμνάκι δηλαδή μίας πιθαμής ύψους. Έχει το τσουβαλάκι του, ένα χαλάκι, γιά να κάνει τις μετάνοιές του.

Σήμερα, σε εμένα τουλάχιστο, η κοιλιά μου δεν με επιτρέπει να κάνω εδαφιαίες τις μετάνοιες, και όταν μπορώ, τις κάνω γονατιστές. Πόσες μετάνοιες κάνει ο προσευχόμενος, καλό είναι να το κανονίζει με τον πνευματικό του.

Είναι γνωστές οι ιστορίες γιά τους θεληματάρηδες υποτακτικούς, που έκαμναν τρεις χιλιάδες μετάνοιες, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τις τρεις μετάνοιες, που τους όριζε ο Γέροντάς τους.

Αφού μιλάμε γιά μετάνοιες, ας αναφέρουμε ότι οι μουσουλμάνοι, που σε λίγο θα κατακτήσουν την χώρα μας, έχουν το δικό τους ο καθένας χαλάκι, και όπου βρεθούν κι όπου σταθούν, την ώρα της προσευχής, γονατίζουν και κάνουν τις μετάνοιές τους, με διαφορετικό βέβαια τρόπο από εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς.

Αλλά οι μετάνοιες δεν είναι μόνο γιά τους καλογήρους.

Ο στρατηγός Μακρυγιάννης έκαμνε από τρεις μέχρι οχτώ χιλιάδες μετάνοιες κάθε νύχτα. Η μακαρίτισσα η μανιά μας, γερόντισσα σχεδόν εκατό ετών, έκαμνε άπειρες μετάνοιες καθημερινά.

Γνωρίσαμε αγίους ανθρώπους, που έκαμναν και κάνουν και αυτοί χιλιάδες μετάνοιες, και οι ρόζοι και οι κάλοι στα ροζιασμένα χέρια τους λάμπουν περισσότερο από διαμάντια και πολύτιμα πετράδια.

Λέει ο Γέροντάς μας, γιά έναν δικό μας άγιο, της Σκήτης μας και της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης και ολόκληρης της Εκκλησίας μας, γιά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, ο οποίος έπεισε όλη του την οικογένεια και έλαβαν το μοναχικό σχήμα: «Λίγο νερό έπινε και λίγο ψωμί έτρωγε καθημερινώς. Πόσον εκοιμάτο; Δεν μπορούσε και δεν ήθελε να κοιμηθή, διότι ο ύπνος τού έκλεβε ώρες, οι οποίες ήταν ώρες επικοινωνίας με Εκείνον. Επί τρεις μήνας εκοιμάτο μόνον ολίγον κατά την μεσημβρία, μετά από το ελάχιστο ψωμί που έτρωγε.»

Ας πούμε τώρα και κάτι άλλο. Και η ανάγνωση είναι αγώνισμα της νύχτας. Είναι μέρος του κανόνα μας. Όχι ανάγνωση γιά να αποκτήσουμε γνώσεις, να διαβάσουμε πολλά βιβλία, να γίνουμε σοφοί. Αλλά ανάγνωση του λόγου του Θεού, δηλαδή των ιερών μας Βιβλίων, της παλαιάς Διαθήκης, του ιερού Ψαλτηρίου, των Πράξεων των Αγίων Αποστόλων.

Και κυρίως, και πρωτίστως, του Αγίου Ευαγγελίου, που δεν χορταίνεται, γιατί είναι ο λόγος του Λόγου και Θεού μας, του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Και αφού τελειώσει η προσωπική μας προσευχή, μέσα στην σιγαλιά της αξημέρωτης νύχτας, ο αγωνιστής μπορεί να αναπαυτεί και πάλι γιά λίγο, μέχρι να ᾿ρθει η ώρα της εργασίας του, του διακονήματός του.

Ο πνευματικός άνθρωπος κάθε εργασία την βλέπει σαν διακόνημα, προς τον Κύριο αλλά και προς τον αδερφό. Δεν θεωρεί καμία εργασία ταπεινωτική και εξευτελιστική. Δεν περιμένει την αμοιβή, τον μισθό από την εργασία. Δίνει τον κόπο, δίνει τον ιδρώτα πρωτίστως γιά να εφαρμόσει την παραδείσια εντολή, που δόθηκε σαν κατάρα, αλλά γίνεται ευλογία, όταν γίνεται σαν προσφορά και σαν θυσία προς τον Κύριο. «Εν τω ιδρώτι του προσώπου σου φαγῇ τον άρτον σου».

Γράφει ο παπαΙωσήφ: Τις πρωϊνές ώρες, αφού είχε ξεκουραστεί λίγο από την νυκτερινή αγρυπνία, επιτελούσε την Θεία Λειτουργία. Και στην συνέχεια, μετά την Θεία Λειτουργία και την πρωϊνή τράπεζα, επιδιδόταν με πολλή χαρά στις διάφορες εργασίες, στο εργόχειρο, στον κήπο, στα οικοδομικά, στα κτισίματα πεζουλιών, ακόμα και στο σπάσιμο βράχων, είτε γιά να ανοίξει λίγο μέρος γιά κήπο είτε γιά να ανοίξει ένα καινούργιο μονοπάτι.

Όταν λοιπόν εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μας, όταν μέσα στην νύχτα ετοιμαστήκαμε με την προσευχή μας, όταν η καρδιά έλαβε την τροφή της προσευχής, και αφού μετέλαβε στην Θεία Λειτουργία, ο Όρθρος γίνεται πανηγύρι, ο Όρθρος γίνεται χαρά. Κάθε εργασία φέρνει και δίνει χαρά, γιατί η καρδιά είναι γεμάτη και δεν απαιτεί τίποτα και από κανέναν. Αγωνιστήκαμε μέσα στη νύχτα, κάναμε τον κανόνα μας, γεμίσαμε τις πνευματικές μας μπαταρίες, και είμαστε έτοιμοι γιά τον αγώνα μίας ακόμα ημέρας, γιά την αγάπη και την δόξα του Κυρίου μας.

Είδατε; Ο παπαΕφραίμ έκαμνε κομποσχοίνι γιά όποιο είχε ανάγκη και του το ζητούσε.

Αν κάνουμε και εμείς το κομποσχοίνι μας γιά όποιον έχει ανάγκη, γιά το παιδί, γιά τον ή την σύζυγο, γιά τον γείτονα, για τον φτωχό, γιά τον άρρωστο αδερφό, γιά τα γεροντάκια, γιά τους μαθητές, γιά τους στρατιώτες μας, πόσο χαρούμενοι θα είμαστε όταν θα τους βλέπουμε. Ενωθήκαμε μαζί τους μέσα στην προσευχή της νύχτας, και τώρα απολαμβάνουμε την συναναστροφή και την κοινωνία τους την ημέρα. Και οπωσδήποτε, γιά τους κεκοιμημένους μας.

Να τί λέει η ογδόη Ευχή του Όρθρου: ΕΥΧΗ Η΄. Κύριε, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν τοῦ ὕπνου ῥᾳθυμίαν ἀποσκεδάσας ἀφ᾽ ἡμῶν, καὶ συγκαλέσας ἡμᾶς κλήσει ἁγία, τοῦ καὶ ἐν νυκτὶ ἐπάραι τὰς χεῖρας ἡμῶν καὶ ἐξομολογεῖσθαι σοι ἐπὶ τὰ κρίματα τῆς δικαιοσύνης σου, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις ἡμῶν, τὰς ἐντεύξεις, τὰς ἐξομολογήσεις, τὰς νυκτερινὰς λατρείας· Καὶ χάρισαι ἡμῖν, ὁ Θεὸς, πίστιν ἀκαταίσχυντον, ἐλπίδα βεβαίαν, ἀγάπην ἀνυπόκριτον· εὐλόγησον ἡμῶν εἰσόδους καὶ ἐξόδους, πράξεις, ἔργα, λόγους, ἐνθυμήσεις· καὶ δὸς ἡμῖν καταντῆσαι εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας, αἰνοῦντας, ὑμνοῦντας, εὐλογοῦντας τῆς σῆς ἀφράστου χρηστότητος τὴν ἀγαθότητα. Ὅτι ηὐλόγηταί τὸ πανάγιον σου ὄνομα, καὶ δεδόξασταί σου ἡ βασιλεία, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν

Όταν, αδελφοί μου, εκ νυκτός ορθρίζει το πνεύμα μας, είμαστε δυναμικοί και χαρούμενοι όταν έρχεται ο όρθρος. Γιατί τότε πλέον Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν. Μάς μνημονεύει ο ιερέας και λέει: «Μνήσθητι, Κύριε, καὶ τῶν ἐν νυκτὶ πρὸς σὲ βοώντων· ἐπάκουσον αὐτῶν καὶ ἐλέησον καὶ σύντριψον ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῶν τοὺς ἀοράτους καὶ πολεμίους ἐχθρούς».

Και στον λειτουργικό μας Όρθρο, ο ιερέας εύχεται και λέει, γιά όσους αγρυπνούν την νύχτα:

ΕΥΧΗ Β΄. Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα ἡμῶν πρὸς σέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, διότι φῶς τὰ προστάγματά σου ἐπι τῆς γῆς· δικαιοσύνην καὶ ἁγιασμὸν ἐπιτελεῖν ἐν τῷ φόβῳ σου, συνέτισον ἡμᾶς· σὲ γὰρ δοξάζομεν τὸν ὄντως ὄντα Θεὸν ἡμῶν. Κλῖνον τὸ οὗς σου καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν· καὶ μνήσθητι, Κύριε, τῶν συμπαρόντων καὶ συνευχομένων ἡμῖν πάντων κατ᾽ ὄνομα καὶ σῶσον αὐτοὺς τῇ δυνάμει σου· ἐυλόγησον τὸν λαόν σου καὶ ἁγίασον τὴν κληρονομίαν σου· εἰρήνην τῷ κόσμῳ σου δώρησαι, ταῖς ἐκκλησίαις σου, τοῖς ἱερεῦσι, τοῖς βασιλεῦσιν, ἡμῶν καὶ παντὶ τῷ λαῷ σου. Ὅτι ηὐλόγηται καὶ δεδόξασται τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς ὄνομά σου, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Και πάλι: ΕΥΧΗ Γ΄. Ἐκ νυκτὸς ὀρθρίζει τὸ πνεῦμα ἡμῶν πρὸς σέ ὁ Θεὸς, διότι φῶς τὰ προστάγματα σου. Δίδαξον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς, τὴν δικαιοσύνην σου, τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ δικαιώματά σου· φώτισον τοὺς ὀφθαμοὺς τῶν διανοιῶν ἡμῶν, μήποτε ὑπνώσωμεν ἐν ἁμαρτίαις εις θάνατον· ἀπέλασον πάντα ζόφον ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν· χάρισαι ἡμῖν τὸν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον καὶ ἀνεπηρέαστον τὴν ζωὴν ἡμῶν διαφύλαξον ἐν τῇ σφραγῖδι τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος· κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης· δὸς ἡμῖν ἰδεῖν τὸν ὄρθρον καὶ τὴν ἡμέραν ἐν ἀγαλλιάσει, ἵνα σοι τὰς ἑωθινὰς ἀναπέμπωμεν εὐχάς. Ὅτι σὸν τὸ κράτος καὶ σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα, τοῦ Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Χορὸς Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Ε΄. Ἀγαθῶν θησαυρέ, πηγὴ ἀέναος, Πάτερ ἅγιε, θαυμαστοποιέ, παντοδύναμε καὶ παντοκράτορ, πάντες σὲ προσκυνοῦμεν καὶ σοῦ δεόμεθα, τὰ σὰ ἐλέη καὶ τοὺς σοὺς οἰκτιρμοὺς ἐπικαλούμενοι εἰς βοήθειαν καὶ ἀντίληψιν τῆς ἡμετέρας ταπεινώσεως. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν σῶν ἱκετῶν· πρόσδεξαι πάντων ἡμῶν τὰς ἑωθινας δεήσεις, ὡς θυμίαμα ἐνώπιον σου, καὶ μηδένα ἡμῶν ἀδόκιμον ποιήσης, ἀλλά πάντας ἡμᾶς περιποίησαι διὰ τῶν οἰκτιρμῶν σου. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἀγρυπνούντων καὶ ψαλλόντων εἰς δόξαν σὴν καὶ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν καὶ τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος. Γενοῦ αὐτῶν βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ· πρόσδεξαι αὐτῶν τὰς ἱκεσίας εἰς τὸ ὑπερουράνιον καὶ νοερόν σου θυσιαστήριον. Ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Την νύχτα είναι ανοιχτοί οι Ουρανοί. Πολλές φορές, τώρα τελευταία, βλέπω στο Διαδίκτυο αναρτήσεις σχετικές, όπου ακριβώς αναφέρεται ότι την νύχτα είναι ανοιχτοί οι ουρανοί. Πάντοτε, αδερφοί μου, είναι ανοιχτοί οι ουρανοί, και ακούν τον μικρόν μας στεναγμό και κάθε σταλαγμό δακρύων, «ού λανθάνει σε, Θεέ μου, ουδέ σταλαγμός δακρύων ούτε στεναγμού τι μέρος», λέμε στην Ακολουθία της Θείας Μεταλήψεως. Κάθε στιγμή ο Κύριος είναι δίπλα μας. Αλλά τις νύχτες, όταν ησυχάζει ο κονιορτός της καθημερινότητος και καταλαγιάζει ο θόρυβος της ημέρας στην πολύβοη ζωή μας, οι ουρανοί περιμένουν την αγωνιστική μας διάθεση και την προσευχή μας.

Μέσα στην νύχτα γεννήθηκε ο Χριστός. Μέσα στην νύχτα αναστήθηκε ο Χριστός. Μέσα στην νύχτα τον έψαχναν οι Μυροφόρες, οι άγιοι Απόστολοι, οι κρυφοί μαθητές του. Και αυτός μέσα στην νύχτα παρουσιαζόταν ως φως και ως ζωή και ως Όρθρος.

Κλείνω, αγαπητοί μου.

Γιατί όμως επέλεξα αυτήν την θεματική να Σάς ομιλήσω σήμερα;

Γιατί πιστεύω πως οι πονηρές ημέρες μας έχουν μεγάλη ανάγκη από πολύ προσοχή αλλά και από μεγάλη προσωπική αγωνιστικότητα και προσευχή.

Μπορεί η καθημερινή μας περιπέτεια να μάς φέρνει μπροστά σε αντιξοότητες και δυσκολίες, συχνά αξεπέραστες. Αλλά έχουμε την νύχτα μας, έχουμε εκείνες τις ώρες που μπορούμε να μιλήσουμε ελεύθερα και δίχως περισπασμό στον Κύριο, όχι τόσο γιά τις δυσκολίες, όσο γιά τον πόθο και την μυστική μας προς Εκείνον αγάπη.

Και τώρα, που αρχίζει ο Χειμώνας και μεγαλώνει η νύχτα, έχουμε όλοι μας αρκετόν μέχρι και πολύν χρόνο και να ξεκουραστούμε, και να απολαύσουμε τον ύπνο αλλά και να προσευχόμαστε. Και εκ νυκτός να ετοιμαζόμαστε, ώστε το πνεύμα μας να ορθρίζει και να καθίσταται έτοιμο γιά τον αγώνα της ημέρας.

Και αν Σάς μένει λίγος χρόνος, να εύχεσθε Εσείς γιά εμάς, τους μοναχούς, που το έχουμε ανάγκη, και εμείς γιά Εσάς, τους αδελφούς μας, προς τον Κύριο. Αμήν.

Βιβλία:

Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης. «ὡ πῦρ καί λίβανος ἐπί πυρίου». Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας 2019.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης. Ἔκδοση Ἱ. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραίμ». Κατουνάκια Ἁγίου Ὄρους 2000.

ΠΗΓΗ.ROMFEA.

Ο Σταυρός του πνευματικού …

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα
Σήμερα εξομολόγησα 60 ​​άτομα. Κανένας από αυτά δεν έχει πρόβλημα στο πώς να βρει την αιώνια ζωή. Οτιδήποτε, άλλο εκτός, για την αιώνια ζωή των ανθρώπων που πηγαίνουν στην εκκλησία δεν ενδιαφέρεται απολύτως κανένας.

Το μόνο που έχει σημασία είναι πώς να ζουν στη γη, πώς να κάνουν μια κατανομή της περιουσίας, πώς να γράψετε καλύτερα ένα βιογραφικό , πώς να υποβάλουν μια αγωγή ή, αντίθετα, να κάνουν μια δίκη. Εδώ αναφέρω μερικά τέτοια πράγματα. Διότι ο άνθρωπος θέλει να ζήσει εδώ στη γη. Φαίνεται να έχει έρθει στην εκκλησία. Και στην εκκλησία δεν υπάρχει απάντηση για το πως μοιράζονται την περιουσία.

Επιπλέον, ακόμη και στην Εκκλησία υπάρχει ένας κανόνας ότι ένας ιερέας δεν μπορεί να είναι δικηγόρος , δηλαδή, ένας ιερέας δεν μπορεί να αντιμετωπίζει τέτοια θέματα. Υπάρχουν συμβολαιογράφοι για αυτά . Και σύμφωνα με τους κανόνες, ο ιερέας δεν έχει καν το δικαίωμα να συμμετέχει σε αυτές τις επίγειες υποθέσεις.

Σε ποιον είναι το σπίτι, σε ποιον είναι το κτήμα σε ποιον είναι το αυτοκίνητο και σε ποιον άλλο, αυτό δεν πρέπει να τον απασχολεί, γιατί ο ιερέας θα πρέπει να ενδιαφέρεται μόνο για το τι είναι αναγκαίο για να κάνει το καλό για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή (βλέπε Ματθαίος 19,16).

Η Εκκλησία υπάρχει για να διδάξει την αιώνια ζωή και όχι πώς να πάρει εδώ κάτι γήινο, έτσι ώστε να μπορεί να ταφεί καλά με αυτά τα χρήματα. Είτε είστε πλούσιοι είτε φτωχοί, όλοι διαφέρουμε μόνο στην τιμή του φέρετρου. Τίποτα περισσότερο. Η τιμή ενός φέρετρου κυμαίνεται αρκετά καλά, μερικές φορές δέκα φορές, για ειδικές παραγγελίες – εκατό φορές. Και έτσι – για να ζήσει για λίγο, και στη συνέχεια στο νεκροταφείο. Μπορείτε γενικά να αγοράσετε ένα φέρετρο εκ των προτέρων, επειδή οι τιμές συνεχώς αυξάνονται.

πατήρ Dimitry Smirnov