Συγκλονιστικό θαύμα Αγίου Φανουρίου στη Ρόδο

Agios-Fanourios-Eikona_260815

Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης, γιατί δεν τιμάται απλώς σε μια μόνο ημε­ρομηνία, αλλά η πίστη των χριστιανών κά­

Οι πιστοί συχνά επικαλούνται το όνομα του Αγίου Φανουρίου, ο οποίος έχει κάνει πολλά θαύματα. Ενα από τα πιο συγκλονιστικά έλαβε χώρα στη Ρόδο.

Σε μια περίοδο της ιστορικής ζωής της η Κρήτη ήταν υποδουλωμένη στους Λατίνους (1204 – 1669 μ.Χ.), που είχαν δικό τους Αρ­χιεπίσκοπο και γι’ αυτό προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να παρασύρουν τους κατοίκους του νησιού στον Καθολικισμό (Παπισμό).
Έτσι οι Λατίνοι πήρανε σαν καταπιεστι­κό μέτρο ενάντια στην Ορθοδοξία να μην επιτρέπουν να χειροτονούνται ιερείς στην Κρήτη, οπότε οι Κρητικοί αναγκάζονταν να μεταβαίνουν στο νησί Τσιρίγο (Κύθηρα) για να χειροτονηθούν ιερείς από Ορθόδοξο Αρχιερέα, που έδρευε εκεί.
Κάποια εποχή λοιπόν ξεκίνησαν απ’ την Κρήτη τρεις διάκονοι για το Τσιρίγο κι αφού χειροτονήθηκαν εκεί ιερείς, επέστρεφαν τρισευτυχισμένοι στο πολύπαθο τότε απ’ τη σκλαβιά νησί τους. Κατά κακή τους τύχη Αγαρηνοί πειρατές τους συνέλαβαν στο πέ­λαγος, τους μετέφεραν στη Ρόδο, όπου τους πώλησαν σε τρεις διαφορετικούς Αγαρηνούς αφέντες.

Η θέση των τριών ιερέων ήταν αξιοθρή­νητη κι όμως μια γλυκειά προσμονή ήλθε να γλυκάνει το πικρό παράπονό τους. Μάθα­νε πως στη Ρόδο ο Άγιος Φανούριος θαυματουργούσε και σ’ αυτόν στήριξαν τις ελ­πίδες τους κι ολοένα προσεύχονταν και τον επικαλούνταν ο καθένας τους ξεχωριστά, για να τους λυτρώσει απ’ την σκληρή αιχ­μαλωσία στους μιαρούς Αγαρηνούς. Ζήτησε, λοιπόν, ο κάθε ιερέας, χωρίς να συνεννοηθούν μεταξύ τους, απ’ τον αφέν­τη του, να του δώσει άδεια να μεταβεί στην εκκλησία για να προσκυνήσει την εικόνα του Αγίου Φανουρίου. Πήρανε κι οι τρεις τους μ’ ευκολία την άδεια, προσκύνησαν μ’ ευ­λάβεια την εικόνα του Αγίου βρέχοντας τη γη με τα δάκρυά τους γονατιστοί σαν προ­σεύχονταν και με όλη τη δύναμη της ψυχής τους παρακαλούσαν τον Άγιο Φανούριο να μεσολαβήσει για να γλυτώσουν πια απ’ τα χέρια των Αγαρηνών.

Αφού οι ιερείς αναχώρησαν, ανακουφι­σμένοι απ’ τον πόνο τους, ο Άγιος Φανού­ριος παρουσιάστηκε τη νύχτα και στους τρεις αφέντες τους και τους διέταξε να ελευ­θερώσουν τους σκλάβους ιερείς τους, δια­φορετικά θα τους τιμωρούσε σκληρά. Οι Αγαρηνοί όμως άρχοντες θεώρησαν την επέμ­βαση του Αγίου σαν κάποια μαγεία, γι’ αυ­τό αλυσόδεσαν τους σκλάβους τους κι άρ­χισαν να τους βασανίζουν με χειρότερο τρό­πο. Την άλλη όμως νύχτα ο Άγιος Φανούριος επενέβη πιο αποτελεσματικά, έλυσε τους τρεις ιερείς απ’ τα δεσμά τους και τους υ­ποσχέθηκε, πως θα τους ελευθέρωνε από τους Αγαρηνούς την άλλη μέρα. Φανερώ­θηκε και πάλι στους Αγαρηνούς και τους απείλησε αυτή τη φορά, πως αν δεν ελευθέρωναν το πρωί τους ιερείς, θα μεταχειρι­ζόταν σκληρά μέτρα γι’ αυτούς. Το άλλο πρωί οι Αγαρηνοί αισθάνθησαν την τιμωρία, γιατί έχασαν όλοι το φως τους και το κορμί τους έμεινε παράλυτο. Έτσι αναγκάσθησαν τότε να συμβουλευτούν τους συγγενείς τους, για να συζητήσουν το κα­κό που τους βρήκε. Όλοι δε οι άρχοντες αποφάσισαν να καλέσουν τους τρεις ιερείς, μήπως μπορούσαν να τους βοηθήσουν. Οι ιερείς την μόνη απάντηση που έδωσαν ήταν, πως αυτοί θα παρακαλούσαν τον Θεό τους κι Εκείνος θα αποφάσιζε.

Την τρίτη νύχτα παρουσιάστηκε πάλι ο Άγιος Φανούριος στους Αγαρηνούς και τους ανακοίνωσε πως αν δεν έστελναν οι τρεις άρχοντες γραπτώς στο ναό του τη συγκατάθεση τους για την απελευθέρωση των ιερέων, δεν θα ξανάβρισκαν πια την υ­γεία τους. Οι Αγαρηνοί τότε θέλοντας και μη έγραψαν το γράμμα που ζήτησε ο Άγιος Φανούριος και δήλωναν απερίφραστα, πως παραχωρούσαν, στους τρεις ιερείς την ελευ­θερία τους. Αυτές οι δηλώσεις τους κατατέ­θηκαν στον ιερό ναό του Αγίου. Πριν ακόμα επιστρέψει η αντιπροσωπεία των Αγαρηνών απ’ το ναό, οι τυφλοί και παράλυτοι άπιστοι έγιναν εντελώς καλά με το θέλημα του Αγίου. Οι πλούσιοι Αγαρηνοί έδωσαν στους τρεις ιερείς όλα τα έξοδα του ταξιδιού τους κι αυτοί πριν αναχωρή­σουν κατέφυγαν στην εκκλησία, και αφού ευχαρίστησαν τον Άγιο για την απελευθέ­ρωσή τους, αντέγραψαν πιστά την εικόνα του Αγίου Φανουρίου και την πήραν στην Κρήτη, όπου την τιμούσαν κάθε χρόνο με δοξολογίες και λιτανείες.

πηγη.ΔΟΓΜΑ

«Εκεί οι Άγγελοι θα δώσουν τον θρόνο του Βυζαντίου σ’ έναν άγιο…» (Οσίου Ιωάννη του Χοζεβίτη)

ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΟΖΕΒΙΤΟΥ – Προφητικές φωνές (Άπό έλληνικά χειρόγραφα)

Από τα ποιήματα του Οσίου Ιωάννη του Χοζεβίτη

~ Στά χρόνια του εσχάτου αιώνος θά παύσουν οί πνευματικοί ποιμένες νά φροντίζουν γιά τό ποίμνιο άκολουθώντας τό κοσμικό ρεύμα.

Τήν σκολιά όδό θά βαδίζουν, αφήνοντας τόν πατερικό δρόμο καί δέν θά ψάλλουν στά πρόβατα μέ τήν ποιμενική φλογέρα.

Θά καύσουν μέ τήν «πρόοδο» τήν πνευματική μάνδρα κι ό καπνός θά προξενεί τήν αίρεση του παπικού δόγματος.

Τότε ό κόσμος μέ τήν επιστήμη θά κάνη πολλές έφευρέσεις καί δέν θά ύπάρχη σ’ αύτήν ή πίστις, ούτε ό φόβος τοϋ Θεοϋ

Ό απλοϊκός λαός άπό τόν φόβο τών αιωνίων βασάνων θά φυλάγει μέ άκρίβεια τις θείες εντολές.

Άλλά ζώντας στήν άναρχία χωρίς πνευματικούς όδηγούς θά μισηθούν άπό τήν εξουσία καί πολλοί θά φυλακισθούν.

Μέ θερμό ζήλο θά έπιδίδωνται στά καλά καί ταπεινά έργα θεωρούμενοι άπό τόν κόσμο ότι έχασαν τά μυαλά των.

Ή άνθρώπινη σοφία είδωλα θά λατρεύσει κοσμικά καί ό άσύδοτος κόσμος θά τά χρησιμοποιήσει ως μέσα σωτηρίας.

Θά κουρεύουν γένεια καί μαλλιά καί τά ένδύματά των θά κοντύνουν κι όλους στ’ άλήθεια τούς νόμους σύμφωνα μέ τήν μόδα θά θεσπίσουν.

Δέν θά ύπάρχει ντροπή στούς νέους ούτε στά άδέλφια μεταξύ των άγάπη, ένώ ή μόδα θά παρασύρει όλους τούς άκολάστους ανθρώπους.

Τότε ό Θεός μέ άηδία θ’ άντικρύσει τούς θνητούς καί πολλούς θά στερήσει τής ζωής, όπως κάποτε μέ τούς Σοδομίτας.

Τότε ή γή δέν θά καρποφορεί καί οί δουλειές θά λιγοστέψουν διότι πολλοί θά πιστεύουν στόν σατανά ως σύντροφο τής έλεύθερης ζωής τους!

Τότε θά βράζει ό κόσμος σάν ένα καζάνι στήν φωτιά —καιόμενος άπό τήν τυφλή οργή—και ειρήνη σ αυτόν δέν θα υπάρχει

Οί μεγάλοι καί φοβεροί πόλεμοι θά’ ναι πυκνοί σάν κρίκοι αλυσίδας άλλά ό τρομερώτερος άπ’ όλους θά είναι ό τών έπτά κρατών στό Βυζάντιο!

Οί πολιτισμένοι λαοί, όταν πολύ θά προοδεύσουν, σάν πεινασμένα θηρία μεταξύ των θά σπαράζωνται.

Θά φτιάξουν αύτά τά πετούμενα μέ τήν ούρά των σάν τού σκορπιού καί μεγάλη σύγχυσις θά γίνη, όπως στόν πύργο τής Βαβέλ.

Τότε θά κατασκευασθούν φοβεροί δράκοντες άπό μέταλο σκορπίζοντας τόν όλεθρο άπό τό στόμιο των καί καπνό μέ θανατηφόρο δηλητήριο.

Ζωντανοί μόνο τό ένα τρίτο άπ’ όλο τόν κόσμο θά γλυτώσουν ένώ οί άλλοι μέ θάνατο στόν έσχατο πόλεμο θά τελειωθούν!

«Αγγελος έξ ούρανού» θά έλθη κράζοντας μέ δυνατή φωνή νά σταματήση τό μακελειό τών δυνάμεων στήν Κωνσταντινούπολη

Έκεί οί άγγελοι θά δώσουν τόν θρόνο τού Βυζαντίου σ’ έναν άγιο καί ειρηνικά όλοι θά ύπακούουν μή έχοντας πόλεμο στήν γή.

Τότε ή Όρθοδοξία σ’ όλο τόν κόσμο θά άκτινοβολήσει, θά άφανισθεί ή κακία καί μεγάλη αγάπη θά ύπάρχει!

από το βιβλίο: «Ό Βίος καί τά ποιήματα του Όσίου Ιωάννου τον Χοζεβίτου 1913-1960» – Μετάφρασις: Μον. Δαμασκηνός Γρηγοριάτης, 1984

Η Συνοδική Πράξη Αγιοκατατάξεως του Οσίου Ιωάννου του Χοζεβίτου

05

Ἡ περιοχή τοῦ χειμάρρου Χορράθ καί ἡ ἐν αὐτῇ Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Χοζεβίτου, εἰς τήν ὁποίαν καί τελοῦμεν τό Πατριαρχικόν Συλλείτουργον σήμερον, ἀνεδείχθησαν χῶροι φανερώσεως τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ διά τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφ’ ἡμερῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης.

Εἰς αὐτήν, φεύγων τόν θυμόν τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ, εὗρε καταφύγιον ὁ προφήτης Ἠλίας ὁ Θεσβίτης, καλούμενος ὑπό τοῦ Θεοῦ λέγοντος: «πορεύου ἐντεῦθεν κατ’ ἀνατολάς καί κρύβηθι ἐν τῷ χειμάρρῳ Χορράθ τοῦ ἐπί προσώπου τοῦ Ἰορδάνου· καί ἔσται ἐκ τοῦ χειμάρρου πίεσαι ὕδωρ, καί τοῖς κόραξιν ἐντελοῦμαι, διατρέφειν σε ἐκεῖ» (Βασ. ΙΙΙ, 17,2-4).

Εἰς τήν αὐτήν περιοχήν Ἰησοῦς ὁ τοῦ Ναυῆ, ἐζήτησεν ἀπό τόν Θεόν τήν στάσιν τοῦ ἡλίου καί τῆς σελήνης, λέγων: «στήτω ὁ ἥλιος κατά Γαβαών καί ἡ σελήνη κατά φάραγγα Ἐλών, καί ἔστη ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη ἐν στάσει» (Ἰησοῦς Ναυῆ, 10,12-13).

Εἰς τάς ἀπαρχάς τῶν χρόνων τῆς Καινῆς Διαθήκης οἱ ἅγιοι καί δίκαιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα προσευχόμενοι ἐνταῦθα, ἐγένοντο Θεοπάτορες, καθ’ ὅτι τῇ θείᾳ συνεργίᾳ ἠλευθερώθησαν τοῦ ὀνειδισμοῦ τῆς ἀτεκνίας, ἐδόθη αὐτοῖς καρπός κοιλίας, Μαρία ἡ ἀειπάρθενος, ἐξ ἧς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου ἐσαρκώθη καί ἐνηνθρώπησε ὁ Μονογενής Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦς Χριστός ὁ Θεός ἡμῶν.

Εἰς τούς πρωΐμους χρόνους τῆς μοναχικῆς ἀγγελικῆς πολιτείας, ἥν ὑπέδειξεν ἡμῖν αὐτός ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, κατῴκησαν τήν περιοχήν ταύτην οἱ πρῶτοι πέντε ὅσιοι πατέρες τῆς Μονῆς ταύτης τοῦ Χοζεβᾶ, Πρῶμος, Ἠλίας, Γανναῖος, Αἴαν καί Ζήνων, καί ἡγίασαν αὐτήν διά τῆς ὁσίας βιοτῆς αὐτῶν.

Μετ’ αὐτούς τόν 5ου μ.Χ. αἰῶνα ὁ ἅγιος Ἰωάννης Ἐπίσκοπος Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης, πολέμιος τῆς αἱρέσεως τῶν Μονοφυσιτῶν, ἀνέδειξε τήν πρώτην ταύτην σκήτην εἰς μέγα μοναστικόν κέντρον. Τοῦτο ἀπώλεσεν εἰς ζωάς ἀνθρώπων, ναούς καί κελλία ἡ Περσική λαῖλαψ τοῦ 614 μ.Χ. Ἐκ τῶν ἐρειπίων καί τῆς τέφρας τῆς καταστροφῆς ταύτης, ἀνεκαίνισε τήν Μονήν καί κατέστησεν αὐτήν καί πάλιν πόλον ἕλξεως καί ἑστίαν ἀσκήσεως ἑκατοντάδων μοναχῶν ὁ ἐκ Κύπρου προερχόμενος ἅγιος Γεώργιος ὁ Χοζεβίτης.

Ἡ δημιουργική καί συνεκτική τῶν ἁπάντων Θεοῦ σοφία καί δύναμις διετήρησε τήν Μονήν ζῶν μοναστικόν λειτουργικόν κέντρον, ἀφθόνως ρέουσαν πηγήν πνευματικοῦ ἁγιασμοῦ καί ἀνεφοδιασμοῦ πλειάδος προσκυνητῶν καί διά τῶν ἁπλῶν ἀσκητῶν μοναχῶν αὐτῆς καθ’ ὅλην τήν διάρκειαν τῆς ἱστορίας αὐτῆς.

Μεσοῦντος δέ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ Θεός ηὐλόγησε κατ’ ἐξοχήν τήν Μονήν διά τῆς παρουσίας ἐκλεκτοῦ σκεύους Αὐτοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου. Οὗτος, ἐγκαταλείψας τήν ἐπίγειον πατρίδα αὐτοῦ Ρουμανίαν, συγγενεῖς καί οἰκείους, προσῆλθεν ὡς προσκυνητής εἰς τήν Ἁγίαν Γῆν καί ἔλαβε τό μοναχικόν σχῆμα εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ὁσίου πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ Ἠγιασμένου, ἔνθα καί ἐμόνασε ἐπί δεκαετίαν. Ἀκολούθως ἠσκήτευσεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν ταύτην τοῦ Χοζεβᾶ, ἐξ ἧς καί Χοζεβίτης ἐκλήθη.

Ὡσαύτως ἠσκήτευσεν εἰς τήν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ, ἔνθα τόν Βαπτιστήν μιμούμενος, ὑπέβαλεν ἑαυτόν εἰς πᾶσαν ἄσκησιν, νηστείαν, ἀγρυπνίαν καί προσευχήν. Μόνος δέ μόνῳ Θεῷ κοινωνῶν, ἐν τῇ ἀποκρήμνῳ πλησιοχώρῳ σκήτῃ τῆς Ἁγίας Ἄννης, οὐ διέλιπεν ἐν ταῖς Κυριακαῖς καί ἑορταῖς ἐπισκέπτεσθαι τήν Ἱεράν ταύτην Μονήν τῆς μετανοίας αὐτοῦ.

Ἡ ἐναγκαλισαμένη τοῦτον ἐν τῇ ἀποδημίᾳ αὐτοῦ Σιωνῖτις Ἐκκλησία ἔδωκεν αὐτῷ ὕστερον καί τό ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης, ἵνα καί δι’ αὐτῆς διακονῇ τούς ἐπισκεπτομένους τήν Μονήν προσκυνητάς, διά τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τῆς μεταδόσεως τοῦ ἀχράντου σώματος καί τιμίου αἵματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν τήν αἰώνιον.

Οἱ συναναστραφέντες τόν ὅσιον Ἰωάννην καί ἄχρι τῆς σήμερον ἐπιζῶντες πιστοί, μαρτυροῦν περί τῆς ὁσιακῆς ζωῆς αὐτοῦ καί τῆς ὑπ’ αὐτοῦ παρεχομένης αὐτοῖς βοηθείας διά τῆς προσευχῆς καί τῆς πνευματικῆς αὐτοῦ καθοδηγήσεως. Ἄλλοι ἐπίσης μαρτυροῦν ὅτι μετά τήν κοίμησιν αὐτοῦ ἔτυχον τῆς θεραπείας τῶν ἀσθενειῶν αὐτῶν διά πρεσβειῶν αὐτοῦ. Διά τῶν σημείων τούτων φανεροῖ αὐτόν ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ ποιῶν θαυμάσια ἐν τοῖς ἁγίοις Αὐτοῦ, ἐπιβεβαιῶν ταῦτα διά τῆς ἀφθαρσίας τοῦ σεπτοῦ αὐτοῦ λειψάνου, ἥντινα Αὐτός ἐχαρίσατο αὐτῷ, καθ’ ὅτι πάσα δόσις ἀγαθή καί πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον παρ’ Αὐτοῦ τοῦ Πατρός τῶν Φώτων.

Διά τούς λόγους τούτους, πρός οἰκοδομήν τῶν πιστῶν τῆς Σιωνίτιδος μητρός τῶν Ἐκκλησιῶν καί τῶν ἐκ πάσης τῆς οἰκουμένης ἀφικνουμένων ἐν τῇ ἱερᾷ Μονῇ τοῦ Χοζεβᾶ προσκυνητῶν καί πρός δόξαν ἀένναον τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ ἡμῶν, ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καί τῇ περί Ἡμᾶς Ἁγίᾳ καί Ἱερᾷ Συνόδῳ ἕπεσθαι τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ συνειδήσει τῆς ἁγιότητος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ νέου Χοζεβίτου καί ἐπιβεβαιῶσαι αὐτήν καί κατατάξαι αὐτόν εἰς τό ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς μνήμης αὐτοῦ καθιερουμένης τελεῖσθαι ἐν τῇ 28ῃ Ἰουλίου ἑκάστου ἔτους, ἡμέρᾳ τῆς ἀνακομιδῆς τοῦ τιμίου λειψάνου αὐτοῦ.

Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ͵βιε ʹ Δεκεμβρίου κβʹ.

ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων

ΚΥΡΙΑΚΟΣ Μητροπολίτης Ναζαρέτ

ΗΣΥΧΙΟΣ Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος, Πατριαρχικός Ἐπίτροπος

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως, Γέρων Δραγουμᾶνος

ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ Μητροπολίτης Φιλαδελφείας

ΔΩΡΟΘΕΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀβήλων

ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης, Γέρων Ἀρχιγραμματεύς

ΜΕΘΟΔΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Θαβωρίου

ΘΕΟΦΥΛΑΚΤΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰορδάνου

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Λύδδης Γραμματεύς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου

ΦΙΛΟΥΜΕΝΟΣ Ἀρχιεπίσκοπος Πέλλης

Ἀρχιμανδρίτης Νεκτάριος Γέρων Καμαράσης

Ἀρχιμανδρίτης Ἰουστῖνος

Ἀρχιμανδρίτης Θεοδώρητος

Ἀρχιμανδρίτης Ἱλαρίων

Ἀρχιμανδρίτης Τιμόθεος

Ἀρχιμανδρίτης Εὐδόκιμος

Ἀρχιμανδρίτης Γαλακτίων

Λεπτομερείας περί τοῦ γεγονότος τούτου θά ἀναρτήσῃ ἡ ἱστοσελίς τοῦ Πατριαρχείου λίαν προσεχῶς.

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας.

ΠΗΓΗ.ΡΟΜΦΑΙΑ