Για κείνο που χρυσίζει στο δίκτυ ( Του Β. Χαραλάμπους)

Σχετική εικόνα

______________

Τα παμπάλαια εκείνα χρόνια

στο πελαγίσιο ξάγναντο

τα καλογέρια στου Σταυρονικήτα

διαπορούν για κείνο που ξεπροβάλλει παρεμπρός

από του βυθού τ’ απόβαθα

διαπορούν για κείνο που χρυσίζει στο δίκτυ.

Ψηφιδωτή τ’ Άη Νικόλα η εικόνα

κι όστρεον στο μέτωπο

από τότε που Καταλάνοι πειρατές

την πέταξαν στο βαθύ γαλάζιο

της Αθωνικής θάλασσας.

Κι εκεί όπου το όστρεο εκείνο

αιμάτινο απομενάρι

ετούτο το ιστόρημα να ξετυλίγει

στην ασίγαστη λήθη του πελάγους

πως τον Άη Νικόλα Στρειδά τον είπαν.

Advertisements

Ζωγραφώντας με το τσιγκέλι του                                 (Του Β. Χαραλάμπους)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΚΗΤΗ ΙΒΗΡΩΝ

___________

Σε τούτη την Αθωνική έρημο

μη λησμονάς το τόσο σημαντικό

ασήμαντος να’σαι.

Κάπως έτσι θαρρώ πως είναι

σαν και τ’ ασυντρόφιαστο  γεροντάκι

π’ οδοιπορεί στην αλληλουχία των σκοίνων

των δαφνών και των κουμαριών

π’ αργοδιαβαίνει τα στενά μονοπάτια

γύρωθε στην Σκήτη των Ιβήρων

ζωγραφώντας με το τσιγκέλι του

την Αγιορείτικη έρημο

σμιλεύοντας  με την υπομονή

τα παμπάλαια ερημικά μονοπάτια.

«Γύριζε». (Κ.Παλαμάς)

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Κ.Παλαμάς)

Με δραματικό τρόπο ο Κωστής Παλαμάς περιγράφει την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.


Το 1908, γι άλλη μια φορά, η Ελλάδα είναι ταπεινωμένη.

Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και την  ήττα του παράλογου ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας

Ίντριγκες, ψέματα, φόροι και χαράτσια. Ο λαός πεινάει.

Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία και ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε».

Με δραματικό τρόπο περιγράφει την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.

Γύριζε 
Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.
Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.
Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανανταρίνους,
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
Κωστής Παλαμάς

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δος μοι Κύριε το ύδωρ το ζων

346d597d3f716b7816577227e75bd83a-632x388

                                                            Του Β. Χαραλάμπους

_______

Επειχθώ προς την πηγήν

την πηγάζουσαν ύδωρ αθάνατον.

 

Ύδωρ επιζητώ

αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον.

 

Συ εί Κύριε

ο διδούς νάματα ζώντα.

 

Δος μοι Πολυέλεε

εκ του ύδατος εκείνου

ίνα μη διψήσω πώποτε.

 

Φιλάνθρωπος ει

και Πανοικτίρμων Κύριε

δός μοι εκ του ύδατος εκείνου.

 

Γινώσκω Κύριε

ότι ο πιστεύων εις Σε

τον μόνον αληθινόν Θεόν

ου μη διψήση πώποτε.

 

Δός μοι Σωτήρ μου

εκ του ύδατος εκείνου.

 

Δός μοι Ιησού μου γλυκύτατε

τούτο το της χάριτος δώρημα

το ύδωρ το ζων