Ζωγραφώντας με το τσιγκέλι του                                 (Του Β. Χαραλάμπους)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΣΚΗΤΗ ΙΒΗΡΩΝ

___________

Σε τούτη την Αθωνική έρημο

μη λησμονάς το τόσο σημαντικό

ασήμαντος να’σαι.

Κάπως έτσι θαρρώ πως είναι

σαν και τ’ ασυντρόφιαστο  γεροντάκι

π’ οδοιπορεί στην αλληλουχία των σκοίνων

των δαφνών και των κουμαριών

π’ αργοδιαβαίνει τα στενά μονοπάτια

γύρωθε στην Σκήτη των Ιβήρων

ζωγραφώντας με το τσιγκέλι του

την Αγιορείτικη έρημο

σμιλεύοντας  με την υπομονή

τα παμπάλαια ερημικά μονοπάτια.

Advertisements

«Γύριζε». (Κ.Παλαμάς)

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Κ.Παλαμάς)

Με δραματικό τρόπο ο Κωστής Παλαμάς περιγράφει την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.


Το 1908, γι άλλη μια φορά, η Ελλάδα είναι ταπεινωμένη.

Μετά την πτώχευση του Τρικούπη και την  ήττα του παράλογου ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897, οι δανειστές ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας

Ίντριγκες, ψέματα, φόροι και χαράτσια. Ο λαός πεινάει.

Δεν υπάρχει καμία αισιοδοξία και ο Κωστής Παλαμάς γράφει το ποίημα «Γύριζε».

Με δραματικό τρόπο περιγράφει την απόγνωσή του για την κατάντια της χώρας.

Γύριζε 
Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.
Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.
Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανανταρίνους,
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.
Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
Κωστής Παλαμάς

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δος μοι Κύριε το ύδωρ το ζων

346d597d3f716b7816577227e75bd83a-632x388

                                                            Του Β. Χαραλάμπους

_______

Επειχθώ προς την πηγήν

την πηγάζουσαν ύδωρ αθάνατον.

 

Ύδωρ επιζητώ

αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον.

 

Συ εί Κύριε

ο διδούς νάματα ζώντα.

 

Δος μοι Πολυέλεε

εκ του ύδατος εκείνου

ίνα μη διψήσω πώποτε.

 

Φιλάνθρωπος ει

και Πανοικτίρμων Κύριε

δός μοι εκ του ύδατος εκείνου.

 

Γινώσκω Κύριε

ότι ο πιστεύων εις Σε

τον μόνον αληθινόν Θεόν

ου μη διψήση πώποτε.

 

Δός μοι Σωτήρ μου

εκ του ύδατος εκείνου.

 

Δός μοι Ιησού μου γλυκύτατε

τούτο το της χάριτος δώρημα

το ύδωρ το ζων

ΚΙ Η ΛΑΣΕΡΝΑ ΕΚΑΙΓΕ

44604532

                                           Του Β. Χαραλάμπους

________

Τ’ αγριωπό συντρόφεμα

της τραμουντάνας με το νύχτωμα

απόψε ήρθε νωρίς

αψηλά στην έρημο των  Κατουνακίων.

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

στ’απέριττο κελί του γέροντα.

 

Η εξομολόγηση σχεδόν ψυθιριστά

από έναν παλιό κατάδικο

που ξαγγίστρωνε τα τόσα πάθια

που μάζεψε στης ζωής το διάβα.

 

Στιγμές αλλιώτικες

π’ αργοτυλίγουν την απροσμέτρητη νυχτιά

κείνου στου σκοτασμού.

 

Η λασέρνα έκαιγε

φωτίζοντας το φτωχικό κελί

και τα δάκρυα λαμπυρίζανε στο πρόσωπο

κείνου του παλιού κατάδικου

«δια πλήθος αμαρτιών».

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

φωτίζοντας και του γέροντα γαλήνιο βλέμμα

αφήνοντας το παρηγόρημα

να πελαγίζει περίεργα

στους τόσους στεναγμούς.

 

Παραΰστερα μετά την εξομολόγηση εκείνη

αμίλητοι στη σιγαλιά της φεγγαροβραδιάς

ο παπακαλόγερος φίλεψε τον ξένο εκείνο

με το λιγοστό νερομπούλι.

 

Ολόθερμη η καρδιά του γέροντα

που σιγόκαιε  για όλους

«εις τρίβον σωτηρίας ποδηγών»*.

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

στο κελί του γέροντα…

 

*« κόσμον ποδηγών εις τρίβον σωτηρίας » – Από την ακολουθίαν του Αγίου Αντωνίου