Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς.(+π.ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ)

 1ο ἐκ τοῦ βιβλίου ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΤΟΥ ΔΟΥΔΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ

Ἐπιστολή πρός τούς ἀσθενεῖς
1ο
ἐκ τοῦ βιβλίου
ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΙΝ ΑΙΩΝΙΟΝ
ΤΟΥ ΔΟΥΔΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΠΑΤΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΓΑΒΡΙΛΑΚΗ

Ἀσθενεῖς μου, συμπαθεστάτη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων

https://egolpio.files.wordpress.com/2010/11/confes-5.jpg
        Ἀπευθύνομαι σέ σᾶς. Σᾶς καταλαβαίνω ἀπόλυτα ὅσο κανείς ἄλλος, γιατί εἶμαι καί ἐγώ ἀσθνεής. Νομίζω πάντα ὅτι ὁ φτωχός καταλαβαίνει τόν φτωχό, ὁ πονεμένος τόν πονεμένο, ὁ δυστυχής τόν δυστυχή καί ὁ ἄρρωστος τόν ἄρρωστο.
        Σκέφθηκα λοιπόν νά σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσα ἐπιστολή μήπως μπορέσω νά ἀνακουφίσω λίγο τόν πόνο καί τήν μοναξιά σας.
        Σᾶς φωνάζω, λοιπόν, δυνατά μέ ὅλη τή δύνμαη τῆς φωῆς καί τῆς ψυχῆς μου: «Μήν ἀπελπίζεσθε. Πίσω ἀπό τήν φουρτούνα δέν εἶναι ἡ γαλήνη; Πίσω ἀπό τήν καταιγίδα δέν εἶναι ἡ λιακάδα; Μετά τήν βαρχειμωνιά δέν ἔρχεται πάντοτε ἡ ἄνοιξη; Μετά τήν δύση δέν εἶναι ἡ ἀνατολή; Δόξα Σοι Κύριε!».

        Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βεβαιώνει:
«Ὅποιος ὑποφέρει τήν ἀσθένειά του μέ ὐπομονή καί εὐγνωμοσύνη στόν Θεό, στεφανώνεται σάν μάρτυρας».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
        Ὑποφέρετε, ὑποφέρω· πονᾶτε πονῶ· νοιώθετε μοναξιά· τήν νοιώθω καί ἐγώ. Ὅλα ὅμως πρέπει νά τά ἀντιμετωπίζουμε μέ ὑπομονή, μέ πίστη, ἐλπίδα καί αἰσιοδοξία.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς βοηθήσει ἡ πίστη στόν Θεό.
        Σ’ αὐτό θά μᾶς θεραπεύσουν τά φάρμακα τῆς Ἐκκλησίας πού δέν τά βρίσκουμε στά Φαρμακεῖα.
        Μή ξεχνᾶτε ὅτι δέν εἴμαστε ἄρρωστοι μόνο στό σῶμα. Αὐτό εἶναι μεγάλο λάθος, καί ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη, ἴσως περισσότερο. Ἐδῶ κάνει μία φοβερή διαπίστωση ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος:
        «Ἡ πολυχρόνια ὑπομονή ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση. Ἡ ταπείνωση ὁδηγεῖ στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί τέλος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στή χαρά τοῦ Θεοῦ, τή γλυκότερη ὅλων».
         Ὁ δέ ἱερός Αὐγουστῖνος παρατηρεῖ εὔστοχα:
         «Θέλεις νά θεραπευθοῦν οἱ πληγές σου; Ὁ Θεός εἶναι ὁ γιατρός. Θέλεις νά γαληνέψει ἡ ψυχή σου; Εἶναι ἡ εἰρήνη. Ἄν ζητᾶς τόν οὐρανό, εἶναι ὁ Δρόμος. Ἄν μισεῖς τό σκοτάδδι, εἶναι τό Φῶς. Ἄν πεινᾶς, εἶναι ἡ Τροφή».
         Δέν καταλάβαμε ὅλοι μας πόσο μαλακώνει καί πόσο γλυκός γίνεται ὁ πόνος μέ τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα στόν Μεγάλο Γιατρό. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ συμβουλή τοῦ ποιητοῦ Γ. Βερίτη:
«Σάν ἔρθει ὁ πόνος καί σέ βρεῖ 
νά τόν δεχθῆς παληκαρίσια. 
Στάσου λεβέντη σά τή δρῦ, 
τή λαμπαδόκορμη τήν ἴσια».
           Ἕνας ἄλλος ποιητής σημειώνει:
«Χωρίς ἐσένα ἡ ζωή 
θά μᾶς φαινόταν ἄδεια
καί τήν ψυχή μας θά’ πνιγαν 
τῆς θλίψης τά σκοτάδια».
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
            Πολλά διαβάζουμε γιά τό θέμα τῶν ἀσθενῶν καί τῆς ἀσθενείας. Ὅμως χρειάζεται ὁ καθένας μας κι ἐγώ καί σεῖς, νά κάνουμε βήματα καί προσπάθειες νά φθάσουμε στόν Ἀρχίατρο τόν Ἐσταυρωμένο Σωτήρα Χριστό. Οἱ γιατροί τοῦ κόσμου τούτου, εἶναι ὄργανα τοῦ Μεγάλου Γιατροῦ. Γι’ αὐτό παρακαλοῦμε τόν Θεό νά φωτίζει καί νά καθοδηγεῖ τά ὄργανά Του, τούς γιατρούς μας νά φωτίζονται ἀπ’ Αὐτόν καί νά κάνουν σωστή διάγνωση καί θεραπεία.
             Στό σημεῖο αὐτό ἔρχονται στή μνήμη σμου τά λόγια τοῦ μεγάλου Πασκάλ πού ἔλεγε:
             «Μήν πολεμᾶτε νά πείσετε τόν ἑαυτό σας μέ συλλογισμούς ὅτι ὑπάρχει Θεός, ἀλλά μέ τό νά λιγστέψετε τά πάθη σας. 
             Θέλετε νά φθάσετε στήν πίστη, μά δέν γνωρίζετε ἀπό ποιό δρόμο. Ποθεῖτε νά γιατρευθεῖτε ἀπό τήν ἀσθένειά σας καί ζητάτε τό γιατρικό.
              Μάθετέ το ἀπό Ἐκείνους πού γιατρευτήκανε….».
          Στό μεγάλο Φαρμακεῖο τῆς Ἐκκλησίας μας, πού λέγεται Ἁγία Γραφή θά βροῦμε ἀρκετά θεραπευτικά φάρμακα. Ἔχει πολλές συμβουλές, φάρμακα πού ἀνακουφίζουν καί θεραπεύουν. Παραθέτω μερικά:
              «Ἐλέησόν με Κύριε, ὅτι ἀσθενής εἰμί» (Ψαλμ. 63).
            «Τέκνον ἐν ἀρρωστήμασί σου μή παράβλεπε, ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ καί Αὐτός ἰάσετάι σε» (Σ. Σειράχ 38, 9).
              «Ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι» (Β΄ Κορ. 1, Β΄ 10).
               Ἄς ὑποφέρουμε ὑπομονετικά, ἄν δέν μποροῦμε νά ὑποφέρουμε χαρούμενοι.
               Ὁ καλός Χριστιανός πρέπει νά εἶναι γενναῖος διότι γενναῖοι ἦσαν καί οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες.
               Γενναιότητα ἔδειξε καί ὁ Μεγαλομάρτυρας τοῦ Γολγοθᾶ, ὁ Ἰησοῦς.
             Ἕνας τρόπος γιά νά διώξουμε τήν ὑπερβολική θλίψη μας εἶναι: Νά προμηθευτοῦμε μιά εἰκόνα τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, νά κοιτάξουμε τόν Ἐσταυρωμένο πολλή ὥρα καί νά Τοῦ ποῦμε:
             «Ἐγώ Χριστέ μου, Σωτήρα μου, ὑποφέρω, ἀλλά εἶμαι ξαπλωμένος στό κρεβάτι καί κάπως ἀναπαύομαι, Ἐσύ ὅμως ὑποφέρεις κρεμασμένος….», καί ἀμέσως θά νοιώσουμε ἀνακούφιση καί γλυκύτητα, ἡρεμία καί γαλήνη….
 Ἀγαπητοί μου συνασθενεῖς! 
             Ὁ Θεός δοκιμάζει τούς ἀσθενεῖς ὅπως τόν πολύαθλο Ἰώβ, ὁ ὁποῖος εἶπε: «εἰ τά ἀγθά ἐδεξάμεθα ἐκ χειρός Κυρίου, τά κακά οὔχ ὑποίσομεν;» (Ἰώβ Β΄ 10).
                 Ἕνας ὅσιος μᾶς συμβουλεύει: «Προσευχή ἄρρωστε, προσευχή διότι εἶναι τό κλειδί πού θά ἀνοίξει τόν Παράδεισο».
             Νομίζω ὄτι ἡ πιό σωστή ἀντιμετώπιση τῆς ἀσθένειάς μας εἶναι νά τήν ἐκλάβουμε ὠς εὐλογία, καί ὅπως σέ μεγάλα ὀστρακοειδῆ ὄταν πληγωθοῦν γεννᾶται στήν πληγή τους μαργαριτάρι, ἔτσι ἄς γεννηθεῖ καί σέ μᾶς τώρα πού εἴμεθα ἄρρωστοι ὁ πόθος γιά ψυχική σωτηρία, ὁπότε δέν μένει τίποτε ἄλλο παρά ν’ ἀρχίσουμε διπλή θεραπεία, μιά γιά τό σῶμα καί μιά γιά τήν ψυχή.
 Συμπονεμένοι μου ἀσθενεῖς!
                  Αὐτός πού χάνει χρήματα, μπορεῖ νά χάνει πολλά. Αὐτός πού χάνει ἕνα φίλο, χάνει πολύ περισσότερα. Αὐτός πού χάνει τήν πίστη του, τά χάνει ὅλα.
                   Ὑπομονή ἀσθενεῖς μου! «Ἡ ὑπομονή εἶναι τό κλειδί γιά ὅλες τίς κλειδαριές».
                   Ὁ κοινῆς ἀποδοχῆς, σύγχρονος Γέροντας, ὁ π. Παΐσιος ἐλέγχει τήν γκρίνια μας καί λέγει: «Μέ τήν γκρίνια του ὁ ἄνθρωπος φέρνει κοντά τόν διάβολο, ἐνῶ μέ τήν δοξολογία τόν διώχνει. Νά δοξολογοῦμε πάντοτε τόν Θεό. Νά μήν γκρινιάζουμε. Ἡ γκρίνια φέρνει γκρίνια…».
                   Οἱ ἀσθένειες συχνά μᾶς βοηθοῦν νά γίνεται ἡ ψυχή μας καθαρότερη.
https://i2.wp.com/www.nwerle.at/Bilder/gruenewald.jpg
                   Μεγάλοι ἄνδρες ὁμολόγησαν μέ εὐγνωμοσύνη τή δωρεά αὐτή τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ Ἀπόστ. Παῦλος πού μίλησε γιά τήν ὑπερβολή τῶν ἀποκαλύψεων καί εἶπε: «ἵνα μή υπεραίρωμαι, ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί μου, ἄγγελος σατᾶν, ἵνα μέ κολαφίζῃ, ἵνα μή ὑπεραίρωμαι. Ὑπέρ τούτου τρίς τόν Κύριον παρεκάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ’ ἐμοῦ· καί εἴρηκέ μοι· ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου ἡ γάρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται. Ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι ἐν ταίς ἀσθενείαις μου, ἵνα ἐπισκηνώσῃ ἐπ’ ἐμέ ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ…»(Β΄ Κορ. 12, 7-9).
                   Δέν εἶναι τυχαῖο πού στόν Ἅγιον Ὄρος, ὅταν ἀρρωσταίνει κάποιος μοναχός λένε γι’ αυτόν· τόν ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος.
Ἀγαπητοί μου ἀσθενεῖς! 
Οἱ παραπάνω σκέψεις εὔχομαι νά βοηθήσουν γιά τή σωστή ἀντιμετώπσιη τῶν ἀσθενειῶν μας.ΑΜΗΝ.
Σημείωση:
         Ἡ ἀνωτέρω ἐπιστολή τοῦ ἀξιομακαρίστου πατρός Ἐμμανουήλ, γράφητκε λίγες ἡμέρες πρίν τήν ἐκδημία του πρός Κύριον καί βρέθηκε σέ συρτάρι τοῦ γραφείου του.
        Μέ τίς τελευταῖες ἐγκάρδιες καί ἀπό τό κρεβάτι τοῦ πόνου πατρικές πνευματικές σκέψεις καί ἀδελφικές νουθεσίες, ὁ καλός ποιμήν, ἀείμνηστος πατήρ Ἐμμανουήλ, μᾶς ἐκφράζει τήν πρός τόν Θεό καί τόν πονεμένο ἄνθρωπο περίσσια ἀγάπη Του. Ὁ Κύριος νά τόν ἀναπαύσει μετά τῶν πιστῶν καί ἐκλεκτῶν δούλων Του εἰς τήν ἀτελεύτητο Βασιλεία Του. Ἀμήν.
Ἐκδόσεις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

Επηρεάζουν τα πάθη των γονέων τα παιδιά τους; Πώς προκύπτουν ομοφυλόφιλοι από τα πάθη των γονέων τους;

Εκτύπωση
Σχολιασμός για τη διεθνή Δημοσιογραφική διαστρέβλωση των λόγων τού σεβ. Μητρ. Μόρφου Νεοφύτου

Πηγή:  Ορθόδοξη Ομάδα Δογματικής Έρευνας

Από εχθές (26-7-2019), γινόμαστε μάρτυρες ενός διεθνούς Κυβερνομπούλινγκ σε βάρος τού σεβ. Μητρ. Μόρφου Νεοφύτου από Δημοσιογράφους και εχθρούς της Εκκλησίας, που παίρνοντας απόσπασμα μιας ομιλίας του, διαστρέβλωσαν το νόημα και το απολυτοποίησαν σε μία «πιπεράτη» (για τα αυτιά των απίστων) δήλωση, ότι δήθεν «ο τρόπος» που προκύπτουν «οι» ομοφυλόφιλοι, είναι η πρωκτική σχέση των γονέων τους.

Ομοφυλοφιλία λοιπόν, το αγαπημένο θέμα των «προοδευτικών» της εποχής μας, μαζί με «πιπεράτο» θέμα, άρα πουλάει δημοσιογραφικά! Κυρίως επειδή νομίζουν ότι έχουν «στριμώξει στη γωνία» την Εκκλησία, σε ένα «παρωχημένο» και δήθεν «αντιεπιστημονικό» θέμα, αφού οι νόμοι της κληρονομικότητας δεν ερμηνεύουν κάτι τέτοιο.

Όμως πόσο ακριβές είναι αυτό που διαδίδεται; Και τι διδάσκουν στην πραγματικότητα οι πνευματικοί της Εκκλησίας για το θέμα αυτό;

1. Σε ποιους απευθύνεται αυτό το άρθρο

2. Απολυτοποίηση, απομόνωση και στρέβλωση των λόγων τού Νεοφύτου

  • Απολυτοποίηση της ύπαρξης της ομοφυλοφιλίας
  • Γενίκευση τού θέματος της ομοφυλοφιλίας
  • Απομόνωση από το συμφραζόμενο

3. Πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο;

4. Δεν αντιτίθεται αυτό στην ελεύθερη βούληση τού παιδιού;

***

1. Σε ποιους απευθύνεται αυτό το άρθρο

Το πρώτο που πρέπει να πούμε, είναι το: Σε ποιους απευθύνεται αυτό το άρθρο. Επειδή ΔΕΝ γράψαμε το άρθρο αυτό, ως «απάντηση» σε εχθρούς της Εκκλησίας, αλλά ως πληροφόρηση, σε πιστούς της Εκκλησίας, που πιθανόν να προβληματίσθηκαν από τη διαστρέβλωση των λόγων τού Επισκόπου Μόρφου Νεοφύτου, που έκαναν οι δημοσιογράφοι.

Παράλληλα, είναι μία ευκαιρία να εξηγήσουμε κάποια πράγματα που ειπώθηκαν από Πνευματικούς, σε ανθρώπους πιστούς αλλά σαρκικούς, που μη έχοντας πνευματική εμπειρία, κάποια ζητήματα τους φαίνονται παράξενα.

Εγώ ο γράφων, ως άνθρωπος σαρκικός, άκουσα για το θέμα αυτό από τον Χαρισματούχο Ανάδοχό μου, όταν ήμουν κατηχούμενος στην Ορθόδοξη πίστη, και τον ρώτησα για περισσότερες πληροφορίες, ούτως ώστε έλαβα μια εξήγηση τού θέματος αυτού, που πριν μου είχε φανεί πολύ παράξενο και… μυθικό. Ακολουθώντας λοιπόν το δικό του παράδειγμα, θα επαναλάβω εδώ την απάντησή του, για όσους ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΟΥΣ έχουν την ίδια απορία.

Στα πλαίσια λοιπόν των λόγων της Αγίας Γραφής, δεν μάς ενδιαφέρει η  γνώμη των ασεβών συκοφαντών και των ξένων της πνευματικής ζωής, αλλά το άρθρο αυτό απευθύνεται προς πιστούς ανθρώπους, που μη έχοντας εμπειρία πνευματικών ζητημάτων, ψάχνουν απαντήσεις.

«Αδελφοί, και εγώ δεν μπόρεσα να σας μιλήσω, ως προς πνευματικούς ανθρώπους, αλλά ως προς σαρκικούς, ως προς νήπια εν Χριστώ. Γάλα σάς πότισα, και όχι στερεή τροφή· επειδή, δεν μπορούσατε ακόμα να τη δεχθείτε· αλλά, ούτε τώρα ακόμα μπορείτε, επειδή είστε ακόμα σαρκικοί» (Α΄ Κορ. 3: 1-3).

«Εκείνα που είναι τού Θεού δεν τα γνωρίζει κανένας, παρά μονάχα το Πνεύμα τού Θεού. Εμείς, όμως, δεν λάβαμε το πνεύμα τού κόσμου, αλλά το Πνεύμα που προέρχεται από τον Θεό, για να γνωρίσουμε εκείνα που χαρίστηκαν σε μας από τον Θεό.

Τα οποία και λέμε, όχι με διδαγμένα λόγια ανθρώπινης σοφίας, αλλά διδαγμένα από το Άγιο Πνεύμα, συγκρίνοντας τα πνευματικά προς τα πνευματικά.

Ο ψυχικός άνθρωπος όμως, δεν δέχεται αυτά που ανήκουν στο Πνεύμα τού Θεού· επειδή φαίνονται σ’ αυτόν ανόητα, και δεν μπορεί να τα γνωρίσει· επειδή ανακρίνονται με πνευματικό τρόπο.

Ενώ μεν ο πνευματικός άνθρωπος ανακρίνει τα πάντα, αυτός όμως δεν ανακρίνεται από κανέναν. Επειδή: «Ποιος γνώρισε τον νου τού Κυρίου, ώστε να τον διδάξει;». Εμείς, όμως, έχουμε νουν Χριστού» (Α΄ Κορινθίους 2: 11-16).

Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, τα μαργαριτάρια και τα πολύτιμα πνευματικά  μυστήρια της πίστης μας, απευθύνονται μόνο προς πιστούς ανθρώπους, και όχι προς όσους δεν έχουν τις προϋποθέσεις να τα δεχθούν και να τα εκτιμήσουν, όπως είπε και ο Κύριος:

«Μη δώσετε το άγιο στα σκυλιά, ούτε να ρίξετε τα μαργαριτάρια σας μπροστά στους χοίρους, μήπως τα καταπατήσουν με τα πόδια τους και στραφούν και σας ξεσκίσουν» (Ματθαίος 7: 6).

Αυτή είναι μία εικόνα που φέρνει έντονα στο μυαλό το διεθνές κυβερνομπούλινγκ που δέχεται αυτές τις ημέρες ο σεβασμιώτατος Νεόφυτος, από ανθρώπους που κατανοούν και εκτιμούν τα πνευματικά τόσο, όσο ένας σκύλος τα μαργαριτάρια!

2. Απολυτοποίηση, απομόνωση και στρέβλωση των λόγων τού Νεοφύτου

Ας δούμε λοιπόν σε τι διαστρεβλώθηκαν τα λόγια τού Σεβασμιωτάτου από τους Δημοσιογράφους και τους πάσης φύσεως εχθρούς της Εκκλησίας:

1. Απολυτοποίηση της ύπαρξης της ομοφυλοφιλίας.

Οι παραπλανητικοί τίτλοι όσων επιτίθενται στον σεβ. Νεόφυτο, είναι τού τύπου: «Πώς δημιουργούνται οι ομοφυλόφιλοι», ή «Οι γκέι γεννιούνται από τον πρωκτικό έρωτα», ή «Οι ομοφυλόφιλοι υπάρχουν επειδή οι έγκυες κάνουν πρωκτικό, λέει ιερέας».

Ξεκίνησαν οι «φωστήρες» Έλληνες δημοσιογράφοι, σαν αυτούς τού αντιεκκλησιαστικού in.gr, διαστρεβλώνοντας σε μικρό βαθμό τα λόγια του, και ακολούθησαν οι ξένοι, που δεν είχαν τη δυνατότητα να τον κατανοήσουν στη γλώσσα του, ολοκληρώνοντας τη διαστρέβλωση!

Από την ομιλία τού σεβασμιωτάτου όμως, είναι προφανές ότι δεν είπε κάτι τέτοιο! Πουθενά δεν είπε ότι οι ομοφυλόφιλοι υπάρχουν γι’ αυτό! Αυτό που μπορεί να ακούσει ο καθένας στο εν λόγω απόσπασμα της ομιλίας, είναι το εξής: «είναι πρόβλημα που συνήθως το μεταδίδουν οι γονείς… ή όταν γίνεται πρωκτική πράξη των γονέων κατά τη διάρκεια της κυοφορίας».

Αυτό δηλαδή που λέει, ΔΕΝ είναι ότι «γι’ αυτό υπάρχουν ομοφυλόφιλοι», αλλά ότι «ΣΥΧΝΑ (αυτό σημαίνει το «συνήθως», και όχι «πάντα»), τα παιδιά αποκτούν αυτό το πάθος της ομοφυλοφιλίας, όταν οι γονείς κατά τη διάρκεια της κυοφορίας έχουν πρωκτική συνεύρεση».

2. Απομόνωση από το συμφραζόμενο.

Μία δεύτερη παραπληροφόρηση, είναι ότι οι επιτιθέμενοι στον σεβασμιώτατο, τον παρουσίασαν να μιλάει ως ομοφοβικός. Εκείνος όμως, αν και το θέμα του ήταν η ομοφυλοφιλία, μιλούσε ουσιαστικά για ένα ευρύτερο θέμα, για το πώς η πνευματική κατάσταση των γονέων, επηρεάζει τα παιδιά.

Τα λόγια τού σεβασμιωτάτου στο ίδιο απόσπασμα, είναι επίσης χαρακτηριστικά, στο ότι μιλούσε και γενικότερα, ακόμα και για τα χαρίσματα των γονέων, που είναι δυνατόν να επηρεάσουν τα παιδιά, και όχι μόνο για την ομοφυλοφιλία, μια και ο σεβασμιώτατος είπε σαφώς: «Αυτό όταν αρέσει στη γυναίκα δημιουργείται επιθυμία, και αυτό μεταδίδεται στο κυοφορούμενο βρέφος… όπως μεταδίδονται και τα Χαρίσματα».

Και προς το τέλος της ομιλίας, λέει σαφώς ότι «υπάρχουν άλλα φαινόμενα πιο δύσκολα από τα σαρκικά», και ως χαρακτηριστικό παράδειγμα παρουσιάζει τη «φιλοχρηματία», ως «πιο αφύσικη» κατάσταση από την ομοφυλοφιλία, καταλήγοντας: «ας μην απολυτοποιούμε την αγωνία μας μόνο στα σαρκικά».

Βεβαίως οι Δημοσιογράφοι και οι εχθροί της Εκκλησίας, θέλησαν να τον παρουσιάσουν δήθεν ως «ομοφοβικό», και να πετύχουν μία διεθνή καταδίκη του, (και κατ’ επέκτασιν τής Εκκλησίας), επειδή θεωρούμε την ομοφυλοφιλία ως ασύμβατη με τη Χριστιανική πίστη, σε πείσμα της συντονισμένης διεθνούς προπαγάνδας να την καθιερώσουν ως δήθεν «φυσιολογική».

Όποιος όμως ακούσει και τα συμφραζόμενα των λόγων τού επισκόπου, θα διαπιστώσει ότι μιλάει και για «Χριστιανούς ομοφυλόφιλους», και μάλιστα τους αποκαλεί «μεγαλομάρτυρες», όταν καταπνίγουν την επιθυμία και δεν την κάνουν πράξη!

3. Το θέμα υποβιβάσθηκε σε σαρκικό – κληρονομικό.

Με βάση τις προηγούμενες διαστρεβλώσεις, άρχισαν οι πάσης φύσεως «πνευματικοί κύνες», να κοροϊδεύουν (με ομολογουμένως πολύ αστείες επεκτάσεις) των λόγων τού σεβασμιωτάτου, για το τι… παιδί θα έβγαινε ανάλογα με τη σεξουαλική στάση ή μέθοδο των γονέων. Και κάποιοι δήθεν «σοβαρότεροι», να συμβουλεύουν την Εκκλησία να μάθει για τους νόμους της κληρονομικότητας!

Είναι σαφές όμως στα λόγια τού σεβ. Νεοφύτου, ότι το θέμα του, ΔΕΝ ήταν θέμα βιολογικό, αλλά θέμα κυρίως ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ. Λίγο πριν τη μέση περίπου τού βίντεο της ομιλίας του, μιλάει σαφώς για «πνευματικά μικρόβια». Η πνευματική κληρονομικότητα, δεν σχετίζεται με τους νόμους της βιολογικής κληρονομικότητας, αλλά της Πνευματικής! Και με την επιρροή που μπορεί να έχει στα παιδιά, η ζωή των γονέων τους! Χωρίς βεβαίως να αρνείται και το στοιχείο της βιολογικής κληρονομικότητας, μια και πράγματι τα παιδιά, φέρουν σαφώς ψυχικά κληρονομικά γνωρίσματα των γονέων τους, μια και ο γενετικός τους κώδικας παράγει σε μεγάλο βαθμό παρόμοιες ορμόνες!

Όμως το θέμα του ΔΕΝ ήταν κυρίως αυτό.

Ορισμένοι δημοσιογράφοι (και όχι μόνο), κοροϊδεύουν μάλιστα τον σεβασμιώτατο, ότι δεν ξέρει από  γενετική, και ότι μίλησε για «δήθεν αποδείξεις» για κληρονομικότητα της ομοφυλοφιλίας. Δεν γελάνε όμως, με τα πορίσματα επιστημονικών ερευνών, σαν αυτή στον παρόντα δεσμό, περί της «επιγενετικής τής ομοφυλοφιλίας», που δικαιώνουν τα λόγια τού σεβασμιωτάτου, ακόμα και ως προς την κληρονομικότητα! Και προφανώς σε αυτή τη μελέτη αναφέρεται ο σεβασμιώτατος, όταν μιλάει περί «πληροφορίας» που μεταδίδεται από τους γονείς, όπως ακριβώς και το άρθρο αυτό.

3. Πώς είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο;

Ας δούμε λοιπόν τώρα, πώς είναι δυνατόν να επηρεάσει τα παιδιά, η πνευματική κατάσταση τών γονέων τους. Γιατί η ουσία τού θέματος είναι ΑΥΤΗ ΑΚΡΙΒΩΣ, και όχι ΕΙΔΙΚΑ η ομοφυλοφιλία:

Όταν οι γονείς ζουν Χριστιανική ζωή, το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται σ’ αυτούς, ως Ναούς τού Αγίου Πνεύματος.

«Δεν ξέρετε ότι είστε ναός τού Θεού, και το Πνεύμα τού Θεού κατοικεί μέσα σας;

Αν κάποιος φθείρει τον ναό τού Θεού, τούτον θα τον φθείρει ο Θεός· επειδή, ο ναός τού Θεού είναι άγιος, ο οποίος είστε εσείς.

Κανένας ας μη εξαπατάει τον εαυτό του. Αν κάποιος ανάμεσά σας νομίζει ότι είναι σοφός μέσα σε τούτο τον κόσμο, ας γίνει μωρός, για να γίνει σοφός. Επειδή, η σοφία τούτου τού κόσμου είναι ανοησία μπροστά στον Θεό. Επειδή είναι γραμμένο: «Αυτός που συλλαμβάνει τούς σοφούς μέσα στην πανουργία τους». Και πάλι: «Ο Κύριος γνωρίζει τους συλλογισμούς των σοφών ότι είναι μάταιοι».» (Α΄ Κορινθίους 3: 16-20).

Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό, ότι ο απόστολος Παύλος προ 2000 ετών, γράφοντάς τα αυτά, είναι σαν να μιλάει και εδώ άμεσα, στους «εξυπνάκηδες» που κοροϊδεύουν τον σεβ. Νεόφυτο, λέγοντάς τους, ότι η δήθεν «σοφία» τους, στην πραγματικότητα είναι «ανοησία» στα ζητήματα τα Πνευματικά τού Θεού. Επειδή αυτοί βλέπουν μυωπικά μόνο την ύλη και τη βιολογική ζωή, ενώ ο Παντογνώστης Θεός γνωρίζει καλύτερα απ’ αυτούς τα Πνευματικά ζητήματα, που αυτοί θωρούν «ανόητα» και «οπισθοδρομικά».

Αφού λοιπόν το Άγιο Πνεύμα βρίσκεται μέσα στους  γονείς σαν σε ναό, και τους δίνει Χάρη, ομοίως σε ευσεβείς και πιστούς γονείς, δίνει την ίδια χάρη και στο κυοφορούμενο έμβρυο. Το Πνεύμα το Άγιο, βάσει της προαιώνιας βουλής τού Θεού, συνήθως προνοεί να γεννηθεί από ευσεβείς γονείς, ένα παιδί που να ανταποκρίνεται στις δικές τους ευλογημένες ιδιότητες, ως δώρο της δικής τους ευσέβειας.

Όταν όμως οι γονείς αυτοί έχουν κάποια πάθη, τα πάθη τους, (γενικά τα πάθη, και όχι μόνο το σεξ), έχουν και αυτά την αντίστοιχη ανταπόδοση από το Πνεύμα τού Θεού, στο παιδί που ο Θεός θα ευδοκήσει να γεννήσουν. Επειδή υπάρχουν και άλλου είδους πάθη, εκτός από το σεξ, που μπορεί να έχει ο γονέας, και αυτά να επηρεάσουν το παιδί. Λαιμαργία, Γαστριμαργία, Πλεονεξία, Τοξικομανία, Κλεπτομανία, Υπερηφάνεια, κλπ.

Όπως λοιπόν το Πνεύμα το Άγιο, χαριτώνει τα παιδιά ευσεβών γονέων, κατά τον ίδιο τρόπο, ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ, στο βαθμό που οι γονείς αυτοί εκδηλώνουν ΔΙΑΦΟΡΑ πάθη.

Αλλά όταν το Άγιο Πνεύμα αποσύρεται, το «κενό» που δημιουργείται, έρχονται να το καλύψουν οι αντίθεες εκείνες οντότητες, που αποκαλούμε «δαιμόνια».

Λέει λοιπόν ο Κύριος Ιησούς Χριστός:

«Όταν το ακάθαρτο πνεύμα βγει από τον άνθρωπο, περνάει μέσα από άνυδρους τόπους, και ζητάει ανάπαυση, και δεν βρίσκει. Τότε λέει: Ας γυρίσω στο σπίτι μου, απ’ όπου βγήκα. Και αφού έρθει, το βρίσκει αδειανό, σκουπισμένο και στολισμένο. Τότε, πηγαίνει και παίρνει μαζί του άλλα επτά πνεύματα πονηρότερα απ’ αυτό, και αφού μπουν μέσα, κατοικούν εκεί· και γίνονται τα τελευταία χειρότερα από τα πρώτα. Έτσι θα είναι και σ’ αυτή την πονηρή γενεά.» (Ματθαίος 12: 43-45).

(Υπενθυμίζουμε προς τους «πνευματικούς κύνες» που διαβάζουν αυτό το άρθρο και δεν πιστεύουν ότι υπάρχουν δαιμόνια ή Άγιο Πνεύμα, ότι το άρθρο γράφεται για τα υιοθετημένα τέκνα τού Θεού και όχι για τα κυνάρια που δεν πιστεύουν. Γι’ αυτούς έχουμε άλλα άρθρα, ανάλογα με τις φτωχές σαρκικές τους δυνατότητες αντίληψης, για το αν υπάρχουν αυτά που δεν πιστεύουν).

Τα δαιμόνια, οι εξωγήινες αυτές πνευματικές οντότητες που ζητούν εξουσία πάνω στον άνθρωπο στη θέση τού Θεού, με κάθε μας πάθος, ΑΠΟΚΤΟΥΝ ΝΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΠΑΝΩ ΜΑΣ. Και στο βαθμό που τους δίνουμε ΕΜΕΙΣ αυτά τα δικαιώματα, στον ίδιο βαθμό επηρεάζουν τη ζωή μας, δίνοντάς μας πειρασμούς και προβλήματα, και μεγαλώνοντας τα πάθη μας, όταν δεν αγωνιζόμαστε να τα νικήσουμε στα πλαίσια της Εκκλησιαστικής ζωής.

Στον καθένα μας, σε κάποιο βαθμό έχουν εξουσία τα δαιμόνια. Στο βαθμό που ΕΜΕΙΣ τους δίνουμε τόπο, διώχνοντας το Άγιο Πνεύμα από τη ζωή μας, έτσι ώστε να τα αφήσουμε να εγκατασταθούν αυτά στη θέση Του.

Ο Μόνος στον Οποίο τα δαιμόνια δεν είχαν το παραμικρό νομικό δικαίωμα πάνω Του, ήταν ο Αναμάρτητος Κύριος Ιησούς Χριστός:

«Έρχεται ο άρχοντας τούτου τού κόσμου, και δεν έχει τίποτε μέσα σε μένα» (Ιωάννης 14: 30).

Ανάλογα λοιπόν με τα πάθη των γονέων, τα αντίστοιχα δαιμόνια, που «ειδικεύονται» στα πάθη αυτά, (επειδή και τα ίδια βρίσκουν απόλαυση με αυτά στα οποία ωθούν τους ανθρώπους), με έμμεσο τρόπο, λόγω της εξουσίας των γονέων προς τα παιδιά τους, εγκαθίστανται και στη ζωή των παιδιών τους, και γίνονται μία διαρκής και επικίνδυνη επιρροή και πειρασμός, προς τα πάθη εκείνα, στα οποία πέφτουν οι  γονείς και ικανοποιείται ο δαίμονας!

Να λοιπόν, πώς είναι δυνατόν τα παιδιά γονέων με σεξουαλικά πάθη, να μπορούν να εκτεθούν στις ίδιες παθογόνες δαιμονικές επιρροές, και να οδηγηθούν στο ίδιο ή παρόμοιο πάθος. Όπως ένα δαιμόνιο λαιμαργίας, μπορεί να οδηγήσει τα παιδιά στο ίδιο πάθος τής λαιμαργίας με τους γονείς τους, ή κάποιο άλλο στο πάθος της υπερηφάνειας.

Αφ’ ενός το περιβάλλον, αφ’ ετέρου η δαιμονική επιρροή, ακόμα και παρόμοιες γενετικές προδιαθέσεις με τους  γονείς, παίζουν το δικό τους ρόλο.

4. Δεν αντιτίθεται αυτό στην ελεύθερη βούληση τού παιδιού;

Ίσως όμως κάποιος αναρωτηθεί το εξής: «Αν ένα παιδί αποκτάει ένα πάθος, όπως η υπερηφάνεια, ή η ομοφυλοφιλία, ή η πλεονεξία, ή η σεξομανία, εξ αιτίας των γονιών του, τότε τι σημασία έχει η ελεύθερη βούληση;» Πώς ένας τέτοιος άνθρωπος, θα μπορούσε να θεωρηθεί υπαίτιος των παθών του, αν αυτά οφείλονται στα πάθη των γονιών του; Και αντίστοιχα, πώς θα μπορούσε να επαινεθεί και να ανταμοιφθεί κάποιος, αν τα χαρίσματα που έλαβε, τα έλαβε χάριν των γονιών του;

Εδώ λοιπόν θα πρέπει να υπενθυμίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα:

1. Όπως είπαμε, αν και κάτι τέτοιο συμβαίνει συνηθέστατα, ΔΕΝ αποτελεί κανόνα. Όπως το διατύπωσε πολύ προσεκτικά και ο σεβ. Νεόφυτος, δεν είναι αυτός ο μοναδικός τρόπος για να αποκτήσει ένας άνθρωπος πάθη ή χαρίσματα. Αυτό ήταν κάτι που το γενίκευσαν οι δημοσιογράφοι.

2. Το να έχει κάποιο παιδί από τη γέννησή του ελαττώματα (πνευματικά ή σωματικά), ΔΕΝ σημαίνει ότι δεν μπορούν να ξεπερασθούν με την ελεύθερη βούλησή του, και τη βοήθεια γιατρών, πνευματικών ή σωματικών. Ομοίως, και ένα παιδί που ξεκινάει τη ζωή του με τις καλύτερες προϋποθέσεις Αγιοπνευματικών χαρισμάτων, δεν σημαίνει ότι δεν θα τα απωλέσει ή δεν θα κάνει κάποτε κακή χρήση τους.

3. Κάθε άνθρωπος έχει προδιάθεση να κάνει κάποια πράγματα καλύτερα και κάποια πράγματα χειρότερα από κάποιους άλλους. Αυτό είναι φυσιολογικό να συμβαίνει και με τα πάθη ή τα χαρίσματα. Και όπως και με τα άλλα πράγματα, έτσι και με αυτά, μπορεί τα πάθη ή τα χαρίσματα να τα αναπτύξει ή να τα καταπνίξει ελεύθερα, κατά την προαίρεσή του.

4. Ο Παντογνώστης Θεός, σε κάθε περίπτωση θα λάβει υπ’ όψιν Του κατά την κρίση, τις ιδιαιτερότητες τού κάθε ανθρώπου, είτε αυτός είχε από παιδί μεγαλύτερη ροπή προς τα πάθη, είτε είχε μεγαλύτερη ροπή προς τη Χάρη τού Θεού. Και αναλόγως, θα είναι η κρίση Του ευνοϊκότερη ή ανάλογη τού αγώνα τού καθενός. Γιατί αυτό που τελικά επιβραβεύεται, είναι ο αγώνας, και όχι τόσο αυτό καθεαυτό το αποτέλεσμα! Και η επιβράβευση γίνεται και βάσει των ευκαιριών που είχε ο καθένας στη ζωή του. Ας μην ξεχνάμε πώς ο Κύριος επαίνεσε ακόμα και μία πόρνη, και έσωσε στο σταυρό ακόμα και έναν ληστή!

5. Το να ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ο Θεός σε κάποιους γονείς, να αποκτήσουν ένα παιδί με ελαττώματα ή χαρίσματα αντίστοιχα της δικής τους κατάστασης, ΔΕΝ σημαίνει ότι το παιδί αυτό είναι μία «μαριονέτα» που ακολουθεί αναπόδραστα το δρόμο της αμαρτίας ή των χαρισμάτων. Έχουμε στην Εκκλησία μεγάλες μορφές που εξέπεσαν της Χάριτος, και ανθρώπους παθών, που αγίασαν. Έχουμε φονιάδες, ομοφυλόφιλους, πόρνους, ληστές, και κάθε είδους ανθρώπους, που με τον αγώνα τους νίκησαν τα πάθη τους και έφθασαν στην Κατάπαυση τού Θεού. Απλώς η Χάρις τού Θεού ΔΕΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ, κάποιους γονείς, (ή αντιθέτως προστατεύει κάποιους άλλους), από το να αποκτήσουν ένα παιδί που δεν αρμόζει στην πνευματική τους κατάσταση, ή από ένα παιδί που θα παρασυρθεί από την αυξημένη πειρασμική επίδραση των δαιμόνων. Αλλά ούτε και αυτό είναι απόλυτο, επειδή ο Παντογνώστης, βλέποντας το μέλλον της δημιουργίας Του, γνωρίζει και πότε αυτό δεν πρέπει να εφαρμοσθεί, για τους δικούς Του λόγους, σε ένα χαοτικό σύμπαν.

Το μεν δώρο (ή η απομάκρυνση της Χάριτος), δίνεται λοιπόν προς τους γονείς, υπό μορφήν ενός παιδιού που να τους αρμόζει, το δε παιδί όμως, έχει πάντοτε τον δικό του προσωπικό αγώνα, με την ανάλογη επιβράβευση, στο κατά πόσον θα νικήσει τα πάθη ή θα διατηρήσει τη Χάρη των γονιών του.

Εγώ ο γράφων, έχω γνωρίσει προσωπικά, οικογένεια στην οποία από την προγιαγιά ως τη δισέγγονη, κληρονομούσαν οικογενειακό δαιμόνιο πρωκτικής πορνείας, λόγω της ενασχόλησης των γυναικών της οικογένειας με τον αποκρυφισμό, το οποίο μάλιστα εμφανιζόταν και φανερά μπροστά τους, παρουσία και τού γιου της οικογένειας. Και έχω παρευρεθεί σε συζητήσεις της μητέρας με την μικρότερη κόρη της οικογένειας, στο κατά πόσον ήταν διατεθειμένες να σταματήσουν αυτό τον φαύλο κύκλο δαιμονικής επιρροής στην οικογένεια, ώστε σταματώντας τον αποκρυφισμό, να απαλλαγούν από τον δαίμονα, κατά το γεγραμμένο: «από όποιον κάποιος νικιέται, γίνεται και δούλος του» (Β΄ Πέτρου 2: 19)

Αυτοί που σήμερα διασύρουν τον σεβασμιώτατο Νεόφυτο και τον άγιο Πορφύριο, (τού οποίου τα λόγια ο γέροντας μετέφερε), απλώς δεν πιστεύουν στην ύπαρξη δαιμονίων ή Θεού, επειδή είναι άπειροι των πνευματικών ζητημάτων. Γι’ αυτό και τούς είναι αδύνατον να κατανοήσουν τα ζητήματα της πνευματικής επιρροής που έχουν τα έργα και τα πάθη των γονιών στα παιδιά τους. Το θεωρούν «παράλογο», επειδή ξεφεύγει από τη δική τους στενή μυωπική θεώρηση τού κόσμου.

Όμως εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί «έχουμε νου Χριστού», και διδασκόμαστε από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ των αγίων, πόσο αληθινά είναι όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία οι υλιστές αυτού τού κόσμου, δεν μπορούν να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν. Και αυτά τα πράγματα γίνονται τόσο πραγματικά για εμάς, όσο περισσότερο βαδίζουμε στη ζωή τού Πνεύματος, και τα βλέπουμε να βιώνονται από πλήθος συμπολιτών μας, και τα αναγνωρίζουμε και τα επιβεβαιώνουμε κι εμείς ως εμπειρία.

Ν. Μ.

Θύματα και ύποπτοι (Ιερομ. Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός)

ΘΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΠΤΟΙ

Η εποχή μας διαπνἐεται από κοινωνική ευαισθησία. Η ευαισθησία αυτή φαίνεται ότι δεν αναγνωρίζει πρόσωπα αλλά κοινωνικές ομάδες. Οι οποίες θεωρούνται a priori καλές ή κακές, χρήζουν υπερασπίσεως ή καταδίκης. Μάλιστα, με περισσή ευκολία τα πρόσωπα κατατάσσονται στις αντίστοιχες ομάδες, δεχόμενα την υπεράσπιση ή την καταδίκη αδιακρίτως.

Μέσα σε τούτο τον μανιχαϊσμό καλού και κακού αξιοποιείται και η ιδιότητα του «αδικημένου». Τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια ομάδα ώστε να λάβει την ταυτότητα του αδικημένου – και επομένως του καλού – είναι τα ακόλουθα:

Να αποτελεί μειονότητα.

Να είναι παραβατική.

Για παράδειγμα, με όσο μεγαλύτερη μανία θρυμματίζει κάποιος τη βιτρίνα ενός καταστήματος, τόσο περισσότερο αξίζει τη δικαίωση και την ενθάρρυνση, διότι η απεγνωσμένη αυτή πράξη είναι επανάσταση ενάντια στη φασιστική κοινωνία. Και τούτο ανεξάρτητα από το ποιός είναι ο συγκεκριμένος δράστης, και ποιά ήταν τα πραγματικά και βαθύτερα κίνητρά του. Αντίστοιχα, όσο μεγαλύτερη χυδαιότητα και προκλητική συμπεριφορά εκδηλώνει ο παρελαύνων στο gay parade, τόσο εντονότερα καταγγέλλει την ομοφοβική υποκρισία της κοινωνίας, κερδίζοντας τη συμπαράσταση της μεταμοντέρνας διανόησης.

Αντιθέτως, ο άτυχος που δεν ανήκει σε μειονότητα και δεν ασκεί παραβατική συμπεριφορά τυγχάνει εκ προοιμίου ύποπτος ότι ανήκει στην (ή συμβιβάζεται με την) καταπιεστική, πατριαρχική και ρατσιστική κοινωνία που συντηρεί τις δομές της κοινωνικής αδικίας.

Μπορεί να δει κάποιος στη σύγχρονη λογοτεχνία τον τύπο του αντι-ήρωα. Στίχοι και τραγούδια με ανθρωπιστικές εξάρσεις υπερυψώνουν τον νέο που χάνεται στο χάος της πόλης, κρατώντας ένα τσιγάρο και το φεγγάρι (στα μάτια του ποιητή), βυθισμένος στην ανωνυμία. Βέβαια, οι λόγιοι που απαθανατίζουν αυτόν τον νέο συνήθως δεν ασχολούνται στην πράξη με κανένα συγκεκριμένο νέο. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η υπερέξαρση της κοινωνικής ομάδας. Η ομάδα θυματοποιείται και μάλιστα ηρωοποιείται. Ο άνθρωπος που ανήκει σ’ αυτήν θεωρείται εκ των προτέρων θύμα μιάς κοινωνίας, και γι’ αυτό ακριβώς γίνεται ο ήρωας των ποιημάτων και αφηγημάτων.

Αυτό δεν είναι μόνο λογοτεχνικό μοτίβο. Αποτελεί ιδεολόγημα πού γνωρίζει μόνο μια διάκριση: σε θύτες και θύματα. Αγνοεί ότι υπάρχουν και άνθρωποι που είναι θύτες και θύματα του εαυτού τους. Παραβλέπει το ότι η θυματοποίηση είναι συχνά «μια κάποια λύσις», ότι μπορεί να είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο του νωθρού, του ανεύθυνου ή του νάρκισσου, του ανθρώπου που έχει μόνο δικαιώματα και γι’ αυτό αδικείται συνεχώς και εξοργιστικά από την κοινωνία.

Κανείς δεν πρόκειται να τραγουδήσει ή να προβάλει με οποιοδήποτε τρόπο τον άλλον ήρωα. Εκείνον που δεν ανήκει σε αναγνωρισμένη μειονότητα και δεν είναι παραβατικός. Όπως ένα παιδί που τη δεκαετία του ‘80 μελετούσε τα βράδια του χειμώνα με ένα κερί, και την ημέρα με το φως που έμπαινε από το σπασμένο παράθυρο. Η μητέρα του στο ψυχιατρείο, και ο πατέρας του στο τζόγο. Όσο κι αν θυμίζει μελόδραμα, η περίπτωση είναι πραγματική. Το παιδί αυτό έτσι μεγάλωσε, σπούδασε και αγωνίζεται στην σκληρή καθημερινότητα. Ή οι δυο φοιτητές που προσφάτως έπαιζαν βιολί στους δρόμους της επαρχιακής πανεπιστημιοὐπολης, για να εξασφαλίσουν το φαγητό τους και να συνεχίσουν τις σπουδές τους. Αυτοί είναι οι αόρατοι ήρωες. Δεν θορυβούν, δεν κλαίγονται, δεν αρνούνται τη ζωή τους. Απαιτούν από τον εαυτό τους και αναμετρώνται δημιουργικά με τις προκλήσεις. Δεν χάνονται από την κοινωνία, αλλά τη βοηθούν να βρει η ίδια τον εαυτό της. Κανείς δεν θα τους τραγουδήσει, κανείς δεν θα τους υπερασπισθεί. Περιέρχονται αυτομάτως στην κατηγορία των υπόπτων. Ο λόγος είναι απλός: δεν ανήκουν σε μειονότητα και δεν κάνουν θόρυβο.

Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, η στάση αυτή της νέας εποχής μεταφέρεται και στον τρόπο που πολλοί κοσμικοί χριστιανοἰ βλέπουν την μοναστική κοινωνία. Και εδώ ο παραβατικός, ο παρήκοος, ο «επαναστάτης» μοναχός που καταγγέλλει και έρχεται σε αντίθεση με την «εξουσία» (την οποίαν εκπροσωπούν όλοι οι άλλοι) θεωρείται αυτομάτως ως ο φέρων και ομολογών την αλήθεια. Διότι αυτός μόνος ξεχώρισε από τη μάζα των κοιμωμένων υποτακτικών. Όσο περισσότερο καταργεί τους μοναχικούς κανόνες (πάντοτε στο όνομα της ορθής πίστεως) τόσο περισσότερο αγωνιστής θεωρείται, τόσο περισσότερο κερδίζει τις εντυπώσεις. Και οι εντυπώσεις ορίζουν πλέον στη συνείδηση πολλών την αλήθεια.

Ευτυχώς και εδώ και παντού υπάρχουν οι αόρατοι αγωνιστές, που δίνουν ψυχή στο σώμα του κόσμου, χωρίς ο κόσμος να το καταλαβαίνει…

Ιερομόναχος Χρυσόστομος Κουτλουμουσιανός

koutloumous –agioritikesmnimes