Αρχαιοελληνικές προφητείες για τον Χριστό.

ellinismos-xristianismos0

Απόσπασμα.

έρευνα:πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Στην Πολιτεία του Πλάτωνα (B, V , 362)-βιβλίο πού το σύστημα το αποδέχεται-περιέχεται μία προφητεία ισάξια μ’ αυτές των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης: “Θα απογυμνωθεί απ’ όλα εκτός της δικαιοσύνης, διότι φτιάχτηκε αντίθετος στην ως τότε συμπεριφορά. Χωρίς να αδικήσει κανέναν θα δυσφημισθεί πολύ ως άδικος ώστε να βασανισθεί για την δικαιοσύνη και θα γεμίσει με δάκρυα εξαιτίας της κακοδοξίας αλλά θα μείνει αμετακίνητος μέχρι θανάτου και ενώ θα είναι δίκαιος θα θεωρείτε άδικος για όλη του τη ζωή. Έχοντας τέτοιες διαθέσεις ο δίκαιος θα μαστιγωθεί, θα στρεβλωθεί, θα δεθεί, θα ανάψουν τα μάτια του και στα τελευταία του αφού πάθει κάθε κακό θα καρφωθεί πάνω σε πάσσαλο, και να ξέρεις ότι δεν είναι δίκαιο αλλά αφού έτσι το θέλει ας γίνει .

Στο έργο “Προμηθεύς Δεσμώτης” του Αισχύλου, ο Προμηθέας όντας φυλακισμένος στον Καύκασο προλέγει ότι ο λυτρωτής του θα γεννηθεί από την παρθένο `Ιώ και τον Θεό(στ.772,834,848) θα είναι δηλαδή υιός Θεού και υιός Παρθένου. Αυτός ο Θεάνθρωπος θα καταλύσει την εξουσία των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και την δύναμή τους(908,920). Ο Ερμής τότε σταλμένος από τον Δία προαναγγέλλει στον Προμηθέα τα εξής: “Τοιούδαι μόχθου τέρμα μη τί προσδόκα πριν αν θεός τις διάδοχος των σων πόνων φανή, θελήση τ’ είς αναύγητον μολείν ‘Άιδην , κνέφαια τ’ άμφί Ταρτάρου βάθη” μετάφραση “μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους πόνους προτού θεός πάρει τα πάθια τα δικά σου πάνω του και με τη θέλησή του κατέβει στον ‘Άδη τον ανήλιαγο, στους άφεγγους του Ταρτάρου βυθούς”(στ. 1041-1043).

Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει τα ακόλουθα:

“ Θα μείνετε κοιμισμένοι σε όλη σας τη ζωή εάν δεν σας λυπηθεί ο Θεός να σας στείλει κάποιον άλλον” (Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους 18{31α}). Στο Άγιο Όρος υπάρχουν χειρόγραφα που διασώζουν προφητείες της Σίβυλλας-της ιέρειας του Απόλλωνα- για την έλευση του Χριστού π.χ σε χειρόγραφο με την ονομασία “Υπόμνημα εις τον Άγιον Απόστολον Φίλιππον” πού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρείου αναφέρονται τα εξής: “ Ύστερα από πολύ καιρό θα φθάσει κάποιος εις αυτήν την πολυδιηρημένην γη και θα γεννηθεί με σάρκαν αμόλυντον. Με ανεξάντλητα όρια ώς Θεότητα θα λυτρώσει τον άνθρωπον από την φθοράν των ανίατων παθών. Και θα τον φθονήσει άπιστος λαός και θα κρεμασθεί ψηλά ώς κατάδικος εις θάνατον. Όλα αυτά θα τα υποφέρει με πραότητα” Στο ίδιο χειρόγραφο αναφέρεται μία ανατριχιαστική προφητεία για την θεανθρώπινη φύση του Χριστού, για το εκούσιον πάθος Του, αλλά και για την Ανάστασή Του “ Ένας ουράνιος με πιέζει ισχυρά, ό οποίος είναι φως τριλαμπές . Αυτός είναι ο παθών Θεός, χωρίς να πάθει τίποτε ή Θεότης Του, διότι είναι συγχρόνως θνητός και αθάνατος. Αυτός είναι συγχρόνως Θεός και άνθρωπος, που υποφέρει από τους θνητούς τά πάντα, δηλαδή τον σταυρό, την ύβριν, την ταφή. Αυτός κάποτε από τα μάτια του έχυσε δάκρυα θερμά. Αυτός πέντε χιλιάδες χόρτασε με πέντε άρτους, κάτι που ήθελε δύναμη θεϊκή. Ο Χριστός είναι ο δικός μου Θεός, ο οποίος εσταυρώθη εις το ξύλον, ο οποίος εξέπνευσεν, ο οποίος εκ του τάφου ανήλθεν εις τον ουρανόν” Οί παραπάνω προφητείες αναφέρονται και σε άλλα χειρόγραφα πού βρίσκονται σε άλλες Μονές του Αγίου Όρους η αλλού(π.χ Μονή Σινά). Παρατίθενται ακόμη σε σύγχρονο βιβλίο, στον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας” του Αρχιμανδρίτη Βίκτωρος Ματθαίου. Και γι’ αυτούς που ίσως αμφισβητήσουν ότι τα παραπάνω ειπώθηκαν πράγματι από την Σίβυλλα και ισχυριστούν ότι είναι επινοήσεις κάποιον Χριστιανών Μοναχών, αρκεί το εξής αδιαμφισβήτητο γεγονός: Από διάφορες πηγές έχει διασταυρωθεί πώς τις προφητείες αυτές αλλά και άλλες –είτε της Σίβυλλας είτε άλλων σοφών Ελλήνων- χρησιμοποίησε η Αγία Αικατερίνη. Συγκεκριμένα, το 305 η Αγία Αικατερίνη η Αλεξανδρινή έλεγχε τον αυτοκράτορα Μαξιμίνο για την ειδωλολατρική του πολιτική. Ό τελευταίος συγκέντρωσε τότε τους σοφότερους ειδωλολάτρες της αυτοκρατορίας για να την μεταπείσουν και να την κάνουν παγανίστρια . Στο διάλογο που ακολούθησε, αυτή η πάνσοφη και σπουδαγμένη στην Ελληνική παιδεία γυναίκα στην προσπάθειά της να αποδείξει ότι ο Χριστός είναι ο μοναδικός Θεός ανέφερε-μεταξύ άλλων- και τις προφητείες της Σίβυλλας . Και για να προληφθεί η κάθε απερίσκεπτη “σκέψη” , δεν υπάρχει καμία περίπτωση να έπλασε αυτές τις προφητείες η ίδια η Αγία για τους εξής βασικότατους λόγους: Δεν θα μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα σχετικά με την ιέρεια του Απόλλωνα μπροστά στους σοφότερους εκπροσώπους της αρχαίας θρησκείας, διότι αμέσως όλοι θα διαπίστωναν το ψέμα της. Όμως, όχι μόνο δεν την κατηγόρησε κανείς για αναλήθειες, αλλά αντιθέτως οι σοφοί ειδωλολάτρες παραδέχτηκαν την λεκτική τους ήττα και όλοι αμέσως ασπάστηκαν με τη θέληση τους τον Χριστιανισμό με αποτέλεσμα ο αυτοκράτορας να τους θανατώσει. Κανείς δεν μπορεί λοιπόν να αμφισβητήσει την αδιάσειστη αλήθεια ότι τα προφητικά αυτά λόγια βγήκαν από το στόμα της Σίβυλλας . Σε άλλο χειρόγραφο που βρίσκεται στην Αγιορείτικη Μονή Διονυσίου, αναφέρεται μια άλλη προφητεία της Σίβυλλας

“ Σας προφητεύω έναν τρισυπόστατο Θεό στα ύψη εκτεινόμενο του οποίου ο αιώνιος Λόγος σε ανυποψίαστο κόρη θα κυοφορηθεί, όπως ακριβώς το φέρον φωτιά τόξο, το μέσον του κόσμου διαπερνώντας . Όλο τον κόσμο αφού επαναφέρει στην ζωή, και στον Πατέρα θα τον προσφέρει σαν δώρο. Μαρία θα είναι το όνομα αυτής” . Βλέπουμε λοιπόν ότι η Θεία Πρόνοια μέσω του “σπερματικού λόγου” (όπως τον ονόμασαν οι Πατέρες της Εκκλησίας) φώτισε κάποιους Έλληνες της Αρχαιότητας και έτσι άφησαν εκατοντάδες χρόνια πρίν τον Χριστό προφητείες για την έλευσή Του. Και άλλοι αρχαίοι λαοί έδωσαν τέτοιες προφητείες χωρίς να πλησιάζουν σε καμία περίπτωση την ακριβολογία των προφητειών της Παλαιάς Διαθήκης περιοριζόμενες αποκλειστικά και μόνο στην αναφορά για τον ερχομό κάποιου Σωτήρα πού θα λυτρώσει τον κόσμο . Οι προφητείες όμως των αρχαίων Ελλήνων δίνουν λεπτομερέστατα στοιχεία για τον Χριστό (γέννηση Του από την Παρθένο Μαρία, θεανθρώπινη φύση Του, θαύματα Του, Σταύρωση, Κάθοδος στον Άδη και Ανάσταση Του, τρείς υποστάσεις του Θεού). Έτσι, πολλές απ’ αυτές καθίστανται ισάξιες με τις προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ κάποιες άλλες τις ξεπερνούν κιόλας. Αυτό ακριβώς αναγνωρίζει και ο μεγάλος μας εκκλησιαστικός συγγραφέας Κλήμης ο Αλεξανδρεύς (2ος αιώνας μ.Χ), ο οποίος στο έργο του Στρωματείς (5,13) δηλώνει απερίφραστα: “ Ούκ οίμαι υπό Ελλήνων σαφέστερον προσμαρτυρήσεσθαι τόν Σωτήρα ημών” δηλαδή “ δεν είναι δυνατόν, νομίζω, να προαναγγελθεί σαφέστερα από τους Έλληνες ό Σωτήρας μας”. Και μόνο αυτές οι λίγες προφητείες πού αναφέρθηκαν (σε σχέση με το πλήθος που υπάρχει αλλά βρίσκεται κρυμμένο εδώ και αιώνες) αρκούν να καταρρίψουν την γελοιότητα εκείνη που δυστυχώς παρασέρνει πολλούς και πού ψευδώς κηρύττει ότι ό Χριστιανισμός είναι ένα εβραϊκό κατασκεύασμα, όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες και ο Ελληνισμός και ο Χριστιανισμός δύο εντελώς αντικρουόμενοι κόσμοι . Για να τελειώνουν τα ψέματα, ο Χριστιανισμός δεν είναι εβραιογενής θρησκεία. Δεν είναι κατασκεύασμα των Εβραίων ούτε κανενός άλλου λαού… Είναι η αληθινή θρησκεία που αποκαλύπτεται ανεξαιρέτως σε όλους τους λαούς της γης . Το ότι αποκαλύφθηκε πρώτα στους Εβραίους δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι είναι εβραιογενής θρησκεία. Άλλωστε, λίγες δεκαετίες μετά την Ανάληψη του Χριστού, ό Χριστιανισμός πέρασε στα χέρια των Ελλήνων (αυτό δηλαδή σημαίνει πως έγινε θρησκεία Ελληνογενής; Εννοείτε πώς όχι) και άρχισε να απομακρύνεται από τα Εβραϊκά στεγανά για να απλωθεί σε όλη τη γή. Από την άλλη βλέπουμε ότι οι σοφοί Έλληνες της αρχαιότητας όχι μόνο πίστευαν σε ένα Θεό αλλά μίλησαν κιόλας για την τριαδικότητα Του, για την διττή φύση του Χριστού, για την Σταύρωση και την Ανάστασή Του. Προσπαθούσαν να αποδεσμευτούν από την δυναστεία των θεών και να πλησιάσουν τον ένα και αληθινό Θεό. Αποδεικνύεται πώς περίμεναν καρτερικά την έλευση του Χριστού για αιώνες . Γι’ αυτό και όταν έγινε η συνάντηση Χριστού και Ελλήνων, ο Χριστός είπε: “ Ελήλυθεν η ώρα ‘ινα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου” (Κατά Ιωάννην -12,23) δηλαδή “έφτασε ή ώρα να δοξαστεί ο Υιός του Ανθρώπου(=ο Χριστός) Και έτσι έγινε… Όλα τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στα ελληνικά, σε χέρια Ελλήνων πέρασε άπ’ την πρώτη στιγμή ή Εκκλησία, Έλληνες Πατέρες διατύπωσαν τις αιώνιες αλήθειες στο αίμα χιλιάδων Ελλήνων μαρτύρων στερεώθηκε τους πρώτους αιώνες η Εκκλησία, Έλληνες αυτοκράτορες και κληρικοί ανέλαβαν επί Βυζαντίου την διάδοση του Ευαγγελίου και τον εκχριστιανισμό των ως τότε βάρβαρων λαών . Επομένως, όχι μόνο δεν συγκρούονται ο Χριστιανισμός και ο Ελληνισμός αλλά αντιθέτως συνδέονται τόσο στενά, σε σημείο ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως να γράψει στο έργο του “Περί της Ελληνικής φιλοσοφίας ως προπαιδείας εις τον Χριστιανισμόν “ τα εξής : “ Ο Έλλην είναι πλασμένος φιλόσοφος, είναι και πλασμένος Χριστιανός, είναι πλασμένος να γνωρίζει την αλήθεια και να την διαδίδει εις τα άλλα έθνη(…) Ναι, ό Έλλην εγεννήθη κατά την Θεία Πρόνοια διδάσκαλος της ανθρωπότητας(…) Αυτή είναι η αποστολή του, αυτό είναι το ξεχωριστό κάλεσμά του μεταξύ των εθνών(…) Από καταβολής κόσμου, το Ελληνικό Έθνος ήταν πλασμένο διά τον σκοπόν αυτόν. Ο Θεός(…) διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητας”.

ΠΗΓΕΣ.

Α.Ο.Ο.Δ.Ε(www.oodegr.com)

Β.Λεωνίδου Ι. Φιλιππίδου (+) Καθηγητού και Πρυτάνεως του Πανεπιστημίου Αθηνών

Απόσπασμα από το βιβλίο του: Ιστορία της εποχής της Κ. Διαθήκης εξ απόψεως παγκοσμίου και πανθρησκειακής

Γ.ΑΠΟΛΟΓΗΤΗΣ.(www.apologitis.com)

Δ.ΠΥΓΜΗ.(www.pygmi.gr)

 

Advertisements

ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

 

Χριστιανικά ιερά σύμβολα και παραστάσεις του πρώϊμου Χριστιανισμού, σε κατακόμβες και πρωτοχριστιανικούς ναούς.

Οι κυριώτεροι τύποι των ιερών μονογραμμάτων.
Κατακόμβη της Μήλου 2ος μ.Χ. αιώνας.
Ευχαριστιακό σύμβολο, κατακόμβη Αγίου Καλλίστου, Ρώμη 2ος μ.Χ. αιών.
Κατακόμβη της Domitilla, Ρώμη,  3ος αιών μ.Χ. – ΙΧΘΥΣ και ο Σταυρός.
Ο Σταυρός ανάμεσα σε δυο περιστέρια.
Ο Χριστός το Α και το Ω, κατακόμβη Commodilla, Ρώμη 3-4 αιώνας μ.Χ.
Κατακόμβη της Μήλου 2ος μ.Χ. αιών.
ΙΧΘΥΣ – Κατακόμβη Αγίου Σεβαστιανού.
ΙΧΘΥΣ : Ιησούς Χριστούς Θεού Υιός Σωτήρ, στην ακροστιχίδα των πέντε στοιχείων της λέξης διαφαίνεται το δόγμα της ενσάρκωσης του Κυρίου. Η δε Σύβιλλα η ερυθραία θεωρούσε ότι σημαίνει : Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ Σταυρός.
ΙΧΘΥΣ.
Λυχνάρι σε σχήμα Ιχθύος 4-5 μ.Χ. αιών, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών
Ο Ποιμήν ο Καλός, κατακόμβη Αγίας Πρισκίλλας 3ος αιών μ.Χ.
Ο Ποιμήν ο Καλός, κατακόμβη Domatillas 3ος μ. Χ. αιώνας.
Ο Ποιμήν ο καλός : «Εγώ ειμί ο Ποιμήν ο καλός», ο ποιμένας σε σχήμα νεανίου συμβολίζει τον Ιησού Χριστό.
Ο Ορφέας με τη Λύρα, Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο Αθηνών (Αίγινα 4ος αιών μ.Χ.).
Ο Χριστός ως Ορφέας, κατακόμβη Αγίων Μερκελίνου και Πέτρου, Ρώμη 4ος αιών.

Ο Ορφέας με τη  λύρα : Σύμβολο τη ελκυστικής δύναμης του Ευαγγελίου, της πνευματικής χαράς και της γαλήνης που επέρχεται στη ψυχή μετά την προσευχή.

Φοίνικας (ψηφιδωτό).
Φοίνικας : Σύμβολο της Ανάστασης. Ως φυτό συμβολίζει το δίκαιο, τη νίκη και το θρίαμβο κατά της αμαρτίας.
Άγιος Γεώργιος – Ροτόντα Θεσσαλονίκης (ψηφιωτό).
Ταώς : το Παγώνι, στις επιτύμβιες απεικονίσεις σύμβολο της Ανάστασης και της Αθανασίας, στα δε Βαπτιστήρια σύμβολο της καθόδου της Θείας Χάριτος στον βαπτιζόμενο.
Άγιος Γεώργιος – Ροτόντα Θεσσαλονίκης (ψηφιδωτό).
Άγιος Γεώργιος – Ροτόντα Θεσσαλονίκης (ψηφιδωτό).
Περιστερά επί του κύλικος, ψηφιδωτό.
Περιστέρι : Σύμβολο του Αγίου Πνεύματος, της φρόνησης και της ακεραιότητας.
Παλαιοβασιλική των Σόλων, 4ος αιώνας Κύπρος (κατεχόμενα).
Πελεκάνος : σύμβολο του Σταυρικού πάθους του Χριστού, ο οποίος δια του αίματός του ζωογονεί τους πιστούς.
Ο Ιησούς Χριστός ως αμνός, 359 μ.Χ.
Ο Ιησούς Χριστός ως αμνός, 4ος αιών.
Αμνός : Ο Ιησούς Χριστός. Η εικόνα πάρθηκε από τα λόγια του Ιωάννου του Προδρόμου : «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου».
Άγκυρα με Σταυρό, κατακόμβη Αγίου Σεβαστιανού.
 Άγκυρα : Σύμβολο ελπίδας στον Σταυρό. Με ιχθύ, σύμβολο ελπίδας στον Χριστό.
Πελαργός ραμφίζει φίδι, παλαιοχριστιανική Βασιλική Ιλισσού Αθήνας, ψηφιδωτό (Βυζαντινό Μουσείο), 5ος αιών.
Άμπελος, παλαιοχριστιανική Βασιλική Ιλισσού Αθήνας, ψηφιδωτό (Βυζαντινό Μουσείο), 5ος αιών.
Άμπελος, παλαιοχριστιανική Βασιλική Ιλισσού Αθήνας, ψηφιδωτό (Βυζαντινό Μουσείο), 5ος αιών.
Άμπελος : Σύμβολο του Χριστού («Εγώ ειμί η Άμπελος») και της ιεράς μεταλήψεως ως γεννήματος της αμπέλου. Τα σταφύλια συμβολίζουν τους πιστούς που μένουν «εν τω Χριστώ».
Ο Προφήτης Ιωνάς στη θάλασσα, κατακόμβη Αγίας Πρισκίλλας.
Η Ανάσταση του Λαζάρου, 3ος αιώνας (Μουσείου του Βατικανού).
Η σκάλα του Ιακώβ, κατακόμβη Via Latina.
Ο Χριστός και η σαμμαρείτιδα στο πηγάδι, 4ος αιώνας.
Βάπτιση – κατακόμβη Αγίου Καλλίστου.
Προσευχόμενη ψυχή.
Περιστέρι με κλαδί ελιάς.
Περιστέρι με κλαδί ελιάς : Πάνω αριστερά στην εικόνα, είναι σύμβολο καταλλαγής.
Αγάπες.

Αγάπες : οι κοινές τράπεζες των πρωτοχριστιανικών χρόνων.

Οι τρεις παίδες στη κάμινο της βαβυλώνας, κατακόμβη Αγίας Πρισκίλλας.

ΠΗΓΕΣ.ΤΡΙΒΩΝΙΟ-Αmen

Παραμορφώνοντας το πρόσωπο του Χριστού.(Του Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ)

Παραμορφώνοντας το πρόσωπο του Χριστού

Η αμφισβήτηση της εκκλησιαστικής διδαχής και εμπειρίας σχετικά με το πρόσωπο του Θεανθρώπου είναι ένα φαινόμενο μόνιμο στην ιστορική πορεία της Εκκλησίας. Μαρτυρείται ήδη απ’ αυτά τα αποστολικά χρόνια (Α’ Ιωάν. 22-26. Β’ Ιωάν. 7). Πλήθος αιρέσεων και θεωριών άλλοτε ευθέως και άλλοτε συγκεκαλυμμένως επιχείρησαν και επιχειρούν μέχρι σήμερα να παραχαράξουν ή και να αντικαταστήσουν την εκκλησιαστική αυτοσυνειδησία και το εν Αγίω Πνεύματι φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με το πρόσωπο του Χριστού.

Από τα μέσα του δεκάτου ενάτου αιώνα, αλλά και κατά τη διάρκεια του εικοστού, δημιουργήθηκαν αιρετικά και παραχριστιανικά συστήματα, αλλά και αποκρυφιστικές θεωρίες, οι οποίες υπάρχουν μέχρι σήμερα και συνεχίζουν να παραμορφώνουν και να ακρωτηριάζουν την εξ Αποκαλύψεως διδασκαλία της Εκκλησίας.

Αναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ο καθηγητής κ. Ευάγγελος Θεοδώρου: «Συχνά υπάρχουν ισχυρισμοί περί του Χριστού, οι οποίοι είτε με έκδηλη αντιχριστιανική διάθεσι είτε κατά συγκεκαλυμμένον τρόπο με χρήσι ευσεβοφανούς προσωπείου, υπονομεύουν αυτά τα θεμέλια του χριστιανισμού»1.

Η διατύπωση των αιρετικών αντιλήψεων σχετίζεται στις μεν αιρετικές κινήσεις, με τη δήθεν ορθή κατανόηση της Αγίας Γραφής, την αποκλειστικότητα της οποίας κάθε τέτοια ομάδα διεκδικεί για τον εαυτό της, στις δε παραχριστιανικές κινήσεις (π.χ. Μορμόνοι) με την ανεπάρκεια, κατ’ αυτές, της εν Χριστώ Ιησού θείας Αποκαλύψεως και την ανάγκη συμπληρώσεώς της και σε άλλες με μοναδικό μέσο ερμηνείας αποκλειστικώς το έργο του ιδρυτή της κίνησης (π.χ. Χριστιανική Επιστήμη).

Αντιθέτως στα αποκρυφιστικά συστήματα σχετίζεται με το επιχείρημα της αξιολόγησης του Χριστιανισμού υπό το πρίσμα μιας εσωτεριστικής-μυστικής γνώσης ή αρχέγονης σοφίας, που ισχυρίζονται ότι κατέχουν ή ακόμα και με αποκαλύψεις πνευμάτων σε ορισμένους αποκρυφιστικούς χώρους (π.χ. Πνευματισμός).

Οι ισχυρισμοί, βεβαίως, αυτών των κινήσεων, τόσο των αιρετικών όσο και των αποκρυφιστικών, αποτελούν, συνήθως την σύγχρονη έκφραση παλαιοτέρων πλανών που ξαναεμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο με καινούρια επωνυμία. Χωρίς αντικειμενική δυσκολίας πολλές από τις σύγχρονες αποκρυφιστικές και νεοεποχίτικες θεωρίες περί Χριστού μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν ως Νεογνωστικές.

Στα ίδια πλαίσια και με αντικειμενική στόχευση την αλλοίωση της εκκλησιαστικής διδαχής για το πρόσωπο του Κυρίου πρέπει επίσης να εντάξουμε και τις ύπουλες μεθοδεύσεις του σύγχρονου και ποικιλόμορφου θρησκευτικού συγκρητισμού.

Κάθε λόγος για σύνθεση των διαφόρων θρησκευτικών παραδόσεων, για επιμέρους ενσωμάτωση και σύγκλιση των υποτιθέμενων κοινών στοιχείων όλων των θρησκειών, παρά το άκρως ελκυστικό λεξιλόγιο, που οι θιασώτες του φαινομένου χρησιμοποιούν, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία προσπάθεια να επιτευχθεί ένας ενιαίος συνδυασμός αντίθετων ή ασυμβίβαστων στοιχείων και μεγεθών. Το πρόσωπο του Χριστού στα πλαίσια του θρησκευτικού συγκρητισμού, επισημαίνει πολύ εύστοχα ο Δανός θρησκειολόγος καθηγητής J. Aagaard (1928-2007), «ισοπεδώνεται»2.

Για όλες αυτές τις αιρετικές, παραχριστιανικές, αποκρυφιστικές και νεοεποχίτικες εκδοχές για το πρόσωπο του Χριστού και γενικά για κάθε θεωρία περί Χριστού, που ακρωτηριάζει την εκκλησιαστική διδαχή και αυτοσυνειδησία σχετικά με το πάνσεπτο πρόσωπο του Θεανθρώπου (Ιωάν. 20, 30. 21, 25. Α’ Ιωάν. 1, 1-4. Α’ Πέτρ. 1, 12) ή επιχειρεί να την αντικαταστήσει, ισχύουν διαχρονικά και στο ακέραιο οι θέσεις του Αγίου Ιουστίνου Φιλοσόφου και Μάρτυρος, ότι «πολλοί γαρ και άθεα και βλάσφημα και άδικα εν ονόματι αυτού παραχαράσσοντες εδίδαξαν, και τα από του ακαθάρτου πνεύματος διαβόλου εμβαλλόμενα ταις διανοίαις αυτών εδίδαξαν και διδάσκουσι μέχρι νυν»3.
Σημειώσεις
1.  Βλ. Προλεγόμενα στην Χριστολογική Απολογητική, στο ΘΕΟΛΟΓΙΑ 68(1997). σ. 626.
2. Βλ. J. Aagaard, Synkretismus, στο H. Krüger, W. Löser- W. Müller – Römheld u.a. (Hrsg), Ökumene Lexicon. Kirchen, Religionen Bewegungen, 1983, στ. 1133: “von Synkretismus nur die Redesein kann, wenn Christus nicht mehr ins Zentrum, sondern mit anderen relig Meistern und Religionsstiftern in eine Reihe gestellt wird. In unserem Jahrhundert ist ein internationaler Synkretismus entstanden, der behauptet, dass alle Religionen gleich wahr sind und zu demselben Ziel führen. Jesus Christus wird nivelliert und zu einem unter mehreren”.
3. Βλ. Ιουστίνου, Διάλογος, 82, PG 6, 669 C.

ΠΗΓΗ.ΙΕΡΟ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γιατί οι Εβραίοι δεν πιστεύουν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας

Γιατί οι Εβραίοι δεν πιστεύουν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας

Ο Μεσσίας και η επικείμενη εμφάνισή του έχουν κεντρική θέση στην Ιουδαϊκή θρησκεία. Μεσσίας (Mašíah ή Moshiah, מָשִׁיחַ, στα εβραϊκά), σημαίνει ο «χρισμένος από τον Θεό». Στα ελληνικά μεταφράζεται «ο Χριστός».

Ο Μεσσίας, για τους Ιουδαίους θα είναι ένας άνθρωποςμε εξαιρετικές ηγετικές ικανότητες, που θα οδηγήσει τον εβραϊκό λαό, αλλά και όλη την ανθρωπότητα στην«μεσσιανική περίοδο», μια εποχή ευημερίας,«παγκόσμιας ειρήνης», αλλά και «θαυμάτων».

Το Ταλμούδ αναφέρει ότι ο Μεσσίας θα εμφανιστεί σε μία περίοδο που η γενιά που θα ζει θα αντιμετωπίσει πάρα πολλά προβλήματα, «σαν ένα ποτάμι από προβλήματα».

Στις «13 Αρχές της Πίστης» του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού, αναφέρεται (12η Αρχή): «Πιστεύω με πλήρη πίστη στον ερχομό του Μεσσία. Και αν ακόμα καθυστερήσει, θα περιμένω την άφιξή του με κάθε μέρα».

Στο σύνολό του ο Ιουδαϊκός λαός, ως γνωστόν, απέρριψε τον Ιησού Χριστό, ως Μεσσία. (Το Ταλμούδ, περιέχει πλήθος απαξιωτικών και δυσφημιστικών αναφορών για τον Χριστό, τον οποίον ονομάζει μάγο, αμαρτωλό, ότι εξαπάτησε τον λαό κλπ). Μετά τον Χριστό εμφανίστηκαν, κατά καιρούς, διάφορα πρόσωπα που ισχυρίστηκαν ότι είναι «ο Μεσσίας». Η λίστα είναι αρκετά μεγάλη.

Το Ταλμούδ, αναφέρει επίσης, ότι η εμφάνιση του Μεσσία θα γίνει πριν το εβραϊκό έτος 6000. Το έτος που διανύουμε αντιστοιχεί στο ιουδαϊκό έτος 5772.

Οι Εβραίοι δεν πιστεύουν ότι ο Ιησούς ήταν θεάνθρωπος, ο Υιός του Θεού, ή ο Μεσσίας που ήταν προφητευμένος στις εβραϊκές γραφές. Τον θεωρούν ως ένα «ψεύτικο Μεσσία», που σημαίνει κάποιον που ισχυρίστηκε (ή που οι οπαδοί του υποστήριξαν γι’ αυτόν), ότι είναι ο Μεσσίας, αλλά που τελικά δεν πληρούσε τις απαιτήσεις που απαιτούν οι εβραϊκές πεποιθήσεις. Σύμφωνα με τις εβραϊκές γραφές και το ιουδαϊκό πιστεύω, ο αληθινός Μεσσίας, πρέπει να πληρεί τις ακόλουθες απαιτήσεις. Πρέπει να:

Να ένας οξυδερκής Εβραίος με καταγωγή από τον οίκο του βασιλιά Δαβίδ
Να είναι ένα συνηθισμένο ανθρώπινο ον (και όχι «Υιός του Θεού»)
Να φέρει την ειρήνη στον κόσμο
Να συγκεντρώσει όλους τους Εβραίους πίσω στο Ισραήλ
Να ξανακτίσει τον αρχαίο Ναό στην Ιερουσαλήμ
Να ενώσει την ανθρωπότητα στη λατρεία του εβραϊκού Θεού και τη τήρηση της Τορά

Επειδή ο Ιησούς δεν πληρούσε αυτές τις απαιτήσεις, σύμφωνα με τους Εβραίους, δεν ήταν ο Μεσσίας.

Ένα από τα πιο γνωστά βιβλία που επιχειρεί να αναιρέσει την χριστιανική αντίληψη και πίστη περί Μεσσία, καθώς και να «προστατέψει» τους Εβραίους από τους «μισσιονάριους» (ιεραποστόλους), τους Εβραίους δηλαδή, που πιστεύουν ότι ο Χριστός είναι ο Μεσσίας, αλλά θέλουν να συνεχίσουν να είναι Ιουδαίοι, χωρίς να δηλώνουν χριστιανοί (πρόκειται για τους λεγόμενους‘Μεσσιανικούς’, που έχουν αρκετή αύξηση σε ΗΠΑ και εσχάτως στο Ισραήλ, με πιο δραστήρια την κίνηση “Jewsfor Jesus”), είναι το βιβλίο του Αμερικανο-Εβραίου ορθόδοξου ραβίνου και καμπαλιστή Aryeh Kaplan(1934 – 1983) “THE REAL MESSIAH? – A Jewish Response to Missionaries” (1976). Μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Στην ερώτηση «Γιατί δεν είμαστε Χριστιανοί» γράφει:

«Αν και όλοι οι μαθητές του Ιησού ήταν Εβραίοι, δεν μπορούσαν να πείσουν τους συμπατριώτες τους Εβραίους με τις διδασκαλίες τους. Τα πρώτα δόγματα του χριστιανισμού φαινόταν πιο κοντά σε εκείνα των παγανιστών πολυθεϊστών παρά σε εκείνα των Εβραίων. Όσο περνούσε ο καιρός, όλο και περισσότερο, ο Χριστιανισμός απορρίπτονταν από τους Εβραίους και γινόταν αποδεκτός από τους πολυθεϊστές. Έτσι, σταδιακά εξελίχθηκε σε μια «εθνική εκκλησία», και η στάση του προς τους Εβραίους γινόταν όλο και πιο εχθρική. Μπορεί να έκαναν συνεχώς εκκλήσεις προς τους Εβραίους να αλλάξουν πίστη, μερικές φορές ακόμη και με σκληρότητα και δύναμη, αλλά οιΕβραίοι έμειναν σταθεροί. Ο Χριστιανισμός μπορεί να άλλαξε την ανθρώπινη ιστορία, αλλά ποτέ δεν μπόρεσε να κερδίσει τους Εβραίους. Ο Εβραίος έμεινε πιστός στην Τορά του και περπάτησε τον δικό του δρόμο».
Και παρακάτω: «Στην ουσία, υπήρχαν δύο χριστιανικές διδασκαλίες που ο Εβραίος δεν μπορούσε να δεχθεί. Ο Χριστιανισμός διδάσκει ότι ο Θεός είχε πάρει ανθρώπινη μορφή μέσω του Ιησού, και ότι η Τορά δεν ίσχυε πλέον. Ο Εβραίος απέρριψε αυτά τα δύο δόγματα, ακόμα και υπό την απειλή του θανάτου».

Από το βιβλίο αυτό είναι και το παρακάτω κείμενο:

Από το κεφάλαιο «Ήταν ο Ιησούς ο Μεσσίας;» (του Pinchas Stolper) :

Αν οι Χριστιανοί απλώς πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν ο δικός τους Μεσσίας, αυτή η πεποίθηση λίγο θα μας απασχολούσε, ως Εβραίους. Ο ισχυρισμός τους, ωστόσο, δεν είναι ότι είναι ο χριστιανικός Μεσσίας, αλλά ο δικός μας Μεσσίας, ο Μεσσίας των Εβραίων, ο Μεσσίας που προφητεύτηκε από τους Εβραίους Προφήτες. Οι χριστιανοί επιχειρούν να αποδείξει αυτήν την πεποίθηση, παραθέτοντας την δική μας Αγία Γραφή.

Εκείνοι που έχουν φτιάξει την κίνηση «Εβραίοι για τον Ιησού,» προσπαθούν να δελεάσουν τους αφελείς Εβραίους και να τους προσηλυτίσουν στον Χριστιανισμό με ένα παλιό επιχείρημα που λέει «Μην γίνει Χριστιανός, παρέμεινε Ιουδαίος, ωστόσο-, ενώ θα παραμείνεις πιστός Ιουδαίος, να δεχτείς τον Ιησού ως » Μεσσία «».

Παρακάτω θα επισημάνω μερικές από τις κραυγαλέες αντιφάσεις και ανακολουθίες στην επιχειρηματολογία των μισσιονάριων:

1. Ο εβραϊκός Μεσσίας πρέπει να είναι ένας άνθρωπος γεννημένος φυσιολογικά από έναν άντρα και μια γυναίκα. Δεν θα είναι ένας θεός, ούτε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε υπερφυσικά ή από παρθενογένεση, όπως αξιώνουν οι χριστιανοί.
Πουθενά στην Αγία Γραφή δεν μας λέει ότι ο Μεσσίας θα είναι ένας θεός ή σαν τον Θεό. Η ιδέα ότι ο Θεός θα πάρει ανθρώπινη μορφή είναι αποκρουστική για τους Εβραίους, διότι έρχεται σε αντίθεση με την δική μας αντίληψη περί Θεού ως κάτι που είναι πάνω και πέρα ​​από τα όρια του ανθρώπινου σώματος. Οι Εβραίοι πιστεύουν ότι ο Θεός είναι ο μόνος που πρέπει να λατρεύεται, και όχι κάποιο άλλο ον που είναι δημιούργημά Του, είτε άγγελος, είτε άγιος, είτε ακόμα και ο ίδιος ο Μεσσίας.

Πουθενά η Αγία Γραφή δεν προβλέπει ότι ο Μεσσίας θα γεννηθεί από μια παρθένα. Αυτή η ιδέα βρίσκεται μόνο στην ειδωλολατρική μυθολογία. Για τους Εβραίους η ιδέα ότι ο Θεός θα φυτεύσει ένα σπόρο σε μια γυναίκα είναι περιττή και αφύσικη. Άλλωστε τι θετικό σκοπό υπηρετεί; Η όλη ιδέα της παρθενογένεσης δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό, παρά μόνο για να προσελκύσει ειδωλολάτρες στον χριστιανισμό.

2. Ο εβραϊκός Μεσσίας αναμένεται να επιστρέψει τους Εβραίους στη γη τους. Ο Ιησούς γεννήθηκε, ενώ οι Εβραίοι ζούσαν ακόμη στη χώρα τους, πριν φύγουν στην εξορία. Δεν μπορούσε να τους επαναφέρει στη γη τους, επειδή εξακολουθούσαν να ζουν σε αυτή!

3. Ο αληθινός Μεσσίας θα ανοικοδομήσει το Ναό στην Ιερουσαλήμ, αλλά ο Ιησούς έζησε, ενώ ο ναός ήταν ακόμα όρθιος.

4. Η εβραϊκή Βίβλος λέει ότι ο Μεσσίας θα λυτρώσει τον Ισραήλ. Στην περίπτωση του Ιησού, ακριβώς το αντίθετο συνέβη. Όχι πολύ καιρό μετά το θάνατό του, ο Ιερός Ναός στην Ιερουσαλήμ καταστράφηκε, η Ιερουσαλήμ έγινε συντρίμμια, οι Εβραίοι πήραν τον δρόμο της εξορίας μια μακρά πορεία 1900 χρόνων μέσα στη νύχτα των διωγμών, σε μεγάλο βαθμό από τα χέρια των οπαδών του αυτοαποκαλούμενου «Μεσσία»!

5. Οι προφήτες της Βίβλου προφήτευσαν (Ησαΐας 45 και Σοφονίας 3) ότι, όταν θα έλθει ο Μεσσίας, όλα τα έθνη του κόσμου θα ενωθούν για να αναγνωρίσουν και να λατρεύσουν τον ένα αληθινό Θεό. «Η γνώση του Θεού θα γεμίσει τη γη. Ο κόσμος θα γεμίσει με τη γνώση του Θεού, όπως τα νερά σκεπάζουν τη θάλασσα »(Ησαΐας 11,9). Κανένα τέτοιο γεγονός δεν έλαβε χώρα μετά το θάνατο του Ιησού. Αντίθετα, το Ισλάμ αναπτύχθηκε και έγινε η θρησκεία των Αράβων και πολλών άλλων εθνών, ο Χριστιανισμός χωρίστηκε σε πολλές αντικρουόμενες αιρέσεις που ήταν συνεχώς σε πόλεμο μεταξύ τους, και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου συνέχισε να λατρεύει τα είδωλα. Ακόμα και σήμερα ο κόσμος είναι μακριά από τη λατρεία του ενός Θεού.

6. Όταν ο αληθινός Μεσσίας έρθει, η επιρροή του θα επεκταθεί σε όλους τους λαούς που θα λατρέψουν τον Θεό στο Ναό της Ιερουσαλήμ. Ο Προφήτης λέει, «ο οίκος μου θα γίνει οίκος προσευχής για όλους τους λαούς.» Αυτό προφανώς δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί, και, ως εκ τούτου, ο Μεσσίας δεν έχει έρθει ακόμα.

7. Κατά τη διάρκεια του Μεσσία ένα νέο πνεύμα θα κυβερνήσει τον κόσμο, και θα πάψει ο άνθρωπος να διαπράττει αμαρτίες και εγκλήματα. Αυτό θα ισχύει ιδιαίτερα για τους Εβραίους. Η Τορά (στο Δευτερονόμιο 30,6) αναφέρει ότι «Θεός θα κάνει περιτομή στη καρδιά σας και στην καρδιά των παιδιών σας για να αγαπήσουν τον Θεό». Οι προφήτες δίδαξαν: «Και ο λαός σας είναι όλοι δίκαιοι, αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη για πάντα.» (Ησαΐας 60, 21). «Κατά την ημέρα εκείνη θα ζητήσω τις αμαρτίες του Ισραήλ και δεν θα υπάρχει τίποτα.» (Ιερεμίας 50,20). Αμέσως μετά την εποχή του Ιησού, η άγνοια του Θεού, ακόμη και η άγνοια της επιστήμης και της φιλοσοφίας γέμισε τη γη, καθώς οι «Σκοτεινοί Αιώνες» (Μεσαίωνας) κάλυψαν τον κόσμο.

8. Ο αληθινός Μεσσίας θα βασιλεύει ως βασιλιάς των Ιουδαίων. Η σταδιοδρομία του Ιησού, όπως περιγράφεται στην Καινή Διαθήκη κράτησε όλα κι όλα τρία έτη, στο τέλος των οποίων σταυρώθηκε από τους Ρωμαίους ως κοινός εγκληματίας. Ποτέ δεν λειτούργησε ως τίποτα περισσότερο από ένας περιπλανώμενος ιεροκήρυκας και «θεραπευτής». Βεβαίως, δεν κατείχε καμία επίσημη θέση ούτε είχε κάποιους είδους (ανθρώπινης) εξουσίας.
9. Κατά τη διάρκεια του Μεσσία, η προφητεία θα επιστρέψει στον εβραϊκό λαό και η παρουσία του Θεού θα κατοικήσει ανάμεσά μας. (Ιεζεκιήλ 37,27)». Και μετά από αυτό θα εκχύσω το πνεύμα μου σε όλη την ανθρωπότητα και οι γιοι σας και οι κόρες σας θα προφητεύουν» αυτές οι προβλέψεις, δεν έχουν ακόμη εκπληρωθεί.

10. Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα του Μεσσία είναι να φέρει την ειρήνη σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην εποχή του Μεσσία, δεν θα υπάρχουν άλλοι πόλεμοι, και η κατασκευή των όπλων θα σταματήσει. Ο Προφήτης Ησαΐας (2,4) λέει, «Και θα σφυρηλατήσουν τα ξίφη τους σε άροτρα και τα δόρατά τους σε δρεπάνια. Έθνος δεν θα σηκώσει σπαθί εναντίον έθνους, ούτε θα μάθουν πια τον πόλεμο. «Ωστόσο, χριστιανικά έθνη συνεχώς διεξάγουν πολέμους, και οι πόλεμοι δεν έχουν σταματήσει από την εποχή του Ιησού μέχρι και σήμερα.

11. Πουθενά στην εβραϊκή Αγία Γραφή δεν λέει ότι ο Μεσσίας θα έρθει κάποτε, θα σκοτωθεί και θα επιστρέψει και πάλι σε μία «δεύτερη έλευση». Η ιδέα του δεύτερου ερχομού είναι ένας καθαρός εξορθολογισμός της αποτυχίας του Ιησού να λειτουργήσει καθ ‘οιονδήποτε τρόπο ως Μεσσίας ή να εκπληρώσει οποιαδήποτε από τις προφητείες της Τορά και των Προφητών. Η ιδέα είναι μια καθαρά χριστιανική εφεύρεση, χωρίς θεμέλια στην Αγία Γραφή.

12. Πουθενά δεν λέει η Τορά ότι ο θάνατος κάποιου άλλου μπορεί να φέρει τη συγχώρεση των αμαρτιών ενός ατόμου. Αντίθετα, κάθε άνθρωπος θα πρέπει να τιμωρηθεί για τις αμαρτίες του, και κάθε άνθρωπος πρέπει να μετανοήσει για τις αμαρτίες του και μόνο. «Η ψυχή που αμαρτάνει πρέπει να πεθάνει». «Οι γιοί δεν θα τιμωρηθούν για τις αμαρτίες των πατέρων τους.» Η ιδέα ότι ο θάνατος κάποιου άλλου πριν από 1.900 χρόνια μπορεί να φέρει με κάποιο τρόπο την συγχώρεση από τον Θεό για τις αμαρτίες μου, είναι παράλογη και αβάσιμη. Κάθε άτομο πρέπει να επιστρέψει στο Θεό, κάθε αμαρτωλός πρέπει να αλλάξει τους τρόπους του και να ζητήσει συγχώρεση από τον Θεό.

13. Αν ο Ιησούς ήταν πραγματικά ο Μεσσίας, γιατί η Καινή Διαθήκη παραδέχεται ότι όλοι οι ραβίνοι της εποχής του, χωρίς καμία εξαίρεση, απέρριψαν τους ισχυρισμούς του; Γιατί δεν υπήρχε ούτε ένας εξέχων ηγέτης ο οποίος τον δέχθηκε;

14. Αν ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία του λαού του, οι Εβραίοι που ζούσαν σε εκείνη την εποχή, τον απέρριψαν; Γιατί οι οπαδοί του ήταν μια χούφτα άνθρωποι, και σχεδόν όλοι τους είχαν χαμηλό μορφωτικό επίπεδο; Γιατί η δική του οικογένειαστράφηκε εναντίον του;

15. Αν ο Θεός έχει «απορρίψει» τους Εβραίους επειδή «δεν δέχτηκαν τον Ιησού» όπως οι χριστιανοί ισχυρίζονται, γιατί έχουμε καταφέρει να επιβιώσουμε 2.000 χρόνια χριστιανικών διωγμών; Πώς εξηγούν οι Χριστιανοί το θαύμα της εβραϊκής επιβίωσης; Γιατί ο Θεός έχει αποκαταστήσει την πόλη της Ιερουσαλήμ και το ομόσπονδο κράτος του Ισραήλ στον λαό Του που έχει «απορρίψει»;
Πώς εξηγούν το γεγονός ότι ο εβραϊκός λαός έχει αποκαταστήσει την εθνική ζωή του στην αρχαία πατρίδα του, και έχει στην κατοχή του την πόλη της Ιερουσαλήμ; Δεν πρέπει οι χριστιανοί να αναγνωρίζουν σήμερα ότι η επανεμφάνιση ενός εβραϊκού κράτους είναι πράγματι μια εξέλιξη και μια υλοποίηση των προφητειών της Βίβλου στις μέρες μας; Μήπως αυτό δεν αποδεικνύει ότι οι πολλές βιβλικές προφητείες που μιλούν για την επιστροφή των Εβραίων στη γη τους, αναφέρονται στους Εβραίους και όχι σε κάποιον άλλον; (Οι Χριστιανοί συχνά αναφέρονται στους εαυτούς τους ως οι «πραγματικοί Εβραίοι», ή το «Νέο Ισραήλ», δηλαδή ότι ο Θεός τους επέλεξε επειδή οι Εβραίοι απέρριψαν τον Ιησού).

ΠΗΓΗ

http://periergaa.blogspot.com