ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΙΑΣΜΟΥ

Agiasmos2

Επιμέλεια έρευνας: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

«Κάθε ιερά πράξις και τελετουργία εν τη Εκκλησία είναι ένα μυστήριόν της, και κάθε μυστήριόν της είναι μεγάλο όπως το ίδιον το μυστήριον της Εκκλησίας, διότι κάθε μυστηριακή πράξις εν τω θεανθρωπίνω οργανισμώ της Εκκλησίας ευρίσκεται εις οργανικήν και ζωτικήν σχέσιν με το κεντρικόν μυστήριον της Εκκλησίας, τον θεάνθρωπον Χριστόν», γράφει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

Και ο αγιασμός των Θεοφανείων ή Μεγάλος Αγιασμός, είναι μια πράξη της Εκκλησίας αλλά το ιερό θαύμα που τελείται με αυτή εί­ναι τεράστιο, όσο η ίδια η Εκκλησία. Το α­γαπημένο αυτό θαύμα, επισκέπτεται τώρα και δύο χιλιάδες χρόνια εκατομμύρια ψυχών των ορθοδόξων χριστιανών, τις καθαρίζει, τις α­γιάζει και τους χαρίζει την υγεία και την α­θανασία.

Α. ΑΓΙΑΣΜΟΣ:ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΝΕΡΟ.

Νερό πού αγιάσθηκε από Ευαγγελικό, Πεντηκοστιανό ή Ρωμαιοκαθολικό ιερέα ( ως μή έχοντα Αποστολική διαδοχή καί ιερωσύνη λόγω τού Σχίσματος τών Εκκλησιών καί τής αιρέσεως ), ή ακόμη από μάρτυρες τού Ιεχωβά, Βουδιστές κλπ ( όσοι έχουν ), βρωμάει καί σκουληκιάζει, όπως τό συνηθισμένο καί παραμελημένο νερό…

Γι΄αυτό ακριβώς σέ αχιβάδες αγιασμού πού υπάρχουν σέ παπικές κυρίως εκκλησίες,  ρίχνουν μέσα λίγο αλάτι, γιά κάποια ελάχιστη, στοιχειώδη έστω, συντήρηση.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δέχεται ότι τό νερό αυτό, μετά τίς ευχές του Μ.Αγιασμού, γίνεται φορέας αγιαστικής χάριτος αλλά και αδιόρατος θώρακας στίς προσβολές των πονηρών πνευμάτων. Το αγιασμένο αυτό νερό, ενάντια στους νόμους  Βιολογίας και Χημείας , διατηρείται αγνό καί πεντακάθαρο ακόμη καί εκατοντάδες χρόνια μετέπειτα.

Δέν μυρίζει, δέν σαπίζει, δέν αλλάζει χρώμα, δέν σκουληκιάζει.

Λένε ακόμη μερικοί, ότι ο βασιλικός πού  χρησιμοποιεί καμμιά φορά γιά ευκολία ο ιερέας στο ράντισμα, είναι αυτός πού έχει τίς αντισηπτικές ιδιότητες … εκατοντάδων χρόνων. Βάλε δεντρολίβανο κύριε, έλεγε κάποιος θεολόγος, βάλε κλαδί ελιάς, βάλε τά δάκτυλά σου, τέλος πάντων μη βάζεις τίποτα, εάν νομίζεις ότι σού φταίει ο βασιλικός….

Μη φθάνουμε όμως και στην εμπάθεια για να κουκουλώσουμε ένα πανάρχαιο Χριστιανικό Ορθόδοξο θαύμα πού άφησε ο Χριστός γιά τήν  ενημέρωσή μας ως πρός τήν αλήθεια τής πίστεως.

Αυτές οι Εκκλησιαστικές ευχές πού μπορούν να διαβαστούν μόνο από Ορθόδοξο ιερέα, (όχι λαϊκό), επενεργούν  διατηρώντας το νερό όχι για ένα χρόνο (όπως γίνεται σε κάποια τρόφιμα ), αλλά για δεκάδες και εκατοντάδες  χρόνια.

Ποιος διατηρεί ανέπαφο το νερό ;Είναι το  Άγιον Πνεύμα, Θεός αληθινός και ολοζώντανος, το τρίτο πρόσωπο τής Αγίας Τριάδος, το οποίο ο ιερέας με τις ευχές παρακαλεί να έλθει και να αγιάσει το νερό και αυτούς πού θα το χρησιμοποιήσουν.

Μετά από όλα αυτά, είναι ποτέ δυνατόν να δεχθούμε την θεωρία ισοπεδώσεως τού Οικουμενισμού και τής Παγκόσμιας Θρησκείας  ότι, » Χριστιανοί και Βουδιστές, Εβραίοι και  Μουσουλμάνοι, Ινδιάνοι και αιρετικοί, τον ίδιο Θεό έχουμε, το όνομα μόνο αλλάζει …»

 —————————————————————————————————

Β. ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΑΣΜΟ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ!

 

Το νερό της αγάπης!

~ Ένας ιερέας στη Ρωσία, μετά τον Αγιασμό των Θεοφανείων, γέμιζε τα μπουκαλάκια των ενοριτών. Κάποια μεσόκοπη κυρία τον πλησίασε και του έδωσε ένα όμορφο μπουκάλι. Μόλις, όμως, εκείνος έβαλε μέσα Αγιασμό, το μπουκάλι έγινε θρύψαλα!

-Κυρία μου, τι είχε μέσα το μπουκάλι; ρώτησε σαστισμένος ο ιερέας.

Εκείνη κατέβασε με ντροπή το κεφάλι και ομολόγησε:

-Πάτερ, να… Συμπαθούσα ένα παλικάρι και ήθελα να το παντρέψω με την κόρη μου. Για να το πετύχω, λοιπόν, πήγα σε μια γριά μάγισσα, κι αυτή μου ‘δωσε «το νερό της αγάπης», όπως το είπε. Φοβόμουν, όμως, να το δώσω στην κόρη μου να πιεί. Και για να είμαι σίγουρη πως δεν θα πάθει κακό, σκέφτηκα να το ανακατέψω με Αγιασμό!

-Είδατε, λοιπόν, της είπε ο ιερέας, που δεν χωρούν στο ίδιο μπουκάλι το νερό του Θεού και το νερό του διαβόλου; Γι’ αυτό έγινε κομμάτια. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Ο,τι θέλουμε, πρέπει να το ζητάμε μόνο από τον Θεό, τον Πατέρα μας. Κι Εκείνος, αν είναι για το καλό μας, θα μας το δώσει. Ο διάβολος, αντίθετα, κάνει χίλιες δυο παραχωρήσεις για να μας ευχαριστήσει φαινομενικά, και στη συνέχεια να μας οδηγήσει στην καταστροφή.

-Μελινού Μανώλη, Άνθη Αγίας Ρωσίας, Αθήνα 1995.

————————————————————————————————————-

Γ. ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ ΟΛΑ Τ Α ΝΕΡΑ ΒΕΛΤΙΩΝΟΝΤΑΙ !!

(Η ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΑΡΚΕΤΕΣ ΦΟΡΕΣ ΥΨΗΛΟΤΕΡΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ  ΛΕΝΕ ΟΙ  ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ).

Μόσχα, 5 Φεβρουαρίου, Interfax.

Όλα τα νερά, συμπεριλαμβανομένων αυτών του συστήματος τροφοδοσίας νερού, άλλαξαν τις φυσικές τους ιδιότητες την ημέρα των Θεοφανείων και την παραμονή, ανακάλυψαν πριν μερικές ημέρες, φυσικοί του Ερευνητικού Ινστιτούτου Sysin της Ανθρώπινης Οικολογίας και Υγιεινής του Περιβάλλοντος, της Ρωσικής Ακαδημίας των Ιατρικών Επιστημών. (Russian Academy of Medical Sciences).

Οι επιστήμονες του Ινστιτούτου καθημερινά εξέταζαν τις ιδιότητες και την ποιότητα του συνήθους νερού από το σωλήνα του δικτύου, μετρώντας την ποσότητα των ριζών ιόντων μέσα σ’ αυτό. Από τις 17 Ιανουαρίου (προπαραμονή των Θεοφανείων) το επίπεδο των ιόντων άρχισε να ανεβαίνει, και το νερό άρχισε να «μαλακώνει». Το επίπεδο του pH του νερού, ανέβαινε επίσης, κάνοντάς το λιγότερο όξινο, ανέφερε τη Δευτέρα η ημερήσια “Moskovsky Komsomolets”.

Όπως ανέμεναν, η μέγιστη δραστηριότητα έφτασε το βράδυ της 18ης Ιανουαρίου (παραμονή, και αγρυπνία των Θεοφανείων)

. Η υψηλή συγκέντρωση ιόντων έκανε την ηλεκτραγωγιμότητα του νερού ισοδύναμη με αυτήν από τεχνητό καταλύτη (ηλεκτρικά κεκορεσμένο νερό). Η ηλεκτρομαγνητική δραστηριότητα άρχισε να πέφτει μετά το πρωί της 19ης Ιανουαρίου  και έφτασε στα κανονικά της επίπεδα κατά τις 20 Ιανουαρίου.Η αιτία για την γρήγορη άνοδο της ηλεκτρομαγνητικής δραστηριότητας του νερού την ημέρα των Θεοφανείων ήταν μία μεγάλη συγκέντρωση ιόντων στη λιθόσφαιρα της Γης, η οποία είναι ένα αληθινό ρεζερβουάρ ηλεκτρονίων, που μεταφέρει τα περισσότερα από αυτά στο νερό . Αυτά είπε ο δρ. Anatoly Stekhin, ένας πεπειραμένος ερευνητής.  Οι ερευνητές επίσης μέτρησαν το επίπεδο (ποιότητας) της δομής του νερού των Θεοφανείων, παγώνοντας για το σκοπό αυτό νερό από τον αγωγό ύδρευσης, από τον ποταμό Moskva, και από ένα πηγάδι εκκλησίας.

Ακόμη και το νερό από το σύστημα τροφοδοσίας, το νερό της βρύσης, το οποίο συνήθως απέχει πολύ από του να είναι ιδανικό, φαινόταν αρμονικό στο μικροσκόπιο όταν το παγώσαμε είπε ο Stekhin.

πηγή: http://www.interfax-religion.com/?act=news&div=2560

ΣΧΟΛΙΑ.

1 Η Ρωσική Εκκλησία ακολουθεί το παλιό θρησκευτικό ημερολόγιο.Και επειδή είναι παρατηρημένο ότι ο Αγιασμός και με την τάξη του νέου ημερολογίου παραμένει αναλλοίωτος, δικαιώνεται η δια Χριστόν σαλή Ταρσώ (1910-1989) της Κερατέας, στην Αθήνα, που όταν την ρωτούσαν πιο ημερολόγιο είναι καλύτερο απαντούσε: «Γιατί; Πειράζει ο Κύριός μας να δοξάζεται δύο φορές»; (Βλ. Ι. Κορναράκη, Ταρσώ η δια Χριστόν σαλή, 2003, σελ. 13 και 54).

  1. Το ότι το φαινόμενο συνδεόταν με γενικότερες μεταβολές, είχε π.χ. σχέση με την αύξηση των ηλεκτρικών φορτίων της λιθόσφαιρας, δείχνει ότι πράγματι η προσευχή μπορεί να επηρεάσει όλο το περιβάλλον, ακόμη και αυτό που βρίσκεται μακριά, για να φέρει τέλειο αποτέλεσμα με τη χάρη του Θεού. Aν οι άνθρωποι αναγνώριζαν την αξία της προσευχής, και ετοίμαζαν τον εαυτό τους ώστε να προσεύχονται με καθαρή καρδιά, τότε και το πρόβλημα της μόλυνσης του περιβάλλοντος δεν θα παρέμενε άλυτο.

Εμείς σαν άνθρωποι δεν είμαστε σε θέση, δρώντας επιστημονικά μόνο, να υποκαταστήσουμε την αποτελεσματικότητα της προσευχής με τις τεχνικές των επιστημονικών πειραματισμών. Αλλά πολύ περισσότερο δεν μπορούμε να δράσουμε μηχανικά στο ψυχικό πεδίο, όπου και γίνονται τα μεγαλύτερα θαύματα. Γι’ αυτό παρακαλούμε για την ωφέλεια ψυχής και σώματος, στην ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού:

«Ὑπὲρτοῦ γενέσθαι τὸ ὕδωρ τοῦτο ἁγιασμοῦ δῶρον, ἁμαρτημάτων λυτήριον,

εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος, καὶ πᾶσαν ὠφέλειαν ἐπιτήδειον τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν»

——————————————————————————–

Δ.«18 Ιανουαρίου (5 Ιανουαρίου με το νέο ημ/γιο). Είναι το βράδυ πριν την Ορθόδοξη εορτή των Θεοφανείων. Δύο φιάλες γεμίζουν με κοινό νερό. Ενωρίς το πρωί μια απ’  αυτές τοποθετείται μέσα στην εκκλησία, κοντά στο δοχείο όπου θα τελεσθεί ο Αγιασμός. Κάθε χρόνο πιστοί, ακόμα και άπιστοι πάνε στις εκκλησίες να πάρουν λίγο από το νερό του Αγιασμού. Πιστεύεται ότι κατέχει καταπληκτικές ιδιότητες. Για να το επιβεβαιώσουμε ή να το αντικρούσομε, οι 2 φιάλες έρχονται στο εργαστήριο για εξέταση αμέσως μετά την τελετή. Εδώ το νερό πάγωσε σε θάλαμο κρυογενετικής και φωτογραφήθηκε υπό το μικροσκόπιο. Οι κρύσταλλοι από το κοινό νερό μοιάζουν με χαοτική, μπερδεμένη βούλα. Ενώ το νερό που ήταν στην εκκλησία έχει πάρει ένα συμμετρικό σχήμα εξάγωνου αστεριού», λένε οι ερευνητές (βίντεο).

Και συνεχίζουν:
«Είναι γνωστό ότι ο Αγιασμός έχει πολύ ισχυρή και σταθερή δομή. Αυτό το νερό μπορεί να μεταβιβάσει τις ιδιότητές του. Πάρτε μόνο 10 γραμμάρια και αραιώστε τα σε 60 λίτρα κοινό νερό και όλο πλέον θα έχει τις ιδιότητες του αγιασμού»!

Advertisements

Παρατυπίες που παρατηρήθηκαν κατά την εορτή των Θεοφανείων

ceb8ceb5cebfcf86ceaccebdceb5ceb9ceb1

Mε αφορμή δημοσιεύματα, με φωτογραφικά στιγμιότυπα, που αναρτήθηκαν στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης από την εορτή των Θεοφανίων  σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και την τέλεση του Μεγάλου Αγιασμού των Υδάτων (ακολουθία συναρπαστική και αποκαλυπτική των κοσμολογικών διαστάσεων της σωτηρίας) διαπιστώνεται ότι αρκετοί από τους τελούντες τον Αγιασμό της εορτής, υπερβαίνουν τις υποστατικές διατάξεις της Εκκλησίας με πολλές προχειρότητες και αυτοσχεδιασμούς. Καταγράφοντας τις διάφορες παρεκτροπές δεν αποσκοπούμε στον έλεγχο αλλά στην υπενθύμιση, στον προβληματισμό και στον επανατροχιασμό στην Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας.

Α. Καινοφανής συνήθεια που εισήλθε στην Εκκλησία είναι η τέλεση του Αγιασμού προς δυσμάς, ενώ η αρχαιότατη παράδοση της Εκκλησίας, που βασίζεται στην Αγία Γραφή, στους Αγίους Αποστόλους  και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας επιβάλλει να προσευχόμαστε προς «ανατολάς». Αυτό έπραττε όλος ο χριστιανικός κόσμος μέχρι την Β Βατικάνειο Σύνοδο.(1962). Η ξαφνική εμφάνιση της τελέσεως των ιερών ακολουθιών προς δυσμάς, τυγχάνει αθεολόγητη  και έξω από την ιερά παράδοση, άρα πρέπει να εξαφανιστεί από την πράξη της Εκκλησίας.

Αλλ’ ας εκθέσουμε εν συντομία το γιατί η Εκκλησία έχει αυτή την πρακτική.

Ο Θεός δεν ονομάζεται μόνον αγάπη, ελπίς, δικαιοσύνη, ειρήνη, αλλά και φως, ήλιος της δικαιοσύνης και «Ανατολή». Μας το αναφέρουν οι προφήτες  Ιερεμίας και Ζαχαρίας. Στο βιβλίο  της Γενέσεως διαβάζουμε  πως ο Θεός «εφύτευσεν  τον Παράδεισον εν Εδέμ κατά ανατολάς και έθετο εκεί τον άνθρωπον ον έπλασε» [Γεν., Β΄ 8]).

Και όχι τυχαία επειδή  Ανατολή, φως και ήλιος τυγχάνουν σύμβολα του Θεού, του φωτός και της ζωής, ενώ η Δύση  τυγχάνει σύμβολο του Διαβόλου, του σκότους, του θανάτου.

«Ο  της Καισαρείας φωστήρ  Βασίλειος ο Μέγας», στον λόγο  του περί Αγίου Πνεύματος γράφει:, «τούτου χάριν πάντες μεν ορώμεν κατ’ ανατολάς επί των προσευχών ολίγοι δε ίσμεν, ότι την αρχαίαν επιζητούμεν πατρίδα, τον Παράδεισον, ον εφύτευσεν ο Θεός εν Εδέμ κατά ανατολάς»(P.G., T 138,σ.839-841).  ). Αλλά και εξ Ανατολών θα γίνει και η Β΄ παρουσία του Χριστού όπως  τονίζει η Αγία Γραφή: «Ώσπερ γαρ η αστραπή εξέρχεται από ανατολών και φαίνεται έως δυσμάς, ούτως έσται και η παρουσία του υιού του ανθρώπου». (Ματθ., ΚΔ΄ 27). Και προλέγει και ο προφήτης Ζαχαρίας σχετικώς: «Και στήσονται οι πόδες αυτού εν τη ημέρα εκείνη επί το όρος των ελαιών το κατέναντι Ιερουσαλήμ εξ ανατολών». (Ζαχ., ΙΔ΄ 4).

Στην ακολουθία  της κατήχησης, πριν τελεστεί το Βάπτισμα «ο μέλλων βαπτισθήναι, προς δυσμάς στρεφόμενος αποτάσσεται τω σατανά. Κατ’ ανατολάς δε μεταστρεφόμενος, συντάσσεται τω Χριστώ».

Β. Η  τυπική διάταξη της Εκκλησίας προβλέπει καθαγιασμό του ύδατος με εμβαπτισμό της δεξιάς χειρός του ιερέα εντός αυτού και μάλιστα στην Ακολουθία του Μ.Αγιασμού «δύο φοράς, εκ τριών καθ’ εκάστην¨».Με έκπληξη όμως παρατηρήσαμε ότι μερικοί ιερείς καθαγιάζουν «άνευ εμβαπτισμού της χειρός των εντός αυτού αλλά εξ αποστάσεως»

Γ. Η  τυπική διάταξη , σαφώς αποφαίνεται περί του εμβαπτισμού του Τιμίου Σταυρού εντός του ύδατος κατά την ψαλμωδία του απολυτικίου, ότι ο ιερεύς «βαπτίζει τον Τίμιον Σταυρόν, όρθιον αυτόν κατάγων εν τω ύδατι και ανάγων» (Μ. Ευχολόγιον). Τα γινόμενα στην  πράξη  όμως προκαλούν πέραν της θλίψεως και θυμηδία. Είδαμε  πολιούς αρχιερείς και ιερείς να εμβαπτίζουν τον Τίμιο  Σταυρό  αντίστροφα και μάλιστα κρατούντες Αυτόν με το ένα χέρι  μαζί με τους κλάδους των φυτών, για τον ραντισμό.Αλήθεια σε ποια τυπική διάταξη προβλέπεται ο εμβαπτισμός  του Τιμίου Σταυρού μαζί με τους κλάδους των φυτών;.

Οι κλάδοι έχουν σκοπό τον ραντισμό του λαού. Και η συνήθεια αυτή το μόνο που κατορθώνει να κάνει είναι να ενισχύει τις αμφιβολίες των ολιγοπίστων και απίστων ότι ο αγιασμός παραμένει αναλλοίωτος εξ αιτίας των αντισηπτικών ιδιοτήτων του βασιλικού ή του δενδρολίβανου που χρησιμοποιεί ο λειτουργός για τον ραντισμό του λαού.

Δ. Η εκκοσμικευμένη και αποϊεροποιημένη κατάδυση  του Τιμίου Σταυρού σε κολυμβητήρια και πισίνες κ.α. .Εκκλησιαστικός αρθρογράφος ως εξής περιγράφει το γεγονός αυτό. «. … μορφήν επιδημίας έχει λάβει και η πλήρως εκκοσμικευμένη και αποιεροποιημένη κατάδυσις του Τιμίου Σταυρού εική και ως έτυχεν, εις κολυμβητήρια, πισίνας, υποτυπώδη και κακόγουστα συντριβάνια, χάριν εντυπωσιασμού και θεάματος, εν μέσω χριστιανών(;), οίτινες δεν ησθάνθησαν την ανάγκην να εκκλησιαστούν την Δεσποτικήν αυτήν ημέραν, να μεταλάβουν αγιασμού, να προσκυνήσουν τον Τίμιο Σταυρό, να φωτιστούν. Τουναντίον, αισθάνονται αδήριτον την ανάγκην να συμμετάσχουν εις την φολκλορικήν αυτήν τελετήν, καπνίζοντες, χαριεντιζόμενοι, χειροκροτούντες και ασεβούντες. Και ταύτα πάντα να ευρίσκουν υποστηρικτήν εμμέσως ή αμέσως τους έχοντας διακονίαν εν τη Εκκλησία. Όντως, η εξ αποκαλύψεως πίστις, ΘΡΗΣΚΕΙΑ…!

Είδομεν αυτοσχεδιασμούς, αυθορμητισμούς, απροσεξίας, προχειρότητας, λαικισμούς, άτινα εγγίζουν την ασέβειαν.

…Μέγιστον προβληματισμόν φέρει και ο τρόπος ρίψεως του Τιμίου Σταυρού εις τα ύδατα θαλασσών, ποταμών, λιμνών κ.λπ….. Και όντως είναι γεγονός ότι και σε αυτήν την πράξιν κυριαρχεί η προχειρότης και ο αυτοσχεδιασμός. Δύναται ο Τίμιος Σταυρός να ρίπτεται εκ του λειτουργού εις τα ύδατα δίκην δίσκου, σφαίρας ή λίθου, καταβάλλων δύναμιν διά την όσον το δυνατόν μακρύτερον εκ της ξηράς κατάδυσίν Του; Είδομεν εις το διαδίκτυον (youtube) κατάδυσιν του Τιμίου Σταυρού εις θαλάσσας, λίμνας και ποταμούς και όντως εντυπωσιάζεται τις αρνητικότατα εκ του τρόπου, της εφευρετικότητος και προχειρότητος της καταδύσεως ».

π.Δημ.Αθανασίου

‘’ΗΛΘΕΣ ΕΦΑΝΗΣ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟ ΑΠΡΟΣΙΤΟΝ’’

agiatheofaneia

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

Πλήθος ‘’πνευματικών λογίων’’ από την Υμνογραφία της Εκκλησίας, μας βοηθούν να αντιληφθούμε το μεγάλο νόημα της Εορτής των Αγίων Θεοφανείων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. «Ακόρεστος γαρ η γλυκύτηςτων πνευματικών λογίων∙ ου γαρ ευφραίνει κοιλίαν, αλλά καρδίαν, και λογισμούς ευσεβών εις φιλοθεΐαν άγει», για να δανειστούμε τα σπουδαία λόγια, από τον Λόγο του Αγίου Ιωάννη του Χρυσόστομου ‘’Εις τα Άγια Θεοφάνεια’’.

 

Αν και τα Άγια Θεοφάνεια καλούνται Φώτα, γιατί κατά τους πρώτα χριστιανικά χρόνια οι πρώτοι Χριστιανοί εβαπτίζοντο την παραμονή της Εορτής, η  Υμνογραφία της Εκκλησίας μας γέμει από  αναφορές που δικαιολογούν την ονομασία της Εορτής των Αγίων Θεοφανείων, ως Εορτής των Φώτων.

 

Εις το τροπάριον της εορτής «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε» ψάλλομε «Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός, και τον κόσμον φωτίσας δόξα σοι».  Σε στιχηρό ιδιόμελο του Εσπερινού της Εορτής ψάλλομε, «τον φωτισμόν ημών, τον φωτίσαντα πάντα άνθρωπον». Στο «και νυν» πριν την Είσοδον κατά την Εσπερινή Ακολουθία ψάλλομε, «του δοξάζειν σε Σωτήρ, τον φωτισμόν των ψυχών ημών».

 

Εις την Λιτή σε ιδιόμελον του Κοσμά Μοναχού αναφέρονται και τα εξής : «Ω του θαύματος, δίχα πυρός  αναχωνεύει, και αναπλάττει άνευ συντρίψεως, και σώζει τους εις αυτόν φωτιζομένους, Χριστός ο Θεός και Σωτήρ των ψυχών ημών».

 

Το παρατηρούμε και στο τροπάριο που ακολουθεί των Παλαιοδιαθηκικών αναγνωσμάτων, «Επεφάνης εν τω κόσμω, ο τον κόσμον ποιήσας, ίνα φωτίσεις τους εν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι».  Στους στίχους που ακολουθούν του τροπαρίου αυτού ψάλλομε την κατακλείδα του τροπαρίου αυτού, «Ίνα φωτίσεις τους εν σκότει καθημένους· Φιλάνθρωπε δόξα σοι». Ο στίχος του Προκειμένου πριν το Αποστολικό ανάγνωσμα λέγει, «Κύριος φωτισμός μου και Σωτήρ μου».

 

Το ίδιο παρατηρούμε και στο τροπάριο, «Αμαρτωλοίς και τελώναις, δια πλήθους ελέους σου επεφάνης Σωτήρ ημών, που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις; δόξα σοι». Στους στίχους που ακολουθούν του τροπαρίου αυτού ψάλλομε την κατακλείδα του τροπαρίου αυτού «Που γαρ είχε το φως σου λάμψαι, ειμή τοις εν σκότει καθημένοις; δόξα σοι». Σε ιερατική ευχή, εις την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού  των Αγίων Θεοφανείων, ποίημα του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου, αναφέρει ότι «Σήμερον του σκότους ελυτρώθημεν, και τω φωτί της θεογνωσίας καταυγαζόμεθα».

 

Εις την Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού  των Αγίων Θεοφανείων, Ιδιόμελο του Πατριάρχου Ιεροσολύμων Σωφρονίου, αναφέρει ότι «ο Πρόδρομος εβόησε λέγων∙ πως φωτίσει ο λύχνος το Φως; ».  Μετά το Ευαγγέλιο και τα ‘’Ειρηνικά’’ εις την ευχή που διαβάζει ο ιερέας μυστικώς,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το φως το εκ φωτός, ο ελθών εις τον κόσμον του φωτίσαι αυτόν».  Σε ευχή που διαβάζει ο ιερέας μεγαλοφώνως,  αναφέρει μεταξύ άλλων το εξής : «το Φως το απρόσιτον, το φωτίζον πάντα άνθρωπον εις τον κόσμον λάμψον καμοί τω αναξίω δούλω σου, φώτισον μου της διανοίας τα όμματα».

 

Στο τροπάριον της εορτής «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε» ψάλλομε  «Ο επιφανείς Χριστέ ο Θεός, και τον κόσμον φωτίσας δόξα σοι».  Εις την Λιτή σε ιδιόμελον του Κοσμά Μοναχού αναφέρονται και τα εξής : «Ω του θαύματος, δίχα πυρός  αναχωνεύει, και αναπλάττει άνευ συντρίψεως, και σώζει τους εις αυτόν φωτιζομένους, Χριστός ο Θεός και Σωτήρ των ψυχών ημών».

 

Στην Ορθρινή Ακολουθία ψάλλομε «Πνεύμα δε το Άγιον, επί σε κατεγίνετο εν ω και φωτισθέντες βοώμεν∙ Δόξα τω εν Τριάδι Θεώ».  Στο κοντάκιον της Εορτής «Επεφάνης σήμερον», ψάλλομε «ήλθες εφάνης το Φως το απρόσιτον».

 

Πλήθος ‘’πνευματικών λογίων’’, από την Υμνογραφία της Εκκλησίας μας ‘’ευφραίνουν την καρδίαν, και τους λογισμούς των ευσεβών Χριστιανών εις φιλοθεΐαν άγουν», και μας βοηθούν να αντιληφθούμε το μεγάλο νόημα της Εορτής των Αγίων Θεοφανείων του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, της Εορτής των Φώτων.

”Φώτα” – Ένα άγνωστο θρησκευτικό άρθρο του Παπαδιαμάντη (Γιώργος Βαλέτας, Από το Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, 1941)

 

Θεοφάνεια

Σήμερον η Εκκλησία ημών εορτάζει την μεγάλην εορτήν των Θεοφανείων, και ποιείται μνείαν της βαπτίσεως του Χριστού εν τω Ιορδάνη. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, όστις έμβρυον εν τη μήτρα είχεν αναγνωρίσει τον Λυτρωτήν και εσκίρτησεν, ανήρ γενόμενος υπήρξε και ο πρώτος πιστεύσας, υποδείξας και κηρύξας τον Χριστόν. «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», είπεν ότε είδε τον Ιησούν περιπατούντα. «Έρχεται άλλος οπίσω μου, ου ουκ ειμί ικανός λύσαι τον ιμάντα των υποδημάτων αυτού», έλεγε προς τους μαθητάς του. Τινές δε των μαθητών τούτων, εγκαταλιπόντες αυτόν, ηκολούθησαν τον Ιησούν, όθεν ο Ιωάννης εγκαρτερών και υποτασσόμενος έλεγεν, «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι». Εκ των μαθητών τούτων του Ιωάννου λέγεται ότι ήσαν ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος και ο αδελφός αυτού Σίμων Πέτρος, όστις και πρώτος εκ των άλλων αποστόλων ωμολόγησε τον Χριστόν, «Ραββί, συ ει ο Χριστός, ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ». Προς τούτον λοιπόν τον Ιωάννην, τον κηρύττοντα και βαπτίζοντα βάπτισμα μετανοίας, προσήλθεν ο Χριστός ως άνθρωπος και εβαπτίσθη θέλων να δώση το παράδειγμα.
Επειδή περί βαπτίσματος ο λόγος, καλόν νομίζω ενταύθα να υποβάλω πρακτικάς τινας παρατηρήσεις περί του τρόπου καθ’ ον τελείται παρ’ ημίν το Βάπτισμα.

Οι παλαιοί πρακτικώτατοι και μεμορφωμένοι ιερείς, καίτοι αγράμματοι λεγόμενοι, είξευρον να εκτελώσι κανονικώτατα τας τρεις καταδύσεις και αναδύσεις, κρατούντες τον βαπτιζόμενον όρθιον προς ανατολάς βλέποντα, εφαρμόζοντες την δεξιάν επί της μασχάλης του βρέφους αβρώς άμα και ασφαλώς, φράττοντες δε δια της αριστεράς το στόμα αυτού. Εφρόντιζον περί της θερμοκρασίας του ύδατος και εκάστη κατάδυσις εγίνετο ακαριαία, το δε διάλειμμα μεταξύ των καταδύσεων εγίνετο αρκετόν, ώστε ν’ αναπνεύση το βρέφος. (*)

Τοιούτω τρόπω ουδείς βαπτιζόμενος έπαθε ποτέ τι εν τη κολυμβήθρα. Το σημερινόν όμως σμήνος των ιερέων, τους οποίους η διεφθαρμένη πολιτική επιβάλλει πολλάκις αξέστους και ακαλλιεργήτους εις τους Σ. Σ. ιεράρχας να τους χειροτονώσιν, αφού κακώς εκτελεί, ή μάλλον κακώς παραλείπει τοσούτους άλλους τύπους, οφείλει τουλάχιστον να σεβασθή αυτό το θεμέλιον της πίστεως ημών, το άγιον βάπτισμα.

Γράφομεν ταύτα, διότι έχομεν λόγους να πιστεύωμεν ότι πολλοί των ιερέων, χαριζόμενοι εις την τυφλήν και μωράν πολλάκις φιλοστοργίαν αμαθών και προληπτικών γονέων, οίτινες νομίζουν, ότι κάτι θα πάθη το χαΐδευμένον νεογνόν των εν τη ιερά κολυμβήθρα, εκτελούσι σχεδόν ράντισμα, και όχι βάπτισμα.
Οι της Δυτικής Εκκλησίας είναι συγγνωστοί, διότι ηγνόησαν την έννοιαν του ελληνικού ρήματος βαπτίζω, baptizo, ότι δηλ. σημαίνει βάπτω, βυθίζω, βουτώ, οι Έλληνες όμως δεν πρέπει ποτέ να την αγνοήσωσιν.
Είναι καιρός να φυλαχθή ο ιερός ούτος τύπος, διότι αν εξακολουθήση η αμάθεια του κλήρου, και πληθυνθή η αθεΐα και η ασέβεια, μετά μίαν γενεάν, ότε θα είμεθα μισοβαφτισμένοι όλοι, θα δεήση να διαταχθή γενικός αναβαπτισμός όλων των κατοίκων του Ελληνικού Βασιλείου, αρρένων και θηλέων. Διότι πρέπει να είμεθα συνεπείς. Η ημετέρα Εκκλησία εις μεν τους προσερχόμενους εκ των Δυτικών εις τους κόλπους της επιβάλλει τον αναβαπτισμόν, τους δε Αρμενίους τους μυρώνει μόνον, και τούτο διότι ούτοι μεν είναι κανονικώς βεβαπτισμένοι δια τριών αναδύσεων και κα-ταδύσεων, εκείνοι δε ατελώς μόνον δια ραντισμού. «Συντηρώμεθα χάριτι, πιστοί, και σφραγίδι, ως γαρ όλεθρον εφυγον, Εβραίοι, φλιας πάλαι αιμαχθείσης, ούτω και ημίν εξόδιον το θείον τούτο, της παλιγγενεσίας λουτήριον έσται, ένεκεν και της Τριάδος, οψόμεθα φως το άδυτον».

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ
(«Εφημερίς», 6 του Γεν. 1888, 3α.)

Σημειώσεις

(*) Όλες αυτές οι λεπτομέρειες, που και οι παπάδες ακόμα δεν καλοξέρουν, μας φαίνονται περίεργες απ’ την πρώτη ματιά. Μα όσοι εδιάβασαν τη βιογραφία του Παπαδιαμάντη και τον παρακολούθησαν στα παιδικά του χρόνια, θα θυμούνται πως το παπαδοπαίδι εκείνο παρακολουθούσε βήμα προς βήμα τον πατέρα του σ’ όλες τις λειτουργίες και τελετές, και τον βοηθούσε «και συνέψαλλε μετ’ αυτού» και τον ρωτούσε για θρησκευτικές λεπτομέρειες και τύπους, γιατί ο πατέρας του ήταν αρχαιοπρεπής παπάς, απόγονος και μαθητής των κολλυβάδων της Σκιάθου, και γνώριζε κατά βάθος την παλαιά εκκλησιαστική τάξη, και την τηρούσε με φανατισμό. Ο Παπαδιαμάντης έχει γράψει και άλλα παρόμοια ειδικά λειτουργικά άρθρα, όπου κατήγγελλε ή καυτηρίαζε διάφορες παρατυπίες και παραλείψεις, π.χ. Τα «Μνημόσυνα και το Καθαρτήριον», «Ιερείς των πόλεων και ιερείς των χωρίων» κλπ. Το δε διήγημά του «Τα τραγούδια του Θεού» έχει την αρχή και την έμπνευσή του απ’ το απλούστατο γεγονός μιας εκκλησιαστικής παρατυπίας, που ήθελε να την καυτηριάσει ο Παπαδιαμάντης. Και η παρατυπία αυτή ήταν ότι στην κηδεία ενός νηπίου εψάλη όχι η ειδική, μα η κοινή νεκρώσιμη ακολουθία. Για εκκλησιαστικές παρατυπίες παράβαλε και το διήγημα «Ο Καλόγερος», υπάρχουν όμως κι άλλα σκόρπια χωρία στα διηγήματα του.

Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσιν είς άγνωστον γλώσσαν.

***

Φρονώ ότι η καλή μνήμη οφείλει να είναι καλόν χωνευτήριον, ως ο στόμαχος, όστις δέχεται παντοία εδέσματα, χωρίς να ενθυμήται τα είδη αυτών.

***

Και το τρίτον παιδίον, ο Μήτσος, εκείνο το οποίον έβλεπα, ήρχετο εις το παντοπωλείον και εζήτει από τον μικρόν μπακάλην, όστις ήτο ακριβής εις τα σταθμά, αλλά δεν ενόει από ελεημοσύνην, ήρχετο και εζήτει να του στάξη «μια σταξιά λάδι στο γυαλί», αυτό το οποίον θα ήτο άξιον να στάξη μιαν σταγόνα νερού εις πολλών πλουσίων χείλη εις τον άλλον κόσμον!…

Και ητιολόγει την αίτησίν του, λέγων:

— Δεν έχουμε πατέρα στο σπίτι!

(Πηγή: «Μυριόβιβλος»)