«Μόλις αρχίζω να διαβάζω την ευχή, η Αγία Τράπεζα κυκλώνεται από Θεϊκή φωτιά… Δεν ξέρω τι να κάνω»

Τον περασμένο αιώνα στη Μικρασία έζησε ένας άγιος άλλ’ αφανής λευίτης, ο π. Ιωάννης.

Ήταν έγγαμος, οικογενειάρχης από το Γκέλβερι της

Καππαδοκίας.

Τις καθημερινές εργαζόταν στά χωράφια, ενώ τις Κυριακές και τις γιορτές λειτουργούσε στην Εκκλησία.

Στη Θεία Λειτουργία σχεδόν πάντοτε ξεσπούσε σε δάκρυα και αναστεναγμούς.

Την ώρα μάλιστα του καθαγιασμού η κατάνυξή του κορυφωνόταν.

Οι ψάλτες έψαλλαν το «σε υμνούμε…» όσο πιο αργά μπορούσαν αλλά εκείνος καθυστερούσε πέντε, δέκα, δεκαπέντε λεπτά ή και περισσότερο.

‘Έτσι κι εκείνοι επαναλάμβαναν τον ύμνο μέχρι πέντε ή έξι φορές.

Τελικά, πλησίασαν κάποτε τούς επιτρόπους και τούς είπαν το πρόβλημά τους. Εκείνοι με τη σειρά τους το διαβίβασαν στον λειτουργό.

– Πάτερ Ιωάννη, συχνά καθυστερείς την ώρα του καθαγιασμού.

Οι ψάλτες και ο λαός έξω σε περιμένουν πολλή ώρα. Δεν μπορείς να λες πιο σύντομα την ευχή, για να μη γίνεται χασμωδία;

-Και πώς να γίνει αυτό; (τους απάντησε)

– Είναι εύκολο.

Εκεί πού είσαι πεσμένος μπρούμυτα, νά σηκώνεσαι, νά σταυρώνεις τα τίμια Δώρα, νά λες την ευχή και νά τελειώνεις.

-Tην ευχή τη γνωρίζω, είναι γραμμένη και στη φυλλάδα, αλλά δεν μπορώ.

– Γιατί δεν μπορείς, πάτερ; Συγχώρεσέ μας, αλλά δεν είναι δύσκολο!

– Αυτό δεν εξαρτάται από μένα, απάντησε ο π. ‘Ιωάννης.

Μόλις αρχίσω να διαβάζω την ευχή, η Aγία Tράπεζα κυκλώνεται από θεϊκή φωτιά πού φτάνει τα δύο-τρία μέτρα ύψος.

Έτσι δεν μπορώ να πλησιάσω για να σφραγίσω τα τίμια Δώρα.

Με πιάνει φόβος και τρόμος.

Δεν ξέρω τι να κάνω.

Πέφτω τότε στο έδαφος, κλαίω, αναστενάζω και ικετεύω τον Κύριο να παραμερίσει τις φλόγες για να συνεχίσω.

Ύστερα σηκώνω τα μάτια. Αν έχουν χαθεί οι φλόγες, σηκώνομαι και σφραγίζω τα τίμια Δώρα.

Αν. όχι, τότε συνεχίζω την ικεσία με δάκρυα και στεναγμούς μέχρι να σβήσει η φωτιά ή να βρεθεί άλλος τρόπος, πού θα μου επιτρέψει να μην καώ.

Πότε-πότε σβήνει η φωτιά και γίνονται όλα όπως πριν ή άλλοτε πάλι χωρίζουν οι φλόγες δεξιά κι αριστερά σχηματίζοντας καμάρα, οπότε κάνω το τόλμημα, πλησιάζω τρέμοντας και σφραγίζω τα τίμια Δώρα.

Ακούγοντας οι χριστιανοί αυτά τα εξαίσια δεν τον ενόχλησαν άλλη φορά.

Ήταν άλλωστε πολύ ευλαβής και εξαιρετικά κατανυκτικός όταν λειτουργούσε.

Γι’ αυτό στην ενορία του εκκλησιάζονταν πιστοί κι από γειτονικά χωριά, που περπατούσαν ώρες για να φτάσουν.

Μερικές φορές έρχονταν στη λειτουργία χίλιοι και περισσότεροι πιστοί. Και όλοι αυτοί κατανύγονταν κι έκλαιγαν.

Στο τέλος μάλιστα της θείας αυτής μυσταγωγίας, το δάπεδο της εκκλησίας ήταν βρεγμένο από τα δάκρυά τους, λες και κάποιος είχε ρίξει νερό!

Πηγή

Advertisements

Θαύμα με την κανδήλα του Αγίου Ανθίμου στην εορτή του!

ΧΙΟΣ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2019. 
ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΘΙΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΙΤΑΝΕΙΑ Η ΚΑΝΔΗΛΑ ΠΑΛΛΕΤΑΙ!

ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ…. 
ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΙΕΡΟ ΛΕΙΨΑΝΟ ΤΟ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ… ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟ ΚΟΥΝΗΜΑ ΤΗΣ ΚΑΝΔΗΛΑΣ…
ΜΕΓΑΛΑ ΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ…
ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ ΠΑΝΤΩΝ ΕΝΕΚΕΝ…
ΑΥΤΗ Η ΠΙΣΤΙΣ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΝ ΕΣΤΗΡΙΞΕΝ…
ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΙΣ 15 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΣΤΗ ΧΙΟ ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΝ…

ΠΗΓΕΣ

Α.https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fnekpok%2Fvideos%2F10218026297440182%2F&show_text=0&width=560

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο… ΧΟΤΖΑΣ!

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ Ο… ΧΟΤΖΑΣ!

Είχε γεννηθεί σε αυτή την πόλη που την αγαπούσε πολύ και ήταν ιμάμης στο Pişmaniye τζαμί, ένα ιερό τέμενος όπου στον περίγυρο του βρίσκονταν θαμμένοι πολλοί ιεροκήρυκες και άγιοι της αληθινής πίστης. Πολύ κοντά, πιο ανατολικά, βρίσκονταν το Kasimiye τζαμί, πολύ παλιός και μεγάλος ναός που κάποτε ήταν των απίστων.

Τα τζαμί του βρίσκονταν λίγο πιο πάνω προς τα ανατολικά από το μεγάλο Κονάκι και από τον μιναρέ του είχε μια πανέμορφη θέα σε όλο τον μαγευτικό κόλπο, μέχρι απέναντι στο ιερό βουνό των αρχαίων κατοίκων.

 

Το τελευταίο καιρό δεν αισθάνονταν καλά και είχε κάποια τσιμπήματα στο στήθος, ενώ ένοιωθε ένα αίσθημα κενού και ανικανοποίητου να τον διακατέχει. Πολλές φόρες τον είχαν δει την νύχτα να κάθετε στην αυλή του τεμένους πολύ σκεπτικός και έλεγαν πως προσεύχεται.

Εκείνο το βράδυ είχε ξανά δυνατά τσιμπήματα στο στήθος και δεν αισθάνονταν καθόλου καλά, ούτε μπορούσε να κοιμηθεί και είχε βγει στην αυλή. Έξω ο ουρανός ήταν γεμάτος άστρα. Ήταν τέλη Οκτωβρίου και δεν είχε πολύ κρύο. Κάθονταν στο μεγάλο πεζούλι και προσπαθούσε να ηρεμήσει, αλλά τα τσιμπήματα δεν έλεγαν να σταματήσουν.  Για μια στιγμή νόμισε πως πλησίασε το τέλος.

Τότε ξαφνικά ένιωσε ένα μεγάλο ρίγος. Από την μεγάλη είσοδο της αυλής εμφανίστηκε ένας καβαλάρης που τον πλησίασε. Ήταν ένα νεαρό παλικάρι, φαίνονταν πολεμιστής με ένα μεγάλο κοντάρι και φορούσε κάτι περίεργα ρούχα, που δεν κατάλαβε από που ήταν.

Αφού τον πλησίασε τον κοίταξε με έντονο αλλά όχι εχθρικό βλέμμα και τότε ένοιωσε μια ζεστή στο κορμί του, ενώ τα τσιμπήματα είχαν σταματήσει.

Τότε το παλικάρι μίλησε :

-Εγώ μόνο μπορώ να σε βοηθήσω αλλά πρέπει και εσύ να κάνεις κάτι.

-Τι πρέπει ένα κάνω, ρώτησε με αγωνία.

-Θα πας στο Kasimiye τζαμί, θα κατέβης κάτω στην υπόγεια αίθουσα και θα ζητήσεις από τον φύλακα να σου δώσει λαδάκι από το καντήλι που καίει συνέχεια. Θα αλείψεις με αυτό το στήθος σου και θα γίνεις καλά.

Τότε ξύπνησε και κατάλαβε πως είχε αποκοιμηθεί. Το όραμα όμως ήταν τόσο ζωντανό που τον είχε ταρακουνήσει. Ποιος ήταν αυτός ο περίεργος καβαλάρης με την τόσο ζεστή φωνή ;

Το άλλο πρωί αποφάσισε να κάνει ότι είχε δει στο όραμα. Πήγε στο Kasimiye τζαμί και κατέβηκε εκεί του είχε υποδείξει ο καβαλάρης. Εκεί ήταν ο φύλακας, ένας γνωστός πιστός του Προφήτη και παραδίπλα έκαιγε ένα καντήλι πάνω από ένα σημείο. Ο φύλακας τον κοίταξε με περιέργεια που είχε έρθει τόσο νωρίς το πρωί και αφού τον καλωσόρισε τον ρώτησε τι ήθελε.

 

-Αυτό το καντήλι γιατί καίει συνέχεια, ρώτησε εκείνος.

-Είναι το καντήλι του Αγίου. Οι άπιστοι τον λατρεύουν σαν πολιούχο, αλλά και εμείς τον πιστεύουμε. Το λάδι από το καντήλι έχει θεραπευτικές ιδιότητες και έχει θεραπεύσει πολλούς πιστούς του Προφήτη.

-Και ποιος είναι αυτός ο Άγιος των απίστων που τον πιστεύουν και οι πιστοί ;

-Είναι ο Άγιος Δημήτριος!

-Ποιος είναι ο Άγιος Δημήτριος ;

Ο φύλακας τότε του έδειξε με το δάχτυλο μια ξεθωριασμένη παλιά εικόνα που κείτονταν παραπέρα. Αυτός την πλησίασε και τότε ανατρίχιασε. Η εικόνα ήταν του καβαλάρη που τον είχε επισκεφτεί το περασμένο βράδυ στον ύπνο του. Με φωνή τρεμάμενη είπε στον φύλακα

 

-Δώσε μου σε παρακαλώ λάδι από το καντήλι.

Ο φύλακας αφού τον κοίταξε σκεπτικός, πήρε ένα μικρό φλιτζάνι και το γέμισε με το λάδι του καντηλιού.

Ο χότζας επέστρεψε ταραγμένος στο σπίτι του και αφού αλείφτηκε με το λάδι στο στήθος του, αισθάνθηκε αμέσως πολύ καλυτέρα. Μέσα του όμως ένοιωθε να κλονίζονται πολλά πράγματα με τα οποία είχε ανατραφεί μια ζωή.

Την άλλη μέρα ο χότζας είχε εξαφανιστεί. Όσο και αν τον αναζήτησαν οι πιστοί του Pişmaniye τζαμιού, δεν μπόρεσαν να τον βρουν πουθενά. Σημειωτέον ότι Pişmaniye τζαμί σημαίνει το «Τζαμί της Μετανοίας»!

Τον επόμενο χρόνο κιόλας, τις ίδιες μέρες, τέλη Οκτωμβρίου, αυτός ο Καβαλάρης έμπαινε θριαμβευτικά στην πόλη του απελευθερώνοντας την!.

Από τις «Μυστικές Ιστορίες της Νύμφης του Θερμαϊκού».

Τη Εορτή του Αγίου Δημητρίου.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος