ΦΟΒΕΡΟ ΟΡΑΜΑ . Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΣΤΟ ΝΑΟ.

Υπήρχε ένα μνημόσυνο το Σάββατο, όταν η  λειτουργία τελείωσε. Μερικοί από τους παρόντες ήταν ήδη έξω από την εκκλησία, και άλλοι έμειναν μέσα  και άρχισαν να προσεγγίζουν τον χώρο όρθιοι, ως συνήθως, στη μέση της Εκκλησίας.

Εγώ, ο μοναχός που τα έγραψα στάθηκα στη χορωδία. Ένας ιερέας και ένας διάκονος βγήκαν από το ιερό. Ο ιερέας δήλωσε: «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ  ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ   ΝΥΝ ΚΑΙ  ΑΕΙ  ΚΑΙ  ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ  ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ  ΑΜΗΝ . » Ο διάκονος άναψε τα κεριά και άρχισε να τα διανέμει στους παρόντες. Και αυτή τη στιγμή είδα ότι πολλοί άνθρωποι άρχισαν να εισέρχονται στην πόρτα του ναού από το δρόμο και στη συνέχεια διεισδύουν μέσα από τους τοίχους και τα παράθυρα. Ο ναός ήταν γεμάτος με πολλές διαφανείς σκιές. Στο πλήθος  αυτό είδα γυναίκες, άντρες, αγόρια και παιδιά. Επίσης  είδα να εισέρχονται  αυτοκράτορες, επίσκοποι, και μεταξύ αυτών ένα απλό εργάτη, υπέργηρους χωρικούς στρατιώτες , φτωχές γυναίκες και τους φτωχούς γενικά.

Μετά από την ευχή του ιερέα, αυτοί σιωπηλά, αλλά πολύ γρήγορα πλήρωσαν ολόκληρο το ναό, ενώνονταν στενά μαζί. Όλοι τους ήσαν πρόθυμοι για την παραμονή, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσαν να τον προσεγγίσουν τον ιερέα. Δεν  μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από αυτή την εκπληκτική εικόνα.

Τέλος, υπάρχαν τόσοι πολλοί από αυτούς που οι πραγματικοί γύρω μου  φαίνονταν  τόσο λίγοι  και σχετικά φωτεινοί στο φόντο αυτών των καταπληκτικό σκιών. Αυτές οι  (σκιές), που πλησιάζουν με  σιωπή, έφτασαν  στον ιερό βωμό. Μερικοί από αυτούς είναι σαν να γονατίζουν, άλλοι έσκυβαν  τα κεφάλια τους, σίγουρα περιμένουν την ευχή. Τα παιδιά είχαν  στα χέρια τους  φως που καιγόταν όπως  στα χέρια των πιστών και  των ζωντανών.

Αλλά τότε ο διάκονος έβγαλε τις σημειώσεις και άρχισε να διαβάζει τα ονόματα που έγραφαν  πάνω τους. Δεν υπήρξε κανένα τέλος στην έκπληξή μου όταν παρατήρησα ότι ένας μετα τον άλλον  ξεχώριζε σε μια χαρούμενη κίνηση. Πλησίασαν αυτούς που τους θυμούνται, στέκονταν δίπλα τους, τους  κοίταζαν  με μάτια γεμάτα αγάπη, χαρούμενα  χαλαρά . 

Έχω ακόμη  σκεφτόμουν  ότι ήταν εκεί στα χέρια των πνευμάτων κάποιο πνευματικό κερί και προσευχήθηκαν μαζί με τους άλλους  και ,έλαμψαν  ασυνήθιστα γύρω από την εκκλησία  χαρούμενες  ακτίνες.

Όπου  διαβάστηκε κάθε όνομα, χαρούμενες μορφές εμφανίστηκαν όλο και περισσότερες  από το πλήθος των σιωπηλών σκιών. Περπατούσαν σιωπηλά και συγχωνεύονταν με τις ζωντανές προσευχές. Τέλος, όταν διάβαζαν τις  σημειώσεις, με τα ονόματα  υπήρχαν πολλοί λυπημένοι  με σκυμμένο το κεφάλι, σαν να ήρθαν από κάπου  αλλου  έμοιαζαν  ξεχασμένοι  από εκείνους που θα έπρεπε να τους καλέσουν  και να διαβάσουν τα ονόματα τους.

Μερικές από τις ψυχές με αγωνία κοίταζαν προς  την πόρτα, σαν να περίμεναν ότι, ίσως, θα έρθει ακόμη κάποιος  κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους και να τους αναγκάσει να γυρίσουν.

Αλλά όχι, τα νέα πρόσωπα δεν εμφανίζονταν  και δεν ακούστηκε  το όνομά τους να χαίρονται  με τη χαρά εκείνων  που είχαν ακουστεί τα ονόματα τους μαζί με τους άλλους..

Είδα τη συνολική ομάδα των προσκυνητών, όπως ήταν αναμειγμένα με ρίγος στις ακτίνες φωτός από τα φαντάσματα από τον άλλο κόσμο, και είδα ακόμα πιο υπέροχη εικόνα.

Εκείνη την εποχή, όταν λέμε «Μακάριος είσαι, Κύριε, δίδαξέ με τα δικαιώματα σου » ή τη λέξη «εγώ, Κύριε, ανάπαυση την ψυχής του δούλου σου,»  έβλεπες το ζωντανό πρόσωπο  να φωτίζετε  με το ίδιο φως με εκείνους  που τους κεκοιμημενους που προσευχόταν για  αυτούς.

Όταν ένα σύννεφο θυμιατηριού καπνού αρωματισμένου ,και η  καύση κεριών να  ακούγεται η  υπέροχη προσευχή έκκληση: «Με τους αγίους  ανάπαυσε Χριστέ  …» και είδα ότι όλη η εκκλησία σαν ένας άνθρωπος γονάτισε και τα ονόματα των οποίων διαβάστηκαν , και προσευχήθηκαν  για τους  παρόντες και για τους εαυτούς τους, και εκείνοι που ξεχάστηκαν, προσευχόταν μόνο για τον εαυτό τους.

Όταν η προσευχή τελείωσε με ένα άσμα, και ο παπάς διάβασε το τελευταίες ευχές  και ο διάκονος τελείωσε συνολικά την  επιμνημόσυνη δέηση   τότε αναχώρησαν , από μπροστά μου άρχισαν να εξαφανίζονται οι σκιές, και ήταν πια μόνο οι άνθρωποι που ήθελαν να υπηρετήσουν ένα άλλο μνημόσυνο για τους νεκρούς τους. Τότε είδα στα πρόσωπα μια τέτοια ειρήνη, μια τέτοια ικανοποίηση, μια τέτοια χαρά, την οποία δεν μπορώ να μεταδώσω.

Μεγάλη, άγια και ευτυχισμένη για τον αποθανόντα το μνημόσυνο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και πόσο θλιβερό είναι για εκείνους που στερούνται  όχι μόνο τη χαρά να βλέπουν τους εαυτούς τους να έχει ξεχαστεί , αλλά και η  επιβράδυνση της πνευματικής  ανανέωσης  και τη συγχώρεση των αμαρτιών τους στον Κύριο ως επιμνημόσυνη δέηση στο χρόνο  ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας. Επειδή κάθε φορά που ο ιερέας παίρνει τα σωματίδια για την ανάπαυση των ψυχών, αυτές οι ψυχές λαμβάνουν έλεος, προσεγγίζοντας τη Βασιλεία του Θεού.

Αυτή η δίψα για τον αποθανόντα  να τον θυμούνται την βιώνει ο καθένας μας. Επειδή συχνά  μας θυμίζουν τον εαυτό τους  στα όνειρά μας, την παραμονή των γενεθλίων ή θανάτου τους, την παραμονή της  επιμνημόσυνη  δέησης του  Σαββάτου.

Μας κάθε λέξη, η σκέψη, η μνήμη του εκλιπόντος ανταποκρίνεται άμεσα σε αυτό, και η μνήμη του καλού – είναι ευχάριστη η  μνήμη του κακού – οδυνηρή, για την πρόκληση των  τύψεων. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο φρικτή είναι η μετά θάνατον ζωή για ανθρώπους που είναι δύσκολο να τους θυμούνται με καλό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι νόμοι του έλεος του ανθρώπου  απαιτούν να μην πείτε τίποτα κακό για τους νεκρούς, ώστε να μην τραυματίσετε  τις πνευματικές τους πληγές. Όλα αυτά πρέπει να αποτελούν προειδοποίηση

Από το περιοδικό «σώστε τις ψυχές σας»-ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Φορέστε τα Κυριακάτικά σας ! (Μικρό διήγημα στην μνήμη της Μαρίας Χ.) Νώντα Σκοπετέα

miracle2
Ο Σπύρος και η Μαρία . Πυρίγληνες μορφές με πυρένδυτες για την αγάπη του Χριστού ψυχές από τα μικράτα τους ! -Ο Σπύρος μου και …η Μαρία μου …Κάποιες φορές τούτο το κτητικό μπορεί να φανερώσει τον ίδιο τον Παράδεισο ! Δεκαοκτώ σχεδόν χρονών η Μαρία του , του Θεού Λόγου σπουδάστρια , λίγο μεγαλύτερος ο Σπύρος της , στα πρώτα του τότε πετάγματα σαν Ίκαρος με φτερά λυγαριάς !

Μα να , για αυτά τα παιδιά δέεται με υψωμένα τα χέρια ο πάτερ, στον Μέγα Ιερουργό του μυστικού και αχράντου Γάμου ! Αμπέλι με κλήματα αγλαόκαρπα , της Κανά το νάμα, αέναα να στάζει ξεδιψαστικό, στο κοινό ποτήρι της αγάπης τους …

Νιόφυτα λιόδεντρα μπροστά στο υψωμένο Ευαγγέλιο , φορτωμένα με χρυσές ελιές , έλεος και οικτιρμό , εύχεται ολόκαρδα πάντα να στύβουν σε καντήλι ακοίμητο , κάτω από τα μαρτυρικά τους στέφανα …

Έτσι δέεται να τους συγκομίσει, σε γεράματα βαθιά ο Γεωργός Κύριος …

Δὸς αὐτοῖς Κύριε καρπὸν κοιλίας, καλλιτεκνίαν, ὁμόνοιαν ψυχῶν καὶ σωμάτων….

….Σύζευξον αὐτοὺς ἐν ὁμοφροσύνῃ· στεφάνωσον αὐτοὺς εἰς σάρκα μίαν· χάρισαι αὐτοῖς καρπὸν κοιλίας, εὐτεκνίας ἀπόλαυσιν.

Φεύγουν οι ευχές από τα χείλη του Ιερέα και φτάνουν στα υπερουράνια , στο Αγαλλίαμα των Μαρτύρων …

Άγιοι Μάρτυρες , οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες !

Το άκουγαν ο Σπυρίδων και η Μαρία , ο Νυμφίος και η Νύμφη , απ τους ψάλτες στο μυστήριο το ιερότατο , την ώρα που στεφανωμένη η αγνότητά τους, έκανε τα πρώτα της κοινά σφιχτοκρατημένα απ τα χέρια τους βήματα , μα κάπως δυσκολεύονταν τότε να το νιώσουν βαθιά τους . Ήρθε όμως το πρώτο παιδί τους και μαζί του γεννήθηκε την ίδια μέρα ένα ουρανόσταλτο δώρο , που οι Άγιοι το είπανε βίωμα ! Και ξεκίνησαν τα θαύματα και τα θαυμάσια ! Μια αμετάπτωτη κατάσταση χαράς ! Ένα παραδεισένιο γλέντι η ζωή τους , με τα λόγια και τα τραγούδια του Θεού , με την αληθινή χαρά Του !

-Πόσα παιδιά λες να κάνουμε , πόσα θες ;είχαν ρωτήσει σχεδόν ταυτόχρονα ο ένας τον άλλον τότε στο ξεκίνημά τους το κοινό !

– Μέχρι 5 είναι καλά ! Ναι , 5 παιδιά ! Τι όμορφα που θα είναι ! Μας φαντάζεσαι τις Κυριακές όλους μαζί στην Εκκλησία , φορώντας τα Κυριακάτικα ρούχα μας , τα καλά μας, τα Αναστάσιμά μας !

Και ξεκίνησαν με τον πρώτο τους τον γιό ! Ο μεγάλος …έτσι τον έλεγαν από μικρό , γιατί σχεδόν δεν είχε μιλήσει ακόμα εκείνος , όταν άρχισαν να καταφθάνουν και τα υπόλοιπα μέλη μιας …Θεέ μου …δωδεκαμελούς οικογένειας !

miracle1

2017 μ.Χ. πλέον !

-Σαν τον Ιώβ καλέ Σπύρο μου και εσύ , του είπε ο Γέροντάς τους ολόχαρος , μόλις αυτός του μήνυσε τα χαρμόσυνα νέα πως η Μαρία του, κυοφορούσε ήδη το δέκατο παιδί τους !

-Ξέρεις Σπύρο μου , του είπε όλος χαρά εκείνος , όταν αποκατέστησε τον Ιώβ ο Κύριός μας, του τα έδωσε όλα διπλά ! Είχε και του πήρε στην αρχή όταν τον δοκίμασε 7.000 πρόβατα , του έδωσε έπειτα 14.000, είχε 3.000 καμήλες του έδωσε 6.000, είχε 500 ζεύγη βοδιών και 500 θηλυκούς όνους του έδωσε 1000 από κάθε είδος . Είχε και 10 παιδιά 7 γιούς και 3 θυγατέρες , που τους πήρε ο Κύριος , του έδωσε έπειτα πάλι 10 ! 10 στον Ουρανό , 10 και στη γη ! Πάλι τα διπλά δηλαδή ! 7 γιούς ξανά και 3 κόρες , την Ημέρα την Κασσία και την Αμαλθαία ! Εσύ στην αναλογία λίγο μας τα χάλασες , αλλά στον αριθμό και στην Υπομονή σαν κάπως να του έμοιασες του Ιώβ !

-Να εύχεσθε Γέροντα , να λέω και εγώ σαν τον πολύαθλο Άγιο , συνέχεια το Είη το όνομα Κύρίου ευλογημένον , ό,τι κι αν θελήσει ποτέ να μου αποστερήσει!

36405120_1866343123423428_7549402052133126144_n

Τα διηγήθηκε τούτα στην Μαρία του και εκείνη είπε τότε μόνο ένα Αμήν , που μέσα του χώρεσαν όλα τα απερίγραπτα με λέξεις !

Η Μαρία η Θεολόγος , η Μαία , η Μάνα , η Αγωνίστρια , η Αθλήτρια , η Ακάματη, που δεν έπαψε ποτέ να μιλά στα παιδιά της , με το βίωμά της . Από την κοιλιά ακόμα πόσα δεν τους έλεγε , για την χαρά του Θεού , για τον Γέροντά της τον λατρεμένο , τον Άγιο Πορφύριο, το μεγάλο θαύμα που κάποτε της έκανε…Πόσα χάδια πόσες αγκαλιές , πόση ειρήνη και αγάπη σε όλα τα… παπάκια της, έτσι με στοργή τα έλεγε τα μωρά της , σαν αυτά συνεχώς την ακολουθούσαν, λαχταρώντας πάντα να νιώθουν όπως εκείνο το πρώτο εννιάμηνο στην θαλπερή της μήτρα …Μα και πόσο μοναδικά μετέδιδε την εμπειρία της αυτήν την Θεοδώρητη , σε όλες τις μανούλες , που της εμπιστεύονταν τον πόθο της συνδημιουργίας…

Νύχτα βοήθησε την τελευταία μανούλα να γεννήσει φυσιολογικά το μωρό της …Σχεδόν λεχώ η Μαρία μας ακόμα στον δέκατο βλαστό της , πήρε ευλογία και έσπευσε να παρασταθεί …Πρώτη φορά εκείνη την νύχτα , που επέτρεψε ο Θεός να αισθανθεί βαριά την συνήθως ακαταπόνητη καρδούλα της!

Λύγισε σαν λυγαριά το θέλω της το θυσιαστικό ! Κάθε ύπνος ένας θάνατος μικρός και ο Θάνατος ένας μεγάλος ύπνος ! Έγειρε άθελα για λίγο να κοιμηθεί, να ξαποστάσει και πέταξε με τα αγγελικά φτερά του Ικάρου της … Με την ταχύτητά του διαθόθηκε το μαντάτο ! Η Μαρία έφυγε για τον Ουρανό χθες την νύχτα ! Χριστέ μου ! Η Μαρία !

Είη το όνομα Κυρίου Ευλογημένο από του νυν και έως του αιώνος! Πόσο τον ακολούθησες σε όλα του τον Πολύαθλο Άγιο αδελφέ μου Σπύρο ! Αυτό σου ήρθε στα χείλη μόλις σε πήραν στο τηλέφωνο ! Θυμήθηκες αμέσως τις κουβέντες της λίγες μέρες πριν το φευγιό της, την μετάβασή της προς την αληθινή Ζωή…

«Να έχετε διάκριση όταν μιλάτε με τους ανθρώπους για θέματα πίστης, ανάλογα με τα βιώματα που έχουν. Για παράδειγμα, αν μια νταλίκα πέσει πάνω μου και σκοτωθώ τι θα πείτε στα μικρότερα; Ότι η μαμά σκοτώθηκε ή ότι πήγε στον ουρανό;» Τα θυμήθηκαν όλα τα παιδιά της , ακόμα και το δέκατο , τα λόγια της εκείνα τα τόσο προφητικά … Τα θυμήθηκε και ένας γιός όταν κάποια κυρία του είπε πως …ο Θεός πήρε την μαμά σας !

-Όχι μόνο δεν πήρε τη μαμά μας, απάντησε ατάραχος αλλά μας έδωσε και τη Δική Του ακόμα… Αισθάνθηκε μια αλλιώτικη χαρά τότε γιατί ήξερε πως η μάνα του τον άκουγε ! Λίγες ώρες πριν τους είχε ορμηνέψει ο πατέρας :

-Παιδιά μου , η μάνα σας χθες βράδυ έφυγε για τον Ουρανό σε τροχαίο! Ετοιμαστείτε σήμερα θα την φέρουμε εδώ στο σπίτι μας και αύριο θα την κηδέψουμε !

Είναι εδώ μαζί μας και θα ναι πάντα , να το ξέρετε ! Δεν πεθαίνουν οι ψυχές ! Είναι αιώνιες ! Χριστός Ανέστη να λέτε σε όλους ! Με ακούτε ; Μόνο αυτό να απαντάτε σε όλους ! Είναι μέρες σπουδαίες η σημερινή και η αυριανή ! Θα πάρει χαρά μεγάλη , αν όσα τόσα χρόνια σας δίδαξε με το παράδειγμά της, σήμερα και αύριο γίνουν πράξη και Ανάσταση !

Σαν ν άκουσα την μεγάλη θυγατέρα του να τον ρωτά :

-Τι ρούχα να φορέσουμε πατέρα ;

-Να φορέσετε όλοι τα Κυριακάτικά σας , τα Αναστάσιμά σας !

Έτσι λευκοφορεμένα περικύκλωσαν το άψυχο σώμα της στο σπίτι τους ολονυχτίς διαβάζοντας το ψαλτήρι , μα και στο καθολικό της Μεταμόρφωσης …Η λάμψη απ τις ακτίνες του Θαβώρ έλουζαν τα πρόσωπά τους …Ο Άγιος Πορφύριος δεν σταματούσε να τους αγκαλιάζει συνέχεια όλους στα μυστικά αθέατα , ψιθυρίζοντάς τους πως …θα είναι μαζί μου τώρα η Μαρία ! Θα είναι μαζί μου ! Ο μεγάλος τους στο αναλόγι και εκείνος με τα Κυριακάτικά του , ξεκίνησε να λέει τον Απόστολο :

Ἀδελφοί, οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μή ἔχοντες ἐλπίδα. Εἰ γὰρ πιστεύομεν ὅτι Ἰησοῦς ἀπέθανε καὶ ἀνέστη, οὕτω καὶ ὁ Θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ…

Πόσο πρωτόγνωρα αληθινά ακούστηκαν τούτα τα λόγια από το στόμα του ! Χιλιάδες ψυχές τον άκουσαν και δάκρυσαν στο σπάσιμο της φωνής του στην κατάληξη:

… πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα….πάντοτε…

Αυτό το… πάντοτε , δίνει στην λύπη μας χαρά , στο ανέλπιδό μας αποκαραδοκία , στις δοκιμασίες μας αποκατάσταση εν τοις Ουρανοίς …Τούτο το… πάντοτε ντύνει το όνειρο του Παραδείσου στα λευκά , στα Κυριακάτικα , στα Αναστάσιμά μας!

Καλή αντάμωση Μαρία μας ! Πρέσβευε υπέρ ημών των περιλειπομένων …

Διήγημα βασισμένο σε αληθινή ιστορία

Εις μνήμην της Μαρίας Χ.

+22-06-2018

Προς δόξαν Θεού και παραμυθία ψυχών, που ως μη έχοντες Ελπίδα πενθούν γιατί ¨έχασαν» τον άνθρωπό τους , λες και απώλεσαν κάποιο αντικείμενο …

Ναι , δάκρυα πολλά και προσευχή βουβή , σαν τον πόνο των λευκοφορεμένων σπλάχνων της για την αναχώρηση της Μαρίας εκ του θανάτου εις την Ζωήν τούτες τις ώρες …

Ορφανόν και χήραν αναλήψεται Κύριος …

Μα δόξα τω Θεώ , σε θεοστυγείς και σκοτεινές μέρες που σχεδόν έχουμε ξεχάσει το οτι Ένας είναι Ζωής ο Κυριεύων και του Θανάτου , με προβολή και ηρωοποίηση όσων, ταις των δαιμόνων απάταις αποφάσισαν για το αντίθετο , είδαμε και βιώσαμε μια νεκρώσιμη ακολουθία μακάρια και όχι μακάβρια …με σκεπασμένα φέρετρα , μαύρες «σημαίες» να αποδοκιμάζουν τον Ουρανό και τις απερινόητες αποφάσεις του Θεού …

Ανάσταση σήμανε και πάλι στο Μήλεσι !

Αληθώς Ανέστη αδελφή μας Μαρία !Μακαρία η οδός σου !

Σπύρο αδελφέ μου πάντα αγγελικά και αγέρωχα τα φτερά σου !

Ψυχές μας διαλεχτές , καλές υπομονές και χαρά Θεού αληθινή πάντα να φωλιάζει στην μνήμη και στις καρδιές σας, με τις μεσιτείες της Αγίας Μάνας σας !

Ευχαριστούμε θερμά τον αδελφό μας και συνοδοιπόρο Σταύρο Γουναρίδη και το εξαιρετικό ιστολόγιο «Αμφοτεροδέξιος» για την ευγενική παραχώρηση στοιχείων από σχετικές αναρτήσεις

Το Ψυχοσάββατο στην Ίμβρο

Του μακαριστού Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Μελίτωνος*

Οικιακός μας είναι ο θάνατος εδώ πάνω στο νησί μας. Ήμερος. Αναμενόμενος. Παραμερίζει τις ροδοδάφνες και ξεπροβάλλει.
Και ο δούλος του Κυρίου, αντικρύζοντάς τον, δεν αιφνιδιάζεται, δεν αγριεύεται. Φυσικά, δεν είναι καλόδεχτος. Όμως, ακόμη και στις τραγικώτερες επισκέψεις του, δεν είναι ξένος, επίσημος, παγερός.

Στις συναντήσεις μαζί του κυριαρχεί ένας τόνος μαλακός, ένα είδος σπιτικής ζεστασιάς.

Κάπου εκεί στο γωνίδι τον βάζουμε και κάθεται, και αρχίζουμε μαζί του συνομιλία. Μοιρολογούμε. Διαλογικά μοιρολογούμε. Ζητούμε λόγους, εξηγήσεις. Παραπονιόμαστε. Τον κακίζουμε τον θάνατο. Χύνουμε πύρινα δάκρυα. Κάποτε ο τόνος γίνεται θερμότερος. Ανεβαίνει η κλίματα του θρήνου, γίνεται κραυγή γοερή, οδυρμός. Πάλι όμως τα πράγματα είναι μερωμένα, δεν ξεπερνούν τα χριστιανικά ανθρώπινα όρια.

Οικιακός μας είναι ο θάνατος εδώ. Το βασίλειό του βρίσκεται λίγο πέρα από την αυλή του σπιτιού μας, στην στροφή του αυλόγυρου της εκκλησίας μας. Συνορεύει με το χωράφι μας και με τ’ αμπέλι μας… Απλά απλωμένο κοντά στην ζωή μας, το νεκροταφείο του χωριού, ούτε μας απωθεί, ούτε μας τρομάζει. Σκόρπιοι χαμηλοί σταυροί ξεφυτρώνουν μέσ’ απ’ το χαμομήλι.

Πουθενά βάρος και κρυάδα μαρμάρου. Καμμία καταθλιπτική επιβλητικότητα. Ούτε άκαμπτη γαλήνη. Ειρήνη ιλαρή… πλάϊ στην ορθή αυστηρότητα του κυπαρισσιού, μία αγριοτριανταφυλλιά έχει τινάξει το ρόδινό της τόξο, και μέσ’ απ’ τον κισσό ξεπηδά μία φαιδρή νότα ανθισμένης αμυγδαλής. Θαρρείς κι’ είναι περιβόλι του σπιτιού μας…

Λιβανίζει το σπίτι η Ιμβριώτισσα νοικοκυρά, κι’ έτσι καθώς είναι, με την ποδιά της, παίρνει το λιβανιστήρι και πηγαίνει στο μικρό νεκροταφείο, για να λιβανίσει κι’ εκεί κάποιο δικό της σταυρό. Κι’ έπειτα, στην βάση του σταυρού, θα ανάψει το καντήλι. Και θάρθει κι άλλη νοικοκυρά. Κι άλλη. Θάρθουν πολλές.
Κάθε σπίτι έχει και τον σταυρό του. Σπίτι και σταυρός. Ανάβουν στα σπίτια τους τα τζάκια, ανάβουν και στους σταυρούς γλυκά καντήλια. Και σαν πέφτει το σκοτάδι, πάνω από τα χαμομήλια, λαμπυρίζουν σαν πυγολαμπίδες πολλά, σκορπισμένα, τόσα δα φωτάκια. Σαν ένα κομμάτι καθρεφτισμένου ουρανού, με πολλά – πολλά αστράκια, είναι το νεκροταφείο μας την νύκτα. Κι είναι ήμερο και ζεστό και στο σκοτάδι.
Πριν λίγο καιρό, στο Γλυκύ (χωριό της Ίμβρου), πέθανε ένα μικρό παιδί. Έφυγε από την αυλή του σπιτιού του, μέσ’ απ’ τα μικρά παιδιά, και πήγε σ’ ένα μικρό σπιτάκι, κάτω απ’ την χλόη του νεκροταφείου. Τ’ άλλα παιδιά συνέχισαν τα παιχνίδια τους, στις αυλές των σπιτιών. Μα μία μέρα, καθώς έπαιζαν, θυμήθηκαν το μικρό αγόρι, κι αφήνοντας μισοτελειωμένο το παιχνίδι, πήγαν να βρουν τον μικρό τους φίλο. Στο μικρό του μνήμα μετέφεραν το παιχνίδι τους. Και, μ’ αυτή τη σοβαρή τρυφερότητα που έχουν τα παιδιά, φύτεψαν πάνω στο νωπό χώμα βιολέτες και τριανταφυλλιές…

Κι’ ενώ θα κορυφώνεται το τραγούδι της ζωής, η καμπάνα του χωριού θα σημάνει Ψυχοσάββατο… Από κάθε σπίτι, από κάθε γωνιά του σπιτικού, θα ξεκινήσουν μαυροντυμένες γυναίκες με τα κόλλυβα στα χέρια, ταπεινές, σιωπηλές, η μία κατόπι στην άλλη, σα λιτανεία θάρθουν στην εκκλησιά. Εκεί θα κατεβούν αμίλητες και οι ψυχές. Και, μέσα στο ημίφως του εσπερινού, νεκροί και ζωντανοί θα ανταμώσουν. Δεν θάναι ούτε στη χώρα της ζωής, ούτε στη χώρα του θανάτου. Θα σταθούν για μία στιγμή μαζί, αυτοί που έζησαν και αυτοί που ζουν, κάπου πέρα από τον θάνατο και τη ζωή, στη γη της αβασίλευτης ημέρας.

*Ένα κείμενο που περιγράφει πώς οι Ίμβριοι μέσα από την λαϊκή ευσέβειά τους αντιμετώπιζαν τον θάνατο ως «οικιακό» (οικείο) τους και πώς τελούσαν τα «νενομισμένα» περί των κεκοιμημένων, όταν ο αοίδιμος Μελίτων ήταν Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου. 

http://www.agioritikovima.gr