Ερώτηση του βουλευτού Βασ. Αγοράστη στη Βουλή εν έτει 1988 και απάντηση του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας.

Πρίν χρόνια όταν όλοι φοβόντουσαν το Aids πάλι ένας βουλευτής έκανε επερώτηση στήν Βουλή γιά τις εκκλησίες. Παραθέτω την ερώτηση αλλά και την απάντηση του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών
Ερώτηση του βουλευτού Βασ. Αγοράστη στη Βουλή εν έτει 1988:
Σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες της Ορθόδοξης Ελληνικής Εκκλησίας προβλέπεται η Θεία Μετάληψη των πιστών μέσα στους Ιερούς Ναούς. Έτσι σε κάποιο σημείο της Λειτουργίας μέσα στις Εκκλησίες, όταν ο Μητροπολίτης ή Αρχιερέας μεταλαμβάνει όλους τους ιερείς και διακόνους, οι οποίοι πίνουν 3 φορές από το ίδιο δισκοπότηρο και εν συνεχεία πάντα από το ίδιο δισκοπότηρο μεταλαμβάνει τους πιστούς 6 μηνών έως 80-90 ετών.
Οπότε παρατηρείται το θλιβερό και απαράδεκτο φαινόμενο…το κουταλάκι να μπαίνει στο στόμα γέροντα 70 – 80 ετών με σάπια δόντια, και στη συνέχεια στο τρυφερό στοματάκι βρέφους 6 μηνών ή νηπίου. Γεγονός που προκαλεί αποστροφή, προβληματισμό και ανησυχία, για μεθόδους αναχρονιστικές και επικίνδυνες στη σύγχρονη κοινωνία και δημόσια υγεία.
Ύστερα από την παραπάνω απαράδεκτη κατάσταση, συνεχίζει ο πρώην βουλευτής, ερωτώ τον μεν Υπουργό Θρησκευμάτων αν έχει πρόθεση να διερευνήσει τις σκέψεις και απόψεις του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ και της Ιεράς Συνόδου, αν σκέπτονται να διατηρήσουν αυτόν τον επικίνδυνο τρόπο της Θείας Μετάληψης, ο οποίος ίσως να σώζει την ψυχή του ανθρώπου, αλλά ίσως να βλάπτει το σώμα το δικό του και των συνανθρώπων του.
Τον δε Υπουργό υγείας να μας πληροφορήσει αν αυτός ο τρόπος, στη σημερινή εποχή της ταχύτητας μετάδοσης μικροβίων, τελεί υπό την έγκριση ή υπό την ανοχή του υπουργείου και ποιες είναι οι απόψεις των ιατρικών συλλόγων και κυρίως του Ιατρικού Συλλόγου της Αθήνας.

Απάντηση Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας (Φεβρουάριος 1988):
Εις την Βουλή των Ελλήνων κατετέθη ερώτηση του βουλευτή κ. Αγοράστη, με την οποία πρώτα καταφέρεται για το ‘’θλιβερό και απαράδεκτο φαινόμενο’’ …το κουταλάκι! (εννοεί ο βουλευτής την Αγία Λαβίδα) να μπαίνει στο στόμα γέροντα 70 – 80 ετών με σάπια δόντια, και στη συνέχεια στο τρυφερό στοματάκι του βρέφους των 6 μηνών ή του νηπίου. Γεγονός που προκαλεί αποστροφή, προβληματισμό και ανησυχία, για μεθόδους αναχρονιστικές και επικίνδυνες στη σύγχρονη κοινωνία και δημόσια υγεία.
Ύστερα δε, ερωτά, αν αυτό τελεί υπό την έγκριση του υπουργείου και ποιες είναι οι απόψεις των ιατρικών συλλόγων και κυρίως του ιατρικού συλλόγου της Αθήνας.
Προφανώς, ο ερωτών βουλευτής, δεν γνωρίζει ότι το θέμα αυτό είναι παμπάλαιο, και επ’ αυτού κατά καιρούς έχουν λάβει θέση οι πάντες. Πρόκειται δε, για ένα θέμα πίστεως κατ’ εξοχήν και ελάχιστα ιατρικό, διότι είναι θέμα επενεργείας υπερφυσικών πνευματικών δυνάμεων, οι οποίες βρίσκονται πέραν από το πεδίο ερεύνης και των δυνατοτήτων της επιστήμης.
Ο πιστός προσέρχεται για να κοινωνήσει …..μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης!
Πίστεως σε Εκείνον που είπε, «ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ» και είναι πεπεισμένος ότι μεταλαμβάνει Σώμα και Αίμα Χριστού.
Προσέρχεται δε, με συντριβή καρδίας στο Άγιο Ποτήριο, στο Ποτήριο της Ζωής, ίνα λάβει Χριστό, Σωτήρα και Ζωή, από την πηγή της Ζωής! Όχι δε, θάνατο!
Στο όνομα της Πίστεως του και στην αξιοπιστία του Θεού του, τού είναι αδιανόητο ότι ο Παντοδύναμος Θεός, ο οποίος αγάπη εστί και από αγάπη για τον άνθρωπο ανέβηκε στο Σταυρό, θα επέτρεπε ποτέ να μεταδοθεί στον μεταλαμβάνοντα μια οποιαδήποτε αρρώστια, με το ίδιο Του το Σώμα και με το δικό Του Αίμα, όταν με αυτά τον αγιάζει.
Επομένως δια τον πιστό, πρόβλημα δεν υπάρχει.
Εκείνοι όμως, οι οποίοι αμφιβάλλουν ή φοβούνται μην πάρουν κάποια αρρώστια με τη Θεία Κοινωνία, όσοι δεν πιστεύουν στην ουσία της Θείας Κοινωνίας, αυτοί που δεν έχουν λόγο να μεταλάβουν και είναι δικαίωμά τους, πρέπει να απέχουν.
Ας αφήσουν όμως τους άλλους ήσυχους. Είναι μάλιστα παρατηρημένο ότι οι μη πιστεύοντες είναι κυρίως εκείνοι οι οποίοι περισσότερο ομιλούν δια τους κινδύνους από τη Θεία Κοινωνία. Όπως και το ότι ‘’κόπτονται ‘’ για το καλό των πιστών εξ’ εκείνων που ασκούν πολεμική εναντίον της πίστεως.
Πάντως ιατρικώς, δεν υπάρχει ούτε μία βεβαιωμένη περίπτωση απλού πιστού, στον οποίο να έχει μεταδοθεί αρρώστια με τη Θεία Μετάληψη. Ούτε και ιερέως ο οποίος μάλιστα μετά την Κοινωνία των πιστών κάνει την κατάλυση και καταπίνει όλα τα υπόλοιπα της Θείας Κοινωνίας μέχρι τρυγός (δηλαδή τον πυθμένα του Αγίου Ποτηρίου), μαζί με ότι από το στόμα του κάθε μεταλαμβάνοντος δια της Αγίας Λαβίδος , κατέληξε στο Άγιο Ποτήριο.
Ούτε ακόμα κα τότε που έβραζε η φυματίωση, θέριζε η σύφιλη και η λέπρα ήταν ευρύτατα διαδεδομένη!
Τα ίδια προφανώς θα ίσχυαν αν ετίθετο θέμα και για το AIDS.
Δεδομένα τα οποία να οδηγούν την ιατρική σε παρέμβαση δεν υπάρχουν. Σε θέματα πίστεως άλλωστε, όταν μάλιστα πρόκειται για τα Μυστήρια της χριστιανικής πίστεως δεν είναι ευχερές να υπεισέλθει η ιατρική, διότι τα Μυστήρια τελούνται με την επενέργεια πνευματικών δυνάμεων, οι οποίες είναι εκτός του πεδίου των δυνατοτήτων της επιστήμης, άρα και της ιατρικής. Επομένως το θέμα παραμένει στις αρμοδιότητες της Εκκλησίας, να επιλέγει τους τρόπους με τους οποίους θα διεκπεραιώνει την αποστολή της.
Σύγκρουση μεταξύ επιστήμης και Εκκλησίας δεν υπάρχει, παρά μόνο στους έχοντες τρικυμία εν κρανίω.
Εφ’ όσον αμφότερες εξυπηρετούν την αλήθεια, οπωσδήποτε δεν κινούνται επί διαφορετικής βάσεως και σε διαφορετικά επίπεδα. Χρειάζεται βεβαίως επίγνωση των ορίων εκάστης και αλληλοσεβασμός στην τήρηση ων αποστάσεων εκατέρωθεν.
Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών 1988
Αντιπρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κ. Αθανάσιος Αβραμίδης Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών 1988

Αποσπάσματα από διάσημους επιστήμονες σχετικά με την πίστη τους στον Θεό

ΑΠΟΣΠΆΣΜΑΤΑ ΑΠΌ ΔΙΆΣΗΜΟΥΣ ΕΠΙΣΤΉΜΟΝΕΣ ΣΧΕΤΙΚΆ ΜΕ ΤΗΝ ΠΊΣΤΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΘΕΌ

Johannes Kepler [1571-1630]

Astronomνa: Johannes Kepler
Αστρονομία / νόμοι της κίνησης των πλανητών
«Είχα την πρόθεση να γίνω  θεολόγος για να εξερευνήσω τον Θεό … αλλά τώρα βλέπω πόσο ένδοξος  είναι ο Θεός, και μέσα από την αστρονομία που τελικά επέλεξα να ακολουθήσω,

«Οι ουρανοί διηγούνται τη δόξα του Θεού.» όπως λέει η Αγιά Γραφή.»
«Είμαι Χριστιανός … πιστεύω … αποκλειστικά και μόνο στη χάρη του Ιησού Χριστού … Αυτός είναι καταφύγιο και παρηγοριά.»
alt
«Ας χαθώ εγώ, αν έτσι πρέπει για να υψωθεί το όνομα του Θεού Πατέρα »
«Ο Θεός είναι Δημιουργός μοναδικός στο είδος του που δημιούργησε τη φύση και τη ζωή από το τίποτα.»Μπλεζ Πασκάλ [1623-1662]
Φυσικός, ασχολήθηκε με την υδροστατική, και εφεύρε την αριθμομηχανή
» Ιησούς Χριστός, έχω διαχωρίσει πολλές φορές τον αυτό μου από Αυτόν:
Έχω φύγει από Αυτόν, Τον έχω αρνηθεί, Τον έχω σταυρώσει.

Δεν θέλω να ξαναφύγω από αυτόν.
Μπορούμε να μείνουμε κοντά σε αυτόν μόνο με τους τρόπους που διδάσκει το ευαγγέλιο.
Αν και η ολική απάρνηση του ευαγγελίου είναι γλυκιά
Εγώ προτιμώ ολική υποταγή στον Ιησού Χριστό … »
{Από ένα χειρόγραφο του, ημερομηνία Δευτέρα 23 Νοεμβρίου, 1654 βρέθηκε μέσα σε παλτό του την ημέρα του θανάτου του}
«Γνωρίζοντας τον Θεό χωρίς να αναγνωρίζουμε τη δική μας αθλιότητά κινδυνεύουμε να υπερηφανευθούμε. Γνωρίζοντας τη δική μας αθλιότητά, χωρίς να γνωρίζουμε τον Θεό κινδυνεύουμε να απελπιστούμε». [Pascal – Pensees τεύχος 527]

Ο Robert Boyle [1627-1691]

Ιδρυτής της σύγχρονης χημείας / με ενδιαφέροντα επίσης στην θερμοδυναμική
alt

Πρόεδρος Ιεραποστολικής οργάνωσης για τη διάδοση του Ευαγγελίου στη Νέα Αγγλία.
Χρηματοδότησε  τη μετάφραση της Βίβλου στα Iρλανδικά, Τουρκικά και Αραβικά.
Συγγραφέας του  βιβλίου «The Christian Virtuoso » το οποίο αφορούσε τη μελέτη της φύσης από την χριστιανική άποψη.
Συγγραφέας του χριστιανικού λατρευτικού βιβλίου, «Occasional Reflections »
Μετά το θάνατό του εκδόθηκε το βιβλίο «οι  Διαλέξεις του Βoyle» που ήταν διαλέξεις που αφορούσαν την υπεράσπιση του Χριστιανισμού
«Από ένα κομμάτι της ζωής του Χριστού που γνωρίσαμε μέσα από την Αγία Γραφή, θα μπορέσουμε να τον κατανοήσουμε καλύτερα»
«Τα πάθη του Χριστού, ο θάνατος Του, η ανάσταση και η ανάληψή Του, και όλα αυτά τα θαυμαστά έργα που έκανε κατά τη διάρκεια της παραμονής του πάνω στη γη, για να βεβαιώσει την ανθρωπότητα ότι είναι ο Θεός  αλλά και άνθρωπος.»

Ο Sir William Herschel [1738-1822]

altΑστρονόμος. Ανακάλυψε τον πλανήτη Ουρανό, αρκετά νεφελώματα, και εξερεύνησε διάφορους αστέρες.
Πρώτος περίγραψε με ακρίβεια την λειτουργία του Γαλαξία
«Όλες οι ανθρώπινες ανακαλύψεις φαίνεται να γίνονται μόνο για την επιβεβαίωση όλο και περισσότερο των αληθειών που περιέχονται στις Ιερές Γραφές. »
«Αν κάποιος είναι αστρονόμος  και άθεος πρέπει να είναι απλά τρελός.»

Louis Pasteur [1822-1895]

Πατέρας της Μικροβιολογίας, ανέπτυξε την «παστερίωση»
«Όσο πιο πολύ μελετώ τη φύση , τόσο πιο πολύ μένω κατάπληκτος με το έργο του Δημιουργού της.»
«Η επιστήμη φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στο  Θεό.»

Ο Sir Lister Joseph [1827-1912]

alt

Βελτίωσε τις μεθόδους χειρουργικών επεμβάσεων.
«Είμαι πιστός στα θεμελιώδη δόγματα του χριστιανισμού»

Ο Sir Isaac Newton [1642-1727]
alt
Γνωστός επίσης για τους τρεις νόμους της κίνησης που θέσπισε:
1) Νόμος της αδράνειας
2) Δύναμη = επιτάχυνση * μάζα
3) Η αρχή της δράσης και αντίδρασης
Προσπάθησε να ερμηνεύσει το βιβλίο του προφήτη Δανιήλ της Παλαιάς Διαθήκης και εξέδωσε ένα σύγγραμμα με τις ερμηνείες του πάνω σε αυτό.
«Σχετικά με τους έσχατους καιρούς και το τέλος, λίγοι θα σώσουν την ψυχή τους. Αυτοί που θα στρέψουν την προσοχή στις προφητείες, και θα επιμείνουν στην μελέτη της Αγίας Γραφής, εν μέσω πολλής αντίδρασης και διωγμού από τους ενάντιους.»
«Υπάρχουν πολύ περισσότερα σημεία γνησιότητας και αλήθειας στην Αγία Γραφή από ό, τι σε οποιοδήποτε άλλη ιστορία.»
«Αυτό το πράγμα [αναφερόταν σε ένα μοντέλο του ηλιακού μας συστήματος σε κλίμακα] δεν είναι παρά μόνο μια μικροσκοπική απομίμηση ενός πολύ μεγαλύτερου συστήματος του οποίου τους κανόνες λειτουργίας όλοι σας ξέρετε, και δεν είμαι διατεθειμένος να σας πείσω ότι αυτό το απλό παιχνίδι  (το μοντέλο) έχει δημιουργηθεί χωρίς να επέμβει κάποιος κατασκευαστής. Παρόλα αυτά, κάθε άθεος, πιστεύει ότι το γνήσιο σύμπαν έχει δημιουργηθεί χωρίς κάποιον κατασκευαστή – δημιουργό ! Παρακαλώ τώρα απαντήστε σύμφωνα με αυτή την συλλογιστική σκέψη σε τι αποτέλεσμα καταλήγετε ; «

alt

Ο Samuel Morse [1791-1872]

Ο εφευρέτης του τηλέγραφου
«Εκπαίδευση χωρίς  θρησκεία ενεδρεύει τον κίνδυνο υποκατάστασης άγριων θεωριών για την απλότητα των κανόνων του Χριστιανισμού». Πρώτο μήνυμα που έστειλε από το ηλεκτρικό τηλέγραφο: «Αυτό κατόρθωσε ο Θεός!»
{Αυτό βρίσκεται στην Αγία Γραφή. Αριθμοί 23:23} {Το μήνυμα στάλθηκε από ένα δωμάτιο του Ανώτατου  Δικαστήριο μέσα στο Καπιτώλιο σε μία αποθήκη σιδηροδρόμων στην Βαλτιμόρη. 24η Μαΐου του 1844}
{Σε μία επιστολή, Ο  Samuel Morse έγραψε «Αυτό κατόρθωσε ο Θεός!», υπογραμμίζοντας τη λέξη «ΘΕΟΣ» δύο φορές!}

Ο Jean-Henri Fabre [1823-1915]
alt
Εντομολογία, Βιολογία
Συγγραφέας της 8-τόμης εγκυκλοπαίδειας «Αναμνηστικά της εντομολογίας»
στη οποία αναλύει λεπτομερώς των τρόπο ζωής και τη ιστορία προέλευσης πολλών ειδών.
«Χωρίς Αυτόν, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Χωρίς Αυτόν, όλα είναι σκοτάδι … Κάθε περίοδος έχει της εμμονές της.
Θεωρώ τον αθεϊσμό σαν μια εμμονή. Είναι η ασθένεια της εποχής.
Θα μπορούσατε να πάρετε το δέρμα μου από μένα πιο εύκολα από ότι την πίστη μου στο Θεό. «

alt
George Washington Carver
Γεωχημικός, εφεύρε του πάνω από 300 προϊόντα
«Χωρίς το Σωτήρα μου, δεν είμαι τίποτα.»
«Μου αρέσει να σκέφτομαι τη φύση ως ένα  απεριόριστο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό, μέσω του οποίου ο Θεός μας μιλάει κάθε ώρα, και τόμο που πρέπει να κάνουμε εμείς είναι απλά να συντονιστούμε σε αυτόν τον ρυθμό»
«Ο Θεός θα μας αποκαλύψει πράγματα που ποτέ δεν αποκάλυψε νωρίτερα, αντον εμπιστευτούμε.  Στο εργαστήριο μου δεν έχω βιβλία η εγχειρίδια  καθώς δεν θέλω να με καθοδηγούν αυτά , σε ότι κάνω θέλω να με καθοδηγεί ο Θεός»
Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ [1831-1879]
alt
Στατιστική Θερμοδυναμική, πεδίο εξισώσεων του ηλεκτρισμού, του μαγνητισμού και του φωτός.
«Καμία  θεωρία εξέλιξης  δεν μπορεί να θεμελιωθεί σε ότι αφορά την ομοιότητα των μορίων, για να συμβεί εξέλιξη προϋποθέτονται συνεχείς αλλαγές. »
«Παντοδύναμε Θεέ, που δημιούργησες τον άνθρωπο κατ’εικόνα σου, και τον έκανες μια ζωντανή ψυχή που θα μπορούσε να ασκήσει εξουσία πάνω στη Γη μετά από Σένα, σε άλλα δημιουργήματά σου, δίδαξέ μας από τα έργα σου πως μπορούμε αυτά να  χρησιμοποιήσουμε για το καλό μας και δώσε μας δύναμη για να σε υπηρετήσουμε, ώστε να πράττουμε τον ευλογημένο Λόγο σου και να πιστεύουμε σε εκείνον τον οποίον απέστειλες για να μας λυτρώσει από τις αμαρτίες μας. Όλα αυτά τα ζητάμε στο όνομα του Ιησού Χριστού» (μια προσευχή που βρέθηκε στις σημειώσεις του Maxwell)
Ο Maxwell  ήταν χρόνια πιστός και «εργάστηκε»  πολύ στην εκκλησία που ήταν δίπλα στο σπίτι του..

Μάικλ Φαραντέι [1791-1867]
alt

Εφευρέτης της ηλεκτρικής γεννήτριας και του μετασχηματιστή.
Ανακάλυψε το  βενζόλιο – το οποίο χρησιμοποιείται για να φτιαχτούν  πλαστικά, νάιλον και βαφές.
Έφτιαξε πρώτος τους δοκιμαστικούς σωλήνες.
Περιέγραψε τη θεωρία του πεδίου.
* Έχει χαρακτηριστεί από τον Αλβέρτο Αϊνστάιν ως το θεμέλιο για τις μετέπειτα δικές του επιστημονικές ανακαλύψεις του *
Ενεργό μέλος στην εκκλησία του για πάνω από 20 χρόνια «Προβληματισμοί; δεν έχω τίποτα. Είμαι ακουμπισμένος μόνο σε βεβαιότητες.» Γνωρίζω σε ποιόν έχω πιστέψει και είμαι πεπεισμένος ότι αυτός είναι σε θέση να διατηρήσει αυτό που έχω διαπράξει μέχρι εκείνη την ημέρα εκείνη. » (ακριβώς τα ίδια λόγια χρησιμοποιεί και ο Απόστολος Παύλος  σε μια επιστολή του, ΤΙΜΟΘΕΟΣ Β’1, 12)»
«Ένας Χριστιανός βρίσκει τον οδηγό του μέσα στο Λόγο του Θεού, και δεσμεύει την σωτηρία της ψυχής του στα χέρια του Θεού. Δεν ψάχνει για την εξασφάλιση της επίγειας ζωής του, παρόλο που ο Λόγος μπορεί να του την δώσει, και αν το μυαλό του είναι ενοχλημένο από τις έγνοιες και τους φόβους που χαμού του, δεν μπορεί πάει πουθενά αλλού, εκτός από  την προσευχή στο θρόνο της χάρης του Θεού και στην μελέτη της Αγίας Γραφής. »
«Δεδομένου ότι η ειρήνη είναι αποκλειστικά ένα από τα δώρα του Θεού’ και δεδομένου ότι μόνο αυτός που τη δίνει στα παιδία του, γιατί φοβόμαστε; Από την στιγμή που το μεγαλύτερο δώρο του ήταν ότι έδωσε για εμάς τον μονογενή  του υιό΄.». – [1861 επιστολή του]
«Η Βίβλος, και μόνο αυτή, χωρίς προσθήκες η αφαιρέσεις, είναι ο μοναδικός, επαρκής οδηγός για κάθε άνθρωπο, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε περίπτωση … Γιατί η πίστη στη Θεότητα και το έργο του Χριστού είναι  δώρο του Θεού στον άνθρωπο, και η απόδειξη μας σε αυτή την πίστη είναι η υπακοή στις εντολές του Χριστού. »


Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ [1818-1889]
alt
Περιέγραψε το πρώτο νόμο της θερμοδυναμικής: Ο νόμος της διατήρησης της ενέργειας.
[ Ο Αμερικανός βιοχημικός Isaac Asimov, δήλωσε ο πρώτος νόμος της θερμοδυναμικής είναι «Μια από τις πιο σημαντικές γενικεύσεις στην ιστορία της επιστήμης»] Κινητική θεωρία των αερίων «Joule-Thomson» φαινόμενο – η  βάση της ψύξης.
Μια μονάδα ενέργειας [έργο] στη φυσική ονομάζεται «Joule»
«Είναι προφανές ότι μια γνωριμία με τους φυσικούς νόμους δεν  σημαίνει τίποτα λιγότερο από μια απλή γνωριμία με το μυαλό του Θεού και τον τρόπο έκφρασής του».
«Οι νόμοι που διατηρούν το σύμπαν … διέπονται από την κυρίαρχη βούληση του Θεού»
«Μετά από τη γνώση του, και την υπακοή στο θέλημα του Θεού, ο επόμενος στόχος θα πρέπει να είναι για εμάς να μάθουμε κάτι από τα χαρακτηριστικά της σοφίας,της δύναμης, και της καλοσύνης του, όπως αυτά τα στοιχεία αποδεικνύονται από  τα έργα των χειρών του.

Ο Λόρδος Κέλβιν [1824-1907]

alt
Φυσικός, νόμοι της θερμοδυναμικής, απόλυτη κλίμακα θερμοκρασίας, εφευρέτης
«Όσον αφορά την προέλευση της ζωής και της επιστήμης … επιβεβαιώνεται θετικά μια δημιουργική δύναμη.»
«Συντριπτικά ισχυρές αποδείξεις του ευφυούς σχεδιασμού της ζωής  βρίσκονται γύρω μας … η αθεϊστική ιδέα είναι τόσο παράλογη που δεν μπορώ ούτε καν να την σχολιάσω.»πηγή:http://1myblog.pblogs.gr/

:

«Αποχαιρετισμός»


photo-briasoulis-3
Πριν λίγες ημέρες, το Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2016, έφυγε από κοντά μας ο εκλεκτός συνάδελφος και φίλος Ευάγγελος Μπριασούλης. Τραγική ειρωνεία! Έφυγε νικημένος από την ασθένεια την οποία πολεμούσε με πάθος τα τελευταία 26 χρόνια της ζωής του.  Αποτελεί κοινοτυπία να πω ότι η Ογκολογική κοινότητα έγινε φτωχότερη, όμως πράγματι ο εκλιπών ήταν ένα από τα πιο δραστήρια και δημιουργικά κύτταρά της. Όσο για το μέγεθος της απώλειας αυτής για μένα τι να πω; Τριάντα τρία χρόνια στενής φιλίας και μια κοινή πορεία που σφράγισε ανεξίτηλα τον γράφοντα δημιουργούν άρρηκτους δεσμούς.
Ο Βαγγέλης είχε βαθειά πίστη στο Θεό και στη Θεία Πρόνοια, χωρίς όμως να γίνεται μοιρολάτρης. Το κοινώς λεγόμενο «έχει ο Θεός» ο Βαγγέλης το είχε κάνει βίωμα. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία που μου είχε διηγηθεί, με δυσκολία, γιατί ως γνωστόν δεν του άρεσε να περιαυτολογεί. Μετά το πρώτο του πτυχίο, της Θεολογίας,  πήγε για 6 μήνες με υποτροφία της ινδικής κυβέρνησης στην Ινδία για ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στις Ανατολικές θρησκείες. Από κακή συνεννόηση της ελληνικής και της ινδικής κυβέρνησης τα χρήματα της υποτροφίας καθυστερούσαν. Δεν είχε εισιτήριο επιστροφής και τα χρήματα που είχε μαζί του τέλειωναν. Παρόλα αυτά έδωσε τα τελευταία χρήματα που είχε σε έναν πολύτεκνο Σιχ, («αυτός τα είχε πιο πολύ ανάγκη» είπε ο ίδιος αργότερα), στάθηκε σε μια ουρά, όπου κάποια ανθρωπιστική οργάνωση μοίραζε λίγο βρασμένο ρύζι και πήγε στο ξενοδοχείο να πάρει τα πράγματά του και να βγει στους δρόμους… Φθάνοντας στο ξενοδοχείο όμως, ως εκ θαύματος,  βρήκε να τον περιμένει μια ελληνίδα, παντρεμένη με αμερικανό υπάλληλο του ΟΗΕ, η οποία τον φιλοξένησε μέχρι να διευθετηθεί το πρόβλημα με την υποτροφία. Φαίνεται ότι πράγματι «είχε ο Θεός!».
Ταυτόχρονα με την βαθειά πίστη στο Θεό είχε και απεριόριστη αγάπη στον άνθρωπο. Αυτό τον οδήγησε πρώτα στη Θεολογική και μετά στην Ιατρική Σχολή. Είναι αξιοθαύμαστο ότι το πτυχίο του της Θεολογίας, αντίθετα από ότι θα περίμενε κανείς, άνοιξε τους ορίζοντές του και δεν τον έκανε ούτε δογματικό, ούτε μισαλλόδοξο. Αντίθετα απέκτησε βαθύ σεβασμό για όλες τις θρησκείες του κόσμου. Κατά την διάρκεια της φοίτησής του στη Θεολογική Σχολή γνωρίστηκε και συνδέθηκε πνευματικά με τον σημερινό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας Αναστάσιο Γιαννουλάτο. Σε συνεργασία με τον Αναστάσιο έλαβε μέρος σε δύο ιεραποστολές στην Αφρική. Ο ρόλος του ήταν η οργάνωση των ανύπαρκτων υπηρεσιών υγείας της Κένυας.
Το καλοκαίρι του 1989 πήρε την ειδικότητα της Παθολογίας και τον επόμενο χρόνο άρχισε να εργάζεται στο Ογκολογικό Τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων, όπου οι σπουδές του τόσο της θεολογίας, όσο και της ιατρικής βρήκαν τη πλήρη δικαίωσή τους. Τον Νοέμβριο του 1993 ταξιδέψαμε μαζί στα Ιεροσόλυμα, όπου γινόταν το συνέδριο της ESMO, για  να δώσουμε τις εξετάσεις για την αναγνώριση της ειδικότητας της Παθολογίας- Ογκολογίας. Πριν τις εξετάσεις πήγαμε για προσκύνημα στο ναό της Αναστάσεως και στον Πανάγιο Τάφο. Τα σχόλια του και τα εδάφια των Ευαγγελίων που θυμόταν από στήθους έκαναν την επίσκεψη ακόμα πιο συγκινητική και αξέχαστη και για τους δύο.
Το 1994 μετεκπαιδεύτηκε στις κλινικές μελέτες φάσης Ι, στο Ηνωμένο Βασίλειο και αμέσως μετά την επιστροφή του άρχισε την αξιοποίηση των γνώσεων και της εμπειρίας που απέκτησε εκεί. Το 1995 ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή για τα καρκινώματα αγνώστου πρωτοπαθούς εστίας. Ήταν πάρα πολύ εργατικός, ακούραστος τολμώ να πω. Την επομένη της γενικής εφημερίας, που κανένας βέβαια δεν είχε κοιμηθεί, ο Βαγγέλης συνέχιζε ζωηρός και ευδιάθετος τη δουλειά του, όταν όλοι οι υπόλοιποι ήμασταν «διαλυμένοι». Ήταν ακέραιος, αφιλοχρήματος και πολύ αποτελεσματικός στους στόχους που έβαζε. Ήταν πολύ σεμνός, αθόρυβος, λιγομίλητος αλλά ουσιαστικός. Έλεγε λίγα, καταλάβαινε και έπραττε πολλά. Αυτά όμως που έλεγε είχαν πάντα βαρύνουσα σημασία. Έσκυβε πάνω από τον άρρωστο με ειλικρινές ενδιαφέρον και αγάπη και οι ασθενείς του τον λάτρευαν. Δεν μιλούσε ποτέ για τις επιτυχίες του και πολύ περισσότερο για όσα έκανε για τους ασθενείς του που ξεπερνούσαν κατά πολύ το ιατρικό καθήκον. Αυτά δεν τα μαθαίναμε ποτέ ή τα μαθαίναμε «κατά λάθος» από τους ασθενείς ή τους συγγενείς των ασθενών. Ήταν πάντα διαθέσιμος, πάντα υπομονετικός ακόμη και με δύστροπους ασθενείς και συγγενείς. Κανένας δεν θυμάται να ύψωσε τον τόνο της φωνής του, ποτέ, προς κανένα.
Το επιστημονικό του έργο πλούσιο με περισσότερες από 170 δημοσιεύσεις σε διεθνή περιοδικά. Ίδρυσε επίσης και διηύθυνε το εργαστήριο Μοριακής Ογκολογίας του Κέντρου Βιοτράπεζας Καρκίνου του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το οποίο λόγω των υψηλών του προδιαγραφών διασυνδέθηκε με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά εργαστήρια. Τίμησε και προσέδωσε αίγλη στην θέση που κατέλαβε με την αξία του και την εργατικότητά του (Τακτικός Καθηγητής Ογκολογίας και Διευθυντής της Αιματολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων). Η εξέλιξή του αυτή δεν τον απομάκρυνε από τους νεώτερους συναδέλφους. Αντίθετα ενδιαφερόταν και ήταν πάντα πολύ υποστηρικτικός προς αυτούς. Ήταν πρόθυμος να βοηθήσει να ολοκληρωθεί μια εργασία, να γραφτεί μια δημοσίευση, να πραγματοποιηθεί μια διατριβή. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι μερικές φορές πλήρωνε ο ίδιος τα αντιδραστήρια, για να γίνει το πειραματικό μέρος μιας διατριβής και να παρακαμφθούν οι γνωστές χρονοβόρες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εννοείται ότι όλα αυτά τον έκαναν εξαιρετικά αγαπητό στους συνεργάτες του σε όλους τους χώρους δουλειάς, όπου έτυχε να εργαστεί. Προς το τέλος της ζωής του, πικράθηκε από ορισμένους συναδέλφους, αλλά αυτό πιστεύω οφείλεται στο γεγονός ότι «τα καρποφόρα δένδρα πετροβολούν τα παιδιά του δρόμου».
photo-briasoulis-4
Ως φίλος ήταν πολύτιμος. Ήταν πάντα εκεί, να βοηθήσει με το απόθεμα αγάπης που είχε, την αντίληψή του και τον επιγραμματικό του λόγο. Εμένα τουλάχιστον μου άνοιξε έναν καινούριο κόσμο: αυτόν της ορειβασίας και της αγάπης για την φύση. Ανεβήκαμε στον Όλυμπο και στη Γκαμήλα, διασχίσαμε το φαράγγι του Βίκου, περπατήσαμε ορεινά μονοπάτια στα Τζουμέρκα, πράγματα που έμοιαζαν αδύνατα σ’ εμένα. Δεν ήταν δυνατόν να τον γνωρίσεις και να μείνεις ανεπηρέαστος.  Τον θαύμαζα για την ευρύτητα του πνεύματος του, την ευφυΐα του, την ευρηματικότητά του, την  εργατικότητά του, την αντοχή του, την ηρεμία του, την νηφαλιότητά του και την σεμνότητά του. Συνήθιζα να λέω «Ο Βαγγέλης ξέρει από πού έρχεται και ξέρει καλά που πηγαίνει!» Επιπλέον είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία και στα χρόνια της ειδικότητας , αλλά κυρίως την πενταετία (1990-1995) που δουλέψαμε μαζί στο Ογκολογικό Τμήμα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ιωαννίνων. Η πενταετία αυτή έμεινε σαν ορόσημο και στους τρεις συνεργάτες και συναδέλφους (ο τρίτος είναι ο Κώστας ο Νικολαΐδης).
Όσο μεγάλο ήταν το πάθος για τη δουλειά του, άλλη τόση ήταν η αγάπη και η αφοσίωσή στην οικογένειά του. Κάθε λεπτό του ελεύθερου χρόνου του το περνούσε μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του και ήταν πάντα διαθέσιμος να ασχοληθεί με τα προβλήματα των δικών του, παρά τον μεγάλο φόρτο εργασίας που είχε πάντα.
Υπέμεινε την ασθένειά του με καρτερικότητα, χωρίς μεμψιμοιρίες και χωρίς να χάσει την βαθειά πίστη στον Θεό που τον χαρακτήριζε. Ένα μήνα μετά την διάγνωση, ανέβηκα στα Γιάννενα να τον δω. Ήταν Γενάρης και περπατούσαμε στην όχθη της λίμνης συζητώντας το επίμαχο θέμα. Σε κάποια στιγμή του ζήτησα:
-Να προσευχηθούμε για ένα θαύμα!
-Πολύ εγωιστικό! μου απάντησε. Η προσευχή μας πρέπει να είναι «Γεννηθήτω το θέλημά Σου»
Συνέχισε να εργάζεται και να πηγαίνει στο Νοσοκομείο μέχρι την τελευταία εβδομάδα πριν τον θάνατό του. Και όταν κατάλαβε ότι ήρθε η ώρα την αντιμετώπισε με ηρεμία, με αξιοπρέπεια, «σαν έτοιμος από καιρό» που λέει και ο ποιητής, γιατί πράγματι ετοιμαζόταν από καιρό.
Με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε δίδαξε ταπεινότητα και ήθος. Με τον τρόπο που έφυγε μας δίδαξε πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και το δικό μας τέλος.
Είμαστε απαρηγόρητοι για την μεγάλη απώλεια. Είμαστε όμως ταυτόχρονα και τυχεροί, όσοι γνωρίσαμε το Βαγγέλη, γιατί ζήσαμε κοντά του και πήραμε λίγη από την αγάπη που μοίρασε απλόχερα στο περιβάλλον του. Βαγγέλη, σ’ ευχαριστούμε για ότι μας έδωσες! Βαγγέλη, σ’  ευχαριστούμε που ομόρφυνες τη ζωή μας!
photo-briasoulis-6
Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση στις ψηλές κορυφές που διάλεξες να πας πρώτος, όπως πάντα!
Γεώργιος Κλούβας
Αναπληρωτής Διευθυντής 
Β’ Ογκολογική Κλινική
METROPOLITAN

Τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καί τό σχεδιαζόμενο ἀνθρωπολογικό ἔγκλημα τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν.

 Ἀρχιμανδρίτου Νικηφόρου Νάσσου

Στόν Χριστιανισμό ὡς Ὀρθοδοξία, ἡ ἀνθρωπολογία εἶναι ἀρρήκτως συνυφασμένη μέ τήν Θεολογία καί δέν μπορεῖ νά ξεχωριστεῖ ἀπό αὐτήν ἐπειδή ἔτσι ἀρέσει στούς ἀνθρώπους τοῦ σκότους, οἱ ὁποῖοι διά μέσου τῶν αἰώνων πολυειδῶς καί πολυτρόπως πολεμοῦν τόν Ἀληθινό Θεό καί τήν ἐπί γῆς ζῶσα εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Στό ἀνθρωπολογικό ἐπίπεδο, λοιπόν, ἡ Ὀρθοδοξία βλέπει τήν κορωνίδα τῆς θεία δημιουργίας, αὐτόν πού ἀποτελεῖ τήν «ἀνακαιφαλαίωσιν τῶν τοῦ Θεοῦ κτισμάτων»[1], τόν ἄνθρωπο,συνθετικά. Τόν θεωρεῖ ἑνωτικά καί ὄχι διαιρετικά ὅπως τόν βλέπουν οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀρχαίους φιλοσόφους.

Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη Παράδοσή μας, τό σῶμα ἀποτελεῖ ἀναπόστατο ὀντολογικό στοιχεῖο τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος δέν ὑπῆρξε χρονική στιγμή κατά τήν ὁποία νά ὑπῆρχε χωρίς σῶμα, διότι ἐξ ἀρχῆς ὁ πλάστης ἥνωσε δύο στοιχεῖα στόν ἄνθρωπο ἀχωρίστως καί ἀδιαιρέτως[2]. Ὁ ἄνθρωπος, ὡς ὁ μέγας κόσμος μέσα στόν μικρό, εἶναι τό μεθόριο μεταξύ δύο κόσμων, ἡ συμπύκνωση, ἡ συμπερίληψη τοῦ σύμπαντος, ἀφοῦ ἑνώνει τό νοερό καί τό αἰσθητό.[3] Τό σῶμα,  ὡς τό ἕνα ἀπό τά δύο συστατικά στοιχεῖα τῆς ὑπάρξεώς τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἱερό, προοριζόμενο νά «συνδιαιωνίσει τήν ψυχή» (Ἀθηναγόρου, περί Ἀναστάσεως), νά ζήσει καί αὐτό στήν ἀτέρμονη Αἰωνιότητα, μετά τήν κοινή Ἀνάσταση τῶν ἀνθρώπων, κατά τήν Δευτέρα, Ἔνδοξο Παρουσία τοῦ Χριστοῦ.

 Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως γνωρίζουμε, καταφάσκει τό ὑλικό σῶμα, τό τιμᾶ καί τό σέβεται, διότι καί αὐτό μετέχει τῆς χαρισματικῆς θεώσεως, ὅπως ὑπογραμμίζεται ἀπό κορυφαίους Πατέρες καί ἐμπειρικούς Θεολόγους, ὅπως λ.χ. τόν ἅγιο Συμεών τόν Ν. Θεολόγο, τόν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ κ.ἄ. Τό ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι Ναός Θεοῦ κατά τόν Ἀπόστολο τῶν ἐθνῶν Παῦλο, ὁ ὁποῖος γράφει πρός τούς Κορινθίους: «ὑμεῖς ναός Θεοῦ ἐστέ ζῶντος»[4].

Ἡ ἀξία καί ἱερότητα τοῦ σώματος παρουσιάζεται σέ πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά ἐδάφια, τά ὁποῖα παραλείπουμε γιά τό στενόν τοῦ χώρου. Καί ἡ ταφή τοῦ σώματος μετά θάνατον διδάσκεται  στήν πράξη ἀπό τήν Ἐκκλησία μας, ἀπό τόν Ἴδιο τόν «Παθόντα καί Ταφέντα δι᾿ ἠμᾶς» Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἀπό τούς ἁγίους Ἀποστόλους καί τούς Πατέρες καί ἐφαρμόζεται ἀπό ὅλους τούς πιστούς. Ἡ ὅλη Παράδοσή μας δέχεται τήν ταφή τῶν σωμάτων, μιά πράξη πού ἤδη ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο παραλληλίζεται μέ τή σπορά τοῦ κόκου τοῦ σιταριοῦ καί συνδέεται μέ τήν προσδοκία τῆς νέας ζωῆς.[5] Ἀπό πλευρᾶς Κανονικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ὑπάρχουν ἔμμεσες ἀναφορές καί θέσεις ὅτι ἡ ταφή εἶναι ὁ μόνος κανονικός τρόπος μεταχειρίσεως τῶν νεκρῶν σωμάτων, γι᾿ αὐτό καί ἀναφέρεται στόν ΙΓ΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκ. Συνόδου ὅτι «περί τῶν ἐξοδευόντων ὁ παλαιός καί κανονικός Νόμος φυλαχθήσεται καί νῦν».[6] Ἀντίθετα, ὑπάρχει Κανονική ἀναφορά ἀπορριπτική τῆς καύσεως στόν ΞΕ΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Συνόδου, ὁ ὁποῖος κατακρίνει τόν Μανασσῆ γιά τήν καύση τῶν παιδιῶν του μαζί μέ ἄλλες εἰδωλολατρικές πράξεις πού ἔκανε καί γι᾿ αὐτό «ἐπλήθυνε τοῦ ποιῆσαι τό πονηρόν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, τοῦ παροργήσαι αὐτόν».[7]

Εἶναι ἀπαραίτητο νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ὁ βιολογικός θάνατος, μέ τόν ὁποῖο χωρίζονται τά δύο συστατικά τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ψυχή καί τό σῶμα δέν ἀποτελεῖ τό τελευταῖο στάδιο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Μετά τήν ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα δέν καταργεῖται ἡ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου. Δέν πρέπει νά ἀγνοοῦμε πώς ἡ ἀδιαίρετη φύση τοῦ ἀνθρώπου παραμένει αἰωνίως ἀδιαίρετη. Προσωρινό ἐπεισόδιο στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου δέν εἶναι ἡ σύνδεση τῆς ψυχῆς μέ τό σῶμα, ὅπως δίδασκαν οἱ φιλόσοφοι (Πλάτων). Γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους, προσωρινό ἐπεισόδιο εἶναι ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα. Καί τό γεγονός αὐτό, στόν μέν Πλατωνισμό βιώνεται ὡς ἀπελευθέρωση τῆς ψυχῆς ἀπό τόν τόπο τῆς φυλακίσεώς της, σέ μᾶς δέ βιώνεται ὡς  διάσπαση τῆς ἑνότητος τοῦ ἀνθρώπου (ὡς «ρῆξη τῆς ψυχοσωματικῆς συμφυΐας» καθώς ψάλλουμε στή Νεκρώσιμο Ἀκολουθία ) καί αὐτή ἡ διάσπαση ὑπερβαίνεται στήν Ἀνάσταση.  Ὁ ἄνθρωπος κατά τήν Πατερική μας Γραμματεία «δυνάμει τέθραυσται, ἵνα ἐν τῇ Ἀναστάσει ὑγιῆς εὑρεθῇ».[8] Δέν χάνεται, οὔτε ἐκμηδενίζεται! Ἄλλωστε, πάλι κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, «σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν».[9]

Οἱ κλασικές περί ἀνθρώπου θέσεις τῆς Φιλοσοφίας, ὅπως α) τοῦ Πλάτωνος περί ἐγκλεισμοῦ τῆς προϋπαρχούσης ψυχῆς στό σῶμα καί β) τοῦ Ἀριστοτέλη περί ἐνοικήσεως τοῦ ἄνωθεν ἐρχομένου νοῦ στό ψυχοσωματικό στοιχεῖο, ἀπό τίς ὁποῖες θεωρίες συνάγεται ὅτι οὐσία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχή ἤ ὁ νοῦς ἀντίστοιχα, παύουν νά ἰσχύουν στήν ὀρθόδοξη Πατερική Θεολογία καί ἀνθρωπολογία. Καί τοῦτο διότι τό «κατ᾿ εἰκόνα» Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ἐντοπίζεται (ἐκτός ἀπό τό λογικό, νοερό, αὐτεξούσιο κλπ.) καί στό σῶμα, τό ὁποῖο γίνεται (ἐμπροϋπόθετα) κατοικητήριο τῆς ἀκτίστου Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ὀγκόλιθος τῆς ὀρθοδόξου Θεολογίας, ἅγιος Γρη­γό­ριος ὁ Πα­λαμᾶς θά μᾶς πεῖ  ὅτι «τό συ­ναμφό­τε­ρον», ὁ ὅλος ἄνθρω­πος, ὡς ψυ­χή καί σῶμα, εἶναι καί λέγεται εἰκό­να τοῦ Θε­οῦ: «Μή ἄν ψυ­χήν μό­νην, μή­τε σῶμα μό­νον λέ­γε­σθαι ἄνθρω­πον, ἀλλά τό συ­ναμ­φό­τε­ρον, ὅν δή καί κατ᾿εἰκό­να πε­ποι­η­κέ­ναι Θε­ός λέ­γεται».[10] Νωρίτερα τόν 5ο αἰῶνα, ὁ συνώνυμός του καί ἀδελφός τοῦ Μ. Βασιλείου, ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης εἶχε καταθέσει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὡς ψυχοσωματική ὁλότητα εἶναι «γήινον πλάσμα τῆς ἄνω δυνάμεως ἀπεικόνισμα».[11]  Σκοπός δέ τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου πού εἰκονίζει τόν Θεό εἶναι νά χωρέσει μέσα του τόν εἰκονιζόμενο, δηλαδή τόν ἴδιο τόν Θεό. Ὅλα τά ἄλλα ὑποτάσσονται καί ἐντάσσονται στόν σκοπό αὐτό.

Αὐτό τό «γήινο πλάσμα» πού ὡς ἑνωμένο ὅλον ἀπεικονίζει τόν Δημιουργό Του, ἐπιδιώκουν σήμερα νά τό διαχωρίσουν πλατωνικά ἐκεῖνοι πού δηλώνουν τήν ἀπαξία πρός τό σῶμα, ἀφοῦ θέλουν μετά τόν βιολογικό θάνατο καί τήν ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς ἀπ᾿ αὐτό νά τό πετοῦν στόν κλίβανο γιά ἀποτέφρωση! Αὐτό τό σῶμα ὅμως, δέν εἶναι ἄχρηστο, οὔτε ἀπόβλητο, ἀλλά ἔχει τήν τιμή καί τήν ἀξία του ὅπως εἴπαμε. Καί τοῦτο διότι ναί μέν εἶναι ὑλικό, ἀλλά ἐμπεριέχει «ἐνσημαινομένας πνευματικάς διαθέσεις» κατά τόν Ἅγιο Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, δηλαδή συνιστᾶ ἕνα πνευματικό γεγονός, ἀφοῦ καί αὐτό δέχεται τήν ἄκτιστη Χάρη καί Ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Δέν θά πρέπει νά ἀγνοοῦμε ὅτι σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης,  ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἀντιμετωπίζεται ὡς εἰδωλολατρική συνήθεια καί θεωρεῖται ὡς ἀποκρουστική πράξη. Εἰδικότερα, ὁ διά πυρᾶς θάνατος συνδέεται στήν Παλαιά Διαθήκη μέ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα. Ἡ Καινή Διαθήκη θεωρεῖ αὐτονόητη τήν ταφή τῶν νεκρῶν, ἐνῶ στήν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μόνο διῶκτες της κατέφυγαν στήν ἀποτέφρωση τῶν σωμάτων τῶν Χριστιανῶν, γιά νά ἐξαφανίσουν τή μνήμη τους καί νά πλήξουν τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεώς τους. Κατά τούς νεώτερους, τέλος, χρόνους ἡ καύση τῶν νεκρῶν ἐφαρμόσθηκε καί ὡς κάποια μορφή ἐξαγνισμοῦ τοῦ κόσμου ἀπό τήν παρουσία τους. Εἶναι γεγονός ὅτι οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες δείχνουν ἀποστροφή καί ἐχθρότητα πρός τό σῶμα. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅμως, δέν βλέπει τό σῶμα ἐχθρικά οὔτε τό θεωρεῖ ὡς «σῆμα», δηλαδή ὡς τάφο, ὅπως τό θεωροῦσε ὁ Πλάτων, ὥστε νά θέλει νά τό ἀφανίσει μέ τήν φοβερή, ἀσεβῆ καί εἰκονοκλαστική διαδικασία τῆς ἀποτεφρώσεως! Εἶναι ὄντως εἰκονοκλαστική πράξη διότι τό ἀνθρώπινο σῶμα, ὅπως προελέχθη εἶναι Ναός τοῦ Θεοῦ, Ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί τούς Ναούς δέν τούς καῖμε! Τό ἀνθρώπινο σῶμα, αὐτή ἡ φύση τήν ὁποία διά τῆς Ἐνανθρωπήσεως προσέλαβε ὁ Χριστός, εἶναι ἡ ζωντανή Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά λατρεύσει τόν ἐν τριάδι Θεό. Καί ὅποιοι λατρεύουν ἀληθινά τόν ἄκτιστο Θεό, θεμελιώνουν μέ τά λείψανά τους τίς κτιστές Ἐκκλησίες[12], πού στεγάζουν τούς ζωντανούς, τά μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος  τῆς μεγάλης τιμῆς ἀπό μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἱερῶν λειψάνων. Πλοῦτος ἀδαπάνητος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τά ἅγια, ἄφθαρτα και θαυματουργούντα λείψανα τῶν θεοφόρων τέκνων της! Αὐτά φέρουν ἔκδηλα τά σημεῖα τῆς θεώσεως, τά σήμαντρα τοῦ θείου ἐλέους, τά τεκμήρια τῆς ἐν Χριστῷ «ἀνακράσεως»[13]  καί γι᾿ αὐτό  τά διατηρεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς πολύτιμους θησαυρούς. Αὐτῶν τῶν θείων δώρων καί δωρεῶν ἀξιώνεται ὁ ἄνθρωπος μέσα στό πλαίσιο τῆς Ἐκκλησίας. Καί κατά τόν θεοφόρο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, ὅπως ἀπό τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό δέν χωρίστηκε ἡ θεότητα μετά τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό Σῶμα ἐπάνω στόν Σταυρό,  ἔτσι καί στούς Ἁγίους μας,  μετά τόν χωρισμό τῆς ψυχῆς ἀπό τό σῶμα κατά τόν βιολογικό θάνατο, δέν χωρίστηκε ἀλλά παρέμεινε ἡ θεοποιός Χάρις καί ἐπί τοῦ σώματος, εἰς πίστωσιν τῆς Ἁγιότητος.[14]  Ἄν εἶχε υἱοθετηθεῖ ἀπό παλαιά ἡ καύση τῶν νεκρῶν, θά εἴχαμε σήμερα ἅγια λείψανα;

ποιος βλέπει τό νεκρό σῶμα ὡς λείψανο, ὡς σεβαστό δηλαδή ὑπόλειμμα, κατάλοιπο τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως, θέλει νά τό τιμήσει. Καί στήν περίπτωση αὐτή ἡ ταφή καί ἡ μετά ταῦτα διατήρηση τῶν ὀστῶν εἶναι ἱερή. Ἀλλά καί ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία πού ἐπιτελοῦμε στούς κεκοιμημένους ἐν Χριστῷ, ἀκόμη καί ὡς ὁρολογία παραπέμπει σέ ἀγάπη καί φροντίδα.  Ἡ λέξη «κηδεία» προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «κήδομαι», πού σημαίνει φροντίζω. Ὅταν κάτι θέλουμε νά τό φροντίσουμε, δέν τό καῖμε! Εἶναι φρικτό καί ἀποκρουστικό καί νά τό σκεφθεῖ κανείς!  Ἄλλο εἶναι νά παραδίδεται μέ τίς εὐχές τῆς Ἐκκλησίας ὁ «σεπτός νεκρός» ὅπως λέμε στή μητέρα γῆ «ἐξ ἧς ἐλήφθη», μέ τή γνωστή  ἐκείνη παραπεμπτική καί θεολογική φράση καί ἄλλο εἶναι νά ὁδηγεῖται ἀπάνθρωπα στή φωτιά πρός ἐξαφάνιση καί τοῦ τελευταίου στοιχείου τῆς ὑλικῆς του ὑποστάσεως!

Ἄν ὅλα αὐτά σήμερα ἀγνοοῦνται, ἤ σκοπίμως παραθεωροῦνται ἀπό τούς δῆθεν προοδευτικούς τοῦ τόπου μας καί υἱοθετοῦνται ξενόφερτες πρακτικές ὅπως ἡ καύση τοῦ σώματος μετά θάνατον γιά τό λόγο ὅτι δῆθεν προκαλοῦνται μολύνσεις καί μικρόβια, ἄς συνειδητοποιήσουν ἐπιτέλους ὅτι τή μόλυνση τή δημιουργοῦν οἱ ζωντανοί· ὄχι οἱ νεκροί! Ἀντίθετα, ὅπως ἔχει τεκμηριωμένα ἐπισημανθεῖ, ρύπανση περιβάλλοντος ὁπωσδήποτε θά προκαλεῖ  καύση τῶν νεκρῶν σωμάτων…

Συμπερασματικά θά καταθέσουμε ὅτι «ἡ καύση τῶν νεκρῶν, ὁποιαδήποτε ἐπιχειρήματα καί ἄν ἔχει πρός ὑποστήριξή της, βρίσκεται ἔξω ἀπό τήν ὀρθόδοξη παράδοση. Τό σῶμα πρέπει νά μπεῖ στόν τάφο, νά ἀποδοθεῖ στή μητέρα γῆ, νά ἐπιστρέψει στό χῶμα ἀπό τό ὁποῖο πλάστηκε, σύμφωνα μέ τό πρόσταγμα τοῦ Δημιουργοῦ του. Νά κοιμᾶται ἤρεμα στό μνῆμα μέχρι τή στιγμή πού θ᾿ ἀκουσθεῖ, κατά τή Δευτέρα Παρουσία ἡ σάλπιγγα τοῦ ἀγγέλου, γιά νά ξυπνήσει μαζί μέ τά ἄλλα νεκρά σώματα ἀπό τόν ὕπνο του, νά ντυθεῖ τά ἄφθαρτα ἱμάτιά του, ν᾿ ἀναστηθεῖ καί, ἑνωμένο πάλι μέ τήν ψυχή του, νά πάει κοντά στόν πλάστη του καί νά κριθεῖ καί αὐτό σύμφωνα μέ ὅσα ἔπραξε κατά τή διάρκεια τοῦ ἐπί γῆς βίου του. Ἄλλωστε ὁ τάφος εἶναι ἕνα σύμβολο, ἡ παρουσία τοῦ ὁποίου τόσο εὔγλωττα διδάσκει τούς ζωντανούς γιά τήν ἀλήθεια τῆς ζωῆς, ἡ ἐστία ἡ ὁποία συγκεντρώνει γύρω της τήν ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων γιά τά προσφιλῆ τους πρόσωπα πού ὁ θάνατος ἀφήρπασε».[15]

Εἴθε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ὁ Ὁποῖος, κατά τήν σωτηριώδη Ἔνσαρκο Οἰκονομία του προσέλαβε ὅλον τόν ἄνθρωπο ψυχοσωματικῶς γιά νά τόν σώσει[16], νά μήν ἐπιτρέψει νά ἐκκινήσει ἀπό τήν πόλη μας ἀλλά καί ἀπό καμία πόλη τῆς Ἁγιοτόκου πατρίδος μας αὐτή ἡδιαβεβοημένη ἀσέβεια τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν σωμάτων!

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2014

[1] Βλ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ὁμιλία ΝΓ΄, ΕΠΕ, 11, 330 – 332.

[2] Βλ. πρ. Θεοδώρου Ζήση, Εἰσαγωγή στόν Πλάτωνα, Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 191.

[3] Βλ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, Λόγος, 45, 7: «Τοῦτο δή βουληθείς ὁ τεχνίτης ἐπιδείξασθαι Λόγος, καί ζῶον ἐξ ἀμφοτέρων (ἀοράτου τε λέγω καί ὁρατῆς φύσεως) δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπον…οἷόν τινα κόσμον ἕτερον, ἐν μικρῷ μέγαν, ἐπί τῆς γῆς ἵστησιν ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητήν μικτόν, ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως, μύστην τῆς νοουμένης…ὁρατόν καί νοούμενον, τόν αὐτόν πνεῦμα καί σάρκα».

[4] Β΄Κορ. 6, 16.

[5] Α΄Κορ. 15, 36 -37.

[6] «Πηδάλιον», σελ. 141.

[7] Βλ. ΞΕ΄ Καν. τῆς Πενθέκτης Οἰκ. Συνόδου, «Πηδάλιον», σελ.278.

[8] Θεοφίλου Ἀντιοχείας, Πρός Αὐτόλικον«Θεοῦ μοναρχία, κόσμου γένεσις καί ἀνθρώπου ποίησις», 2, 26. Βλ. Π. Χρήστου, Ἡ περί ἀνθρώπου διδασκαλία τοῦ Θεοφίλου Ἀντιοχείας, ἀνάτυπον ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Γρηγόριος Παλαμᾶς», Θεσσαλονίκη 1957.

[9] Α΄Κορ. , 44.

[10] «Τί­νας ἄν εἴποι λό­γους σῶμα κατὰ ψυχῆς», ΜPG 150, 1361C.

[11] Κατηχητικός ὁ Μέγας, 6, MPG. 45, 28 Α.

[12] Ἡ Ζ΄ Ἁγία Οἰκ. Σύνοδος στόν 7ο ἱερό Κανόνα της  διατάσσει τήν καθιέρωση τῶν Ναῶν, διά τῆς τοποθετήσεως σ᾿ αὐτούς ἱερῶν λειψάνων. Γιά νά γίνει βεβαίως αὐτή ἡ καθιέρωση θά πρέπει νά ὑπάρχουν ἱερά λείψανα καί αὐτό λαμβάνει χώρα μόνο μέ τήν ταφήτῶν σωμάτων καί ὄχι μέ τήν καύση τους! Ἡ δέ δύναμις τῶν ἰερῶν λειψάνων εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε, ὅπως άναφέρετσι στά Πρακτικά τῶν Οἰκ. Συνόδων, «ἐκ λειψάνων πολλάκις μαρτύρων καί εἰκόνων ἐλαύνονται δαίμονες». (Βλ. Ζ΄Οἰκ. Σύνοδος, Πράξη 4, Σπ. Μήλια, Πρακτικά, τόμ. Γ΄, 282/782).

[13] Ὁ ὅρος «ἀνάκρασις» χρησιμοποιήθηκε κυρίως ἀπό τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης. Στήν πρό τῆς Σαρκώσεως τοῦ Λόγου ἐποχή (Παλαιά Διαθήκη)  δέν ὑπῆρχαν βεβαίως οἱ προϋποθέσεις τῆς ἀνακράσεως ἀνθρώπου καί Θεοῦ. Ἡ ἀνάκραση τῶν δύο φύσων στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἐπιτρέπει καί τήν ἀνάκραση τῶν ἀνθρώπων μέ τό θεῖο, ἀλλά τώρα πλέον στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἵνα τῇ πρός τό θεῖον ἀνακράσει συναπωθεωθῇ τό ἀνθρώπινον». MPG. 45, 1152 C. Βλ. Στ. Παπαδοπούλου, Πατρολογία, Β΄, σελ. 608 -609.

[14] «Οὐ γάρ διέστη τούτων ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, ὥσπερ οὐδέ τοῦ προσκυνητοῦ σώματος Χριστοῦ διέστη ἡ θεότης ἐπί τοῦ ζωοποιοῦ θανάτου». Φιλοκαλία, τόμ, Δ΄, ἐκδ. Παπαδημητρίου, σελ. 118.

[15] Βλ. Ἀν. Θεοδώρου, «Ἄμωμοι ἐν ὁδῷ», ἐκδ. «Ἀποστολική Διακονία», Ἀθήνα 1990, σελ. 225.

[16] Βλ. Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, χαρακτηριστική φράση ἀπό τό Κατά Ἀπολλιναρίου: «Ὅλος ὅλον ἀνέλαβέ με, καί ὅλος ὅλῳ ἡνώθη, ἵνα ὅλον τήν σωτηρίαν χαρίσηται». MPG37, 181 C – 181 A.

 

 

ΠΗΓΗ.ΤΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ