Για σένα λέω


Την γνώμη σου κάνε την καπαμά και φάτην αν μπορείς.
Τον λόγο του θεού όμως δεν θα τον μαγειρεύεις όπως σου καπνίση ρασοφόρε!

εε..για σένα λέω:

_Για σένα λέω  που αλειτούργητος σκοτισμένος  γράφεις κείμενα και ξιφουλκείς για την αναγκαία μετάφραση των λειτουργικών κειμένων

– για σένα που σπούδασες τρομάρα σου  «θεολόγος»  που πάντα μέσα σου ήθελες
να περάσεις Νομική θυμάσαι; Αλλά δεν σάλευε το ακατοίκητο και τελικά έμεινες πάντα στη Θεολογική με το κομπλεξάκι, οπότε μετά κόπων έφτασες μέχρι μεταπτυχιακό στο Σαμπεζύ!

– για σένα  γκόρτσο από την επαρχία που διάβαζες την επιφυλλίδα του Γιανναρά και άρχισες να καπνίζεις πίπα και να μιλάς για οντολογία!

– για σένα  που ανύπαντρος θολοκούλτουρας με το κασκόλ που συζητάει για τη μέθοδο της νοεράς προσευχής βράδυ στο εντεχνάδικο πίνοντας μοχίτο!

– για σένα τον  αριστούχο Ανωτέρας Εκκλησιαστικής (γιατί δεν κατάφερες θεολογική μέσω πανελληνίων εξετάσεων),  κατόπιν πτυχιούχος θεολόγος μαστερούχος με υποτροφία της προστεσταντικής εκκλησίας!

 

 

– για σένα που έγινες καθηγητάκος  θεολογίας που νιώθεις μειονεκτικά μπροστά στους συναδέλφους της φιλοσοφικής και προσπαθείς να δείξεις την προοδευτικότητά σου μιλώντας για Ράμφο, Ράνσιμαν και Αρβελέρ

 

 

– για σένα που έγινες  επίσκοπος
που ως λαϊκός φοιτητής θεολογίας δεν πήγαινες εκκλησία την Κυριακή και σε τσίμπησε κάποιος εις τας Ευρώπας λέγοντάς σου  πόσο πολύ θα προσφέρεις στο έργο του Θεού αν ιερωθείς στη διασπορά!

 

 

– για σένα  αρχιμανδρίτη μανικετόκουμπε

του άγριου ασκηταριού της οχταόρωφης πολυκατοικίας στην πρωτεύουσα, συμπρωτεύουσα και κάθε αστική φωλίτσα, ιδρυτής ΜΚΟ και άλλων πολιτιστικών δραστηριοτήτων πασοκικής αισθητικής και τώρα Συριζαίικης κουλτούρας…

 

 

– για σενα  τιτουλάριε virtual Μητροπολίτη, που όταν διαβάζεις Φιλοκαλία ή Γερό-Σωφρόνιο νομίζεις πως τα ίδια λένε και οι γκουρού στην Ινδία.
-για σένα ταλαίπωρε ιερο-μόναχε που θέλεις και κελί στο άγιον όρος και ενορία σε μητρόπολη της βόρειας Ελλάδας .Ιερομόναχος στο άγιον όρος – Αρχι-μανδρίτης στην ενορία ,έτσι ,για να αφήνετε ένα παράθυρο στα τρελά όνειρά σου,ότι κάποτε  θάρθει το κάλεσμα για την δεσποτική μήτρα!Που δεν φτάνουν βρέ,
οι μέρες και οι ώρες  που περνάς στο διαδύκτιο ,ειρωνεύοντας ως παλιομοδίτες και επαρχιώτες  όσους αγνά αναρωτιούνται για τον Πατριαρχικό ξεπεσμό  και τις βλασφημίες της «μητρός εκκλησίας»

 

Το κάστανο είναι Διαφωτισμός

Το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια.

του Σωτήρη Μητραλέξη

Θέμα μέγα ταρακούνησε τη μνημονιακή ραστώνη: στη γιορτή του Αγίου Παϊσίου, σε μια εκκλησία του Αγρινίου, εξετέθη ενθύμιο που κρατούσε ο παπάς από τον άγιο, ο οποίος του είχε δώσει όταν ήταν φοιτητής ένα βρασμένο κάστανο. Το θέμα ηγεμόνευσε στον ελληνικό δημόσιο λόγο για τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητάς του: και δώσ’ του «Μεσαίωνας», και δώσ’ του «ειδωλολατρία», και δώσ’ του «Δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη».

Το ερώτημα σε αυτήν την ιστορία είναι ποιο τυγχάνει το πραγματικά σκανδαλώδες, απαράδεκτο και γελοίο: το ίδιο το γεγονός ή οι αντιδράσεις σε αυτό;

Πάμε στο γεγονός: ανήμερα της γιορτής του Αγίου Παϊσίου, πολλές χιλιάδες πιστών έχουν γεμίσει εκατοντάδες εκκλησίες ανά την επικράτεια για να γιορτάσουν τη μνήμη του. Σε μία από αυτές, στο Αγρίνιο, ο παπάς της ενορίας μεταξύ άλλων βγάζει ένα κάστανο, το οποίο συνιστούσε υλικό ενθύμιο από την παρουσία του αγίου: ο παπάς δεν είχε απλώς διαβάσει για τον Παΐσιο, δεν του είχαν μιλήσει άλλοι γι’ αυτόν ή δεν είχε δει κάτι στην τηλεόραση ή στο διαδίκτυο, μα τον είχε γνωρίσει προσωπικά ως φοιτητής, σε σχέση άμεση. Και από αυτήν την συνάντηση έμεινε υλικό ενθύμιο, να την θυμίζει: ένα κάστανο που του είχε χαρίσει ο άγιος. Μόλις ο παπάς εξέθεσε το μη προαναγγελθέν ενθύμιο, οι εκεί πιστοί ζήτησαν να το δουν από κοντά (και όχι ακριβώς «να το προσκυνήσουν», όπως οι συνήθεις διαδικτυακοί ημιεγγράμματοι αδολέσχησαν). Θυμίζουμε εδώ πως δεν αποδόθηκαν οποιεσδήποτε δεισιδαιμονικές υπερφυσικές δυνάμεις στο ενθύμιο κάστανο: ναι μεν ο ιερέας είπε πως έχει μείνει «αναλλοίωτο», μια ανθυπολεπτομέρεια του όλου περιστατικού, όμως οι πιστοί ζήτησαν απλώς να δουν το αντικείμενο που κάποτε είχε δωρίσει ο αγαπημένος τους άγιος — ούτε θαυματουργικές ιάσεις, ούτε οράματα, ούτε τίποτα τέτοιο.

Πάμε στις αντιδράσεις: πανελλαδική υστερία, διαδικτυακός θυμός και ψηφιακό σκώμμα. «Προσκυνούν κάστανα […] Μεσαίωνας […] Ευρώπη» — αλλά και κρούσματα περαιτέρω παροξυσμού: όπως του ιδιοκτήτη του iefimerida Χρ. Ράπτη, ο οποίος κατέβηκε από το όρος και είπε σε βαρυσήμαντη γραπτή παρέμβαση: «Το παράδοξο δεν είναι ότι βρέθηκαν 40.000 ‘σφυριγμένοι’ να προσκυνούν ένα κάστανο 27 χρονών. Το παράδοξο είναι ότι δεν αντιδρά κανείς. Η επίσημη εκκλησία του μπάρμπα Ιερώνυμου κάνει το ‘παπί’. Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ το ίδιο. Η Φώφη δεν πήρε χαμπάρι, ο Σταύρος αλλού κοιτάζει.» Το ερώτημα του δημοσιογράφου σχετικά με το κάστανο είναι, λοιπόν, κατ’ ουσίαν: «πού είναι το κράτος; Πού είναι ο πολιτικός κόσμος όταν άνθρωποι φιλάνε κάστανα;». Για κάποιον λόγο, η ιστορία με το κάστανο αξιολογήθηκε ως ιδιαιτέρως, ασυνήθιστα σκανδαλώδης — καίτοι μιλάμε για business as usual, για μια εκκλησία που ούτως ή άλλως διαρκώς τιμά αγαπητικά το σώμα και την ύλη («δι’ ἧς ἡ σωτηρία μου εἴργασται»), φιλώντας λείψανα, εικόνες, αντικείμενα — τίποτα το καινοφανές εδώ. Το ενθύμιο-κάστανο όμως εξερράγη ως εσχάτη κόκκινη γραμμή, ενώ οι ίδιοι οι εν εξάλλω καταστάσει αντικαστανιστές τηρούν ακριβώς τα ίδια «τελετουργικά», απλώς σε μη-εκκλησιαστικό πλαίσιο: όλοι τους τηρούν ενθύμια (ή ακόμα και αυτόγραφα), αντικείμενα με πολύ μεγαλύτερη αξία από την υλική τους λόγω του αγαπημένου προσώπου που τους τα δώρισε, με την τιμή στα οποία αντικείμενα να είναι ανάλογη της αγάπης προς το πρόσωπο.

Ερωτάται, λοιπόν, ο καλός αναγνώστης: ποιος είναι ο γελοίος και καταγέλαστος; Αυτός που ζήτησε να δει από κοντά το ενθύμιο ηγαπημένου, δοξαζόμενου προσώπου, ή η χορεία των «σοβαρών ευρωπαϊστών μεταρρυθμιστών» (ή των βλοσυρών «προοδευτικών» που ξέρουν καλά να μην χαρίζουν κάστανα σε θρησκευτικά ζητήματα, με μια όμως τρομακτική ευκολία κατάποσης της καμήλου σε άλλα σοβαρότερα) που οικτίρουν νυχθημερόν ένα ενθύμιο κάστανο που «μας κρατάει πίσω» και για την μοίρα που αυτό επιφυλλάσει στην τάλαινά τους χώρα;

Τα πολλαπλά μέτρα και σταθμά δεν τελειώνουν στη «διπλή» αντιμετώπιση των προσωπικών και ιστορικών ενθυμίων — στα οποία να μην παραλείψουμε να συμπεριλάβουμε το όπλο του Νίκου Μπελογιάννη, για το δικαίωμα έκθεσης του οποίου στον λαό έριζαν το ΚΚΕ και ο γιος του Μπελογιάννη τον Μάρτιο του 2017, και πλήθος άλλων αντικειμένων ιστορικής σημασίας (όπως ακριβώς το προσωπικό ενθύμιο ενός αγίου για έναν πιστό) τα οποία, επειδή βρίσκονται εκτός του «φυσικώς σκανδαλώδους» εκκλησιαστικού πλαισίου, δεν προξενούν τέτοιον κουρνιαχτό. Διότι το να πας να δεις το κάστανο του Παϊσίου είναι τρελλό και αποδεικνύει ότι είσαι Τρίτος Κόσμος, αλλά το να να επισκεφτείς και να τιμήσεις (με εισιτήριο!) τα ρούχα μιας άλλης κεκοιμημένης, της πριγκήπισσας Νταϊάνα,[1] είναι απολύτως φυσιολογικό και «Ευρώπη» (στην οποία, σημειωτέον, προφανώς και υπάρχουν λείψανα-κόκκαλα αγίων, τα οποία και τιμούνται — όπως σε κάθε χώρα με ρωμαιοκαθολικισμό. Για άλλη μια φορά, μέχρις εκεί φτάνει το «αυτά δεν γίνονται πουθενά στην Ευρώπη»….).

Όλα αυτά θα ήταν όμως αδιάφορα, αν δεν λειτουργούσαν άθελά τους για να καταδείξουν την υπόρρητη λογική του δημοσίου λόγου. Λόγω αυτού τους του αποτελέσματος, περιστατικά όπως αυτό με το κάστανο λειτουργούν εξόχως διαφωτιστικά: πολιτικά μιλώντας, το κάστανο αποδεικνύεται πραγματικός διαφωτισμός.

Καθ’ ότι όταν συζητείς με έναν εκπρόσωπο των «φιλελεύθερων μετριοπαθών ευρωπαϊστών τεχνοκρατών» και σου μιλά, ζωντανά ή από τηλεοράσεως και εφημερίδας, για την «ανάγκη να γίνουν οι εκκρεμείς μεταρρυθμίσεις», αυτό έχει μια λογικοφάνεια, έστω ως θέση με την οποία θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει, και δίνει την ψευδαίσθηση της σοβαρότητας. Όμως όταν οι ίδιοι άνθρωποι βρίσκονται εν εξάλλω καταστάσει επειδή κάποιοι τηρούν και τιμούν ένα αντικείμενο ως ενθύμιο αγαπημένου, δοξαζόμενου προσώπου, φωνάζοντας γραπτώς «Πού είναι το κράτος; Πού είναι τα κόμματα; Ειδωλολατρεία, κάποιοι στο Αγρίνιο προσκυνάνε κάστανα! Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε ακόμα;», το προσωπείο της σοβαρότητας εκλείπει και καθίσταται πλέον προφανές σε όλους σε αυτήν τη νέα, εξόχως διαφωτιστική κατάσταση πως συζητούμε με ιδεοληπτικούς βαρβάρους — πόσω μάλλον όταν το τέλος κάθε τέτοιας συζήτησης, ρητώς ή υπορρήτως, είναι «ρίξε μερικά μνημόνια ακόμα» σε αυτόν τον άθλιο λαό που διατηρεί κάστανα ως ενθύμια. Το ίδιο συμβαίνει με την καρικατούρα χορού αρχαίας τραγωδίας που μοιρολογεί «δε θα γίνουμε ποτέ Ευρώπη», η οποία στηρίζεται στο ότι «τέτοια περιστατικά δεν συμβαίνουν πουθενά στην Ευρώπη». Πρώτον, ο ίδιος ο ισχυρισμός ελέγχεται πραγματολογικά σε κάθε μα κάθε περίπτωση: τα εκάστοτε καταγγελόμενα συνήθως συμβαίνουν στη μισή Ευρώπη. Δεύτερον, τι είδους εθνικό όραμα είναι αυτό, το οποίο ορίζει πως δεν πρέπει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα τίποτα που να μη συνιστά αντιγραφή των τεκταινομένων στις «υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες»;

Η σημαντικότερη διαφωτιστική λειτουργία του καστάνου όμως αφορά τη δημοσιογραφική μνημονιακότητα του αντικαστανικού λόγου. Ο οποίος διαλέγει ένα περιστατικό εξαιρετικά μικρής εμβέλειας και εκτάσεως και το ανάγει σε μέγα θέμα, εκκαθολικευμένο ώστε να χαρακτηρίζει ολόκληρο τον λαό, με σκοπό να καταδείξει την υποτιθέμενη αναξιότητα αυτού του λαού, ο οποίος «αξίζει» κάθε μνημόνιο και σαφώς δεν αξίζει καμιά ευημερία ή αυτεξουσιότητα: η καλύτερή του ελπίδα είναι να τον κυβερνούν άλλοι, σοφώτεροι, που ποτέ δεν θα προσκυνούσαν κάστανα. Όπως προσφυώς σχολιάστηκε στα κοινωνικά δίκτυα από φίλο, «η μνημονιακή δημοσιογραφική τακτική συνίσταται στο να πιάνεσαι από το μερικό για να τους καταδικάσεις όλους (και συνήθως δεν χρειάζεται καν να μπεις στον κόπο να αποσαφηνίσεις εαν πρέπει να καταδικάσεις, αφού όσο πιο πολύ φωνάζεις, τόσο πιο πολύ θεωρείς ότι αυτοδικαιώνεσαι, καθ’ ότι έχεις ορίσει τον εαυτό σου ως αυτοδιορισμένη αυθεντία). Αντίστροφα όμως, όταν εγκαλείσαι για κάτι που είναι κοινή πρακτική, αρχικά αρνείσαι τα πάντα (‘δεν έγινε ποτέ’), μετά μερικεύεις (‘μα μίζες έδινε μόνο μια γερμανική εταιρεία και σε πολύ περιορισμένες περιπτώσεις’) και στο τέλος γενικεύεις (‘μα όλοι το κάνουν, όχι μόνο οι γερμανικές εταιρείες’). Όποιος λοιπόν σήκωσε το θέμα του καστάνου ψηλά, είναι ανέντιμος, ανήθικος και ανόητος. Ανήθικος επειδή δεν ενόχλησαν κανέναν αυτοί που πήγαν στις εκκλησίες για να γιορτάσουν μια γιορτή της, και ειδικά προσωπικά αυτόν, ανέντιμος επειδή προσπάθησε να τους συκοφαντήσει και να τους γελοιοποιήσει, και ανόητος επειδή πιστεύει ότι η χονδροειδής προπαγάνδα είναι κάτι που πιάνει», ότι δηλαδή οι φωνές θα επιφέρουν διά της ντροπής τον «εξευρωπαϊσμό» του σχολιαζόμενου λαού.

Τέτοιας εκτάσεως φανέρωση της μεθοδολογίας και του τρόπου σκέψης και πράξης του αφηγήματος περί «παρακατιανού λαού που αξίζει την κακή του μοίρα» σχεδόν ποτέ δεν λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Για τέτοιας καθαρότητας φωτισμό του αυτοαναπαραγόμενου δημοσίου λόγου και των κινήτρων χρειάζονται περιφερειακά θέματα — όπως ένα κάστανο, ενθύμιο πιστών. Χρειαζόμαστε περιστατικά τα οποία, έστω και κατά λάθος ή για ένα έλασσον θέμα, φανερώνουν και φωτίζουν την πραγματικότητα των εκατέρωθεν ρόλων και λόγων στη δημόσια σφαίρα. Χρειαζόμαστε στιγμές τέτοιου διαφωτισμού και αποσαφήνισης. Χρειαζόμαστε κάστανα.

Υστερόγραφο: Σε όλες αυτές τις συζητήσεις επανέρχεται συνεχώς το αντιπαράδειγμα του «Μεσαίωνα». Μπορεί να νομίζουμε από την τηλεοπτική μας ανατροφή ότι ο «Μεσαίωνας» (και εννοούμε πάντα τη δυτική Ευρώπη, στην ανατολή έχουμε μια εκτενή Ύστερη Αρχαιότητα και μετά το καθ’ αυτό Βυζάντιο — «η Ελλάδα δεν έχει περάσει Μεσαίωνα», άλλωστε…) ήταν μια ευσεβέστατη περίοδος που όλοι πήγαιναν στην εκκλησία κλπ., αλλά αυτό ελάχιστη σχέση έχει με την πραγματικότητα: σήμερα παγκοσμίως, πάρα πολύ περισσότεροι άνθρωποι πηγαίνουν εβδομαδιαίως στην εκκλησία απ’ ότι στον Μεσαίωνα — 47% των χριστιανών στις ΗΠΑ (Pew 2014), 17% στην Ελλάδα (Pew 2016).
Στον Μεσαίωνα δεν πήγαινε σχεδόν κανείς! Μόνο οι ίδιοι οι ιερείς, κάποιοι εύποροι και λίγοι ακόμα. Ο τακτικός εκκλησιασμός του πιστού δεν υπήρχε ως επιβλητέο αίτημα στη δυτική εκκλησία. Η πρώτη φορά που η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ασχολείται με το να θέσει ένα «υποχρεωτικό μίνιμουμ» εκκλησιασμού στη Δύση (που Κύριος οίδε κατά πόσον εφαρμοζόταν ή επιτιμάτο στην πράξη) είναι το 1215, με την τέταρτη σύνοδο του Λατερανού, κανών 21ος. Οι ελάχιστες «θρησκευτικές υποχρεώσεις» είναι… άπαξ του έτους, το Πάσχα! — που προφανώς σημαίνει ότι τις Κυριακές οι εκκλησίες θα ήταν μάλλον άδειες, αφού κανείς δεν ζητούσε το αντίθετο. Άλλωστε, η (δυτική) μεσαιωνική αντίληψη είναι ότι ο ιερέας της κοινότητας είναι ο «ενδιάμεσός της» με τον Θεό, οπότε για την θεϊκή εύνοια για όλην την κοινότητα επαρκεί η δική του λειτουργική — η «προσωπική σχέση με τον Θεό» ως ευρύτερο φαινόμενο είναι αρκετά νεώτερη ιστορία. Υπήρχε επίσης αδιαφορία: ο απλός λαός είχε σωρεία παγανιστικών δοξασιών, και ο δυτικός χριστιανικός κλήρος αντί να καίγεται να τις διορθώσει, απλώς γελούσε σκωπτικά με την αφέλειά τους (εδώ βλέπουμε μια παράλληλη γραμμή μεσαιωνικών παπάδων και σημερινών φιλελέδων). Ως προς την συχνότητα και ευρύτητα εκκλησιασμού λοιπόν, μάλλον οι πιο εκκοσμικευμένες εκ των σημερινών κοινωνιών είναι αρκετά πιο «θεούσες» απ’ ότι συνέβαινε στον Μεσαίωνα. (…Συνεπώς, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε η Εκκλησία θα ήταν «να μας γυρίσει στον Μεσαίωνα». Θα ήταν αφελής! Μάλλον θα ήθελε να μας γυρίσει στην Αναγέννηση, οπότε και αρχίζει να πηγαίνει — μετά τη Μεταρρύθμιση και την Αντιμεταρρύθμιση — ο κόσμος στην εκκλησία τακτικότερα). Αυτό σημειώνεται για να καταδείξει την κατά συρροήν λανθασμένη πραγματολογική βάση κάθε επίκλησης στον «Μεσαίωνα» στον ελληνικό δημόσιο λόγο… Τα ίδια ισχύουν και για τον «μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις», ο οποίος ήταν μάλλον πολύ καλύτερος από την βιομηχανική επανάσταση και τη βικτωριανή εποχή…

 

Το κείμενο είναι από το τελευταίο τεύχος του περιοδικού unfollow.

ΠΗΓΗ.https://ftouxelefteria.wordpress.com/2017/08/05/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%BF-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%86%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82/

    Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς

   Agia kai Megali Synodos - paratstasi

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Γιατρέ μου, λέει μέ ἔκδηλη ἀνησυχία ἡ ἄγρυπνη μάνα. Τό παιδί μου ἀπό χτές τό βράδυ κοιλοπονάει συνέχεια.

Μή φοβᾶστε, ἀπαντάει μέ σιγουριά ὁ γιατρός. Ὅλα θά πᾶνε καλά. Τί σόϊ καθηγητής εἶμαι ἐγώ. Ἐγώ εἶμαι ὁ πρῶτος καί ἀλάθητος γιατρός σέ ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη. Οἱ διαγνώσεις μου δέν μποροῦν νά ἀμφισβητηθοῦν ἀπό κανέναν. Ἠρεμῆστε. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς.

Μετά ἀπό λίγες ὧρες ἐπανέρχεται ἡ μάνα συνοδεύοντας τό δωδεκάχρονο παιδί της. Γιατρέ μου, τό παιδί ἔκανε τώρα καί ἐμετό. Ὁ κοιλόπονος δέν σταματάει. Τί ἔχει τό παιδί μου;

Ὁ ἀλάθητος γιατρός ἐξετάζει ἀπό θρόνου ἐπηρμένου τό παιδί καί ἀπαντάει: Μή ταράζεσθε. Μιά ἁπλῆ γαστρεντερίτιδα εἶναι ὅλο κι ὅλο. Μέ λίγο πιλαφάκι, μέ κανέναν φιδέ καί μέ μιά θερμοφόρα στήν κοιλιά, ὅλα θά πᾶνε μιά χαρά. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς.

Το ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρα νά ‘σου ξανά ἡ μάνα μέ τό παιδί της στό ἰατρεῖο τό μεγάλο. Γιατρέ μου, τό παιδάκι μου ἔκανε καί πυρετό. Ὁ κοιλόπονος χειροτέρεψε, ἔχει συνέχεια ἀναγοῦλα, κάνει ἐμετούς καί δέν αἰσθάνεται καθόλου καλά. Λέει, ὅτι πιάστηκε καί τό ποδαράκι του τό δεξί. Φαίνεται, πώς τά πράγματα δέν εἶναι ἔτσι ὅπως μᾶς τά περιγράφετε. Τό παιδί εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι κινδυνεύει.

Ὁ γιατρός γίνεται ἔξω φρενῶν. Ποῦ βρέθηκε ἄνθρωπος νά ἀμφισβητήσει τήν διάγνωσή του καί τίς θεραπευτικές του ὁδηγίες;

Πρός ἐπιβεβαίωση, λοιπόν, τῆς ἀλάθητης ἄποψής του, ἀποφασίζει καί συγκαλεῖ συμβούλιο ἰατρικό. Καλοῦνται καί συγκεντρώνονται οἱ γνωστότεροι γιατροί τῆς πόλης, οἱ πιό φημισμένοι καί οἱ πιό εἰδικοί. Ἐξετάζουν τό παιδί μέ πολλή προσοχή. Δέν δυσκολεύονται νά βάλουν διάγνωση. Οὔτε μυαλό τούς λείπεται οὔτε καί ἐπιστημοσύνη.

Λένε μέ ἕνα στόμα: Ἡ κατάσταση εἶναι πολύ βαριά. Τό παιδί πάσχει ἀπό ὀξεῖα περιτονίτιδα λόγῳ παραμελημένης σκωληκοειδίτιδος. Ἐάν δέν μπεῖ τώρα ἀμέσως στό χειρουργεῖο, κινδυνεύει νά χάσει τήν ζωή του. Χωρίς ἐπέμβαση, δέν θά ἀντέξει. Θά πεθάνει. Θά πρέπει ὀπωσδήποτε νά ἐνημερώσουμε τούς γονεῖς του.

Τί νά ποῦν, ὅμως, στούς γονεῖς; Πῶς νά περιφρονήσουν τόν πρῶτο καί ἀλάθητο γιατρό; Πῶς νά ἀμφισβητήσουν τήν διάγνωσή του καί τήν θεραπεία πού ἔδωσε; Δέν εἶναι καί τόσο εὔκολο νά τά βάλουν μαζί του. Ἄσε, πού μπορεῖ, ὡς ἀλάθητος καθηγητής, νά τούς πάει κατευθεῖαν στό πειθαρχικό καί μέ τήν κατηγορία τῆς ἀνεπαρκοῦς ἐπιστημονικῆς κατάρτισης, νά τούς πάρει καί τίς ἄδειες ἀσκήσεως ἐπαγγέλματος. Καιρός γιά τέτοια εἶναι τώρα;

Τούς ἔλουσε κρύος ἱδρῶτας. Μπρός γκρεμός καί πίσω ρέμα. Τί νά κάνουν, λοιπόν; Νά βγάλουν ψεύτη τόν πρῶτο καί ἀλάθητο καθηγητή ἤ νά συμφωνήσουν σέ ὅλα μαζί του; Μέ ἄλλα λόγια, νά χειρουργήσουν καί νά σώσουν τόν μικρό τους ἀσθενή ἤ νά τόν στείλουν στόν ἄλλο κόσμο μέ τήν ψευτοδιάγνωση μιᾶς δῆθεν ἀπλῆς γαστρεντερίτιδας, βάζοντας μάλιστα καί τήν δική τους ὑπογραφή;

Οἱ γονεῖς τοῦ ἑτοιμοθάνατου μικροῦ ἀσθενοῦς περιμένουν μέ ἀγωνία τήν ἀπόφασή τους. Ἔχουν καταφθάσει καί οἱ φίλοι τῆς οἰκογένειας. Κάποιοι ἀπό αὐτούς σηκώνουν μέ ὁργή καί ἀγανάκτηση τά χέρια τους δείχνοντας πρός τόν ἀλάθητο γιατρό καί πρός τούς δειλούς καί ἀναποφάσιστους συνεργάτες του.

Σέ λίγο ἡ ἀπόφαση βγαίνει. Παραδίδεται γραπτῶς:

‘’Καλοί μας γονεῖς τοῦ μικροῦ Γιωργάκη, σᾶς διαβεβαιώνουμε ὑπευθύνως, ἐμεῖς οἱ μεγαλογιατροί τῆς πόλης, ὅτι τά πάντα βαίνουν καλῶς. Δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος ταραχῆς. Ὅσοι σᾶς λένε, ὅτι τό παιδί σας κινδυνεύει, νά μήν τούς πιστεύετε. Σᾶς λένε ψέματα.

 

Ποιός σᾶς ξεσήκωσε καί σᾶς ὥρισε κριτές τῶν διαγνώσεων καί τῶν θεραπειῶν τοῦ πασίγνωστου καθηγητῆ μας; Ποιός σᾶς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσετε τίς πολυχρόνιες σπουδές του, τά πτυχία καί τίς διακρίσεις, πού ἔχει λάβει ἀπό τίς μεγαλύτερες ἰατρικές σχολές τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς; Οἱ διαγνώσεις τοῦ κ. καθηγητή παραμένουν πάντοτε στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Ἐάν ὡς άνθρωποι παρεκκλίνομεν στήν ἰατρική μας τέχνη, τότε ἡ σοφία, ἡ αὐθεντία καί τό ἀλάθητον τοῦ κ. καθηγητῆ μᾶς ἐπαναφέρουν εἰς τόν ὀρθόν δρόμον. Δι’ αὐτό, κάθε φόβος εἶναι περιττός, ὡς φανέρωσις ὀλιγοπιστίας πρός τό πρόσωπον τοῦ πρώτου τῶν καθηγητῶν, ἐφ’ ὅσον εὑρισκόμεθα ἐντός τοῦ ἰδιωτικοῦ του ἰατρείου.

Γιά τήν ὑγεία τοῦ παιδιοῦ σας νά μείνετε ἥσυχοι. Δέν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς, ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεται μεθ’ ἡμῶν ὁ πρῶτος καί ἀλάθητος καθηγητής μας’’.

Τήν ἀπόφαση τήν διαβάζουν οἱ γονεῖς καί κατεβάζουν τά κεφάλια τους μέ θλίψη καί ἀπογοήτευση. Τήν διαβάζουν καί οἱ φίλοι τους, πού ἔτρεξαν ἀπό ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον γιά τόν μικρό ἀσθενή. Οἱ καρδιές τους πλημμυρίζουν ἀπό πίκρα καί πόνο.

Γονεῖς καί φίλοι, ὅμως, δέν μένουν ἁπλά καί μόνον στήν ὀδύνη καί τήν ἀπογοήτευση. Τό νεῦρο τῆς ψυχῆς τους τεντώνεται μέχρι τέρμα. Δέν εἶναι δά οὔτε ἀφελεῖς οὔτε μικρόνοες καί ἀκατατόπιστοι.

1/7/2017

______________________________________________________________

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

  1. http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/11609-i-ierarxia-gia-tin-agia-kai-megali-sunodo

Η Ιεραρχία για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο (23 Νοεμβρίου 2016.

… Σύμφωνα με την Ημερησία Διάταξη, ανέγνωσε την Εισήγησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, με θέμα: «Ενημέρωσις περί των διεξαχθεισών εργασιών της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας».

… την οποία χαρακτήρισε αξιοπρεπή, ουσιαστική, παραδοσιακή, στιβαρή, γονίμως παρεμβατική, ενοποιό, πολυφωνική, συνθετική, ευέλικτη, ρεαλιστική και φιλάδελφη.(1)

 

  1. http://aktines.blogspot.gr/2017/06/blog-post_581.html

 

Μήνυμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους περὶ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης ἐν Κρήτῃ Συνόδου.

Ἡ κατὰ τὴν σήμερον 17ην / 30ὴν Ἰουνίου 2017 ἐν Καρυαῖς συγκληθεῖσα

ΣϚ΄ (206η) Ἔκτακτος Διπλῆ Ἱερὰ Σύναξις τοῦ Ἁγίου Ὄρους:

‘’…Διαρκῶς παρατηρεῖται μιὰ ὑποβόσκουσα ταραχὴ προκαλουμένη ἀπὸ ἀντιδράσεις κατὰ ἀποφάσεων τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου (Κρήτη, 2016).

…Ἡ Σύνοδος ἔγινε μετὰ ἀπὸ πολυχρόνιον προετοιμασίαν.
Δὲν ὑπάρχει λόγος ταραχῆς…’’(2)

ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΑ ΕΜΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΟΙΚΟΔΟΜΟΥΜΕ ΤΑ ΕΚΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ!

 
%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf
 
Γράφει ο Γιώργος Βολουδάκης
Πολύς λόγος γίνεται για την εβδομάδα όπου μεταξύ των άλλων οι μαθητές γυμνασίου θα διδαχθούν και την «αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων».

Έχουμε πει ότι μία δομική μέθοδος επιβολής της νέας τάξης πραγμάτων είναι η δολοφονία των λέξεων!

Η δολοφονία των λέξεων επιτυγχάνεται κυρίως με δύο τρόπους:
α) με την εξαχρείωση ιερών λέξεων. Π.χ. λέμε «θεσμοί» και εννοούμε τους λογιστάκους οικονομικούς δολοφόνους τύπου Τόμσεν, Βαλουλέσκου κλπ ενώ η λέξη «θεσμός» είναι ιερή (π.χ. σε τροπάριο της Πεντηκοστής ακούμε: «πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον…όλον συγκροτεί τον Θεσμόν της Εκκλησίας»)
β) Με την αντιατάστασή τους με λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτε! Η Ελληνική γλώσσα δεν είναι σημειολογική όπως οι άλλες γλώσσες (όπου συμφωνούμε τι θα σημαίνει κάθε λέξη) αλλά είναι η μόνη εννοιολογική ή νοηματική (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) δηλαδή από τα συστατικά της μια λέξη μας λέει η ίδια τι σημαίνει.
Η λέξη έμφυλο δεν σημαίνει τίποτε γιατί απλούστατα εν+φύλο δηλαδή εντός του φύλου είναι όλοι οι άνθρωποι. Είναι σαν να πούμε ανθρώπινος άνθρωπος! Ο λόγος που εισάγεται είναι για να ενοχοποιηθεί η κατάσταση κατά την οποία κάποιος παραμένει εντός του φύλου του! Εξ ου και το στερεότυπο άνδρας-άνδρας ή γυναίκα-γυναίκα πρέπει να αποδομηθεί!
Ποια όμως είναι ευθέως η αντίθετη λέξη του «έμφυλος»; Ο εκτός του φύλου, αυτός ο τύπος ανθρώπου που θέλουν να προωθηθεί στις μελλοντικές κοινωνίες της «προόδου»…
Αυτό όμως δεν το ομολογούν διότι για τον εκτός φύλου άνθρωπο έχει προνοήσει η Ελληνική γλώσσα και υπάρχει η λέξη που τον περιγράφει με μελανά μάλιστα χρώματα. Έκφυλος λέγεται ο άνθρωπος ο εκτός φύλου.
Eπειδή μάλιστα όταν ο άνθρωπος βρίσκεται εκτός φύλου η δραστηριότητά του έχει σαν συνέπεια την κατάπτωση του ανθρωπίνου είδους, ο εκφυλισμός στην Ελληνική γλώσσα είναι συνώνυμο της σταδιακής ελάττωσης έως και τον εκμηδενισμό…
ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΟΤΑΝ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΕΜΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΛΗΝ ΣΑΦΩΣ ΛΕΜΕ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΕΚΦΥΛΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ!
ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΟΜΟΛΟΓΗΤΟΣ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΣ ΣΤΟΧΟΣ!
Η Ελληνική γλώσσα όπως βλέπουμε, με την λεπτομερή εννοιολογική της ερμηνευτική δύναμη, αποσαφηνίζει κάθε σκοτεινό σημείο, αλλά η νεοταξική ορολογία που θέλει πάντοτε να δαιμονοποιεί όσους αντιτίθενται στις δοξασίες που εξυπηρετούν τα σχέδιά της, εφηύρε μια λέξη που την πετάει σαν ρετσινιά σε όποιον μιλάει με γνώμονα την αλήθεια για το μεταναστευτικό για την ομοφυλοφιλία και για κάθε δαιμονιώδες σχέδιο που σχεδιάζεται από τα παγκόσμια σιωνιστικά κέντρα.
Η λέξη είναι ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ! Κι όποιος μιλάει αληθινά για τους μετανάστες ή για τους ομοφυλόφιλους είναι ΡΑΤΣΙΣΤΗΣ! 
Για να τελειώνουμε λοιπόν μια και καλή με αυτήν την παρωδία:
Ρατσιστης είναι εκεείνος που πιστεύει ότι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος λόγω του χρώματος ή της καταγωγής του ή οποιουδήποτε φυλετικού ή άλλου χαρακτηριστικού, είναι κατώτερο όν!!!
Όποιος λέει τον λαθραίο μετανάστη λαθρομετανάστη όπως και τον λαθραίο κυνηγό λαθροκυνηγό δεν είναι ρατσιστής, απλώς λέει τα πράγματα με το όνομά τους! Κάποιοι όταν χρησιμοποίησα τον όρο «λαθρομετανάστης «μου είπαν με υπεροψία: «Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωπο» Και εγώ τους απήντησα: «Γιατί εγώ ισχυρίστηκα ότι υπάρχουν»; Δεν χαρακτηρίζει τον άνθρωπο το συνθετικό λαθραίος αλλά την ιδιότητά του! Λαθρομετανάστης λοιπόν είναι αυτός που μπαίνει λάθρα (=κρυφά) σε μια χώρα.
Το ίδιο ισχύει και για όποιον θεωρεί την ομοφυλοφιλία εκτροπή από την ανθρώπινη φύση. Δεν είναι ρατσιστής γιατί η ομοφυλοφιλία δεν είναι φυλετικό χαρακτηριστικό δεν είναι «ράτσα» οι ομοφυλόφιλοι! 
Όσο δε για τις άλλες «ρετσινιές» τις λέξεις «ομοφοβία»και «τρανσφοβία» που επίσης ακούγονται πολύ σύντομα θα πω πως και αυτές είναι κατασκευάσματα και δεν σημαίνουν τίποτε στα Ελληνικά.
Αναλύοντας όμως ψυχολογικά τις λέξεις βλέπουμε ότι δεν φτάνει στους νεοταξίτες να σε στιγματίζουν, θέλουν να δείξουν με τις ψευτολέξεις που επιλέγουν ότι εσύ είσαι που φοβάσαι τους ομοφυλόφιλους όχι αυτοί εσένα και μάλλον τους φοβάσαι διότι μέσα σου ίσως έχεις κι εσύ το «πρόβλημα» και φοβάσαι μήπως βγει στην επιφάνεια…
Αυτές είναι οι σκοτεινές λέξεις και μέθοδοι των σιωνιστών νεοταξιτών.
Κλείνοντας θέλω να συστήσω σε όλους να μάθουν καλά το νόημα των λέξεων της Ελληνικής γλώσσας γιατί τότε δεν θα μπορεί να τους ξεγελάσει κανείς με ψευδολέξεις ψευδοέννοιες και εν τέλει ψευδοσκοπούς!