Τα πνευματικά ελλείμματα της πολιτικής και των πολιτικών

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ 

 

Εκείνος που δηλώνει ότι θέλει να είναι πολιτικός εκπρόσωπος του λαού σημαίνει ότι είναι έτοιμος να εγκαταλείψει τα ίδια συμφέροντα και να κάνει θυσίες για τον λαό.

Σημαίνει ότι αισθάνεται την ανάγκη να προσφέρει στους άλλους τον εαυτό του, τον λόγο του, τον κόπο του, τον χρόνο του, τα πνευματικά και σωματικά του προσόντα, ολόκληρη τη ζωή του, την αγάπη, το ενδιαφέρον του, τις αρετές που διαθέτει, για να βοηθήσει την κοινότητα που θέλει να εκπροσωπήσει.

Σημαίνει επίσης ότι νοιάζεται τους άλλους,  λυπάται και πονάει για τη διαιώνιση των προβλημάτων τους και αισθάνεται την ανάγκη να γίνει ένας νέος Κυρηναίος για να σηκώσει ένα μέρους του βάρους του Σταυρού που σηκώνει έκαστος πολίτης, προσφέροντας λύσεις και ταυτόχρονα ψυχική χαρά, ικανοποίηση και ευφορία  σε όσους τη στερούνται.

Με άλλα λόγια, όλοι χαίρονται για την απόφαση που παίρνει ένας άνθρωπος να μπει ή να συνεχίσει στον στίβο της πολιτικής, διότι την ερμηνεύουν, ως απόφαση προσφοράς στη βελτίωση του κοινού για όλους επιπέδου ζωής, τον ίδιο δε ως πνευματικό και χαρισματικό άνθρωπο, επειδή θεωρούν ότι υπερβαίνει το ατομικό έναντι του συλλογικού συμφέροντος.

Προϋπόθεση ενός πνευματικού πολιτικού είναι να γνωρίζει και να σέβεται αυτούς που εκπροσωπεί, τα πιστεύω τους,  τις οντολογικές τους δομές, τις ανάγκες και τις προσδοκίες τους. Στο πλαίσιο της τήρησης αυτών των κανόνων είναι να εκλαμβάνει και να υπηρετεί τους Έλληνες πολίτες όπως είναι, με την πίστη και τον πολιτισμό που έχουν, με τις αρετές που πιστεύουν και ακολουθούν, με την αφοσίωσή τους στα εθνικά, ηθικά, πολιτισμικά, οικογενειακά και προσωπικά σύμβολα.

Ο βουλευτής, άλλωστε, αναλαμβάνει την ευθύνη να τηρεί τους κανόνες που έχει ήδη θέσει η δημοκρατική πολιτεία. Γι’ αυτό, μάλιστα, πριν αναλάβει τις υποχρεώσεις και το έργο του, ορκίζεται «να είναι πιστός στην πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούει στο Σύνταγμα και τους Νόμους και να εκπληρώνει ευσυνείδητα τα καθήκοντά του».

Κανείς πολίτης δεν ελπίζει ότι ένας ευσυνείδητος πολιτικός επιδιώκει να εκλεγεί για να ανατρέψει στη συνέχεια τα πνευματικά  πιστεύω του λαού που τον εμπιστεύτηκε ή να μην εφαρμόσει τα λοιπά καθήκοντα που αναλαμβάνει, ως προς τη νομοθεσία, την παιδεία, την υγεία, τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια, προκειμένου να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του για χρηστή και δημοκρατική διοίκηση έναντι του λαού που εκπροσωπεί. Δυστυχώς, όμως, πολύ συχνά παρατηρούμε ανατροπές, που γίνονται από επίορκους και αναξιοπρεπείς πολιτικούς, οι οποίοι εκμεταλλεύονται την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο λαός με την ψήφο τους. Ένα σημείο από εκείνα που προβληματίζουν κάθε πολίτη είναι ο τρόπος ανάγνωσης και χειρισμού των προς επίλυση προβλημάτων, από την πλευρά των πολιτικών.

Παρατηρούμε, για παράδειγμα, ότι, συνήθως, αυτά που συζητούνται καθημερινά είναι τα προβλήματα της οικονομίας (ανεργία, θέσεις εργασίας, επενδύσεις, μισθοί, φορολογία κ. ά.), που προσδιορίζονται ως οικονομική κρίση. Όλες οι συζητήσεις, οι αναλύσεις και οι διαξιφισμοί   διεξάγονται γύρω από τους οικονομικούς δείκτες και τα μέτρα για την οικονομία.

Έτσι, δεν υπάρχει καμιά σοβαρή αναφορά ή ανάλυση για τα αίτια και τους λόγους που δημιουργούν αυτά τα προβλήματα, για τις πνευματικές, ηθικές και κοινωνικές δομές που προσανατολίζουν κάποιους πολιτικούς σε αποφάσεις, προθέσεις και πράξεις οι οποίες οδηγούν σε δυσμενείς για τον λαό οικονομικές συνέπειες, φθορές και διαφθορές καταλήγοντας σταδιακά στη διόγκωση και διαιώνιση των οικονομικών δεικτών και προβλημάτων.

Με άλλα λόγια, η οικονομική κρίση δεν είναι αυτοφυής, δεν δημιουργείται από μόνη της, αλλά από πράξεις ανθρώπων, που δεν τηρούν τόσο τις συνταγματικές διατάξεις όσο και τους πνευματικούς και κοινωνικούς νόμους και κανόνες που έχουν ορκιστεί ότι θα τηρούν ευσυνείδητα.

Αποτελεί δηλαδή συνέπεια της πνευματικής πτώσης και της ασυνειδησίας κάποιων επίορκων πολιτικών. Με βάση τα ανωτέρω, η αποσύνδεση της οικονομικής κρίσης από την πνευματική και ηθικοκοινωνική δομή της ανθρώπινης ύπαρξης και δράσης δείχνει ότι αποδεχόμαστε πως ο άνθρωπος είναι ένα αυτονομημένο και αποπνευματοποιημένο οικονομικό ον (Homo Economikus).

Εάν όμως θεωρούμε ή ότι η κρίση είναι αποκλειστικά οικονομική, ενώ στην ουσία δεν είναι, τότε οι αποκλειστικά οικονομικού περιεχομένου λύσεις που προτείνονται για την έξοδο από την κρίση, δεν πρόκειται να ευδοκιμήσουν, διότι δεν έχουν ως αφετηρία την επίλυση των κατ’ εξοχήν και κύριων λόγων που προκάλεσαν την κρίση, που είναι καθαρά πνευματικοί, ηθικοί και κοινωνικοί.

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι, όντως, τα  καθημερινά προβλήματα, που φαίνονται και απασχολούν έντονα τη ζωή των Ελλήνων πολιτών, είναι κυρίως οικονομικά.

Οι κύριοι λόγοι, όμως, που οδήγησαν και συνεχίζουν να οδηγούν τη χώρα στην κρίση, δεν είναι αυτοί που φαίνονται, αλλά αυτοί που δεν φαίνονται και έχουν άμεση σχέση με την πνευματική, ηθική και κοινωνική πτώχευση των ανθρώπων του τόπου μας και κυρίως των «δοκούντων στύλοι είναι» πολιτικών.

Γι’ αυτό χρήσιμο και εποικοδομητικό είναι να διερωτηθούν κάποιοι, μήπως οδηγήθηκε η χώρα στην άθλια αυτή οικονομική κατάσταση, από την παραβίαση των πνευματικών νόμων και κανόνων οι οποίοι, ωστόσο, υπάρχουν, ακόμη και όταν κάποιοι από τους υπεύθυνους πολιτικούς τους αρνούνται ή τους παραβαίνουν;

Οι πνευματικοί αυτοί κανόνες εμπνέονται και απορρέουν μέσα από την  πνευματική, θρησκευτική, πολιτισμική και κοινωνική παράδοση του τόπου μας και προσφέρουν σε όλους, όσους θέλουν να τους ακολουθούν, τα κριτήρια και τις εμπειρίες για να μπορούν να ερμηνεύουν τα γεγονότα.

Έτσι, είναι σαφές ότι για να είναι κάποιος πολιτικός συνεπής, ευσυνείδητος και αποτελεσματικός είναι ανάγκη, πρώτα από όλα, να είναι πνευματικός άνθρωπος και να έχει πνευματική διάκριση, για να μπορεί να βλέπει, να θεωρεί και να διατηρεί αρμονικά ισορροπημένη την ψυχή με το σώμα, το πνεύμα με την ύλη, τα υλικά με τα πνευματικά και να μην δέχεται την καταστροφική αποσύνδεσή τους.

Οι αρετές δεν αποτελούν υλικά, αλλά πνευματικά αγαθά. Για να είναι κάποιος ενάρετος άνθρωπος και ωφέλιμος συνάνθρωπος, δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά να δεχθεί τα άνωθεν χορηγούμενα πνευματικά αγαθά του Αγίου Πνεύματος, που είναι τα μόνα, που ωθούν και οδηγούν τον κάθε άνθρωπο σε σκέψεις, επιθυμίες και πράξεις αληθινής αγάπης και προσφοράς στους άλλους.

Διότι στον ελληνορθόδοξο πολιτισμό, μόνον ο άνθρωπος που έχει Πνεύμα Θεού, που βρίσκεται σε μια θεανθρώπινη πορεία ζωής, μπορεί να είναι υγιής πνευματικά και ενάρετος στη συμπεριφορά του άνθρωπος.

Άλλωστε, το πρότυπο του τέλειου ανθρώπου το έδωσε στην ανθρωπότητα ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός, διότι Εκείνος είναι ο αληθινός Θεός, ο οποίος ήλθε στον κόσμο, ως άνθρωπος, μένοντας, ταυτόχρονα Θεός, φανερώνοντας έτσι, στην πράξη, τόσο τον το μυστήριο του αληθινού Θεού, όσο και το μυστήριο του αληθινού και τέλειου ανθρώπου.

Έλληνες πολιτικοί, που αρνούνται τον αληθινό Θεό και δηλώνουν άθεοι, είναι ελεύθεροι να το κάνουν, αλλά είναι βέβαιο –και το είδαμε και το βιώσαμε- ότι, λόγω ιδεοληψίας, αρνούμενοι το πνεύμα του Θεού, αρνούνται ταυτόχρονα και το πνεύμα που οδηγεί στον αληθινό, πνευματικό και κοινωνικό άνθρωπο και συνάνθρωπο. Τέτοιοι πολιτικοί, μάλιστα, είναι πολύ δύσκολο να σκεφτούν, να αποφασίσουν και να εφαρμόσουν λύσεις ενάρετες, σωστές και σωτήριες για τα όποια προβλήματα του λαού.

Ορθόδοξη Αλήθεια, 03.07.2019

πηγή: http://thriskeftika.blogspot.com

Advertisements

ΣΤΟ ΝΑΔΙΡ Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Στὸ ναδὶρ ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν πρὸς τοὺς θεσμούς. Εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα ἀποτέλεσμα τῆς ὑπερτετραετοῦς διακυβέρνησης τῆς χώρας ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν στήριξη τῶν ΑΝΕΛ καὶ τῶν εὐκαιριακῶν ὑποστηρικτῶν του. Σὲ ἔρευνα τῆς Kapa Research Balkan Monitor τὸ μεγάλο ποσοστὸ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ΔΕΝ ἐκτιμοῦν καὶ ΔΕΝ ἐμπιστεύονται τοὺς θεσμούς. Τὰ ἀποτελέσματα τῆς συγκεκριμένης ἔρευνας εἶναι ἐνδεικτικά τῆς κατάντιας τῆς Δημοκρατίας μας ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ.
.             Πιὸ συγκεκριμένα: Μόνο τὸ 6% τῶν ἐρωτηθέντων ἐμπιστεύεται τὰ Κόμματα, μόνο τὸ 11% ἐμπιστεύεται τὸ Κοινοβούλιο, τὸ 31% τὴ Δικαιοσύνη, τὸ 36% τὴν Ἐκκλησία, τὸ 5% τὰ συνδικάτα, τὸ 46% τὴν Ἀστυνομία. Ἡ κρίση τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν εἶναι σωστή. Πῶς νὰ ἐμπιστευθοῦν τὰ Κόμματα, ὅταν γίνονται φυτώρια ἀργόμισθων, θερμοκήπια κομισάριων, πηγὲς διαφθορᾶς καὶ νεποτισμοῦ; Πῶς νὰ ἐμπιστευθοῦν τὸ Κοινοβούλιο, ὅταν σὲ αὐτὸ κυριαρχοῦν ἡ ἀγραμματοσύνη, ἡ ἀπαράδεκτη συμπεριφορά, ἡ ψήφιση Νόμων ποὺ φαλκιδεύουν τὶς δημοκρατικὲς καὶ συνταγματικὲς διαδικασίες;
.             Καὶ νὰ συνεχίσουμε. Οὐσιαστικὰ τὰ συνδικάτα δὲν ὑπάρχουν καὶ σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς εἶναι διχασμένα καὶ ἀλληλοσπαράσσονται. Τὴν ἴδια ὥρα οἱ ἐργασίες εἶναι λίγες, ἡ ζήτηση μεγάλη, ἡ κρίση ἀκόμη σὲ ἐξέλιξη καί, λόγῳ τῆς κατάστασης, οἱ ἐργαζόμενοι δέχονται νὰ ἐργάζονται πολλὲς ὧρες μὲ μικροὺς μισθούς. Ἡ κυβέρνηση κορόιδεψε κατ’ ἐπανάληψη τὸ ἐκλογικὸ σῶμα. Ἔδειξε μὲ τὸν πιὸ ὠμὸ καὶ ἀνοικτὸ τρόπο ὅτι εἶναι ἡ «ὑποτακτικὴ καὶ πρόθυμη συνεργάτιδα» τῶν ἀγορῶν καὶ τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς. Τὸ ὁμολόγησαν τὰ πρώην μέλη της Πάνος Καμμένος καὶ Γ. Βαρουφάκης, καθὼς καὶ ἡ πρώην Πρόεδρος τῆς Βουλῆς Ζωὴ Κωνσταντοπούλου.
.             Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, σὲ ἐπίπεδο κορυφῆς, ἔχει χάσει τὸν ἱεροπρεπῆ, ἁγιαστικὸ καὶ σωτηριώδη χαρακτήρα της. Ἂν δεῖ κανεὶς τὰ δελτία Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἀναφέρονται μόνο σὲ ἐπισκέψεις ποὺ δέχεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, σὲ ἐκδηλώσεις ποὺ συμμετέχει, σὲ θεμέλιους λίθους ἢ σὲ ἐγκαίνια ποὺ παρίσταται, σὲ πράξεις ἀλληλεγγύης. Λείπει ἡ μυστηριακὴ ζωή, ὁ λόγος παρηγορίας, τὸ μήνυμα ὅτι δευτερεῦον εἶναι τὸ ἔργο προνοίας καὶ οἱ κοινωνικὲς ἐκδηλώσεις. Καὶ ἡ συμφωνία καὶ ἡ σύμπλευση τοῦ Μακαριωτάτου μὲ τὸν Ἀλ. Τσίπρα ἀκόμη περισσότερο σκανδάλισε τὸν πιστὸ λαό, ἰδιαίτερα στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας. Ἀλλὰ καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τὰ ὅσα πράττει σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἐμπλοκή του στὸ μείζονος γεωπολιτικῆς σημασίας θέμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἔχει ἀπογοητεύσει πολὺ κόσμο.
.             Οἱ φορεῖς τῆς Δικαιοσύνης ἔχουν ἐπίσης πληγεῖ ἀπὸ τὴν πολιτικὴ τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ βεβαίως ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ ὁρισμένων ἐκπροσώπων της. Τέλος ἡ Ἀστυνομία γιὰ λόγους ἰδεολογικοὺς δὲν ἀφήνεται νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἔργο της, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ κυριαρχεῖ ἡ ἀσυδοσία καὶ στοὺς πολίτες ἡ ἀνησυχία.
.             Οἱ ἐκλογές, ποὺ ἔρχονται, θὰ ἀναδείξουν νέα Κυβέρνηση. Κατὰ τὶς δημοσκοπήσεις αὐτὴ θὰ εἶναι, κατὰ πάσαν πιθανότητα, τοῦ Κόμματος τῆς Νέας Δημοκρατίας. Θὰ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἐπαχθῆ κληρονομιὰ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν θὰ μπορέσει νὰ δράσει ἔντιμα, μὲ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια, μὲ βάση τὶς παραδοσιακές μας ἀξίες ποὺ μᾶς ὡς ὁρίζουν ὡς Ἔθνος, μὲ ταχύτητα καὶ μὲ ἀποτελεσματικότητα, ἔχοντας ἀπέναντί της τὸ κρατικὸ κατεστημένο, ἕνα παρελθὸν μὲ βαρίδια καὶ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ θὰ ἐπανέλθει σὲ αὐτὸ ποὺ ξέρει καλά, τὸν λαϊκισμό. Μακάρι νὰ πετύχει καὶ νὰ μὴν ἀπογοητεύσει. Γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδας.-

ΠΗΓΗ.ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

O εκκλησιαστικός λαϊκισμός των πανελλαδικών εξετάσεων.

Αναδημοσίευση δύο παλιότερων άρθρων απο το ιστολόγιο-ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΟΔΟΣ του θεολόγου Παναγιώτη Ανδριόπουλου

ΟΙ «ΜΑΓΙΚΕΣ» ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ

Il y a bien de différence entre rire de la religion, et rire de ceux qui la profanent par leurs opinions extravagantes (Pascal, Lettres 11).
Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά η Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, και ελπίζω να είναι κατανοητά τοις πάσι. Και όμως τα επαναλαμβάνω: «Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ειρωνείας της θρησκείας και της ειρωνείας εκείνων που τη βεβηλώνουν με τις εξωφρενικές απόψεις τους».

Αφορμή για τα παραπάνω λόγια είναι το νοσηρό γεγονός που ακμάζει αυτές τις μέρες καθώς πλησιάζουν οι Πανελλήνιες εξετάσεις. Μιλώ για τις λειτουργίες και τις αγρυπνίες για τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Προς ενίσχυσιν και φωτισμόν των μαθητών! Είναι πλέον φανερό ότι κάποιοι ιερείς παίζουν θέατρο στην Εκκλησία. Το επιθυμούσαν, μάλλον, θέατρο σκιών, αλλά προέκυψε θέατρο του παραλόγου. Όταν ο «πιστός λαός» περνά ακόμα μια δύσκολη φάση, τρέχουν αυτοί οι αετονύχηδες και τον πιάνουν καλλιεργώντας την ψεύτικη ανάγκη για το θαύμα. Όποιο θαύμα επιζητούμε δεν σώζει· τρία θαύματα μάς σώζουν και τα κάνει ο Χριστός κι όχι ο παπάς· ο Χριστός σαρκώθηκε, αναστήθηκε και συνεχίζει να μας δίνει το σώμα και το αίμα Του για μετάληψη. Κάθε άλλο «θαύμα» είναι δεισιδαιμονία, είναι η μαγική λύση και όχι η σωτήρια.
Έτσι, λοιπόν, ο μαθητής δεν θέλει λειτουργίες και αγρυπνίες για να περάσει τις πανελλήνιες. Αν υποθέσουμε ότι πάει έστω και ένας μαθητής ελευθέρως. Ο απόστολος Ιάκωβος συμβουλεύει να δώσουμε στον πεινασμένο αδελφό ένα κομμάτι ψωμί αντί λόγων. Στην προκειμένη περίπτωση ας πάνε οι καλοπληρωμένοι παπάδες να βοηθήσουν τα παιδιά πληρώνοντας τα ιδιαίτερα που μαστίζουν τους γονείς τους, για να μην πω το αυτονόητο, το οποίο είναι να αγωνιστούν με όσους παλεύουν για την ανατροπή του εκπαιδευτικού συστήματος που γέννησε τα φροντιστήρια. Ο όποιος θυμός που εκφράζω είναι λίγος σε σύγκριση με την πίεση η οποία ασκείται και αισθάνεται ο μαθητής.
Ας φροντίσουν – ξεχασμένη λέξη – οι πατέρες – άλλη ξεχασμένη – για τη διασκέδαση, την χαλάρωση του μαθητή, παρά να υπόσχονται θαύματα με τις πολύωρες παραστάσεις επίκλησης του θαύματος που δεν θα γίνει. Μια που μιλάμε για τις αγρυπνίες, ίσως, πρέπει να θυμηθούν οι σταυροφόροι παπάδες- «θελήματι Θεού» όλοι φοράνε σταυρούς – ότι οι αγρυπνίες τελούνται συγκεκριμένες μέρες σύμφωνα με το Τυπικό. Και σύμφωνα με την εκκλησιολογική αντίληψη οι αγρυπνίες έχουν ένα σκοπό: τον εορτασμό της Θείας Ευχαριστίας με μεγάλη λαμπρότητα ένεκεν κάποιου σημαντικού εκκλησιαστικού γεγονότος (το ίδιο και η Θεία Λειτουργία, που τελείται στη μνήμη των αγίων, στις Δεσποτικές και Θεομητορικές γιορτές). Δεν είναι οι αγρυπνίες φάρμακο για γρίπη, ούτε των ανθρώπων, ούτε των χοίρων.
Ας αφήσουν, λοιπόν, οι ιερείς τις αγρυπνίες και την ιερή βατολογία, να ξεκουραστούν οι ίδιοι, ο Θεός και όσοι μαθητές παρασέρνονται στα θέατρά τους. Πάω και εγώ τώρα να κάνω αγρυπνία για να περάσουν όσοι μαθητές δεν πάτησαν ούτε σε εκκλησία, ούτε στο σχολείο.
Προμηθεύς

ΤΑ «ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΣΤΥΛΟ» ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΝ ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΑΚΡΑΤΟ ΛΑΪΚΙΣΜΟ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Ήδη από το 2009, δηλ. εδώ και εννιά χρόνια, είχαμε αναφερθεί στο φαιδρό – τουλάχιστον – φαινόμενο των Λειτουργιών και Αγρυπνιών για τους μαθητές που διαγωνίζονται στις Πανελλαδικές εξετάσεις.
Το πρώτο σχετικό κείμενο στην Ιδιωτική Οδό ήταν του φιλολόγου – θεολόγου και μεταφραστή Roni Bou Saba, με τίτλο: Οι «μαγικές» λειτουργίες για τις Πανελλαδικές.
Το φαινόμενο εισήγαγε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος με ειδικές λειτουργίες και παρακλήσεις, με μηνύματα ενθάρρυνσης προς τους μαθητές, με στυλό, εικονίτσες και άλλες ευλογίες.
…………………………………………………………………………………………………
Όμως δεν είναι τίποτε άλλο από μία έκφραση λαϊκισμού της ποιμαίνουσας Εκκλησίας. Δυστυχώς η Εκκλησία διολίσθησε στον λαϊκισμό και άρα τα «ευλογημένα» στυλό θεωρούνται πλέον απαραίτητο αξεσουάρ για κάποιους από τους υποψηφίους των πανελλαδικών.
Οι ενορίες και οι μητροπόλεις φροντίζουν να διαδώσουν την …συνταρακτική είδηση, ότι, δηλαδή, θα κάνουν μια ειδική ακολουθία «για τα παιδιά μας» που θα διαγωνιστούν στις πανελλαδικές εξετάσεις και στη συνέχεια αναρτούν το «μέγα» αυτό γεγονός στο διαδίκτυο κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…
Ευτυχώς όταν έδωσα πανελλαδικές δεν υπήρχε αυτή η λειτουργική …μόδα. Τίποτε από αυτά. Τώρα θεωρούνται αυτονόητα, λόγω της απώλειας της πνευματικότητος και της σοβαρότητος. Γιατί πολλές από αυτές τις λειτουργικές εκδηλώσεις εκτρέπονται – φευ! – στα όρια του γελοίου…
Ο λαϊκισμός κάνει θραύση στην Εκκλησία μας, δυστυχώς…
Λειτουργίες για τις Πανελλαδικές, περιφορές λειψάνων και αντιγράφων εικόνων, «πυρφόρα» συλλαλητήρια για την Μακεδονία, κολακεία του «πιστού ελληνικού λαού» κ.ο.κ.
Κι αυτού του είδους ο λαϊκισμός πάει μαζί με την ευτέλεια και την ανελευθερία.

Εζυγίσθημεν, εμετρήθημεν και ευρέθημεν

Αποτέλεσμα εικόνας για ελληνικεσ εκλογες

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ Κ. ΣΑΡΑΝΤΙΔΗ*

 

Ο πρώτος γύρος των εκλογών τοπικής αυτοδιοίκησης ετελείωσε, πολύ δε μάλλον άπαξ για την επόμενη πενταετία, αυτός των λεγόμενων Ευρωεκλογών, από μια Ευρώπη ο βηματισμός της οποίας ομοιάζει περισσότερον με αυτόν γραίας κάτισχνου,  εκατοντούτις και με νουν «κουρκουτειώδη», αφελή και αμελέστατον.

Πολλοί λένε ήδη από χθες και όχι μόνο, πολλά. Ιδίως στα συστημικά νυχτοκάναλα που βλέπει η μέρα και γελά. Όλοι σχεδόν ενίκησαν! Ούτε φοιτητικές εκλογές να ήταν! Μία θλιβερή απόχρωσις του γελοίου. Όχι πως δεν το περιμέναμε. Άλλωστε όποιος ψάχνεται λίγο παραπάνω, γνωρίζει πολύ καλά ότι οι Ευρωβουλή ελάχιστα έως καθόλου επηρεάζει τη λεγόμενη Ενωμένη Ευρώπη. Οι αποφάσεις δεν παίρνονται εκεί αλλά σε άλλα ολιγομελή, μη εκλόγιμα, εν πολλοίς και μυστικιστικά κέντρα, προστιθεμένης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Όσοι προνόησαν να κρατηθούν έξω από αυτήν με το νόμισμά τους, είναι σε καλύτερη μοίρα. Η Μεγάλη Βρετανία, τουλάχιστον, είναι έξω και προσπαθεί να κάνει την αυτοκρατορική έξοδο. Αν την κάνει!

Οι εκλογές της 26ης Μάϊου του 2019, λένε πως πυροδότησαν ραγδαίες εξελίξεις. Σε προσωπικό επίπεδο, δεν τις βλέπουμε. Αν ραγδαία εξέλιξη θεωρείται η προκήρυξη πρόωρων εκλογών, όχι δεν είναι. Απλά για μία ακόμη φορά ο Πανουργιώτατος πρωθυπουργίσκος, σε άμεση σύνδεση με τους ξένους υποβολείς, ενεργοποιεί το plan B ή C etc. Ο κύριος αυτός δεν ήρθε για να φύγει, όσο κι αν από το 2015 οι συζητήσεις τύπου καφενείου του έδιναν μήνες προσωρινής πολιτικής ζωής. Ήρθε για να παραμείνει πολύ. Κάπως έτσι έλεγαν και το 1981 οι τότε Νεοδημοκράτες για το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Το θεωρούσαν μικρή παρένθεση. Η συνέχεια, οδυνηρή. Μόνο που φάνηκε δεκαετίες μετά, για όποιον μπορεί να βλέπει και όχι να κοιτάζει.

Ήρθε λοιπόν για να μείνει και αυτό θα κάνει με τις εκλογές που ετοιμάζει και θα τις…χάσει. Εζυγίσθη από τους Ατλαντικούς και ευρέθη κελεπούρι! Ο αντίπαλός του κι αυτός εμετρήθη και ο δοκιμαστικός σωλήνας, έτοιμος. Το περίεργο δεν είναι αυτό. Ένας συνεπής και παρατηρητικός μελετητής, το βλέπει. Ούτε αξιοπερίεργο. Θα έλεγε κανείς ότι η μεταπολιτευτική στάση και αναστροφή, το τέλος τελοσπάντων της Μεταπολίτευσης δεν έρχεται, δεν ήρθε. Από το 2009 ήταν σίγουροι οι αναλυτές ότι «ετελείωσε». Σαν άλλος βουλευτής Καλοχαιρέτας (απολαυστικός ο Αυδής στον ομώνυμο ρόλο το 1958), τίποτα δεν ετελείωσε αφού τίποτα ακόμη δεν άρχισε. Ότι θα αρχίσει, βέβαιον. Κάποτε.

Για την ώρα, όταν ο ένας στους τέσσερις ψηφοφόρους, όση απόσταση κι αν υπάρχει από τον πρώτο, μετά από τα Συλλαλητήρια ψηφίζει τον Σύριζα των Πρεσπών, των Μνημονίων, των Θεσμών, των έμφυλων ταυτοτήτων, των gay pride, των συμφώνων συμβίωσης ομοφυλοφίλων, της υπό ψήφιση τεκνοθεσίας αυτών, του αντισυνταγματικού από το ΣτΕ Μαθήματος Θρησκευτικών, της απαλλαγής του Χριστού από το αναθεωρημένο Σύνταγμα, της αποποινικοποίησης της βλασφημίας των Θείων, της αποποινικοποίησης σε πλημμέλημα της Εσχάτης Προδοσίας, και ομιλούμε μόνο για χαρακτηριστικά παραδείγματα…Όταν δύο στους πέντε εγγεγραμμένους δεν προσέρχονται στην κάλπη, όταν δύο στους τρεις ψηφοφόρους επιλέγει διπολικά τους δύο πρώτους που οι θέσεις και η πολιτική τους στην πράξη ταυτίζονται (απλά οι άλλοι αργούν να τα εφαρμόσουν)…Όταν «τουρκικό» κόμμα παίρνει την πλειοψηφία στη Θράκη…

Όταν τέλος, κόμμα ή κόμματα ή κομματικός σχηματισμός ή πολιτική προσπάθεια ή όπως αλλιώς λέγεται, δηλώνει ότι φιλοδοξεί να ελευθερώσει την πατρίδα, πατώντας επάνω στα ορθόδοξα νάματα, με άφθαρτους ανθρώπους, και δεν συγκεντρώνει ή δεν συγκεντρώνουν ούτε μία εκατοστιαία μονάδα, όσο αισιοδοξία μπορούν να φέρνουν κάποιες δεκάδες χιλιάδες ψήφοι, η ελπίδα δυσκολεύεται. Κι όταν η ελπίδα δυσκολεύεται, η παρακμή είναι εκεί και σαρώνει.

Όχι, ο ελληνικός λαός δεν αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των καιρών ούτε το διακύβευμα. Εζυγίσθη, εμετρήθη και ευρέθη εν πλήρει παρακμή. Κάποιοι άλλοι εζυγίσθημεν, εμετρήθημεν και ευρέθημεν μερικές δεκάδες χιλιάδες. Σε όλο το ορθόδοξο πατριωτικό φάσμα. Στον αυτονόητο χώρο δηλαδή που υπήρχε προ δεκαετιών πολλών. Πάλι καλά! Θα μπορούσε η μέτρηση να μην είχε αρχίσει καν.

*Ο Α.Κ.Σαραντίδης είναι δάσκαλος στην Καβάλα και πολιτικός επιστήμων

ΠΗΓΗ.ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΖΩΗΣ