Κανείς δεν πρέπει να μιλά για τη ζωή των εμβρύων!

 

αφίσα-κίνημα υπέρ της ζωής

Η ιστορία είναι γνωστή. Παίζεται στη σκηνή της επικαιρότητας εδώ και κάποιες μέρες:

Ανέβηκε στον διαφημιστικό χώρο του μετρό η αφίσα μιας ενημερωτικής καμπάνιας, που αυτοτιτλοφορούνταν «Κίνημα υπέρ της ζωής». Η αφίσα είχε συναισθηματική στόχευση. Περιείχε στο κέντρο της τη φωτογραφία ενός εμβρύου μέσα στον ενδομήτριο σάκο και συνοδευόταν περιφερειακά από τέσσερις επιστημονικές πληροφορίες για το έμβρυο. Φωτογραφία και πληροφορίες επιδίωκαν να μεταδώσουν ένα βασικό μήνυμα: ότι το κυοφορούμενο βρέφος είναι ζωντανός άνθρωπος. Το μήνυμα έκλεινε με την προτροπή: «Διάλεξε τη ζωή». Η αφίσα με υπουργική παρέμβαση κατέβηκε αυθημερόν, έπειτα από τον σαρωτικό ντόρο που δημιουργήθηκε στα ΜΜΕ και τα social media. Οι απόψεις διχάστηκαν˙ κάποιοι μίλησαν για φασισμό των πολλών, κάποιοι άλλοι μίλησαν για δίκαιη παρέμβαση ανακοπής του σκοταδισμού των λίγων οπισθοδρομικών. Χύθηκε πολύ μελάνι.

Είμαστε συναισθηματικός λαός, λένε. Πιθανώς να αληθεύει αυτό, αν κρίνει κανείς από το πώς συζητάμε δημόσια ένα θέμα. Εκθέτουμε τις απόψεις μας με πολύ πάθος και στοχεύουμε να κατισχύσουμε συντριπτικά έναντι του άλλου˙ να τον φιμώσουμε, ει δυνατόν. Αυτή όμως η εμπάθεια έχει ένα βασικό κακό: μας παρασύρει στο να χάνουμε τον εστιασμό μας και να μεταθέτουμε τη συζήτηση προς την κατεύθυνση που «συμφέρει» τον στόχο μας, την κατίσχυση έναντι του άλλου, και όχι να επικεντρωνόμαστε στο ουσιώδες και το συγκεκριμένο. Έτσι, στο εν λόγω ζήτημα ακούστηκαν ένα σωρό επιχειρήματα εναντίον της αφίσας και υπέρ της λογοκρισίας της, που ωστόσο μιλούσαν για κάτι που δεν ήταν η αφίσα… Ας δούμε τα σημαντικότερα εξ αυτών.

Η αφίσα υπερασπίζεται την ποινικοποίηση των εκτρώσεων. Δεν ισχύει. Πουθενά στην αφίσα δεν γίνεται λόγος για ποινικοποίηση των εκτρώσεων. Για την ακρίβεια, πουθενά στην αφίσα δεν γίνεται λόγος για τις εκτρώσεις. Προφανώς και οι εκτρώσεις υπονοούνται και προφανώς η αφίσα στρέφεται εναντίον τους, αλλά το κάνει νομίζω με προσοχή, σύνεση και διακριτικότητα. Δεν τις αναφέρει, προκειμένου να μην εκληφθεί η άμεση αναφορά ως έμμεση επίθεση προς κάποιον που έχει κάνει έκτρωση˙ προσπαθεί να προβάλλει μια θετική διάσταση του όλου θέματος, που είναι η υπεράσπιση της ζωής του εμβρύου. 

Αλλά ας δεχτούμε, χάριν συζητήσεως, ότι δεν υπάρχει καθόλου σύνεση και καθόλου προσοχή στον τρόπο που δημιουργήθηκε η αφίσα, και πως μόνος στόχος της είναι η εναντίωση στις αμβλώσεις χωρίς καμία διακριτικότητα. Εντούτοις, από πουθενά δεν συνάγεται το συμπέρασμα πως οι δημιουργοί της στόχευαν στο να επαναφέρουν την ποινικοποίηση των αμβλώσεων. Όλα αυτά τα σωματεία που συνδημιούργησαν το «κίνημα» δεν έχουν δηλώσει πουθενά πως έχουν κάποιο τέτοιο στόχο και είναι αρκετά λογικό να υποθέτει κανείς πως ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους που τα απαρτίζουν, σίγουρα θα υπάρχουν κάποιοι υπέρ και άλλοι εναντίον της ποινικοποίησης των αμβλώσεων — αλλά πάντως όχι κάποια ενιαία και εκπεφρασμένη «ατζέντα». 

Επί του προκειμένου, πρέπει να ομολογήσω πως κρίνω εξ ιδίων: μπορεί να μη συμμετείχα στο κίνημα που έστησε την καμπάνια (ούτε σε κάποιο από τα σωματεία του), αλλά καλοβλέπω το μήνυμά της και μπορώ να διαβεβαιώσω τον οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο πως είμαι εναντίον της ποινικοποίησης των αμβλώσεων για ένα σωρό λόγους, που δεν είναι της παρούσης. Μπορεί λοιπόν κάποιος να είναι υπέρ της αφίσας και ταυτόχρονα κατά της ποινικοποίησης των αμβλώσεων, διότι πολύ απλά, πουθενά στην αφίσα δεν υπάρχει αυτός ο στόχος που της αποδόθηκε εσφαλμένα και παραπλανητικά. Μπορεί επίσης κάποιος να μην έχει ιδιαίτερη συμπάθεια προς τα σωματεία που δημιούργησαν την αφίσα ή να διαφωνεί με γενικότερες τάσεις τους ή στοχεύσεις που έχουν αυτά διατυπώσει για άλλα ζητήματα, σε άλλες περιστάσεις. Μα η αφίσα δεν μιλά ούτε για άλλα ζητήματα, ούτε για άλλες τάσεις και αλλότριες περιστάσεις. Η αφίσα περιέχει μία και συγκεκριμένη αλήθεια. Και μια αλήθεια δεν γίνεται λιγότερο αληθινή, επειδή ενδεχομένως προφέρεται από ανοίκεια χείλη.

Με άλλα λόγια, όποιος χρησιμοποιεί το παραπάνω επιχείρημα ενάντια στην αφίσα, απλά συζητάει κάτι που δεν είναι η αφίσα. Κι αν χρησιμοποιεί το επιχείρημα αυτό προκειμένου να δικαιολογήσει την απόφαση αναγκαστικής διακοπής της καμπάνιας, απλά εφευρίσκει μια δικαιολογία για να υπερασπιστεί μια δημόσια φίμωση εκ μέρους του κράτους. Καλό είναι να το γνωρίζουμε αυτό.

Η αφίσα περιέχει στοιχεία που είναι ψευδο-επιστημονικά. Είναι το δεύτερο συχνότερο επιχείρημα ενάντια στην καμπάνια. Στην πραγματικότητα, αυτό που κάποιοι επιστήμονες αμφισβητούν είναι όχι η επιστημονική εγκυρότητα των παρατιθέμενων στοιχείων, αλλά η ακρίβειά τους — για παράδειγμα, ισχυρίζονται ότι οι καρδιακοί κτύποι ενός εμβρύου δεν αρχίζουν τη Χ μέρα της κύησης (όπως αναφέρει η αφίσα), αλλά την Ψ μέρα. Κάθε άνθρωπος όμως, που έχει στοιχειώδη εξοικείωση με την έννοια της «επιστημονικής συζήτησης» (όχι μόνο στον χώρο των θεωρητικών επιστημών, όπου «χάνεται η μπάλα», αλλά ακόμα και στον χώρο των θετικών επιστημών) γνωρίζει καλά πως σε πολύ λίγα θέματα υπάρχει καθολική συμφωνία μεταξύ των επιστημόνων. Είμαι βέβαιος (χωρίς να έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα) πως και επί του προκειμένου, οι απόψεις θα είναι πολύ περισσότερες από δύο. Αυτό όμως δεν αρκεί ασφαλώς για να χαρακτηρίσει κανείς τις απόψεις της αφίσας «ψευδοεπιστήμη». 

Αλλά ακόμα κι έτσι, ακόμα κι αν μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει τα παρατιθέμενα στοιχεία «ψευδοεπιστημονικά», πάλι χάνει ο κριτής της αφίσας το ουσιώδες: στόχος της αφίσας δεν ήταν να κάνει μάθημα εμβρυολογίας αμφιθεάτρου. Στόχος της ήταν να πει ότι το έμβρυο είναι άνθρωπος που ζει! Αυτό το μήνυμα δεν βασίζεται σε επιμέρους «επιστημονικές» λεπτομέρειες. Βασίζεται σε κοσμοθεωρητικές παραδοχές. Αφορά στο πελώριο ηθικό ζήτημα του πότε ξεκινά η ζωή. Και στο ζήτημα αυτό, όπως γνωρίζει καθένας ελάχιστα (έστω) εξοικειωμένος με ζητήματα Ηθικής και Βιοηθικής, δεν υπάρχει (κι ούτε θα υπάρξει ποτέ) τελεσίδικα «έγκυρη» επιστημονική άποψη. Τέτοια ζητήματα αφορούν στον ίδιο τον πυρήνα του πώς βλέπουμε τον άνθρωπο, την κοινωνία, τον πλανήτη και τη ζωή πάνω σ’ αυτόν. Και σε τέτοια ζητήματα, οι απόψεις ποικίλουν. Καλό είναι να ποικίλουν και καλό είναι να ακούγονται όλες δίχως να φιμώνονται.

Η αφίσα στρέφεται ενάντια σε ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα της γυναίκας. Εδώ θέλει προσοχή. Το επιχείρημα αυτό δεν είναι ίδιο με αυτό που απαντήσαμε παραπάνω (περί της ποινικοποίησης της άμβλωσης). Το επιχείρημα εδώ λέει (αν καταλαβαίνω καλά): «ΟΚ, η καμπάνια δεν επιδιώκει την ποινικοποίηση των αμβλώσεων. Εντούτοις, βάλλει ενάντια σε ένα δικαίωμα της γυναίκας — υπό μία έννοια, το υποσκάπτει κι αυτή η τακτική είναι επικίνδυνη όταν στρέφεται ενάντια σε βασικά δικαιώματα των ανθρώπων». Μα είναι κι αυτό το επιχείρημα παραπλανητικό. Ξαναλέω: συζητά κάτι που δεν είναι η αφίσα. 

Αν η καμπάνια ήθελε να υποσκάψει το δικαίωμα της γυναίκας να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της, τότε γιατί καταλήγει με τη λέξη «διάλεξε» («διάλεξε τη ζωή»); Υποθέτω πως μπορούμε να συνεννοηθούμε στα βασικά: «διαλέγει» όποιος έχει μπροστά του επιλογές, έτσι δεν είναι; Αν η αφίσα επιδίωκε την απομείωση του δικαιώματος του ανθρώπου να επιλέγει (στο συγκεκριμένο ζήτημα των αμβλώσεων), τότε γιατί αναγνωρίζει ξεκάθαρα την ύπαρξη επιλογών και προτρέπει κάποιον να επιλέξει;

Κι εδώ ας μου επιτραπεί ένα σχόλιο. Είναι λίγο υποκριτικό να επικαλούμαστε τα «δικαιώματα» εκεί που δεν βάλλονται (στην αφίσα), αλλά να τα ξεχνάμε εκεί που παραβιάζονται κατάφωρα (στη λογοκρισία που επιβλήθηκε στην αφίσα). Η καμπάνια δεν στρεφόταν ενάντια στο δικαίωμά μας να επιλέγουμε, ούτε ενάντια στις επιλογές της γυναίκας να διαχειρίζεται το σώμα της όπως θέλει. Προέτρεπε απλώς να σκεφτούμε τις επιλογές μας με λίγο περισσότερη σύνεση.

Η αφίσα μας γυρίζει στον μεσαίωνα. Γενικευτικό επιχείρημα. Για την ακρίβεια, δεν είναι καν επιχείρημα, είναι απλά ένα συναισθηματικό πυροτέχνημα, που εκτοξεύεται χωρίς περαιτέρω διευκρινήσεις (συχνά μάλιστα, από ανθρώπους που στιγματίζουν τον συναισθηματισμό της αφίσας). Αν όλα τα προηγούμενα μιλούν για κάτι εκτός της καμπάνιας, μεταθέτοντας δηλαδή το κέντρο εστιασμού της κριτικής τους σε κάτι που δεν είναι και δεν θέλει να υπερασπιστεί η αφίσα, το συγκεκριμένο επιχείρημα «πετάει την μπάλα στην εξέδρα», καταπώς λέει και το δημοσιογραφικό κλισέ. 

Ένα σχόλιο μόνο επ’ αυτού: Η αφίσα υπερασπίζεται κάτι πολύ συγκεκριμένο, την άποψη πως το έμβρυο μέσα στη μήτρα είναι άνθρωπος ζωντανός, που διαθέτει κι αυτός δικαιώμα στη ζωή. Μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να μιλήσει και να υπερασπιστεί τη ζωή του, μπορεί να μη διαθέτει ύπαρξη αυτόνομη από αυτή της μητέρας του, ώστε να μπορεί να του επιδαψηλεύσει η νομολογία νομικά δικαιώματα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να του στερεί κανείς τη ζωή — για την ακρίβεια, είναι άλλος ένας λόγος για να το υπερασπιζόμαστε ένθερμα στον δημόσιο χώρο. Το να υπερασπίζεσαι στον δημόσιο χώρο τα δικαιώματα της πιο σιωπηλής, εύθραστης και ανυπεράσπιστης ύπαρξης που υπάρχει στον κόσμο, δεν μου ακούγεται σαν επιστροφή στον σκοταδισμό του μεσαίωνα, αλλά σαν τη λαμπρότερη (και δυσχερέστερη στις παρούσες συνθήκες) υπεράσπιση της ανθρώπινης αξίας και αξιοπρέπειας. Αν η έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι η βάση των μεταπολεμικών συνταγμάτων της Ευρώπης (των καλύτερων συνταγμάτων που γέννησε ο ανθρώπινος πολιτισμός) και των δικαιωμάτων του ανθρώπου που αυτά κατοχύρωσαν, τότε η υπεράσπιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στο πρόσωπο της πιο ανυπεράσπιστης ύπαρξης του κόσμου (του εμβρύου), εμένα μου φαίνεται πως υπηρετεί μάλλον τις αρχές του Διαφωτισμού, παρά το σκοτάδι του Μεσαίωνα.

Η αφίσα στοχεύει στο να δημιουργήσει ενοχές. Εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι: το εν λόγω επιχείρημα δεν μιλά για κάτι που δεν είναι η αφίσα, δεν είναι παραπλανητικό. Για την ακρίβεια, χτυπάει το κέντρο της αφίσας! Δυστυχώς, τυχαίνει να είναι κάπως αφελές… Είναι το συγκεκριμένο επιχείρημα μάλλον που ενοχοποιεί κάτι αναίτια, παρά η αφίσα. Κι αυτό που το επιχείρημα ενοχοποιεί είναι το ίδιο το ανθρώπινο συναίσθημα της ενοχής. 

Θα μπορούσε κάποιος εύστοχα να επισημάνει σε όσους κραδαίνουν το εν λόγω επιχείρημα πως οι ενοχές δεν είναι κάτι τόσο προβληματικό όσο αφήνουν να εννοηθεί. Οι ενοχές αντίθετα, είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό στον άνθρωπο. Όταν κανείς διαπιστώνει πως έκανε κάποιο λάθος ή αδίκησε κάποιον άλλο, νιώθει τύψεις και ενοχές. Κι αυτό το αίσθημα είναι ευεργετικό, διότι παρέχει στον άνθρωπο το κινητήριο εκείνο συναισθηματικό φορτίο που θα τον κάνει να αναθεωρήσει, να επαναδομήσει τη ζωή του και να τη βελτιώσει. Οι ζωντανοί άνθρωποι προχωρούν στη ζωή τους επαναξιολογώντας τη. (Μόνο κάτι καλλιτέχνες επαναλαμβάνουν στις συνεντεύξεις τους τη σπουδαιοφανή αρλούμπα «Δεν μετανιώνω για τίποτα στη ζωή μου», αλλά εδώ είπαμε να μιλήσουμε σοβαρά…). Ακόμα κι όταν οι συνέπειες ενός λάθους μας δεν αναστρέφονται, μπορούμε, συνειδητοποιώντας το λάθος, να δώσουμε άλλο νόημα και αξία στη ζωή μας. Οι ενοχές μπορεί να λειτουργήσουν ως το απαραίτητο εργαλείο αυτής της διαδικασίας.

Θα μου αντιτάξει κάποιος ενδεχομένως, «Έλα μην παίζεις με τις λέξεις… όταν το επιχείρημα μιλά για ενοχές, εννοεί τα ενοχικά σύνδρομα, εννοεί δηλαδή ότι η αφίσα προσπαθούσε (εσκεμμένα ή αθέλητα) να καθηλώσει τις γυναίκες στην ενοχική βίωση της επιλογής της έκτρωσης κι έτσι να μειώσει την αξιοπρέπειά τους». 

Απαντώ: Ναι, η αφίσα ενδέχεται να δημιουργήσει ενοχές. Το να καθηλωθεί κάποιος στις ενοχές και αντί να αλλάξει τη ζωή του, να τη βυθίσει στο τέλμα της αυτομείωσης και της ενοχικότητας, είναι κάτι που έχει την αιτία του στην ευθραυστότητα του δικού του ψυχισμού κι όχι στο μήνυμα που του δημιούργησε αρχικώς τις ενοχές. Κι εν πάση περιπτώσει, δεν φιμώνεις μια φωνή υπεράσπισης της ζωής, επειδή κάποιος θα καθηλωθεί ενδεχομένως στην ενοχικότητα… Με συγχωρείτε, αλλά διακυβεύεται η ζωή ή ο θάνατος κάποιων ανθρώπινων υπάρξεων — είναι μάλλον πολυτέλεια να κλαψουρίζουμε για τη δυσφορία που μπορεί να νιώσει κάποιος από κάποιες ενοχές˙ πολύ λιγότερο δε, για το ενδεχόμενο να καθηλωθεί λόγω δικών του προβλημάτων στην ενοχικότητα και τον αυτοοικτιρμό…  

«Οι γυναίκες που έχουν κάνει άμβλωση έχουν πάρει μια δύσκολη απόφαση και το ζήτημα είναι λεπτό — δείξε λίγο σεβασμό», ακούω πάλι τον αντίλογο. 

Πρώτον, δεν είναι μόνο οι γυναίκες που έχουν πάρει μια δύσκολη απόφαση, αλλά και οι άνδρες — είναι ολότελα εσφαλμένο κατά τη γνώμη μου να τους εξαιρούμε από το όλο ζήτημα (έχουμε και οι άνδρες την ίδια ευθύνη επ’ αυτού). Δεύτερον, ναι, για κάποιους, η απόφαση αυτή ήταν δύσκολη και επώδυνη. Και δεν μπορώ παρά να μη στέκομαι σεβαστικά απέναντι σε κείνο το ζευγάρι που προχώρησε σε μια επώδυνη έκτρωση για να μην διακινδυνεύσει η ζωή της μητέρας ή επειδή δεν άντεχε στη σκέψη πως το παιδί τους θα ήταν ανάπηρο (σωματικά ή διανοητικά) για μια ζωή (ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο, τέλος πάντων, πέρα από την ελαφρότητα και την ανευθυνότητα). Αλλά δεν υπάρχουν εύκολοι τρόποι να μιλά κανείς γι’ αυτά τα ζητήματα. Μια αφίσα στο μετρό, δεν είναι ο πλέον «λεπτός» τρόπος για να κάνεις κάποιον να αναθεωρήσει τη ζωή και τις επιλογές του. Το αναγνωρίζω αυτό. Ούτε ο πλέον επιτυχημένος τρόπος είναι. Αλλά εγώ προσωπικά δεν έχω ακούσει πουθενά καμία άλλη φωνή να υπερασπίζεται στο δημόσιο χώρο το δικαίωμα του εμβρύου στη ζωή. Μία μόνο το επιχείρησε και τα ΜΜΕ την «έκραξαν» εν χορώ, ενώ το κράτος τής επιφύλαξε μια περιποιημένη λογοκρισία. 

Θέλει ευαισθησία προκειμένου να είσαι προσεκτικός και να σέβεσαι την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που έχουν προβεί σε έκτρωση. Θέλει ευαισθησία προκειμένου να αναλογίζεσαι τον εύθραυστο ψυχισμό τους και να προσπαθείς να τον προφυλάξεις. Αλλά απαιτείται επίσης ευαισθησία, προκειμένου να αναγνωρίσεις πως το πλασματάκι που νεκρώνεται στις μήτρες μας είναι μια πολύτιμη έκφανση της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας, που θανατώνεται καθημερινά στη μήτρα του πολιτισμού μας. Η αφίσα προσπάθησε κάπως να ισορροπήσει αυτές τις ευαισθησίες — κατά πάσα πιθανότητα απέτυχε. Παταγωδώς ενδεχομένως. Μα δεν είδα και κανέναν άλλο απ’ όσους μιλούν όλες αυτές τις μέρες στα ΜΜΕ να κατέβαλε κάποια μικρή έστω προσπάθεια ισόρροπης ευαισθησίας. Για την ακρίβεια, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμία «ευαίσθητη» φωνή που να έκανε την παραμικρή νύξη για την αξία της ζωής των εμβρύων — κι ας διαφωνούσε με την αφίσα…

Αλλά, ας μην είμαστε αφελείς. Δεν υπάρχουν μονάχα εκείνοι που αντιμετώπισαν στη ζωή τους την έκτρωση ως μια «δύσκολη» επιλογή. Υπάρχουν και ένα σωρό άλλοι —το γνωρίζουμε όλοι λίγο-πολύ— που αντιμετωπίζουν την έκτρωση ως μια απλή διαδικασία, ως μια μορφή αντισύλληψης, ως κάτι που δεν του δίνουν καμία απολύτως σημασία. Οι άνδρες δεν βρίσκονται καν έξω από την ιατρική αίθουσα της επέμβασης και οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εικόνα της επιλογής τους — δεν βλέπουν τα «θραύσματα» χεριών και ποδιών ενός μικρού πλάσματος που πρέπει να τεμαχιστεί στην κοιλιά τους, προκειμένου να εξαχθεί κομμάτι-κομμάτι από μέσα τους ή να αναρροφηθεί προς τα έξω, λιανισμένο ολόκληρο, από ένα σωλήνα. Κάνουν την έκτρωση σαν να είναι μια επέμβαση ρουτίνας, σαν να αφαίρεσαν ένα σπίλο από το δέρμα τους ή ένα λιπωματάκι από κάποιο σημείο του κορμιού τους. Κι έχουν επαναλάβει τη διαδικασία ξανά και ξανά — δίχως τύψεις και δίχως να γνωρίζουν καλά-καλά τι κάνουν. Κανείς δεν τους μίλησε ποτέ για το ζήτημα. Κανείς δεν τους ενημέρωσε… 

Ίσως μονάχα κάποια αφίσα να έκανε κάποια νύξη κάποτε. Αλλά κι αυτό —μη νομίζετε— έγινε για μία μέρα μόνο… 

Μετά το Κράτος αποφάσισε πως κανείς δεν πρέπει να μιλά για τη ζωή των εμβρύων…

πηγη.https://vassilisargyriadis.wordpress.com/

Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει (με αφορμή την αφίσα για το αγέννητο παιδί)

Αποτέλεσμα εικόνας για Ελευθερία του λόγου: ή θα είναι άβολη ή δεν θα υπάρχει (με αφορμή την αφίσα για το αγέννητο παιδί)"

π. Βασίλειος Θερμός

Η πρόσφατη δημόσια διαμάχη σχετικά με τις αφίσες στους σταθμούς του μετρό δοκιμάζει την ποιότητα και το βάθος της δημοκρατίας μας. Θα θέσω κάποια ερωτήματα που νομίζω ότι αξίζει ο καθένας μας να επεξεργασθεί:

-Προβλήθηκε το επιχείρημα ότι το θέμα των αμβλώσεων είναι νομικά λυμένο και άρα αποτελεί αναχρονισμό να τίθεται πάλι στον δημόσιο λόγο. Ποιος αποφασίζει αν για ένα θέμα ειπώθηκαν όλα και πλέον πρέπει υποχρεωτικά να σωπάσουμε; Ποιοι θα φιμώσουν ποιους στην δημοκρατία μας;

-Η αφίσα δεν έθετε νομικά ζητήματα, δεν ζητούσε αλλαγή του νόμου (κάτι που θα είχε κάθε δικαίωμα να κάνει). Προσπαθούσε απλώς να ασκήσει πειθώ ώστε να γίνονται λιγότερες αμβλώσεις. Υπάρχουν λοιπόν θέματα για τα οποία απαγορεύεται η ανάπτυξη επιχειρημάτων; Τότε γιατί το Σύνταγμα κατοχυρώνει (επί λέξει) την ελευθερία του καθενός «να διαδίδει τους στοχασμούς του»; Από τη στιγμή που δεν υφίσταται ύβρις, προσβολή, συκοφαντία, προτροπή σε παράνομη πράξη (ή ό,τι άλλο προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας), ποιος αποφασίζει για ποια θέματα επιτρέπεται η ανάπτυξη στοχασμών και για ποια απαγορεύεται;

-Επί της ουσίας, ομόφωνα η άμβλωση απαξιώνεται από ιατρικής πλευράς. Έστω και αν κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται δικαιολογημένες από τον ιατρικό κόσμο, γενικά θεωρείται α) λάθος μέθοδος ‘αντισύλληψης’, β) δυνητικά επικίνδυνη για την μελλοντική γονιμότητα της γυναίκας, γ) δυνητικά τραυματική ψυχική εμπειρία (οι ψυχίατροι και οι κληρικοί μπορούμε ανεπιφύλακτα να επιβεβαιώσουμε το τρίτο). Τι μπορεί να απαγορεύσει, λοιπόν, τη δημόσια επικριτική τοποθέτηση;

Το ότι η άμβλωση λογίζεται νόμιμη κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης δεν μεταβάλλει τις ψυχοσωματικές της συνέπειες. Άλλωστε και το κάπνισμα είναι νόμιμο αλλά έχει τεθεί σχεδόν υπό διωγμό από το κράτος. Νόμιμες είναι και η κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και η χρήση πλαστικών συσκευασιών και η οδήγηση υπό υψηλή ατμοσφαιρική ρύπανση ή με άσχημες καιρικές συνθήκες και η καθημερινή διατροφή των παιδιών με ανθυγιεινά προϊόντα κ.ο.κ., αλλά αυτό δεν εμποδίζει την πολιτεία να τις αποθαρρύνει με δημόσια μηνύματα. Ένα κράτος που ενδιαφέρεται για τους πολίτες του δικαιούται και υποχρεούται να χρησιμοποιεί τα επιστημονικά δεδομένα για να καλλιεργεί την απαξίωση ακόμη και νόμιμων συμπεριφορών.

-Αρκετοί ισχυρίσθηκαν πως η αφίσα θα μπορούσε να προκαλέσει πόνο, ή και προσβολή, στις γυναίκες που έχουν κάνει άμβλωση. Αυτό είναι πολύ πιθανό. Αλλά το επιχείρημα αυτό δεν είναι νομικό, δεν τίθεται ως ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνιστά ηθική παράμετρο, καθόλου αμελητέα βέβαια στον δημόσιο βίο.

Κατ’ αρχήν, γιατί κάθε πόνος είναι αχρείαστος; Η όποια προσωπική εξέλιξη των ανθρώπων, αναμόρφωση, μετάνοια κτλ. περνά συνήθως μέσα από επώδυνες διεργασίες. Οι οποίες, όμως, είναι ωριμοποιές. Κάποιες φορές αυτές πυροδοτούνται από δημόσια ερεθίσματα: ένα τηλεοπτικό μήνυμα ή ρεπορτάζ για την πείνα στα παιδιά του Τρίτου Κόσμου στους περισσότερους τηλεθεατές γεννά οδύνη, σε όσους μάλιστα συνηθίζουν να τρώνε πολλά ή ακριβά φαγητά μάλλον θα δημιουργήσει ενόχληση ή και ενοχές (ανάλογα με την ηθική συγκρότηση του τηλεθεατή). Οφείλει η πολιτεία να τα απαγορεύσει; Και τότε πώς θα κινητοποιηθούμε για να βοηθήσουμε;

-Τέλος, γράφτηκε πως η συγκεκριμένη αφίσα είναι διχαστική. Στην περίπτωση αυτή οφείλουμε στο εξής να απαγορεύσουμε κάθε αφίσα πολιτικού κόμματος!

Για να είμαστε συνεπείς, λοιπόν, ας αρχίσουμε να καταγράφουμε τα όποια ερεθίσματα ενδέχεται να στενοχωρήσουν, να πληγώσουν, ή να προσβάλουν μέρος του πληθυσμού:

Αφίσες με καλλίγραμμα μοντέλα ταπεινώνουν κάποιους υπέρβαρους συνανθρώπους μας, ιδιαίτερα δε όσους προσπαθούν να χάσουν βάρος αλλά λόγοι υγείας τους εμποδίζουν.

Εικόνες και βίντεο με πρωταθλητές ίσως να τραυματίζουν ψυχικά τους κινητικά ανάπηρους, είτε εκ γενετής είτε από ατύχημα.

Αφίσες συλλόγων γονέων με τις οποίες διακηρύττουν ότι το δικαίωμα της απεργίας δεν πρέπει να υφίσταται για τους εκπαιδευτικούς, προφανώς θα ενοχλήσουν τους τελευταίους, με προβλέψιμες οξύτατες αντιδράσεις των συνδικαλιστών τους. Τι πρέπει να κάνει η διοίκηση του μετρό στην περίπτωση αυτή;

Διαφημίσεις εσωρούχων –και μάλιστα σε ευμεγέθεις διαστάσεις- οι οποίες απεικονίζουν πάντοτε όμορφες γυναίκες, προσβάλλουν την αισθητική αλλά κυρίως το ηθικό αίσθημα όποιων σέβονται το ανθρώπινο σώμα και γι’ αυτό αρνούνται την εργαλειοποίηση και εμπορικοποίησή του. Ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν όσοι βασίζουν τον σεβασμό αυτό στην θρησκευτική τους πίστη, ανεξαρτήτως θρησκείας, οι οποίοι αναγκάζονται να αντικρίζουν συνεχώς προκλητικές εικόνες. Ακόμη περισσότερο, θίγονται όσοι άσκησαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα να ζήσουν μια ασκητική ζωή ως μοναχοί και μοναχές, αλλά χωρίς να τους ρωτά κανείς τούς υποχρεώνουν κάποιοι να ζουν και να κινούνται μέσα σε ένα πολιτισμό της εικόνας ο οποίος προωθεί την λαγνεία. Νοιάζεται κανείς γι’ αυτούς;

Προφανώς όχι, επειδή όλοι οι παραπάνω δεν διαθέτουν λόμπυ. Ή επειδή διαθέτουν περισσότερη λογική και ψυχραιμία από τους αυτόκλητους εισαγγελείς των αφισών. Εν ολίγοις, η ευαισθησία μας είναι επιλεκτική.

Γίνεται φανερό ότι έχουμε επειγόντως ανάγκη να διασαφηνισθούν επακριβώς τα κριτήρια με τα οποία κάποιος δημόσιος λόγος θα απαγορεύεται ή θα χαρακτηρίζεται προσβλητικός. Πρέπει δηλαδή να εμπνέει απόρριψη των προσώπων (όχι της άποψης) ή να υποκινεί σε απομόνωση ή βία εναντίον τους, για να εμπίπτει στο εν λόγω κατηγορητήριο. Ακόμη, η πολιτεία δεν είναι επιτρεπτό να παρεμβαίνει στην δική της ιδιοκτησία (όπως οι σταθμοί του μετρό) για να δημιουργεί δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ακριβώς επειδή είναι δημοκρατική πολιτεία οφείλει να μη μεροληπτεί.

Γι’ αυτό και υπάρχει πρόβλημα με τον αντιρατσιστικό νόμο του 2014. Είναι αδιανόητο να ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη (και το υποστηρίζω αυτό εγώ που έχω γράψει επανειλημμένα εναντίον του αντισημιτισμού). Αν κάποιος ισχυρίζεται δημόσια ότι δεν συνέβη ποτέ η γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, είναι ή αγράμματος ή κακόπιστος ή ηλίθιος. Κανένα από τα τρία δεν πρέπει να αποτελεί ποινικό αδίκημα. Έχει δικαίωμα να εκτίθεται δημόσια με την άγνοιά του ή τις αγκυλώσεις του.

Oύτε επίσης το μίσος πρέπει να αποτελεί αντικείμενο του ποινικού κώδικα, παρά μόνο συγκεκριμένες πράξεις που πηγάζουν από αυτό. Δεν λύνεις το πρόβλημα της έλλειψης ιστορικής παιδείας ή της φυλετικής προκατάληψης ή της συμπλεγματικής αήθειας κλείνοντας κάποιον στη φυλακή ή επιβάλλοντας πρόστιμα (γι’ αυτό και θα είναι σφάλμα να επεκταθεί η ποινικοποίηση και προς όσους αμφισβητούν αν συντελέσθηκε γενοκτονία των Ποντίων, όσο και αν μάς αγγίζει συναισθηματικά˙ δεν διορθώνουμε ένα λάθος γενικεύοντάς το).

Από την άλλη πρέπει να αποτελεί σαφώς ποινικό αδίκημα η προτροπή ή συνευδοκία προς αδικοπραγίες. Με άλλα λόγια, ένας που ισχυρίζεται δημόσια ότι ‘καλά έκανε ο Χίτλερ στους Εβραίους’ ή ‘μπράβο σ’ αυτούς που δέρνουν τους μετανάστες’ πρέπει να διωχθεί ποινικά, διότι συνάγεται εξ αυτού ότι επιδοκιμάζει μια παράνομη ενέργεια και προτρέπει προς αυτή. Η διάκριση αυτή (μεταξύ άποψης και προτροπής) πρέπει να υπάρχει στο νόμο, διατυπωμένη με σαφήνεια, ώστε να μην γίνονται περιττές μηνύσεις και να μην εναπόκειται συνεχώς στα δικαστήρια να κρίνουν. Ο τόπος μας έχει πικρή πείρα από ασάφειες και προχειρότητες των νόμων, οι οποίες με τη σειρά τους επιβαρύνουν το δικαστικό σύστημα με πρόσθετη εργασία.

Από την άλλη, ζούμε πλέον ένα παράλογο φαινόμενο: όσο πιο μεταμοντέρνος εμφανίζεται κανείς τόσο μοιάζει να απομακρύνεται από τον σεβασμό της λαϊκής κυριαρχίας και της αρχής της πλειοψηφίας, στο όνομα γενικών αδιαπραγμάτευτων αρχών. Για παράδειγμα, η αόριστη επίκληση στα ανθρώπινα δικαιώματα νοείται πλέον από κάποια μέλη της κοινωνίας μας τόσο συμπεριληπτική ώστε καταλήγει να φιμώνει την πλειοψηφία στην περίπτωση που αυτή επιθυμεί κάτι διαφορετικό και τής επιβάλλει να ακολουθήσει ένα καινοφανές ολοκληρωτικό μοντέλο, το οποίο δέχεται επικρίσεις και διεθνώς.

Άλλωστε και ιστορικά οι γενικές αδιαπραγμάτευτες αρχές υπήρξαν φυσικό προϊόν της Νεωτερικότητας. Συνιστά αντίφαση η μετανεωτερικά εμπνεόμενη πολιτική να τίς επικαλείται, όταν συστατικό γνώρισμα της Μετανεωτερικότητας αποτελεί η άρνηση κάθε κανονιστικού και η ‘απογείωση’ της υποκειμενικότητας.

Η επιβολή συγκεκριμένης γνώμης και η λογοκρισία συγκεκριμένων απόψεων, λοιπόν, αποτελούν παλινδρόμηση σε ολοκληρωτισμό και δεν συνάδει με την ελευθερία του πολίτη, η οποία θεσπίστηκε με τη Νεωτερικότητα και κατακτήθηκε με θυσίες.

Το πόσο γνήσια είναι τα δημοκρατικά μας ‘πιστεύω’ δοκιμάζεται πάντοτε μπροστά σε αντιλήψεις με τις οποίες διαφωνούμε.

Πηγή: Αντίφωνο

Η εμψύχωση του εμβρύου  και η εξήγηση του χωρίου «Οἵ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν». (Ιωαν. 1,13)

embryo laboratory 10
Γράφει ο Παναγιώτης Ι. Μπούμης στην Romfea.gr
Ομότ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Τό ἐν λόγῳ χωρίο τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου ἔχει ὡς ἑξῆς: «Οἵ (οἱ ὁποῖοι χριστιανοί) οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν».
1) Συνήθως οἱ ἐξηγητές καί οἱ σχολιαστές τοῦ ἐν λόγῳ χωρίου ἀποδίδουν μία πνευματική διάσταση καί ἔννοια στό περιεχόμενο τοῦ στίχου καί στό ρῆμα «ἐγεννήθησαν»1.
2) Αὐτό τό στηρίζουν στό ὅτι ὁ προηγούμενος στίχος 12 λέει ὅτι ὅσοι πιστεύουν στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί παρ(έλαβαν) αὐτόν «ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι».
3) Νομίζουμε ὅμως ὅτι ὁ λόγος αὐτός τοῦ Ἰω. 1,13 ἐκτός ἀπό τήν ὑπερφυσική καί πνευματική ἔννοια ἔχει καί μαρτυρεῖ καί τή φυσική ἤ φυσιολογική πλευρά καί διάσταση καί αὐτῶν πού παρέλαβαν τόν Χριστό καί ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
4) Τήν ἄποψη αὐτή μποροῦμε νά τή στηρίξουμε καί στό γεγονός ὅτι ἀκριβῶς στό στίχο 12 λέει «ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (μέλλων). Δηλαδή ἔδωσε ἐξουσία, δικαίωμα, δύναμη, χάρη νά γίνουν (στό μέλλον) τέκνα Θεοῦ. Ἀντιθέτως στόν ἑπόμενο στίχο 13 λέει ὅτι «ἐγεννήθησαν» (ἀόριστος, παρελθόν) φυσικά πρό τοῦ «γενέσθαι». Ἔγιναν, γεννήθηκαν ἀπό ἕνα προηγηθέν, ἀπό ἕνα προηγούμενο γεγονός, γιά νά γίνουν στή συνέχεια τέκνα Θεοῦ.
5) Ἀλλά καί τό ὅτι στόν ἑπόμενο στίχο 14 μιλάει ἐκ νέου ἤ μᾶλλον συνεχίζει τόν λόγο περί τῆς ἀφίξεως τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο (στίχ. 11)2, ἀρχίζοντας μέ τόν συμπλεκτικό σύνδεσμο «καί» καί λέγοντας «Καί ὁ λόγος σάρξ ἐγένετο», μᾶς ὠθεῖ νά νοήσουμε ὅτι οἱ στίχοι 12-13 καί ἰδίᾳ ὁ 13 εἶναι παρέμβλητοι. Παρεμβάλλονται μεταξύ τῶν ὑπερφυσικῶν γεγονότων τῆς (προ)ὑπάρξεως καί τῆς γεννήσεως τοῦ Ἰησοῦ μεταξύ τῶν ἀνθρώπων καί ἄρα μπορεῖ σ’ αὐτούς τούς στίχους νά κάνει λόγο καί γιά τήν κάθε γέννηση καθενός ἀνθρώπου.
6) Ἐπίσης πρέπει νά προσθέσουμε καί τό ἑξῆς: Σέ μερικούς κώδικες καί ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς ὑπάρχει ἡ γραφή «ὅς οὐκ ἐξ αἱμάτων οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθη». Ἀσφαλῶς ἐννοοῦν τόν Χριστό. Ἀλλά αὐτή ἡ γραφή προφανῶς δέν εἶναι ὀρθή. Δέν μπορεῖ νά εἶναι ὀρθή, γιατί ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε «ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Παρθένου», ὅπως λέει καί ὁ Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός3. Ἄρα τό «οἱ . . . ἐγεννήθησαν» εἶναι ἡ ὀρθή γραφή καί ὄχι τό «ὅς . . . ἐγεννήθη». Ἑπομένως μιλάει γιά ὅλους τούς ἄλλους ἀνθρώπους χριστιανούς καί μή καί ὄχι γιά τόν Ἰησοῦ Χριστό.
7) Καί ἐρχόμαστε εὐθύς ἀμέσως σέ μία ἐξήγηση καί ἑρμηνεία τοῦ χωρίου Ἰω. 1,13.

α) Λέει: «Οἵ οὐκ ἐξ αἱμάτων . . . ἐγεννήθησαν». Ἀκόμη καί οἱ πιό πιστοί καί ἅγιοι ἄνθρωποι δέν γεννῶνται μόνο ἐξ αἱμάτων. Μόνο ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε ἀπό τά αἵματα τῆς Παρθένου Μαρίας μόνο, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως. Ὅλοι οἱ ἄλλοι χρειάζονται καί τή συνεργεία (ἑνός) ἀνδρός.
β) «Οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός». Δέν γεννήθηκαν οἱ ἐκλεκτοί αὐτοί πιστοί οὔτε ἀπό τή θέληση ἤ σαρκική ἐπιθυμία καί σύμπραξη ἀνδρογύνου. Δέν γεννήθηκαν οὔτε ἀπό (κατά) τή φυσιολογική ἕνωση καί γονιμοποίηση. Ὡστόσο οὔτε καί (κατά) ἀπό τήν τεχνική ἕνωση, ἐξωσωματική γονιμοποίηση μόνο, δηλ. κατά ἀνθρώπινη ἐπιστημονική θέληση, ἔχουμε γέννηση ἀνθρώπου.
γ) Δηλαδή θά διερωτᾶτο, κανείς, δέν μποροῦν νά γίνουν τέκνα Θεοῦ, νά (παρα)λάβουν τόν Χριστό, ὅλοι ὅσοι γεννήθηκαν μέ φυσικό ἤ τεχνικό τρόπο (ἐπιθυμία); Δέν λέει αὐτό, δέν ἐννοεῖ τή γέννηση, τή δημιουργία, τῆς σωματικῆς οὐσίας ἤ φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά ἀλλοῦ θέλει νά καταλήξει· μᾶλλον στήν πραγματική γέννηση τοῦ ἀνθρώπου, μᾶλλον στή δημιουργία τῆς ψυχικῆς οὐσίας, μᾶλλον στήν ἐμψύχωση τοῦ σωματικοῦ ὑλικοῦ τοῦ ἐμβρύου θέλει νά καταλήξει, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια.
δ) Καί γιά νά μή μείνει καμμία ἀμφιβολία περί αὐτοῦ, ἀλλά μᾶλλον καί γιά νά τό ἐνισχύσει προσθέτει κάτι πού θά παρατηροῦσε κάποιος ὅτι εἶναι περιττό, ἀφοῦ γράφει ἀμέσως προηγουμένως «οὐδέ ἐκ θελήματος σαρκός». Αὐτό τό κάτι εἶναι ἡ πρόταση «οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός», ἡ ὁποία θά ἔλεγε κάποιος ὅτι εἶναι ἡ ἴδια μέ τήν προηγούμενη. Ὅμως στήν Ἁγία Γραφή δέν εἶναι τίποτε περιττό. Κάτι προσθέτει καί αὐτή ἡ πρόταση.
ε) Μᾶλλον ἐδῶ (τό «οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός») ἐννοεῖ ὅτι ἡ γέννηση-δημιουργία ἑνός ἀνθρώπου (ἐκ σώματος καί ψυχῆς) εἴτε πιστός χριστιανός εἶναι εἴτε ὄχι δέν γίνεται μόνο ἀπό τόν ἄνδρα καί (ἤ) τή θέλησή του. Καί νά θέλει ὁ ἄνδρας (ἐάν θέλει) ἕνα παιδί, τό θέλημά του δέν μπορεῖ νά πραγματοποιηθεῖ. Ὁ ἄνθρωπος δέν γεννιέται-γίνεται μέ τό θέλημα τοῦ ἀνδρός μόνο. Ἀλλά χρειάζεται τουλάχιστον καί ἡ συνεργεία τῆς γυναίκας.
στ) Ἀσφαλῶς μπορεῖ τό σπέρμα νά δίδεται ἀπό τόν ἄνδρα γιά τήν ἀρχή τοῦ νέου ὄντος, ἀνθρώπου, ἀλλά πάντα ὑπάρχει καί γυναίκα συνεργός. Γι’ αὐτό καί στό Ματθ. 1,1 ἑξ. (στό «Βίβλος Γενέσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ») λέγεται ὅτι «Ἰούδας δέ ἐγέννησε τόν Φαρές καί τόν Ζαρά ἐκ τῆς Θάμαρ» (στίχ. 3). Τό ἴδιο καί στό στίχ. 5 λέει: «Σαλμών δέ ἐγέννησε τόν Βοόζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοόζ δέ ἐγέννησε τόν Ἰωβήδ ἐκ τῆς Ρούθ». Πρβλ. καί τόν στίχ. 6. Καί μπορεῖ νά ἀναφέρονται μόνο αὐτές οἱ περιπτώσεις γιά κάποιο εἰδικό λόγο, ὅπως εἶναι γνωστό ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, ἀλλά καί στίς ἄλλες περιπτώσεις ὁπωσδήποτε ὑπάρχει κάποια γυναίκα «ἐκ τῆς ὁποίας» γεννήθηκαν οἱ ἀναφερόμενοι στήν ἐν λόγῳ «Βίβλο γενέσεως» ἄνδρες.
ζ) Τό σπουδαῖο ὅμως εἶναι ὅτι, ἐνῶ λέει «οὐδέ ἐκ θελήματος ἀνδρός», δέν λέει «οὐδέ ἐκ θελήματος γυναικός». Μήπως ἔτσι ὑπονοεῖ ὅτι μπορεῖ νά γεννηθεῖ ἄνθρωπος μόνο ἀπό γυναίκα; Δέν νομίζουμε. Ἀλλά δέν ἀποκλείει τή βούληση, τό θέλημα τῆς γυναίκας στή γέννηση ἑνός ἀνθρώπου. Μήπως γεννήθηκαν οἱ ἀναφερθέντες πιστοί ἄνθρωποι καί μέ τή θέληση (τῆς) γυναίκας ἤ ἔστω μέ τή συγκατάθεσή της; Αὐτό δέν μποροῦμε νά τό ἀποκλείσουμε παντελῶς, ἐάν θυμηθοῦμε ἰδίως τήν περίπτωση τῆς Θεοτόκου, ὅταν εἶπε μέ τή θεληματική ὑπαταγή της «Ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά τό ρῆμά σου» (Λουκ. 1,38).
η) Ἐπίσης, στήν τεχνική εἰδικῶς γονιμοποίηση ἡ θέληση-συγκατάθεση τῆς γυναίκας φανερώνεται ἰδιαιτέρως κατά τήν ἐμφύτευση τοῦ γονιμοποιημένου ὠαρίου στό ἐνδομήτριό της. Μήπως «προέβλεπε» καί αὐτήν τήν περίπτωση ὁ Ἰωάννης μέ προφητικό χάρισμα; Μήπως δηλ. τελικῶς ἡ θέληση-συγκατάθεση τῆς γυναίκας εἶναι προϋπόθεση γιά τή γέννηση ἑνός ἀνθρώπου, γιά νά γεννηθεῖ ἄνθρωπος διά μέσου αὐτῆς;
θ) Ἀλλά ἀρκεῖ ἡ θέληση γιά τή γέννηση-δημιουργία ἀνθρώπου; Ἡ θέληση δέν εἶναι μία οὐσία γιά διάπλαση σώματος. Ἴσως ἀκόμη μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι εἶναι μία ψυχική τάση ἤ ἐνέργεια, ἀλλά ὄχι μία ψυχική οὐσία. Ἐκεῖνο ὅμως πού εἶναι ἀπαραίτητο γιά τή δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχική οὐσία, γιά νά γεννηθεῖ ὁ τέλειος ἄνθρωπος, ἀποτελούμενος ἀπό σῶμα ὑλικό καί ἀπό ψυχή νοερή καί λογική. Ἄρα καί μέ τή θέληση τῆς γυναίκας μπορεῖ τελικά νά γίνεται ἡ ἐμψύχωση τοῦ ἐμβρύου, ἡ χορήγηση δηλαδή ἀπό τό Θεό τῆς ψυχικῆς οὐσίας (ψυχῆς) καί ἡ ἕνωσή της μέ τή σωματική οὐσία, ἀλλά δέν ἀρκεῖ μόνη ἡ θέλησή της.
ι) Ἴσως θά ἀντέτεινε κάποιος: Δέν θά μποροῦσε ὁ Ἰωάννης νά ἀναφέρει κατά κάποιο τρόπο τήν περίπτωση αὐτή, τήν προϋπόθεση δηλαδή τοῦ θελήματος τῆς γυναίκας γιά τή γέννηση τοῦ νέου ἀνθρώπου; Ἡ ἀπάντηση μπορεῖ νά εἶναι καί ἡ ἑξῆς: Μήπως ὁ Ἰωάννης εἶχε ὑπόψη του ἤ καί προέβλεπε τήν ὕπαρξη πολλές φορές μιᾶς «ἀνεπιθύμητης» ἐγκυμοσύνης καί γι’ αὐτό ἀπέφυγε νά μιλήσει συγκεκριμένως περί «θελήματος γυναικός»;
ια) Καί ἦρθε ἡ ὥρα, γιά νά ποῦμε πού ἤθελε νά καταλήξει τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου. Νομίζουμε ὅτι σ’ αὐτό ἤθελε νά καταλήξει, στό ὅτι καί οἱ πιστοί, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, «ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν». Ὁ Θεός δίνει τήν ψυχή καί τή ζωή στόν ἄνθρωπο. Αὐτός τή δημιουργεῖ στόν ἄνθρωπο. Αὐτός δημιουργεῖ τόν ἄνθρωπο, πού διαφέρει ἀπό τά ἄλλα ὄντα. Καί αὐτός μάλιστα ἐκ κοιλίας μητρός ἐκλέγει τούς δικούς Του πιστούς κατά τό ρηθέν ἀπό τόν Κύριο στούς μαθητές Του: «Οὐχ ὑμεῖς με ἐξελέξασθε, ἀλλ’ ἐγώ ἐξελεξάμην ὑμᾶς» (Ἰω. 15,16).
ιβ) Ἔτσι ὁδηγούμαστε καί στήν πρώτη ἐκείνη δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου-Ἀδάμ μέ τό «ἐμφύσημα» τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι προκύπτει ἡ περίπτωση ἡ ψυχή νά τίθεται στό ἔμβρυο δημιουργούμενη-προερχόμενη ἀπό τό πρῶτο ἐκεῖνο ἐμφύσημα-πνοή τοῦ Θεοῦ, ἤ ἀλλιῶς ἀπό τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό μᾶλλον πραγματοποιεῖται κατά τήν ὥρα τῆς συλλήψεως. Μέ τήν ἐμψύχωση, λοιπόν, αὐτή γεννιέται ὁ ἄνθρωπος, γίνεται ἀπό ἄψυχο ἔμβρυο (ἕνας) ἄνθρωπος.
ιγ) Κατόπιν τούτων τό ἔμβρυο-ἄνθρωπος δέν μπορεῖ κάποιος νά ἰσχυριστεῖ ὅτι εἶναι μία προέκταση τοῦ σώματος τῆς γυναίκας καί ἄρα μπορεῖ νά τό ἀντιμετωπίσει ὅπως αὐτή θέλει. Οὔτε γίνεται ἄνθρωπος ἀπό αὐτήν, ἀφοῦ ἡ χορήγηση τῆς ψυχῆς γίνεται ἀπό τό Θεό κατά τό «ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν». Αὐτά πρέπει νά τά ἔχουν ὑπ’ ὄψη τους ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τά συναφῆ θέματα. Βεβαίως ὅσοι ἔχουν ἐμπιστοσύνη στήν ἀλήθεια τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Οἱ ἄλλοι ἄς ἀποφασίζουν οἱ ἴδιοι, ἄν ἔχουν ψυχή ἤ ὄχι.
ιδ) Ἐν τέλει ὡς μία ἄλλη προέκταση μπορεῖ νά λεχθεῖ καί τό ἑξῆς: Ἀφοῦ οἱ ψυχές δημιουργοῦνται τήν ὥρα τῆς συλλήψεως ἀπό τό προϋπάρχον ἐμφύσημα τοῦ Θεοῦ, τοῦτο σημαίνει ὅτι τό προπατορικό ἁμάρτημα δέν μεταδίδεται διά τῆς ψυχῆς, διά τοῦ θείου ἐμφυσήματος, ἀλλά διά τοῦ σώματος, διά τοῦ σωματικοῦ ὑλικοῦ, διά τῆς ἑνώσεως τοῦ σπέρματος ἀνδρός καί τοῦ ὠαρίου (γυναίκας).
ΠΗΓΗ.Romfea

Επώνυμη επιστολή ιατρού προς τον Υπουργό κ.Κώστα Καραμανλή για το θέμα των εκτρώσεων

(Η παραπάνω φωτο είναι απο το αρχείο του ιστολογίου Αμφοτεροδέξιος)
Εισαγωγικά.
Δημοσιεύουμε την επιστολή της ιατρού Αντιγόνης Σκοπελίτου προς τον υπουργό κ.Κώστα Καραμανλή που αφορά το θέμα των εκτρώσεων.Διατηρούμε ακριβώς την μορφή του κειμένου,όπως μας στάλθηκε ηλεκτρονικά.
Ευχαριστούμε την κ.Σκοπελίτου για την παρέμβασή της για το μεγάλο αυτό πρόβλημα καθώς και για την άδεια δημοσίευσης της επιστολής..
Η Επιστολή
Κύριε Υπουργέ,
Απευθύνομαι σ΄εσάς, μετά την τραγική αντίδραση, αποκαθηλώσεως αφισών που ενημέρωναν το κοινό αν όχι, προβλημάτιζαν, με ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΚΟΤΑΔΙΣΤΙΚΑ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΕΜΒΡΥΟ.
ΔΙΕΡΩΤΩΜΑΙ:  ΠΡΟΣ ΤΙ ΤΟΣΟΣ ΦΟΒΟΣ;  ΤΟΣΗ ΒΙΑΣΥΝΗ;;;
ΕΛΕΥΥΘΕΡΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΧΟΥΜΕ, ΝΟΜΙΖΩ !
ΔΕΝ ΔΕΙΞΑΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ, ΤΕΤΟΙΑ ΒΙΑΣΥΝΗ, ΣΕ ΆΛΛΑ, ΠΟ ΚΡΑΥΓΑΛΈΑ ΘΕΜΑΤΑ…
ΑΣ ΕΧΩ ΚΑΛΟ ΛΟΓΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΣΑΣ. ΑΣ ΘΕΩΡΗΣΩ ΠΩΣ, ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ.
Ίσως δεν έχετε ενημέρωση για το τι είναι η έκτρωση.
Ίσως, δεν έχετε συνειδητοποιήσει, ότι  στρέφεστε κατά της ανυπεράσπιστης ζωής.
ΡΙΞΤΕ ΛΟΙΠΟΝ, ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΑΤΙΑ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΠΟΥ ΘΑ ΤΗ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ:
Ποτέ δεν είναι αργά, να αναθεωρήσετε.
Δεν σας αρκεί;;;
Τότε,
ΡΙΞΤΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ  ΜΑΤΙΑ, ΜΑΤΙΑ, ΣΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ, ΚΑΙ ΙΣΩΣ  ΞΑΝΑΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΟΤΙ, ΤΌΣΟ Η ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΌΣΟ ΚΑΙ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΑΣ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ  ΑΝΘΡΩΠΩΝ !!!
Η ΣΙΩΠΗΛΗ ΚΡΑΥΓΗ, ΘΑ ΣΑΣ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ….
1.Σιωπηλή Κραυγή Μερος 1ο
2.η σιωπηλή κραυγή.Μέρος 2ο.


—————————————————————————————————————–

(ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΜΕ ΜΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΤΗΚΕ. ΔΕΝ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΖΩΗ. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ ΚΥΡΙΕ. Τόσο απλά.
ΚΑΙ ΕΣΕΙΣ, ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΜΙΛΑΤΕ, ΚΑΙ ΕΙΣΤΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ, ΓΙΑΤΙ Η ΜΗΤΕΡΑ ΣΑΣ,  ΔΕΝ  ΣΑΣ  ΠΕΤΑΞΕ  ΣΤΑ  ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ !!!  ΣΑΣ ΚΥΟΦΟΡΗΣΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.
ΕΠΙΠΛΈΟΝ, ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ, ΠΩΣ,  ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΕ ΤΗΝ….ΔΗΘΕΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΜΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ (ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ. ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΕΜΒΡΥΟ ΠΟΥ ΦΕΡΕΙ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΤΗΣ ΑΝΗΚΕΙ;;;; ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΠΝΟΗ ΖΩΗΣ;;; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ. Ο ΘΕΟΣ!), ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΕ, ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΜΒΡΥΟ, ΩΣ ΒΡΕΦΟΣ ΠΛΕΟΝ, ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΕΙ;;;
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΦΟΡΑ;  ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΕΠΑΓΓΕΛΤΑ ΤΗΝ ΔΙΩΚΕΤΕ. ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΙΚΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΗ;;; ΔΕΝ ΞΕΡΩ. ΑΛΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ ΣΟΒΑΡΆ.
ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΕΓΩ ΩΣ ΓΙΑΤΡΟΣ.
ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΑ. ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ. Η ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΗ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΕΚΤΡΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΕΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ: ΕΚΑΝΕΣ ΦΟΝΟ, ΜΕ ΣΚΟΤΩΣΕΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΕΙ ΠΟΤΈ. ΘΑ……ΑΠΑΛΥΝΕΤΑΙ ΔΗΘΕΝ, ΜΕ ΝΟΜΟΘΕΣΙΕΣ……
ΓΙΑ ΡΩΤΗΣΤΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΕΚΤΡΩΣΗ, ΠΩΣ ΕΝΟΙΩΣΑΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ, ΑΝ ΌΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ.
ΤΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ
ΤΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΕΧΟΥΝ
ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΧΡΥΣΕΣ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ ΜΑ ΖΙ ΤΟΥΣ
ΠΟΣΕΣ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΜΕ ΚΟΣΤΟΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΕΣ.
ΚΛΠ ΚΛΠ ΚΛΠ  ΆΠΕΙΡΕΣ ΠΑΡΕΝΈΡΓΕΙΕΣ…… (ας αφήσω το σκέλος της πίστης στο Χριστό).
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ  ΝΕΑΣ…..ΑΠΟΨΗΣ  ΠΕΡΙ ΤΑ «ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ»: ΤΑ ΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΝΕΤΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ! ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΕΦΑΛΙ, ΤΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟ, ΟΥΔΕΤΕΡΟ Ή ΘΗΛΥΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΛΥΚΟ, ΚΙ ΑΠ ΤΑ ΔΎΟ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΚΙ ΕΓΩ, ΤΙ ΆΛΛΟ.
ΜΑΣ ΕΣΤΡΙΨΕ ΚΥΡΙΕ ΥΠΟΥΡΓΕ;;; ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΆ;;; ΔΙΑΣΤΡΕΨΑΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ, {ΌΠΩς ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΔΥΡΏΜΕΘΑ ΟΨ’ΙΜΩΣ}, ΘΑ ΔΡΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΙΒΌΛΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΠΕΊΡΑΜΕ.
ΡΙΝΟΚΕΡΩΣ, ΚΥΡΙΕ  ΥΠΟΥΡΓΕ. ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΗ.
ΡΙΝΟΚΕΡΩΣ!
ΚΑΛΕΙΣΤΕ ΝΑ ΜΙΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟΝ ΜΠΕΡΑΝΖέ. (αν τον ξέρετε.. Αν όχι, δείτε τη θεατρική παράσταση ΡΙΝΟΚΕΡΩΣ, ΤΟΥ Χριστιανού, Ευγένιου Ιονέσκο. Θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ.
ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΙΣΩΣ ΕΠΙΛΕΞΕΤΕ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΘΑ ΠΑΤΕ…..
ΜΕ ΤΟΥΣ ΡΙΝΟΚΕΡΟΥΣ  Ή ΜΕ ΤΟΝ  ΜΠΕΡΑΝΖέ;
ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ, ΝΑ ΣΑΣ ΦΩΤΙΣΕΙ (αφού είστε βαπτισμένος Χριστιανός Ορθόδοξος).
ΑΝΤΙΓΟΝΗ  ΣΚΟΠΕΛΙΤΟΥ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΙΑΤΡΟΣ