Παράλυτοι ομολογητές

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, ωκεανός, παραλία, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, νερό και φύση
Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου.

Συνδέομαι με μία μαρτυρική οικογένεια, του κυρίου Νικολάου Μαρκαντώνη εξ Αθηνών. Τα τρία παιδιά τους γύρω στα 15- 16 τους χρόνια και το ένα μετά το άλλο το άλλο παρέλυον. Ο Ανδρέας πρώτος κατά σειράν και μετά ακολουθούσαν και οι δύο αδελφές του.

Οι ευσεβείς γονείς των αγογγύστως σήκωναν τον βαρύ σταυρό της οικογενείας των, έχοντας ως είναι επόμενο και τον δικό τους προσωπικό σταυρό, της δικής τους ασθενείας λόγω της κοπώσεως. Η κάθε ημέρα τους, μαρτυρική ενασχόλησις με τους τρεις παραλύτους μάρτυρας. Η πίστις των γονέων αλλά και των παιδιών μεγάλη. Νομίζω ότι η υπομονή όλων αυτών που ζουν αυτές τις δύσκολες καταστάσεις, συμβάλλει τα μέγιστα στην απόκτησι της Θείας Χάριτος.

Ο Ανδρέας βρίσκεται τώρα εις τους ουρανούς μαζί με τους ομολογητάς Μάρτυρας κατά τον λόγο του γέροντος Παϊσίου.
Οι γονείς και οι αδελφές του με διαβεβαιώνουν ότι είχε σε μεγάλο βαθμό το χάρισμα της διοράσεως.
Με την ευλογία του γέροντός μου πήρα για λίγες ημέρες τον παράλυτο Ανδρέα εις το μοναστήρι, για μία αλλαγή παραστάσεων αλλά και δια να ξεκουράσω λίγο τους ταλαιπωρημένους γονείς του.
Έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά ομολογώ και ντρέπομαι γι’ αυτό, ότι δεν τα κατάφερα για πολύ. Εξετίμησα ακόμη περισσότερο την υπομονή των γονέων του, ενώ εγώ την έχασα γρήγορα.

Ζούσαμε τα σωτήρια πάθη του Κυρίου μας.

Η κατάνυξη του Ανδρέα διεφαίνετο κατά τις ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος, επειδή συνέπασχε μετά του Κυρίου, και ζούσε έντονα το Θείον Πάθος.
Οι ιερείς δυσκολεύονταν ιδιαίτερα να κοινωνήσουν τον Ανδρέα, λόγω των αναφιλητών και των κατανυκτικών δακρύων του.
Την ημέρα της ζωηφόρου Αναστάσεως του Κυρίου μας, ο Ανδρέας μου εξεδήλωσε την επιθυμία του να γίνη μοναχός. Μου έφερε ως παράδειγμα και πρότυπο, τον γνωστό αγιογράφο Βασίλειο Λέπουρα, ο οποίος έγινε μοναχός Ραφαήλ, όντας παράλυτος. Το θεωρούσε και ήτο ασφαλώς μεγάλη ευλογία γι’ αυτόν.
Του είπα ότι καλόν είναι να πάρουμε τη γνώμη και άλλων φωτισμένων γερόντων και ειδικά του γέροντος Παϊσίου.

Ανέβηκα προς τούτο στις Καρυές και πήρα το ευλογημένο μονοπάτι προς την «Παναγούδα». Ο γέροντας αφού με καλωσόρισε με πήγε στο Ναΰδριο και προσκύνησα το άγιο Λείψανο του αγίου Αρσενίου του Καπαδόκκου, διότι του το ζήτησα. Μετά αφού με έβαλε και κάθισα στο στασίδι του αναγνώστου και ψάλτου (είναι το ίδιο στα ναΰδρια των κελλιών), κάθισε και αυτός στο ιδικό του και με μια πρωτοφανή σοβαρότητα μου λέγει:
«Να πης στον Ανδρέα ότι δεν χρειάζεται να γίνη μοναχός. Αυτοί που υποφέρουν και υπομένουν αγογγύστως το μαρτύριο της παραλυσίας σε τούτη τη ζωή, λαμβάνουν τον στέφανον του Ομολογητού εις την άλλη».
Η έως τέλους υπομονή εξασφαλίζει τον Παράδεισον αλλά και τον στέφανον στους αγωνιστάς.
Ενώ τελείωσε τους λόγους αυτούς με ρώτησε τον λόγο της επισκέψεώς μου. Είχε όμως προλάβει και απαντήσει εις τις δικές μου ερωτήσεις πριν καν τις εκφράσω!

Ο γέροντας θεωρούσε γενικά τις ασθένειες σαν μια μεγάλη ευλογία του Θεού, αλλά αυτούς που δοκιμάζονταν με σοβαρές ασθένειες ή με παραλυσία τους εσέβετο και τιμούσε ως μάρτυρας και έτσι τους αποκαλούσε, μάρτυρας ή ομολογητάς.
Προσευχόταν γι’ αυτούς όχι για να τους απαλλάξει ο Θεός από τις ασθένειες, αλλά να τους ενδυναμώσει και ενισχύση ώστε να υπομένουν καρτερικά τον Σταυρόν τους. Τους συνιστούσε να ασχολούνται με την ευχή και έτσι θα είναι ευτυχισμένοι και θα βρίσκουν χαρά μέσα στον πόνο τους.
Μέσα στις σωματικές ασθένειές σου θα τελειωθεί η δύναμις του Κυρίου και θα δοξάζεται ο Θεός, έλεγε.Υπομένοντας καρτερικά γίνεσαι υγιής ψυχικά και μιμείσαι τους Αγίους Μάρτυρας.
Ας έχουμε την ευχήν του Οσίου Γέροντος αλλά και τις πρεσβείες των παραλύτων ομολογητών που με μεγάλη παρρησία κυκλώνουν τον Θρόνο του Θεού!

Από το βιβλίο: Δράγματα αειζωοτροφίας, Ό,τι ενθυμούμαι από τις επισκέψεις μου στον Γέροντα Παΐσιο. Ιερομονάχου Προδρόμου Νεοσκητιώτου. Ιδιωτική Έκδοση. 01 Ιουλίου 2007ΠΗΓΗ.ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ζεύγος Τούρκων ορθόδοξων χριστιανών περιγράφει τη ζωή τους

Ορθοδοξία – Διεθνές πρακτορείο εκκλησιαστικών ειδήσεων
Αμφοτεροδέξιος

Ένα ζευγάρι από την Καππαδοκία είχε πριν χρόνια μιλήσει σε συνέντευξη στον ανταποκριτή της εφημερίδας Καθημερινής Αλέξανδρο Μασαβέτα στην Κωνσταντινούπολη, δίνοντας μια αληθινή διάσταση στα γεγονότα που βιώνουν οι Χριστιανοί στην Τουρκία αλλά και για την ιστορία του Ρωμαίικου Έθνους.
Δείτε αυτούσιο το δημοσίευμα του συναδέλφου :

«Συναντιόμασταν κάθε χρόνο σε μία από τις ελληνικές ενορίες στο Νιχώρι του Βοσπόρου (Γενίκιοϊ), στην ακολουθία της Αναστάσεως, σαν να είχαμε δώσει ραντεβού.
Νόμιζα πως ήταν δύο ακόμη ανάμεσα στους πολυάριθμους Τούρκους που προσέρχονται στην ακολουθία από περιέργεια για τα έθιμα του Ελληνορθόδοξου Πάσχα, είτε για να συνεορτάσουν με χριστιανούς φίλους, σε ένα εκκλησίασμα πολυεθνές και πολύθρησκο. Κομψοί, μορφωμένοι, πολυταξιδεμένοι, το ζεύγος Αχμέτ και Νετζλά Οζγκιουνες ανήκουν στους χιλιάδες Τούρκους που επέλεξαν, τα τελευταία χρόνια, να αλλάξουν θρησκεία, και στους ελάχιστους που δεν κρατούν την επιλογή τους αυτή κρυφή.
Θέλησαν να μιλήσουν στην «Κ» για την εσωτερική αναζήτηση που τους οδήγησε στην Ορθοδοξία και για το τι σημαίνει να είσαι Τούρκος και χριστιανός, λίγους μήνες πριν μετοικήσουν στο εξωτερικό.

– Αρθρα στον τουρκικό Τύπο που αναφέρονταν στις πρόσφατες βαπτίσεις μουσουλμάνων υποστήριζαν ότι οι περισσότεροι έχουν ελληνική ή αρμενική καταγωγή, και άρα «επιστρέφουν στις ρίζες τους». Αποτέλεσε για εσάς κάποια τέτοια καταγωγή λόγο που σας ώθησε στον χριστιανισμό;
Αχμέτ: Η καταγωγή έπαιξε ρόλο σε κάποιες περιπτώσεις, αλλά αυτό σίγουρα δεν ισχύει για μας. Εγώ προσωπικά γεννήθηκα στην Καππαδοκία, κάποιοι πρόγονοί μου κατάγονται από τον Καύκασο. Οσο γνωρίζω, στην οικογένειά μας δεν υπήρχαν χριστιανοί.
Η προσχώρησή μου στην Ορθοδοξία ήταν αποτέλεσμα προσωπικής αναζήτησης.
Νετζλά: Η μητέρα μου κατάγεται από την Καβάλα και ο πατέρας μου από τον Πόντο. Στην οικογένειά μου κάποιοι μιλούν ρωμαίικα (την τοπική ελληνική διάλεκτο που μιλούν οι εξισλαμισθέντες).
Ωστόσο το να αφήσω το Ισλάμ και να καταλήξω στην Ορθοδοξία ήταν προσωπική επιλογή άσχετη με όποια καταγωγή.

Το «ρωμαίικο έθνος» 

– Ιστορικά η ταυτότητα του Τούρκου έχει συνδεθεί τόσο στενά με το Ισλάμ, ώστε πολλοί Τούρκοι δεν μπορούν να δεχθούν πώς μπορεί κανείς να είναι Τούρκος και μη μουσουλμάνος. Εσείς πώς αισθάνεστε;
Ν.: Είναι αλήθεια ότι πολύς κόσμος δεν σε θεωρεί «Τούρκο» εάν ανήκεις σε άλλη θρησκεία, ιδίως αν είσαι χριστιανός ή εβραίος. Νομίζει πως δεν ανήκεις απλώς σε διαφορετική θρησκεία, αλλά και σε διαφορετική εθνότητα.
Α.: Αυτό οφείλεται σε λόγους ιστορικούς. Αποτελεί οθωμανική παράδοση ο διαχωρισμός σε εθνότητες (μιλλέτ) με βάση τη θρησκεία. Για παράδειγμα, όλοι οι ορθόδοξοι αποτελούσαν το «ορθόδοξο έθνος» και η διοίκηση δεν έδιδε σημασία στην εθνική τους καταγωγή, π.χ. αν ήταν Βούλγαροι, Σέρβοι ή Ελληνες. Στην Καππαδοκία, απ’ όπου κατάγομαι, αυτό που διαχώριζε τους κατοίκους σε Ρωμιούς και Τούρκους ήταν η θρησκεία. Οι ορθόδοξοι της περιοχής του Ταλάς, της ιδιαίτερης πατρίδας μου, μιλούσαν την τουρκική ως μητρική γλώσσα και τελούσαν ακόμη και τη θεία λειτουργία στην τουρκική. Αυτό που τους ενέτασσε στο «ρωμαίικο έθνος» ήταν η υπαγωγή τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία.
Η ιστορία όμως των Τούρκων παρέχει και άλλα, διαφορετικά παραδείγματα. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας τουρκικά φύλα ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό σε όλη την έκταση της τουρκικής διασποράς.
Υπάρχουν Τούρκοι χριστιανοί στην Κεντρική Ασία, οι ορθόδοξοι Γκαγκαούζοι στη Ρουμανία, αλλά και χιλιάδες Τούρκοι της Τουρκίας που έχουν ασπασθεί τον χριστιανισμό.
Το ότι είναι χριστιανοί, δεν σημαίνει ότι δεν είναι και Τούρκοι.
Και εγώ, λοιπόν, είμαι χριστιανός αλλά 100% Τούρκος, και έχω ως μητρική την τουρκική γλώσσα.
Εξάλλου, ο διαχωρισμός σε εθνότητες με βάση τη θρησκεία είναι πια ξεπερασμένος. Ο κόσμος ακόμη σαστίζει με το γεγονός ότι ένας Τούρκος είναι χριστιανός, αλλά γίνεται σιγά σιγά πιο εύκολα αποδεκτό.

– Με τι ασχολείστε επαγγελματικά;
Ν.: Εχω σπουδάσει διαιτολόγος και παρέχω εθελοντική εργασία.
Α.: Διετέλεσα διευθυντής μεγάλων κρατικών μονοπωλίων και έζησα κάποια χρόνια στις ΗΠΑ. Αργότερα εργάστηκα ως επιχειρηματίας στο Βέλγιο.

Η διαδρομή προς την Ορθοδοξία 

– Αχμέτ Μπέη, η απόφασή σας να προσχωρήσετε στον Χριστιανισμό χρονολογείται από την εποχή που ζήσατε σε χριστιανικές χώρες λόγω της καριέρας σας;
– Οχι, το έδαφος είχε προετοιμασθεί πολύ νωρίτερα.
Δυστυχώς στην Τουρκία ο χριστιανισμός παρουσιάζεται ως κάτι που έρχεται «απ’ έξω».
Αυτό είναι λάθος γιατί η Ορθοδοξία αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Αυτό φαίνεται και από τα προνόμια που έδωσε ο Μωάμεθ ο Πορθητής στο Πατριαρχείο. Από παιδιά έχουμε μια προϊδέαση για τον χριστιανισμό, μέσα από το πρίσμα του Ισλάμ. Πολλοί μουσουλμάνοι αισθάνονται μεγάλο σεβασμό για τους χριστιανούς, σεβασμό που επιβάλλει το ίδιο το Κοράνι, καθώς δέχεται τον Ιησού ως προφήτη.
Οι μουσουλμάνοι γενικά τρέφουν σεβασμό και για την Παναγία.
Έχετε συναντήσει, φαντάζομαι, τα πλήθη θρησκευόμενων μουσουλμάνων που συρρέουν στις ρωμαίικες εκκλησίες της Πόλης για να προσκυνήσουν τους αγίους και να τους ζητήσουν κάποια χάρη ή βοήθεια.
Στην Τουρκία, είμαστε από νωρίς έτοιμοι να δεχθούμε τα μηνύματα του χριστιανισμού.
Αν υπάρχουν κάποια προβλήματα, αυτά οφείλονται στην εκπαίδευση που δέχονται και οι δύο πλευρές και στην άγνοια.
Για παράδειγμα, πολλοί μουσουλμάνοι δεν καταλαβαίνουν την έννοια της Αγίας Τριάδας και νομίζουν ότι λατρεύουμε τρεις θεούς, ότι ο χριστιανισμός είναι θρησκεία πολυθεϊστική.
Δεν το λέω αυτό επικριτικά, απλά το επισημαίνω ως ένδειξη παραπληροφόρησης. Δεν νομιμοποιούμαι να ασκήσω καμία κριτική στο Ισλάμ, μια θρησκεία την οποία έχω εγκαταλείψει.

– Και η δική σας αναζήτηση, Νετζλά Χανούμ, ξεκίνησε και αυτή στην Τουρκία;
– Ν.: Ναι, όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο. Η οικογένειά μου ήταν σχετικά θρήσκοι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τηρούσαν κατά γράμμα όλες τις επιταγές του Ισλάμ. Αυτοπροσδιορίζονταν ως μουσουλμάνοι, το ίδιο κι εγώ, ώσπου άρχισα να απομακρύνομαι από το Ισλάμ όταν φοιτούσα στην Αγκυρα. Οι γονείς μου μας είχαν αφήσει αρκετά ελεύθερους στο ζήτημα της θρησκείας.
Αφήνοντας το Ισλάμ, αισθάνθηκα ένα κενό το οποίο έπρεπε να γεμίσω. Διάβασα, έψαξα μόνη μου. Άρχισε μία διαδρομή που με οδήγησε στην Ορθοδοξία.

– Η πορεία σας προς την Ορθοδοξία είναι συνεπώς αποτέλεσμα «ντόπιων» εμπειριών, χωρίς επιρροή από το εξωτερικό…
Α.: Η οποιαδήποτε επιρροή από τον χριστιανισμό στην Αμερική και την Ευρώπη μόνο αρνητική θα μπορούσε να είναι.
Δεν αισθανόμουν καθόλου άνετα με τους εκεί χριστιανούς. Με απωθούσαν από τον χριστιανισμό, γιατί τον έχουν μετατρέψει σε ψυχοθεραπεία. Πηγαίνουν την Κυριακή στην εκκλησία για να χαλαρώσουν. Αλλά η θρησκεία στοχεύει να γεμίσει κάποιο άλλο κενό. Στην Ευρώπη, ο χριστιανισμός έχει μετατραπεί σε πανηγύρι εκκαθαρισμένο από θρησκευτικές αναφορές.
Ας πάρουμε τα Χριστούγεννα ως παράδειγμα: πολύς κόσμος δεν εύχεται πια «Καλά Χριστούγεννα», αλλά «Καλές γιορτές».
Στην Ευρώπη, ο κόσμος έχει μια πολύ επιφανειακή σχέση με τον χριστιανισμό.
Δεν έχουν γνώση του μηνύματος και της πνευματικότητάς του.

Εικ. από εδώ

– Οι Χριστιανοί εδώ πώς διαφέρουν από τους Ευρωπαίους;
Ν.: Είμαστε πολύ πιο κοντά στην ουσία και την παράδοση του χριστιανισμού.
Α.: Είμαστε πολύ πιο πιστοί.
Ν.: Εμείς οι δύο τουλάχιστον τηρούμε όσα επιτάσσει η θρησκεία μας.
Πηγαίνουμε στην εκκλησία κάθε Κυριακή και διαβάζουμε τις Γραφές για κάποια ώρα μαζί κάθε βράδυ. Και προσευχόμαστε.

– Διατηρείτε σχέσεις με την εδώ ρωμαίικη κοινότητα;
Α.: Διατηρούμε στενές σχέσεις, καθώς τους συναντούμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία. Η ρωμαίικη κοινότητα περιλαμβάνει πολύ συμπαθητικά άτομα και έχουμε δημιουργήσει φιλίες.
Καθένας έχει και κάτι να μας δώσει.
Οι λειτουργίες γίνονται εκ περιτροπής σε κάποια εκκλησία. Πηγαίνουμε συχνά στις εκκλησίες στο Νιχώρι. Ο Λάκης Βίγκας, πρόεδρος της κοινότητας, βάζει τη Νετζλά να διαβάζει το Πάτερ Ημών στα τουρκικά.
Ν.: Ναι, το διαβάζω για τους τουρκόφωνους πιστούς (γέλια).

– Θα πρέπει να δυσκολεύεστε με την ακολουθία να είναι όλη στα ελληνικά.
Α.: Προετοιμαζόμαστε από το σπίτι για την κάθε Ακολουθία, ώστε να μπορούμε να παρακολουθήσουμε.
Εχουμε δίγλωσση έκδοση της Αγίας Γραφής, ώστε να ακολουθούμε και το τουρκικό κείμενο. Είναι σημαντικό να καταλαβαίνει κανείς, να συμμετέχει…

– Η τραυματική εμπειρία της αποστασίας του Παπα-Ευθύμ από το Πατριαρχείο και της ίδρυσης της «Τουρκοορθόδοξης εκκλησίας» τη δεκαετία του 1920 δυσκολεύει ίσως ακόμη την εισδοχή της τουρκικής στις ελληνικές ενορίες της Πόλης, κάτι που έχει ήδη γίνει στα άλλα δόγματα…
Α.: Ναι, σίγουρα… Ελπίζω ότι με το πέρασμα του χρόνου θα υπάρξει και λειτουργία στα τουρκικά στην ορθόδοξη εκκλησία. Σήμερα μόνο το Πιστεύω διαβάζεται και στα τουρκικά. Πρέπει και το ζήτημα με τον Παπα-Ευθύμ να επιλυθεί· δεν είναι δυνατό να υπάρχουν εχθρικές μεταξύ τους εκκλησίες… Ολοι οι ορθόδοξοι πρέπει να υπαγόμαστε στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Σεβάστηκαν την επιθυμία μας

– Είχατε καθόλου αρνητικές αντιδράσεις από τον κοινωνικό σας περίγυρο σχετικά με την αλλαγή θρησκείας; Τρέφετε ανησυχίες;
Α.: Καμία αρνητική αντίδραση δεν είχα, ούτε και μπορώ να πω ότι ανησυχώ.
Ν.: Αρνητική αντίδραση δεν είχα. Η οικογένειά μου εκδήλωσε έκπληξη, αλλά σεβάστηκε την επιλογή μου.

– Εκτιμάτε ότι θα ακολουθήσουν πολλοί στην Τουρκία το παράδειγμά σας, στρεφόμενοι στον χριστιανισμό;
Α. και Ν.: Ναι, πολλοί.

– Μέχρι σήμερα, όμως, λίγοι έχουν βαπτισθεί…
Ν.: Γεγονός είναι ότι αυτοί που έχουν βαπτισθεί είναι πολύ περισσότεροι απ’ όσους το «φανερώνουν». Φοβούνται τις αντιδράσεις του κοινωνικού τους περίγυρου. Είναι χριστιανοί στα κρυφά.
Α.: Ναι, φόβος υπάρχει. Αλλά αυτό πρέπει να αλλάξει, όπως και η στάση της κονωνίας έναντι σε όσους αλλάζουν θρήσκευμα.
Πάντως η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ δεν ασκεί κανένα προσηλυτισμό. Σε αντίθεση, μάλιστα, θέτει σε μεγάλη δοκιμασία όσους θέλουν να αλλάξουν θρησκεία. Πρέπει να περάσεις μακρά κατήχηση και ελέγχεται η ειλικρίνεια της θέλησής σου.

– Το να ενταχθείτε στην Ορθόδοξη Εκκλησία ήταν λοιπόν δύσκολο;
Ν.: Πήρε χρόνο, αλλά το θέλαμε πολύ.

Λάθος η υποβάθμιση του Πατριαρχείου 

– Νομίζετε ότι η αναγνώριση από το κράτος και η προβολή του οικουμενικού χαρακτήρα του Πατριαρχείου θα ήταν προς όφελος της Τουρκίας;
Α.: Σαφέστατα. Κατά τη γνώμη μου το Πατριαρχείο είναι ένας θεσμός μέσω του οποίου μπορεί να επέλθει μια προσέγγιση μεταξύ των Τούρκων και των Ορθοδόξων, ζωτικής σημασίας για την Τουρκία.
Σε μια Τουρκία που επιθυμεί να ενταχθεί στην Ε.Ε., ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει το Οικουμενικό Πατριαρχείο φέρνοντας τη χώρα κοντύτερα στην Ευρώπη είναι πολύ σημαντικός. Εξάλλου, η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η πλέον κατάλληλη για τον διάλογο μεταξύ των θρησκειών, καθώς οι πιστοί της έζησαν πλάι πλάι στους μουσουλμάνους για αιώνες. Δεν λέω ότι αυτή η συμβίωση ήταν πάντα ειρηνική και φιλική, αλλά τουλάχιστον δημιούργησε γέφυρες επικοινωνίας.
Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν κάποιοι στη χώρα μας να θέλουν να υποβαθμίσουν τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Εκπλήσσομαι και θλίβομαι.
Το ζήτημα της αναγνώρισης της οικουμενικότητάς του είναι πολύ πιο σημαντικό για τη χώρα μας από ό,τι για την Ελλάδα ή τη Ρωσία, για παράδειγμα. Εάν η κυβέρνηση προωθούσε ενεργά τον ρόλο του Πατριαρχείου μας ως κέντρου της Ορθοδοξίας, θα αναβαθμιζόταν ο διεθνής ρόλος της Τουρκίας στον πνευματικό τομέα. Ορισμένοι εθνικιστικοί κύκλοι στην Αθήνα δεν επιθυμούν να έχει σημαντικό ρόλο το Πατριαρχείο, επειδή βρίσκεται στην Τουρκία. Η δε Ρωσία επιθυμεί να αναγνωριστεί η Μόσχα, αντί της Πόλης, ως κέντρο των ορθοδόξων. Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που υπονομεύουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

– Εχετε θορυβηθεί από τις επιθέσεις κατά χριστιανών, όπως η δολοφονία του ιερέα Σαντόρο στην Τραπεζούντα και η σφαγή των χριστιανών στη Μαλάτεια; Ποιοι νομίζετε ότι βρίσκονται πίσω τους;
Α.: Δεν νομίζω ότι παρόμοιο γεγονός θα μπορούσε να λάβει χώρα στην Πόλη. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με την Ε.Ε., η Τουρκία αλλάζει θεαματικά.
Οι Τούρκοι γίνονται ολοένα και πιο ανοικτοί και ανεκτικοί.
Αλλά στις αλλαγές αυτές είναι επόμενο να αντιδρούν κάποια ακραία στοιχεία. Η παρανοϊκή αντίσταση στην πρόοδο συναντιέται σε ακραίους κύκλους παντού. Πρόκειται για σκοτεινές δυνάμεις οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με το κράτος. Είναι περιθωριακοί…

«ΠΡΟΣΕΞΕ τοὺς ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΔΕΣ, τοὺς ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΥΣ, τοὺς ΨΕΥΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, τοὺς ΤΕΛΕΙΟΥΣ» (Ἀρχιμ. Αἰμιλιανός †)

Αποτέλεσμα εικόνας για Ἀρχιμ. Αἰμιλιανός †)

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ († 09.05.2019),
Κ
αθηγουμένου Ἱ. Μ. Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγ. Ὄρους

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ κεφάλαιο:
«Ὁ Γάμος, τὸ μέγα Μυστήριον»
ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Περὶ Θεοῦ λόγος αἰσθήσεως»
Ἱ . Κοινόβιο Εὐαγγελισμοῦ Ὀρμύλια Χαλκιδικῆς,
ἐκδ. «Ἴνδικτος», Ἀθῆναι 2004.

.                 Ἐπίσης, ὅταν πρόκειται νὰ διαλέξης τὸν ἄνθρωπο τῆς ζωῆς σου, πρόσεξε μήπως εἶναι κλειστὸς τύπος, ὁπότε δὲν ἔχει φίλους. Ἂν σήμερα δὲν ἔχη φίλους, αὔριο θὰ δυσκολευθῆ πολὺ νὰ ἔχη ἐσένα ὡς φίλο καὶ σύζυγο.
.                 Πρόσεξε τος γκρινιάρηδες, τος παραπονιάρηδες, τος μελαγχολικος πο μοιάζουν μ κλαψοπούλια. Πρόσεξε ἐκείνους ποὺ συνεχῶς παραπονοῦνται: Δὲν μὲ ἀγαπᾶς, δὲν μὲ καταλαβαίνεις. Κάτι σὲ αὐτὰ τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ δὲν πηγαίνει καλά. Πρόσεξε κόμη τος φανατικος κα τος θρησκόληπτους. χι τος θρησκευόμενους λλ τος θρησκόληπτους, οποοι ταράσσονται γι σήμαντα πράγματα, λα τος φτανε κα εναι περευαίσθητοι. Πῶς θὰ μπόρεσης νὰ ζήσης μὲ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο; Θὰ εἶναι σὰν νὰ κάθεσαι πάνω σὲ ἀγκάθια.
.                 Ἀκόμη πρόσεξε ἐκείνους ποὺ βλέπουν τὸν γάμο σὰν κάτι τὸ κακό, σὰν μία φυλακή. Ἐκείνους ποὺ λένε: Μά, δὲν σκέφθηκα ποτὲ στὴν ζωή μου τὸν γάμο.
.                 Πρόσεξε κα κάτι ψευτοχριστιανούς, πο βλέπουν τν γάμο σν κάτι τ χαμηλό, σν μαρτία, ποὺ χαμηλώνουν ἀμέσως τὰ μάτια τους, ὅταν ἀκούσουν κάτι σχετικὸ μὲ τὸν γάμο. Ἐὰν παντρευθῆς ἕναν τέτοιο, θὰ εἶναι ἀγκάθι γιὰ σένα, φόρτωμα γιὰ τὸ μοναστήρι του, ἂν καλογερέψη.
.                 Πρόσεξε σους νομίζουν τι εναι τέλειοι κα δν βρίσκουν στν αυτότους κανένα λάττωμα, ν στος λλους βρίσκουν συνεχς λαττώματα.Πρόσεξε ὅσους νομίζουν ὅτι εἶναι «οἱ ἐκλεκτοί τοῦ Θεοϋ» καὶ μποροῦν νὰ ἀναμορφώσουν ὅλον τὸν κόσμο.
.                 Νὰ προσέξης καὶ ἕνα σοβαρὸ θέμα, τὸ κληρονομικό. Νὰ γνωρίσης καλὰ τὸν πατέρα, τὴν μάννα, τὸν παππού, τὴν γιαγιά, τὸν θεῖο. Ἀκόμη νὰ ὑπάρχουν οἱ στοιχειώδεις ὑλικὲς προϋποθέσεις.
.                 Πρὸ πάντων ὅμως νὰ προσέξης τὴν πίστι τοῦ ἀνθρώπου. Ἔχει πίστι; Ἔχει ἰδανικὰ ὁ ἄνθρωπος, τὸν ὁποῖον σκέπτεσαι νὰ κάνης σύντροφο τῆς ζωῆς σου; Ἂν ὁ Χριστὸς γι᾽ αὐτὸν δὲν σημαίνη τίποτε, πῶς θὰ μπόρεσης νὰ μπῆς ἐσὺ στὴν καρδιά του; Ἐὰν δν μπόρεσε ν κτιμήση τν Χριστόν, χεις τν ντύπωσι πς θ κτιμήση σένα; Λέγει στὸν ἄνδρα ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ γυναίκα σου νὰ εἶναι «γυνὴ διαθήκης σου», δηλαδὴ τῆς πίστεώς σου, τῆς θρησκείας σου, νὰ εἶναι αὐτὴ ποὺ θὰ σὲ συνδέη μὲ τὸν Θεόν. Τότε μόνον μπορεῖς νὰ κάνης, ὅπως λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἕναν γάμο «μετὰ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου», δηλαδὴ μὲ ἔγκρισι ἐκκλησιαστικὴ καὶ ὄχι μὲ τυπικὴ ἄδεια. Προηγουμένως συζήτησε μὲ τὸν πνευματικό σου. Ἐξέτασε μαζί του τὸ κάθε τί καὶ ἐκεῖνος θὰ σταθῆ πλάι σου σὰν πραγματικὸς φίλος καί, ὅταν φθάσετε στὸ ποθούμενο τέρμα, τότε πλέον ὁ γάμος θὰ εἶναι γιὰ σένα ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ. θὰ εἶναι ἕνα χάρισμα, διότι «ἕκαστος ἴδιον χάρισμα ἔχει». Στὸν καθένα μας ὁ Θεὸς δίνει τὸ δικό του χάρισμα. Στέλνει τὸν ἕναν στὸν γάμο καὶ τὸν ἄλλον στὴν παρθενία. Ὄχι ὅτι ὁ Θεὸς κάνει τὴν ἐκλογὴ λέγοντας ἐσεῖς νὰ πᾶτε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἐσεῖς ἀπὸ ἐκεῖ, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ διαλέγει ἡ καρδιά μας, γιὰ ἐκεῖνο μᾶς δίνει ὁ Θεὸς τὸ θάρρος, τὸ κουράγιο, τὴν δύναμι, γιὰ νὰ τὸ φέρωμε εἰς πέρας.
.                 Ἂν ἔτσι διαλέξετε τὸν ἄνθρωπό σας, τότε εὐχαριστήσατε τὸν Θεόν. Συνδέστε τον μὲ τὸν πνευματικό σας. Ἂν δὲν ἔχετε, διαλέξτε καὶ οἱ δύο ἕναν πνευματικό, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ὁ Γέροντάς σας, ὁ πατέρας σας, ἐκεῖνος ποὺ θὰ σᾶς θυμίζη καὶ θὰ σᾶς δείχνη τὸν Θεόν.
.                 Θὰ ἔχετε πολλὲς δυσκολίες στὴν ζωή. Τ ρωτηματικ θ ρχωνται βροχή. Ο μέριμνες θ σς περικυκλώνουν κα θ βλέπετε συχν πυκν τν χριστιανική σας ζω ν γίνεται δύσκολη. Μν νησυχτε.  Θες θ βοηθήση. σ κάνε κενο πο περνάει π τ χέρι σου. Μπορες ν μελετήσης πέντε λεπτ τν μερα; Μελέτησε. Μπορες ν προσευχηθς πέντε λεπτ τν μέρα; Προσευχήσου. Κα ν δν μπορς πέντε, προσευχήσου δύο. Τ πόλοιπα εναι πόθεσις το Θεο.