«Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ»(Φώτης Μιχαήλ)

«Μή ποστρέψς τό πρόσωπόν σου π’ μο»

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Τρόμος καί φόβος ἔχει καταλάβει ὁλόκληρη τήν ὑφήλιο.

Ατία; νας ός.

Ἕνα τόσο δά μικροσκοπικό σωματίδιο, πού, ὅπως λένε οἱ εἰδικοί, τό μέγεθός του εἶναι μόλις μερικά χιλιοστά τοῦ χιλιοστοῦ! Σωματίδιο κυριολεκτικά ἀόρατο! Τόσο μικρό, πού στα συνήθη μικροσκόπια οὔτε κἄν διακρίνεται! Μονάχα μέ ἠλεκτρονικά μικροσκόπια οἱ ἐρευνητές μποροῦν νά τό ἐντοπίσουν καί νά τό περιγράψουν.

Καί ὅμως! Αὐτό τό μικροσκοπικό ψευτοσωματίδιο ἔχει προκαλέσει παγκοσμίως φόβο καί τρόμο καταμέγα.

Καί συλλογιέται κανείς: Πόσο μικρός καί ἀδύναμος εἶναι τελικά ὁ ἄνθρωπος! Πόσο ἀνήμπορος ἀποδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος μπροστά σέ ἀπειλή προερχόμενη ὅχι ἀπό ἐπικείμενους βομβαρδισμούς, ἀλλά ἀπλῶς καί μόνον ἀπό ἐνδεχόμενη μόλυνση ἀπό ἔνα ἀπειροελάχιστο παρασιτικό μόριο!

Ατός, πού ἔφτιαξε οὐρανοξύστες, μπροστά σέ ἔναν ἰό κατάντησε νάνος. Αὐτός, πού νίκησε τήν βαρύτητα καί πέταξε στό φεγγάρι, αὐτοεγκλείστηκε μέσα σέ τέσσερις τοίχους. Αὐτός, πού οἱ ὑφιστάμενοί του τόν τρέμουν, τώρα τρέμει ὁ ἴδιος σάν τό φύλλο, ἁπλά καί μόνον στήν ἰδέα ὅτι τόν ἔχει ἀκουμπήσει τό μικροσκοπικό αὐτό ψευτοοργανίδιο.

Κάθε μέρα, οἱ ὑπεύθυνοι γιά τήν διαχείρηση αὐτῆς τῆς ἀπρόσμενης ἀπειλῆς, μετρᾶνε κρούσματα καί θανάτους. Ἡ ἀγωνία τους, ἡ ζωγραφισμένη στά προσωπά τους, μεταρέπεται στίς ψυχές τῶν ἀπλῶν ἀνθρώπων σέ θλίψη καί ἀπόγνωση. Σέ πανικό καί σέ ἰδέες αὐτοκτονικές.

Τό πρόβλημα ἀναδεικνύεται ὡς μέγα καί ἀναγκαστικῶς παίρνονται μέτρα. Ἡ μετάδοση τοῦ ἰοῦ ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο πρέπει, λένε, μέ κάθε τρόπο νά ἀναχαιτισθεῖ. Ἔτσι: Ἡ πολιτεία διατάζει ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας. Οἱ γιατροί ὁρίζουν νά μείνουμε κλεισμένοι μέσα στά σπίτια μας. Ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία συναποφασίζει μέ τήν πολιτεία νά σφραγιστοῦν οἱ Ἱεροί Ναοί καί νά σταματήσουν οἱ πιστοί νά λειτουργοῦνται καί νά κοινωνοῦν. Ἡ Δικαιοσύνη προαναγγέλλει κυρώσεις γιά τούς παραβάτες. Ἠ ἀστυνομία ἐπιβάλλει πρόστιμα καί πραγματοποιεῖ ἐφόδους σέ σταυροδρόμια καί στίς εἰσόδους τῶν ἐκκλησιῶν.

Τί κακό μς βρκε μέ τοτον τόν ό! Νά μήν ὑπάρχει φάρμακο εἰδικό, νά μήν ὑπάρχει διαθέσιμο ἐμβόλιο, νά μή μᾶς φτάνουν τά κρεβάτια στίς ΜΕΘ, νά μήν ἔχουμε μάσκες, νά μή βρίσκουμε ἀντισηπτικά, νά μή βγαίνουμε ἀπό τό σπίτι, νά μήν ἀγκαλιάζουμε τούς γονεῖς μας, νά μή φιλᾶμε τά παιδιά μας, νά μήν ἐκκλησιαζόμαστε, νά μήν ἐξομολογούμαστε, νά μή κοινωνοῦμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων!

Πάντες οἱ ἰθύνοντες, πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἀξιωματοῦχοι, ἀποδεικνύονται ἐκ τῶν πραγμάτων ἀνήμποροι νά μᾶς προστατέψουν ἀποτελεσματικά.

Ἀπό παντοῦ ἀδιέξοδα.

Κραυγή γωνίας βγαίνει πό τά κατάβαθα τς ψυχς μας: Μά δέν πάρχει λπίδα πουθενά;

«πό φωνς το στεναγμο μου κολλήθη τό στον μου τ σαρκί μου»(*). Ἀπό τήν ἀπόγνωσή μου, ἀπό τίς φωνές τοῦ στεναγμοῦ μου, οἱ σάρκες μου ἔλιωσαν καί τά κόκκαλά μου κόλλησαν μέ τό δέρμα μου.

«πό προσώπου τς ργς σου καί το θυμο σου, τι πάρας κατέρραξάς με». Κύριε, ὅλα αὐτά τά λυπηρά, πού συμβαίνουν σ’ ἐμένα, συμβαίνουν ἐξ’ αἰτίας τῆς δικῆς σου ὀργῆς. Ὀργίσθηκες, διότι σέ παρεπίκρανα μέ τίς ἁμαρτίες μου.

«Σύ ργίσθης καί μες μάρτομεν». Ὀργίσθηκες, διότι ἐμεῖς ἁμαρτήσαμε. Ὅλα τοῦτα τά δεινά, Κύριε, τά ὁποῖα συμβαίνουν σ’ ἐμένα, συμβαίνουν, διότι σέ περιφρόνησα. Ἐνῷ ἐσύ πρότερον, ὅταν ζοῦσα σύμφωνα μέ τό θέλημά σου, μέ ὕψωσες, τώρα ἐπέτρεψες νά πέσω καί νά συντριβῶ, διότι περιέπεσα στήν ἀποστασία καί στόν βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας. «Ὑψωθείς δέ ἐταπεινώθην».

«Κύριε, εσάκουσον τς προσευχς μου, καί  κραυγή μου πρός σέ λθέτω». Κύριε, σέ ἐγκατέλειψα, σέ πρόδωσα, λάτρεψα ἄλλους θεούς ψεύτικους, ‘’αὐτοείδωλον ἐγενόμην’’. Τό πῦρ τῶν παθῶν κατέκαυσε τήν ψυχή μου. Δέν ἔσπευσα ἐγκαίρως στήν φιλανθρωπία σου τήν ἀνεξιχνίαστο, νά βρῶ δροσιά καί ταχεία πυρόσβεση. Κατάντησα ἀπόκαυμα. Ξύλο, πού κάηκε βαθιά καί εἶναι ἕτοιμο νά σπάσει καί νά συντριβεῖ. Κύριε, κραυγάζοντας σέ παρακαλῶ, ἄκουσε τήν προσευχή μου.

«πλήγην σεί χόρτος καί ξηράνθη  καρδία μου». Κύριε, ὅπως τό χορτάρι ὅταν πληγωθεῖ μαραίνεται, ἔτσι καί ἐγώ, ἐπειδή πληγώθηκα ἀπό τά πάθη, ἡ καρδιά μου μαράθηκε.

Κύριε, βαρύ τό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας. Βαρύτερη, ὅμως, καί ἡ προδοσία τῆς Πίστεως, στήν ὁποία περιπέσαμε.

Τό ἦθος τό κάναμε ἀγνώριστο: Δέν ἔμεινε ἀμαρτία, πού δέν τήν διαπράξαμε. Ἀλλά καί τό δόγμα δέν τό κρατήσαμε ἀναλλοίωτο. Τό παραμορφώσαμε ὑβριστκῶς: Ὀνομάσαμε τίς ψεύτικες καί δαιμονικές θρησκεῖες ‘’ἐκκλησίες’’. Ἀναγνωρίσαμε ἱερωσύνη καί μυστήρια σέ αἱρετικούς, καταδικασμένους ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους. Συλλειτουργήσαμε μέ ἀχειροτόνητους καί καθηρημένους ρασοφόρους. Προχωρήσαμε σέ γάμους μεικτούς, περιφρονῶντας τίς ἐκκλησιολογικές καί πνευματικές προϋποθέσεις, πού ἔθεσαν οἱ Πατέρες.

«Μή ποστρέψς τό πρόσωπόν σου π’ μο». Εἶμαι ἔνοχος ἐνώπιόν σου. Σέ παρακαλῶ, μή μέ ἀποστραφεῖς.

«Σύ δέ, Κύριε, ες τόν αἰῶνα μένεις καί τό μνημόσυνόν σου ες γενεάν καί γενεάν». Κύριε, οἱ δικές μου ὑποθέσεις, τά πράγματα τά δικά μου εἶναι εὐκολομετάβλητα καί ἀνώμαλα. Ἐσύ, ὅμως, εἶσαι πάντοτε ἀναλλοίωτος, αἰώνιος  καί  ἀθάνατος. Καί ἡ ἐνθύμισή σου εἶναι παντοτινή, τόσο στήν γενεά τοῦ παλαιοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων, ὅσο καί στήν γενεά τοῦ νέου λαοῦ τῶν Χριστιανῶν.

«Σύ ναστάς οκτειρήσεις τήν Σιών, τι καιρός το οκτειρσαι ατήν, τι κει καιρός». Κύριε, στήν εὐσπλαχία σου μονάχα στηρίζουμε τήν ἐλπίδα μας. Συγχώρεσέ μας καί ἐξαπόστειλον τό Ἔλεός Σου ἐπί πάντας ἡμᾶς. Σέ παρακαλοῦμε, ὅπως εὐλόγησες καί στήριξες τήν Ἐκκλησία τῶν Ἀποστόλων, ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, ἔτσι καί τώρα βοήθησέ μας. Ἦρθε ἡ ὥρα νά μᾶς βοηθήσεις. Δέν ἔχουμε ποῦ ἀλλοῦ νά καταφύγουμε. Ὅλοι οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας, αἰσθητοί καί νοητοί, ἄνθρωποι πονηροί καί συνεπίκουροι δαίμονες, ἔχουν πέσει ἐπάνω της νά τήν κατασπαράξουν.

Κύριε, ἁμαρτήσαμε καί ἀνομήσαμε ἐνώπιόν σου.

λεμον  Θεός, λέησον μς.

5.4.2020, δεκαπέντε ἡμέρες πρίν ἀπό τό Πάσχα.

(*)  Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου: Ἑρμηνεία εἰς τούς Ψαλμούς τοῦ Προφητάνακτος Δαβίδ. (Ἐκδόσεις ‘’Ὀρθόδοξος Κυψέλη’’).

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς γνώμονας χρηστῆς διοίκησης [Πρός ὑποψηφίους γιά τό ”ἄθλημα τῆς πόλης”]

Γράφει ο Φώτιος Μιχαήλ

Τό «ἄθλημα τῆς πόλης», δηλαδή ἡ ὑπεύθυνη καί σοβαρή ἐνασχόληση μέ τά κοινά, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους χαρισματούχους καί ἀξιόπιστους.
Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ θά ψάξουμε νά βροῦμε αὐτά τά πρόσωπα καί μέ ποιά κριτήρια ἀναζήτησης; Μέ ποιό μέτρο;

Τό μέτρο, πού μετράει μέ ἀκρίβεια τό μπόϊ μας τό πολιτικό, θά ἐπιχειρήσουμε νά τό δανειστοῦμε ἀπό μιά κορυφαία μορφή τῆς Βυζαντινῆς Ἀναγέννησης, τόν Μέγα Φώτιο.
Σέ παραινετική του ἐπιστολή, πού απευθύνεται, τόν Μάϊο του 861, πρός τόν τότε νεοφώτιστο χριστιανό ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Βόγορι-Μιχαήλ, ὑποδεικνύει ὅλες τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις χρηστῆς καί ἐπιτυχημένης διοίκησης.
Ἡ παρουσίαση ὀλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς, γιά λόγους πρακτικούς, δέν εἶναι ἐφικτή, γι’ αὐτό καί θά περιοριστοῦμε μόνον σέ μιά σύντομη ἀλλά ἀρκούντως σαφή και διαφωτιστική ἀναφορά.
Γράφει λοιπόν ὁ Ἅγιος καί Μέγας διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης Φώτιος:
1ον). «Ὁ τῶν ἀρχόντων τρόπος νόμος γίνεται τοῖς ὑπό χεῖρα».
Τό ἦθος τῶν ἀρχόντων γίνεται νόμος γιά τόν ἁπλό λαό. Πρῶτοι καί κύριοι ὑπεύθυνοι γιά τήν φαυλότητα (ἤ τήν σπουδαιότητα) μιᾶς χώρας εἶναι οἱ ἄρχοντές της, πού ἀποτελοῦν ”ὑπογραμμόν καί παράδειγμα”. Φαῦλοι ἄρχοντες διαπλάθουν φαύλους πολῖτες.
2ον). «Οἱ περί τόν ἄρχοντα φαῦλοι καί τόν ἐκείνου συνδιαβάλλουσι τρόπον».
Στόν ἐκφαυλισμό τῶν ἀρχόντων (καί συνακόλουθα τοῦ λαοῦ) συμβάλλει τά μέγιστα τό ”περιβάλλον” τους.

3ον). «Ὅταν τις ἄρχῃ ἑαυτοῦ, τότε νομιζέτω καί τῶν ὑπηκόων ἄρχειν ἀληθῶς».
Ὅταν ὀ ἄρχων ἄρχει στόν ἑαυτό του (καί στό περιβάλλον του), τότε ἄρχει πραγματικά καί στόν λαό.
4ον). «Κτῷ τοίνυν φίλους μή τούς φαύλους, ἀλλά τούς ἀρίστους».
Κάνε, λοιπόν, φίλους, ὄχι τούς φαύλους, ἀλλά τούς πιό καλούς.
5ον). «Μή ζήτει δέ παρά φίλων ἀκούειν τά ἡδέα, ἀλλά τά ἀληθῆ μᾶλλον. Διό μέγιστον ἡγοῦ φίλους κολάκων διαφέρειν».
Μή ζητᾶς ἀπό τούς φίλους νά ἀκοῦς ὅ, τι σέ εὐχαριστεῖ, ἀλλά τήν ἀλήθεια. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ φίλοι καί ἄλλο οἱ κόλακες.
6ον). «Πολλαχόθεν δεῖ τόν ἄρχοντα θηρεύειν τῶν ὐπηκόων τάς γνώμας, καί οὕτω κοινωνοῖς χρῆσθαι φιλίας καί ἀρχῆς καί βουλευμάτων».
Στίς ἀποφάσεις γιά τήν εὐδαιμονία τῶν πολιτῶν ἀνάγκη νά ζητᾶς τήν γνώμη τους, ὥστε νά τούς κάνεις μετόχους καί φιλίας καί ἀρχῆς καί ἀποφάσεων.
7ον). «Ἄρχοντας μέν τινες ἔφησαν ἀρετήν ἐκ μικρᾶς μεγάλην πόλιν ποιῆσαι· ἐγώ δέ μᾶλλον ἄν φαίην τό ἐκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι».
Λένε πώς ἄξιος ἄρχοντας εἶναι ὅποιος κάνει μεγάλη μιά μικρή χώρα. Ἐγώ ὅμως λέω πώς ἀκόμα σημαντικότερο εἶναι ἄν κατορθώσει νά κάνει σπουδαία μιά πολιτεία φαύλη.
8ον). «Τάς μετά σφοδρότητος ὑποσχέσεις εὐλαβεῖσθαι χρή».
Πρέπει νά προσέχεις τίς ὑπερβολικές ὑποσχέσεις.
9ον). «Χρυσός ἅπαντα τά ἀνθρώπινα στρέφει. Ἄχρηστον καί νομίζων καί πᾶσιν ἐπιδεικνύς τόν τοῖς φιλοῦσιν ἰσχυρόν ἐπίβουλον, χρυσόν».
Τό χρυσάφι ἀνατρέπει τά πάντα στούς ἀνθρώπους. Νά θεωρεῖς ἄχρηστον τόν χρυσό, πού εἶναι φοβερή παγίδα ὅσων τόν ἀγαποῦν, καί νά τό δείχνεις σέ ὅλους.
10ον). «Ὅσῳ δέ τις προέχει τῇ αρχῇ, τοσούτῳ χρεωστεῖ πρωτεύειν καί τῇ ἀρετῇ».

Ὅσο πιό μεγάλη ἐξουσία ἀποκτᾶ κάποιος, τόσο πιό πολύ ὀφείλει νά διακρίνεται καί στήν ἀρετή.
Στήν τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀλλά καί στήν κεντρική πολιτική σκηνή τῆς Πατρίδας μας, ὑπάρχουν ἄραγε ἱκανοί καί πρόθυμοι ἄνθρωποι, να βάλουν σέ ἐφαρμογή τίς πολύτιμες αὐτές παραινέσεις τοῦ Μεγάλου Φωτίου;
Προσωπικῶς ἐκτιμῶ πώς ὑπάρχουνε, καί μάλιστα πολλοί. Ἁπλῶς ἡ φανέρωσή τους θά ἔρθει στήν ὥρα, πού θά τό ἀξίζουμε: Ὅταν δηλαδή, ὡς λαός, πάψουμε να μεμψιμοιροῦμε καί πάρουμε ἐπιτέλους τήν ἀπόφαση, νά ἀγωνιστοῦμε γενναῖα ἔχοντας γιά παράδειγμα τούς δικούς μας Δασκάλους, τούς δικούς μας Ἥρωες καί τούς δικούς μας Ἁγίους.
Τά ξένα πρότυπα, δυστυχῶς, ἀποδείχθηκαν ὀλέθρια γιά τό Γένος μας. Φαίνεται πώς εἶναι καιρός, νά ξαναγυρίσουμε στίς ρίζες μας· νά ἐπιστρέψουμε καί πάλι στίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τοῦ δικοῦ μας Τρόπου. Διότι ἐκεῖ μονάχα θά ξαναβροῦμε τίς δυνάμεις καί τό κουράγιο, πού τώρα χρειαζόμαστε.
Σημείωση:
Τά παρατεθέντα ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς καί ἡ νεοελληνική τους ἀπόδοση προέρχονται ἀπό τό βιβλίο, τῶν ἐκδόσεων ΑΡΜΟΣ, μέ τίτλο ”Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως- Ο ΗΓΕΜΩΝ”.

Μια κατάσταση ρεμπελιό.(Φώτης Μιχαήλ)

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Κατά γενική ὁμολογία, στίς ἡμέρες μας, τό οἰκοδόμημα τῆς τρισχιλιετοῦς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἔχει καταρρεύσει σχεδόν ὁλοσχερῶς. Ἀπανωτές «σεισμικές δονήσεις», μέ ἔμφαση τά τελευταῖα χρόνια, κατάφεραν νά μήν ἀφήσουν τίποτε ὄρθιο. Παιδεία, πολιτική, ἦθος, ἠθική, καλλιτεχνική δημιουργία, ἐκκλησιαστική διοίκηση, βιώνουν μιά παρακμή ἄνευ προηγουμένου.

Τά πάντα ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ. Οἱ πάντες ἔχουν ναρκωθεῖ. Καί οἱ ἀρμόδιοι γιά τήν λήψη «μέτρων ἀντισεισμικῶν» ὄχι μονάχα ἀδρανοῦν προδοτικῶς, ἀλλά ἀπό πάνω, «τῶν οἰκιῶν ἡμῶν ἐμπιπραμμένων», κατά τήν κρίση τῶν προγόνων μας, «ἄδουν» χύδην καί ὑβριστικῶς.

Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν μακραίωνη ἱστορική μας διαδρομή, πού ὡς λαός ἔχουμε ξεπέσει καί ἔχουμε περιέλθει σέ κατάσταση κρίσεως καθολικῆς. Ἡ διαφορά, ὅμως, εἶναι, ὅτι στήν παροῦσα κρίση παραχώθηκε στανικῶς κάθε ἴχνος συνειδητοποίησης τῶν συνεπειῶν της καί τεχνηέντως καταργήθηκε κάθε περιθώριο ἀποφασιστικῆς ἀντιμετώπισής της.

Ἄρχοντες καί λαός ἔχουμε κυριολεκτικά παραλύσει. Ἔχουμε φτάσει στά ἔσχατα τῆς πνευματικῆς καί ψυχικῆς μας καταβαράθρωσης. Ἀπόδειξη, τό πῶς συνεχίζουμε καί στεκόμαστε ἀπέναντι στούς δυνάστες τῆς Ψυχῆς μας καί τῆς Πατρίδος μας. Τοὐτέστιν, ἀπέναντι στίς μεθοδίες τοῦ μισόκαλου καί στίς δηλωμένες ὀρέξεις τῶν ἐπιβούλων τοῦ Γένους μας: Ἐνῷ ζοῦμε ὑπό καθεστός ἀδιαμφισβήτητης σκλαβιᾶς στά πάθη μας καί στούς ‘’ἑταίρους’’, ἐντούτοις ἐπιμένουμε ἐμπράκτως νά ὑποστηρίζουμε, ὅτι αὐτό πού βιώνουμε εἶναι ἡ πᾶσα ἐλευθερία! Τέτοια ἑκουσία σκλαβιά δέν ματάγινε στήν Πατρίδα μας.

Πρίν ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὁ φιλόσοφος καί λόγιος πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος ἔγραφε σχετικῶς : «Ἡ τάσις πρός τήν ὑποδούλωση εἶναι ἀπό τά σημαντικώτερα συμπτώματα τοῦ αἰῶνα μας. Πλῆθος ἄνθρωποι ἐλεύθεροι, μορφωμένοι (τοὐλάχιστον συμβατικά καί τυπικά), ἄνθρωποι ‘’προοδευμένοι’’ ἤ ‘’προοδευτικοί’’ ζητοῦν, τείνουν νά ὑποδουλωθοῦν. Καί θέλουν νά ‘’διακριθοῦν’’, νά ξεχωρίσουν ‘’δυναμικά’’ στήν πορεία πρός τήν ὁλοκληρωτική ὑποδούλωση».

Τόν παραπάνω στοχασμό τοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου ἔρχεται στήν ἴδια περίπου χρονική στιγμή νά συμπληρώσει καί ὁ καθηγητής Ἀλέξανδρος Τσιριντάνης, γράφοντας: «Ὑποψήφιοι τύραννοι ὑπῆρχαν πάντοτε. Τό ἐρώτημα εἶναι, γιατί στήν ἐποχή μας ἐπρόβαλαν τόσοι ὑποψήφιοι δοῦλοι, μέσα στήν ἄνθιση τῶν ἰδανικῶν τῆς ἐλευθερίας. Τί συνέβη, ὥστε οἱ τύραννοι αὐτοί νά βροῦν ἕτοιμο τό ἔδαφος γιά τήν τυραννία;»

Τήν ἀπάντηση, ὅπως καί σέ τόσα ἄλλα σύγχρονα ἐρωτήματα, μᾶς τήν δίνει ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Παΐσιος: Οἱ τύραννοι εἰσέβαλαν καί ἐπεκράτησαν, διότι δυστυχῶς περιφρονήσαμε καί ἀρνηθήκαμε τήν μόνη ἀληθινή Πίστη, τήν Πίστη τῶν Πατέρων μας, τήν Πίστη στόν Τριαδικό μας Θεό. Ἔλεγε συγκεκριμένα ὁ μεγάλος μας Ἅγιος: «Ἡ πίστη στόν Θεό εἶναι μεγάλη ὑπόθεση… Δέν πιστεύει ὁ ἄνθρωπος στόν Θεό, καί μετά οὔτε γονεῖς οὔτε οἰκογένεια οὔτε χωριό οὔτε πατρίδα ὑπολογίζει. Καί αὐτά εἶναι πού πᾶνε τώρα νά διαλύσουν, γι’ αὐτό δημιουργοῦν μιά κατάσταση ρεμπελιό».

Αὐτό πού ὀνομάζει «ρεμπελιό» ὁ Ἅγιος Παΐσιος δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά αὐτό πού ζοῦμε σήμερα καί τό λέμε ‘’κρίση’’. Καί τό ἐρώτημα ἐν προκειμένῳ εἶναι: Ὑπάρχει διέξοδος στήν κρίση αὐτή;

Ὁ γνωστός Ρῶσσος φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάεφ (1874 -1948) προβληματιζόμενος πάνω στό θέμα τῆς ἐπερχόμενης τότε παγκόσμιας κρίσης, εἶχε καταγράψει τόν ἑξῆς πανεπίκαιρο στοχασμό:

«Τρεῖς διέξοδοι ἀπό τήν κρίση πρός τήν ὁποία βαδίζει ὁ κόσμος μποροῦν νά ἐπινοηθοῦν:

1ον) Ἡ μοιραία ἔξοδος. Ἡ καταστροφή τοῦ κόσμου.

2ον) Ἡ ἀναγκαστική μηχανική τάξη τοῦ κολλεκτιβισμοῦ. Ἡ δεσποτεία πάνω στόν κόσμο.

3ον) Ἡ ἐσωτερική νίκη πάνω στό χάος, ὁ θρίαμβος τοῦ πνεύματος πάνω στήν τέχνη, ἡ πνευματική ἀποκατάσταση τῆς ἱεραρχίας τῶν ἀξιῶν, πού εἶναι συνδεδεμένη μέ τήν πραγματοποίηση τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης.

Ἡ τρίτη διέξοδος, τήν μόνη πού μπορεῖ νά εὐχηθεῖ κανείς, ἀνοίγεται πρός τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μοιραίας ἀναγκαιότητος».

Κατά τόν Μπερντιάεφ, λοιπόν, τρεῖς εἶναι οἱ διέξοδοι ἀπό τήν κρίση. Καί ἀπό αὐτές, μονάχα ἡ μία εἶναι φιλάνθρωπη καί θεοφιλής. Ἐκείνη πού ξεκινάει ἀπό τήν νικηφόρα καταπολέμηση τῶν παθῶν καί καταλήγει στόν θρίαμβο τοῦ πνεύματος πάνω στήν ὕλη. Οἱ ἄλλες δύο ὁδηγοῦν ἀναπόφευκτα στήν καταδυνάστευση τοῦ κόσμου ἤ ἀκόμα χειρότερα στήν πλήρη καταστροφή του. Διακρίνει, ὅμως, μία ἐξόχως ἀναγκαία συνθήκη γιά τήν ἐξασφάλιση καί διασφάλιση αὐτῆς τῆς  κοσμοσωτήριας διεξόδου. Ποιά εἶναι αὐτή; Εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως, ἡ θεόσδοτη Ἐλευθερία.

Ἡ Ἐλευθερία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄχι ἡ ‘’ἐλευθερία’’ τῶν μελῶν τοῦ λεγόμενου παγκοσμίου συμβουλίου ἐκκλησιῶν.

Ἡ Ἐλευθερία τῶν Νεομαρτύρων τοῦ Γένους μας καί ὄχι ἡ ‘’ἐλευθερία’’ τῶν ἐμπνευστῶν τῆς Γαλλικῆς ἐπανάστασης.

Ἡ Ἐλευθερία τῶν ἀδούλωτων Κοινοτήτων μας καί ὄχι ἡ ‘’ἐλευθερία’’ τῆς κοινότητας εὐρωπαϊκῶν κρατῶν, τῆς λεγόμενης Ε.Ε.

Ἡ Ἐλευθερία τῶν Ὁμολογητῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας καί ὄχι ἡ ‘’ἐλευθερία’’ τῶν ἐραστῶν τῆς πανθρησκείας, δηλαδή, τῶν οἰκουμενιστῶν.

Ἡ Ἐλευθερία, πού ὅπως γράφει γιά τό ’21 ὁ τῆς Ρωμηοσύνης Φώτης Κόντογλου, δέν ἦταν κάποια άκαθόριστη θεότητα, ἀλλά ἤτανε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Καί γιά ὅσους ἀπό ἐμᾶς, εἴτε ἀπό ἄγνοια εἴτε ἀπό ἀκηδεία ἤ τρόμο, δυσκολευόμαστε νά ἐντοπίσουμε καί νά γίνουμε ἕνα μέ αὐτή τήν μοναδική Ἐλευθερία, ὁ Ἁπόστολος Παῦλος δείχνει τόν δρόμο καί λέει: Ὅπου τό Πνεῦμα τοῦ Κυρίου, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ Ἐλευθερία.

Ἀπευθυνόμενος μάλιστα εἰδικά σ’ ἐμᾶς, τούς ἐλευθερωθέντες διά τοῦ Βαπτίσματος, στεντορίᾳ τῇ φωνῇ ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν μᾶς προτρέπει λέγοντας: «Σταθεῖτε στερεά στήν Ἐλευθερία πού σᾶς χάρισε ὁ Χριστός, σταθεῖτε καί μήν πέσετε πάλι στό ζυγό τῆς δουλείας. Γιατί γιά τήν Ἐλευθερία σᾶς κάλεσε. Ἀλλά τήν ἐλευθερία μήν τήν παίρνετε μονάχα σάν ἀφορμή γιά τή σάρκα σας».

Οἱ ἄσπονδοι ‘’φίλοι μας’’ μπορεῖ νά μᾶς ἔχουν γιά χάσιμο, ὁ Πανοικτίρμων ὅμως καί Πολυεύσπλαχνος Θεός τελικά δέν θά μᾶς ἀφήσει ἀπροστάτευτους. Ἀπόδειξη, ὅτι στήν πονεμένη σήμερα Πατρίδα μας δέν ἔλειψαν παντελῶς οὔτε οἱ Ἅγιοι οὔτε καί οἱ Ἥρωες.

Τό κακό γιά τίς ἁμαρτίες μας θά ἔρθει, ἀλλά θά εἶναι λιγότερο. Ἔτσι μαρτυροῦν εὐάριθμοι σύγχρονοι θεοφώτιστοι πατέρες.  

Λίγο τό ἔχεις στά μάτια τοῦ Θεοῦ, τό νά γίνονται καθημερινῶς Θεῖες Λειτουργίες ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἐλλάδος; Ἤ μήπως εἶναι ἀδιάφορον στήν κρίση τοῦ Φιλανθρώπου Θεοῦ, τό ὅτι κάποιοι γενναῖοι ἀγωνιστές τῆς Πίστεως τολμοῦν καί ἀντιστέκονται στόν Δούρειο ἷππο τοῦ Ἀντιχρίστου, πού εἶναι ἡ ἀνθρωποκτόνος παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ;

Ὁ ἁντίχριστος εἶναι ἡ σύνοψη τῆς ἀπάτης, τῆς δουλείας καί τοῦ ψεύδους. Ἡ ὄντως Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός. Ἐγώ εἰμί ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή… Γνώσεσθε τήν Ἀλήθεια καί ἡ Ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.

Μέ ἄλλα λόγια, ἐάν γνωρίσουμε καί γίνουμε ἕνα μέ τήν Ἀλήθεια, πού εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, τότε μονάχα θά μπορέσουμε καί νά ἐλευθερωθοῦμε τόσο ἀπό τά πάθη μας ὅσο καί ἀπό τούς δυνάστες τῆς γλυκυτάτης Πατρίδος μας.

12.4.2019