Το καμίνι των παθών (π. Δημήτριος Μπόκος)

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Μπορεί ο Χριστός να αποστέλλει τους πιστούς του «ως πρόβατα εν μέσω λύκων» (Ματθ. 10, 16), αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται, ότι «θα τους σκεπάσει με τη δεξιά του, και με τον βραχίονά του θα τους υπερασπισθεί. Όλα τα στοιχεία της φύσης θα τα μεταβάλει σε όπλα για άμυνα εναντίον των εχθρών τους» (Σοφ. Σολ. 5, 16-17). Η γη, το νερό, η φωτιά, η κτίση ολόκληρη, μπορεί να αλλάξουν ακόμα και τη φύση τους, όταν το κρίνει ο Θεός, για να προστατεύσουν τους πιστούς του. Στην αγία μεγαλομάρτυρα Παρασκευή επαληθεύονται πλήρως οι υποσχέσεις του Χριστού. Επιστρατεύτηκε εναντίον της από τους διώκτες της η φωτιά. Μα η δύναμη του Θεού προστάτευσε την αγία, μεταστρέφοντας τη φύση της φωτιάς και κάνοντάς την ταυτόχρονα όπλο κατά των εχθρών της. Σ’ έναν πυρακτωμένο χάλκινο λέβητα, γεμάτον με καυτό λάδι και πίσσα, ρίχτηκε με βασιλική διαταγή η αγία, αλλά παρέμεινε αβλαβής εν μέσω του πυρός, γιατί τη δρόσιζε η θεϊκή δροσιά της Χάρης του Θεού. Ο βασιλιάς θεώρησε πως δεν είχαν βάλει αρκετή φωτιά και ζήτησε απ’ την αγία να τον ραντίσει με το περιεχόμενο του λέβητα. Εκείνη γέμισε τα χέρια της με λάδι και πίσσα και τα έριξε στο πρόσωπό του. Έκαιγαν τόσο πολύ, που ο βασιλιάς αμέσως τυφλώθηκε. Με την προσευχή της η αγία του ξανάδωσε το φως του, ανοίγοντας ταυτόχρονα και τα μάτια της ψυχής του στο φως της πίστεως.

Τὸ πυρακτωμένο καζάνι δεν έβλαψε την αγία Παρασκευή, γιατί, ντυμένη με την πανοπλία του Θεού (πρβλ. Εφεσ. 6, 10-17), είχε ξεφύγει από ένα άλλο καμίνι, στο οποίο καίγεται ο κόσμος ολόκληρος.

Ποιό είναι το καμίνι αυτό;

Γράφει ο όσιος Νίκων Μπελιάεφ (εορτάζει 25 Ιουνίου): «Είπε ο γέροντας: Κάποτε είδα το εξής όνειρο: Περπατούσα στο δάσος. Και να σου μπροστά μου ένας κορμός δένδρου. Ήσυχα και ήρεμα κάθισα επάνω του. Ξαφνικά αισθάνθηκα τον κορμό να κινείται. Πηδάω επάνω. Και βλέπω ένα τεράστιο φίδι. Το έβαλα στα πόδια. Αφού βγήκα από το δάσος γυρίζω πίσω και βλέπω το δάσος στις φλόγες. Και στη μέση της φωτιάς κουλουριασμένο το φίδι. Δόξα τω Θεώ, αναφώνησα, που κατάφερα και έφυγα. Τί με περίμενε, αν έμενα στο δάσος!

Για αρκετό καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω τί να σήμαινε το όνειρο. Μέχρι που κάποια μέρα μού το εξήγησε ένας μεγαλόσχημος: Δάσος είναι ο κόσμος. Οι άνθρωποι που ζουν στον κόσμο αμαρτάνουν, χωρίς να έχουν καμμιά συναίσθηση της αμαρτίας. Στον κόσμο υπάρχουν όλες οι κακίες: Αλαζονεία, πορνεία, κολακεία, κλοπή. Και εγώ κάποτε έτσι ζούσα, χωρίς ποτέ να σκέφτομαι κάτι το διαφορετικό. Ξαφνικά συνειδητοποίησα, πως, αν συνέχιζα να ζω όπως ζούσα μέχρι τότε, θα χανόμουν. Μια για πάντα… Μόλις λοιπόν είδα το θηρίο να κινείται, το κατάλαβα, ότι ήταν πλέον επικίνδυνο να μείνω καθισμένος επάνω του. Έτσι εγκατέλειψα τον κόσμο και, όταν τον κοίταζα από το μοναστήρι, είδα πως όλος ο κόσμος καιγόταν μέσα στα πάθη του’’ (Οσίου Νίκωνος Μπελιάεφ, Ρήματα ζωής, εκδ. Ι. Μονής Προφ. Ηλιού Πρεβέζης, σ. 14-15).

Ὅποιος λοιπόν πολεμάει τα πάθη του, βγαίνει από το καμίνι, όπου κατακαίεται ο κόσμος, όπως ο Λωτ που ξέφυγε από τον εμπρησμό των Σοδόμων. Αυτός έχει πλέον τη δύναμη να μετατρέπει ακόμα και τα στοιχεία της φύσης, κάνοντάς τα συμμάχους του, όπως η αγία Παρασκευή και τόσοι άγιοι.

Μας εμποδίζει κάτι να τους μιμηθούμε;

(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 348, Ιούλιος 2012)

Advertisements

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ 2019: Να είσαι ή να φαίνεσαι;(π.Δημ.Μπόκου)



 Ασταμάτητα χειροκροτήματα σκέπασαν την ατμόσφαιρα, όταν η διάσημη σταρ εμφανίστηκε μπρος στο ανυπόμονο κοινό. Χιλιάδες φλας άστραψαν για να απαθανατίσουν τις μοναδικές στιγμές.

Ένα τεράστιο πλήθος περίμενε να την αποθεώσει. Ήταν το ίνδαλμά τους. Μια αστραφτερή διασημότητα, μια celebrity. Το βράδυ εκείνο ήταν δικό της. Η μεγάλη γιορτή είχε στηθεί προς τιμήν της. Θα της απονεμόταν το πρώτο βραβείο καλύτερου ρόλου για την τελευταία της ταινία.

Ήταν η πρώτη φορά που κατακτούσε την πρωτιά και είχε προε-τοιμαστεί με ιδιαίτερη προσοχή. Περίμενε πώς και πώς τη στιγμή αυτή. Οι μέντορές της είχαν στήσει την τέλεια διαφημιστική καμπάνια. Τα περιοδικά του life style είχαν πάρει φωτιά. Ο διασημότερος οίκος μό-δας είχε δουλέψει γι’ αυτήν. Το ακριβό της φόρεμα τόνιζε τέλεια τις θαυμάσιες αναλογίες της, αναδεικνύοντας ιδανικά το υπέροχο σώμα της. Έμπειρες μακιγιέρ είχαν φροντίσει με επαγγελματική λεπτομέρεια το λεπτό της πρόσωπο. Παντού είχαν στηθεί κάμερες. Δεκάδες προβο-λείς εστίασαν τις πολύχρωμες δέσμες τους πάνω σε μια πραγματική θεά, όταν η λαμπερή σταρ έκανε την εμφάνισή της στο πλατό. Η λάμψη της ήταν μαγευτική! Όμως…

Χρόνια μετά, το λαμπερό άστρο έσβησε. Μέσα στη χλιδάτη κατοι-κία της η φημισμένη ηθοποιός άφηνε την τελευταία της πνοή, δίπλα σε άδεια κουτιά από αντικαταθλιπτικά. Οι τοξικές εξετάσεις έδειξαν για αιτία θανάτου της την υπερβολική δόση χαπιών. Σε χειρόγραφο ση-μείωμά της έγραφε: «Έπαψα να ζω εδώ και πολύν καιρό. Αφότου ο κόσμος με ξέχασε, δεν έχει νόημα η ζωή μου. Απ’ τη στιγμή που κανείς δεν ασχολείται μαζί μου, έστω και για να με βρίσει, δεν υπάρχω πια. Δεν αντέχω άλλο να με αγνοούν».

Ήταν ένα άστρο ετερόφωτο. Έλαμπε μόνο όσο έπαιρνε φως α-πέξω. Απ’ τις πολύχρωμες δέσμες των προβολέων. Όταν αυτές σταμά-τησαν να εστιάζουν πάνω του, το αστέρι έσβησε. Βυθίστηκε στο σκο-τάδι, στην ανυπαρξία. Δεν είχε δυστυχώς δικό του φως.

Μήπως κι εσύ επιδιώκεις κάτι παρόμοιο; Ετοιμάζεσαι να μπεις στον στίβο των εξετάσεων. Έχεις βάλει την επιτυχία στόχο σου. Αλλά ποια επιτυχία; Την επιτυχία της βιτρίνας; Της στιγμής; Της πρόσκαιρης λάμψης; Της επιφανειακής αξίας; Θέλεις η ζωή σου να ετεροπροσδιο-ρίζεται πάντα; Να παίρνει υπόσταση από τη διάθεση του κόσμου; Το νόημά της και η αξία της να εξαρτάται από τη γνώμη των άλλων; Και να ενεργοποιείς απεγνωσμένα κάθε διαφημιστικό τέχνασμα για να την εξασφαλίσεις;

Θέλεις την αναγνώριση των άλλων για να είσαι κάτι; Και όταν αυτή λείπει να μην είσαι τίποτε; Να μην έχεις καμμιά αξία από μόνος σου; Θέλεις να υπάρχεις μόνο όταν σε προσέχουν; Όταν τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα πάνω σου; Και όταν τα φώτα της γιορτής σβή-νουν, να σβήνεις κι εσύ; Μετράει τόσο πολύ μέσα σου η εφήμερη λάμψη; Κι ας τη διαδέχεται μετά το σκοτάδι;

Μια τέτοια επιτυχία θέλεις; Αλλά τί αξία μπορεί να έχει ένα φα-νταχτερό περιτύλιγμα, όταν απλώς σκεπάζει και κρύβει ένα άδειο τε-νεκεδένιο κουτί;

Γιατί να μην αναζητήσεις κάτι πιο σίγουρο; Μια επιτυχία μόνιμη; Δεν θα ’θελες να είσαι μια σταθερή αξία; Που δεν θα εξαρτάται από πρόσκαιρες και αμφίβολες κοσμικές επιτυχίες; Από τη μεταβαλλόμενη γνώμη των ανθρώπων;

Αντί να κυνηγάς το στιγμιαίο χειροκρότημα, αντί να ζεις για τη λάμψη των φλας, αντί να στήνεις προσεκτικά μια όμορφη βιτρίνα και να μετέρχεσαι κάθε διαφημιστικό τρυκ για να το πετύχεις, αντί να ζεις διαρκώς για το «φαίνεσθαι», φύγε από την επιφάνεια. Απόκτησε βά-θος. Περιεχόμενο με βάρος. Γίνε σημαντικός εσύ ο ίδιος. Αντί να λά-μπεις πρόσκαιρα και επιφανειακά, γίνε χρυσός που θα λάμπει πά-ντοτε. Πώς θα το πετύχεις αυτό;

Όταν, πέρα από ξερές γνώσεις, φροντίζεις να κατακτάς και τις α-λήθειες που δεν αλλάζουν από μέρα σε μέρα. Μάλλον όταν φροντίζεις να γνωρίσεις Εκείνον που είναι η Αλήθεια. Γιατί συνηθίσαμε να τα βλέπουμε όλα σαν απλά γνωστικά αντικείμενα, υπόθεση του μυαλού

μας. Μα η αλήθεια δεν είναι απλώς γνώσεις, ιδέες που θα τις αφομοιώ-σει το μυαλό σου, όπως τις άλλες. Είναι απόπειρα σχέσης με Εκείνον που είναι η Αλήθεια. Η γνωριμία μαζί Του θα σε κάνει και σένα αλη-θινό. Θα δώσει νόημα στη ζωή σου. Θα αληθεύει έτσι ο βίος σου.

Τότε δεν θα φαίνεσαι απλώς, αλλά θα είσαι πράγματι σπουδαίος. Αληθινός άνθρωπος. Γεμάτος αξία. Λαμπερός από μέσα σου. Δεν θα χρειάζεσαι τους προβολείς για να λάμψεις. Δεν θα είναι αναγκαίο να προσφεύγεις στα φτηνά επικοινωνιακά κόλπα για να φανείς. Θα σου είναι άχρηστη η διαφήμιση. Έχοντας το «είναι», θα περιττεύει το «φαίνεσθαι».

Υπάρχουν όμως τέτοιοι άνθρωποι;

Ένας γέροντας, πνευματικός άνθρωπος, ζούσε έγκλειστος, μόναζε δηλαδή μακριά από ανθρώπινα βλέμματα. Αλλά ήταν για την αγιότητά του πολύ γνωστός και φημισμένος στην πόλη. Μια μέρα έλαβε την εί-δηση ότι κάποιος φίλος του, άγιος ασκητής, ήταν στα τελευταία του. «Πήγαινε, του είπαν, να τον δεις και να τον ασπαστείς προτού πεθά-νει».

Ο γέροντας βρέθηκε σε δίλημμα. «Τί να κάνω; σκεφτόταν. Αν πάω να τον επισκεφθώ την ημέρα, θα τρέξουν οι άνθρωποι να με δουν, αφού όλοι με ξέρουν, και θα με δοξάσουν. Αλλά αυτά δεν μου αρέσουν εμένα. Θα πάω λοιπόν το βράδυ, όταν πέσει το σκοτάδι, και μ’ αυτόν τον τρόπο θα κρυφτώ από όλους».

Έτσι λοιπόν περίμενε να νυχτώσει και μόνο τότε βγήκε απ’ το κελλί του, σκοπεύοντας να περάσει απαρατήρητος. Μα λογάριαζε χω-ρίς τον ξενοδόχο. Ο Θεός τού έστειλε αμέσως δυο αγγέλους δεξιά και αριστερά του με αναμμένες λαμπάδες και του έφεγγαν να περπατάει στο σκοτάδι. Βλέποντας τέτοιο παράξενο θαύμα και τέτοια δόξα από τον Θεό, ξεσηκώθηκε ολόκληρη η πόλη και έτρεξαν όλοι να τον δουν. Και όσο αυτός φρόντισε να αποφύγει τη δόξα, τόσο περισσότερο ο Θεός τον δόξασε. Έτσι εκπληρώνεται ο λόγος του Ευαγγελίου: «Πας ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται».

(Το Γεροντικόν, Αββάς Ιωάννης ο Κολοβός, λη΄, εκδ. ΑΣΤΗΡ, σ. 49α).

Αποφεύγοντας το πρόσκαιρο χειροκρότημα απ’ τους ανθρώ-πους, βρήκε μια ουσιαστική καταξίωση από τον ίδιο τον Θεό. Ποιος δεν θα τον ζήλευε!

Δυο διαφορετικά πρότυπα! Ένα της βιτρίνας, ένα του βάθους. Εσύ διάλεξε την ουσία. Απόφυγε την επιφάνεια. Μη νομίζεις ότι υπάρχεις μόνο, όταν οι άλλοι ασχολούνται μαζί σου. Γίνε αυθεντικός, επίγεια ει-κόνα του Θεού, για να νοηματοδοτείς εσύ ουσιαστικά τη ζωή σου.

Σ’ αυτόν τον υπέροχο στόχο στρέφε διαρκώς την προσπάθειά σου· και τώρα που διαλέγεις κάποιον προσανατολισμό· αλλά και κα-θημερινά, σταθερά, διά βίου. Σε μια τέτοια θαυμάσια επιλογή, εύχομαι να έχεις πάντα μια σίγουρη,

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

π. Δημήτριος Μπόκος

Μάιος 2019