Δος μοι Κύριε το ύδωρ το ζων

346d597d3f716b7816577227e75bd83a-632x388

                                                            Του Β. Χαραλάμπους

_______

Επειχθώ προς την πηγήν

την πηγάζουσαν ύδωρ αθάνατον.

 

Ύδωρ επιζητώ

αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον.

 

Συ εί Κύριε

ο διδούς νάματα ζώντα.

 

Δος μοι Πολυέλεε

εκ του ύδατος εκείνου

ίνα μη διψήσω πώποτε.

 

Φιλάνθρωπος ει

και Πανοικτίρμων Κύριε

δός μοι εκ του ύδατος εκείνου.

 

Γινώσκω Κύριε

ότι ο πιστεύων εις Σε

τον μόνον αληθινόν Θεόν

ου μη διψήση πώποτε.

 

Δός μοι Σωτήρ μου

εκ του ύδατος εκείνου.

 

Δός μοι Ιησού μου γλυκύτατε

τούτο το της χάριτος δώρημα

το ύδωρ το ζων

ΚΙ Η ΛΑΣΕΡΝΑ ΕΚΑΙΓΕ

44604532

                                           Του Β. Χαραλάμπους

________

Τ’ αγριωπό συντρόφεμα

της τραμουντάνας με το νύχτωμα

απόψε ήρθε νωρίς

αψηλά στην έρημο των  Κατουνακίων.

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

στ’απέριττο κελί του γέροντα.

 

Η εξομολόγηση σχεδόν ψυθιριστά

από έναν παλιό κατάδικο

που ξαγγίστρωνε τα τόσα πάθια

που μάζεψε στης ζωής το διάβα.

 

Στιγμές αλλιώτικες

π’ αργοτυλίγουν την απροσμέτρητη νυχτιά

κείνου στου σκοτασμού.

 

Η λασέρνα έκαιγε

φωτίζοντας το φτωχικό κελί

και τα δάκρυα λαμπυρίζανε στο πρόσωπο

κείνου του παλιού κατάδικου

«δια πλήθος αμαρτιών».

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

φωτίζοντας και του γέροντα γαλήνιο βλέμμα

αφήνοντας το παρηγόρημα

να πελαγίζει περίεργα

στους τόσους στεναγμούς.

 

Παραΰστερα μετά την εξομολόγηση εκείνη

αμίλητοι στη σιγαλιά της φεγγαροβραδιάς

ο παπακαλόγερος φίλεψε τον ξένο εκείνο

με το λιγοστό νερομπούλι.

 

Ολόθερμη η καρδιά του γέροντα

που σιγόκαιε  για όλους

«εις τρίβον σωτηρίας ποδηγών»*.

 

Κι η λασέρνα έκαιγε

στο κελί του γέροντα…

 

*« κόσμον ποδηγών εις τρίβον σωτηρίας » – Από την ακολουθίαν του Αγίου Αντωνίου

«ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΔΕΙΞΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΣΗΝ ΑΓΑΠΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΟΣΗΝ ΟΤΑΝ ΑΝΕΣΤΗ» – ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ

αρχείο λήψης

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

__________________

«Οι άνθρωποι κατεδίκασαν τον Θεόν εις θάνατον· ο Θεάνθρωπος όμως δια της αναστάσεώς Του ‘’καταδικάζει’’ τους ανθρώπους εις αθανασίαν.  Δια τα κτυπήματά τους ανταποδίδει τους εναγκαλισμούς· δια τας ύβρεις τας ευλογίας· δια τον θάνατον την αθανασίαν.  Ποτέ δεν έδειξαν οι άνθρωποι τόσον μίσος προς τον Θεόν, όσο όταν Τον εσταύρωσαν· ποτέ δεν έδειξεν ο Θεός τόσην αγάπην προς τους ανθρώπους, όσην όταν ανέστη», αναφέρει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς για την Ανάσταση του Χριστού.

 

Η Ζωηφόρος και Αγία Ανάσταση του Κυρίου, είναι η μεγίστη έκφραση αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.  Με την Ανάσταση του ο Χριστός εχάρισε ζωήν «τοις εν τοις μνήμασι».  «Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν».    Για τούτο και εμείς την Άγια τούτη μέρα της Ανάστασης, ομολογούμε «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».  Αποτελεί ομολογία αντίδωρο, στην μεγάλη αυτή αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο.

 

‘’Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν, επινίκιον άδοντας’’.  Η μεγαλύτερη δωρεά στον άνθρωπο, δόθηκε με την Ανάσταση του Κυρίου μας.  ‘’Αναστάς ο Ιησούς από του τάφου καθώς προείπεν, έδωκεν ημίν την αιώνιον ζωήν και το μέγα έλεος’’.  Αυτή τη χαρά ‘’ουδείς δύναται να άρη αφ’ ημών’’.

 

«Χάρις εις την ανάστασιν του Χριστού», σημειώνει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «χάρις εις την νίκην επί του θανάτου οι άνθρωποι εγίνοντο και γίνονται χριστιανοί.  Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι τίποτε άλλο από τι, παρά ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος, του θαύματος της  του Χριστού αναστάσεως, το οποίον συνεχίζεται διαρκώς εις όλας τας καρδίας των χριστιανών από ημέρας εις ημέραν, από έτους εις έτος, από αιώνος εις αιώνα μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας»

 

Την Αγία τούτη μέρα της Ανάστασης ομολογούμε «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».  Ο αναστάσιμος χαιρετισμός είναι πρωτίστως μια ομολογία.  «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».   Τούτη τη μέρα είναι ημέρα με τον αναστάσιμο χαιρετισμό ομολογούμε την πίστη μας στο γεγονός της Ανάστασης του Χριστού μας.  Για τούτο στο Άγιο Όρος καθ΄όλη τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα, αποτελεί και τον  μόνο χαιρετισμό.  Ενω διαβαίνοντας  το Άγιον Όρος την υπόλοιπη περίοδο ακούς το ‘’Ευλογείτε’’, και την απάντηση ‘’ο Κύριος’’,  κατά τη Διακαινήσιμο Εβδομάδα ακούεις  τούτο τον χαιρετισμό της αναστάσιμης ομολογίας. «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».

 

«Εις τέσσαρας μόνον λέξεις συγκεφαλαιούνται και τα τέσσαρα Ευαγγέλια του Χριστού : Χριστός ανέστη!  Αληθώς ανέστη!» σημειώνει εμφαντικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.  Η αναστάσιμη τούτη ομολογία είναι  πηγή ανεκλαλήτου χαράς «ην ουδείς δύνατι να άρη αφ’ ημών». «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».

 

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον».  «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς Ανέστη».   «Σήμερον σωτηρία τω κόσμω, ότι ανέστη Χριστός».

Το υπερευλογημένον εκείνο Σάββατο

τρελογιαννης1

Tου Β. Χαραλάμπους

________________

Κεκλεισμένη η Αγία Πόρτα

δεδιωγμένος ο γέρων Πατριάρχης  Σωφρόνιος

ομού μετά της των Ορθοδόξων ομηγύρεως

δεδιωγμένοι από των αλλοδόξων Αρμενίων.

Έτη από της του Χριστού Γεννήσεως

στον Πανίερον τούτον Ναόν

χίλια πεντακόσια τεσσαράκοντα εννέα.

Του Πατριάρχου  αι λαμπάδες εσβεσμένες

οι κώδωνες σιωπηλοί

εσβεσμένα και τα κηρία

τα σήμαντρα άηχα

η νυξ μακρά.

Ο γέρων Πατριάρχης γονυπετής

την αρχαίαν αφίησι ικεσίαν

αγωνίας αρρήτου

προς τον Όντα Φως μέγα

τον Κύριον της Δόξης.

Αίφνης ο κίων εν τη Αυλή τη Αγία εσχίσθη

το Άγιον Φως έλαμψεν

η νύξ φωταυγής γέγονεν

αλαλαγμοί χαράς ουρανίου.

Αύτη η φωτοφάνεια

την θεοφάνειαν εικονίζει.

Το Άγιον Φως τας λαμπάδας του Πατριάρχου ανάπτει

ομού και του λαού τα κηρία

οι μακράν του ολβίου τάφου

εγγύς γεγόνασιν

και οι εγγύς μακράν.

Και ο της Άγαρ υιός φρουρών

άλλοις οφθαλμοίς ορά τα γενόμενα

της αληθείας την πίστην ομολογεί

την απιστίαν δι’ αίματος καταργεί

υιός φωτός γενόμενος.

Ψάλλει ο Πατριάρχης

αντιφωνά ο της χάριτος Ισραήλ

οι κώδωνες ισοκρατούσιν

τα σήμαντρα την ανεκλάλητον χαράν

άλλω τρόπω λαλούσιν.

Το υπερευλογημένον εκείνο Σάββατο

ουρανία βαθμίς γέγονεν.