Μάθαν αλλιώς να ξεφυλλίζουν.(Του Βασίλη Χαραλάμπους)

________________

Δεν σώπασαν οι μάνες

που τους κλέψαν τα παιδιά

σε κείνο το παιδομάζωμα

στης μαύρης σκλαβιάς τα χρόνια.

Δεν σώπασε ο τσοπανάκος

που του πήραν την αδελφή σκλάβα.

Δεν σώπασε η γιαγιά γειτόνισσα

που της πήραν την μοναχοκόρη

οι Αγαρηνοί στο σκλαβοκάραβο

και δεν την ξανάδε από τότε.

Κι αν το δίκιο μετριέται με τη λησμονιά

η λησμονιά θαρρώ μετριέται

με του πόνου εκείνου την αποστροφή.

Κάθε που ο καημός περιζώνει

τούτο το κατώφλι

μη πασκίζεις άλλο

συλλαβίζοντας στους αδιάφορους περαστικούς

κείνο τον παιδεμό

γιατί μάθαν αλλιώς να ξεφυλλίζουν

την ιστορία τούτου του τόπου.

Έτσι κάποτε κι ο Νικοκλής. (Β. Χαραλάμπους)

             ____________

Εύκολα που ξεχνάμε,

εύκολα που θυμόμαστε

και τανάπαλιν τα ίδια.

Γι’  αυτούς όμως

που τα ροζιασμένα χέρια ζωγραφούν

τον κάματο από τ’ άροτρο στη σκλάβα γη

ένα πράγμα μετρά μονάχα

εκείνη η θύμηση.

Στη γειτονιά των γενναίων

τα λαλούμενα δεν λεν να σωπάσουν.

Έτσι κάποτε κι ο Νικοκλής

ο βασιλιάς των Σόλων

αρχινούσε το τραγούδι

κάθε π’ αντίκρυζε τα Περσικά καράβια .

Γιατί δεν είναι πρεπούμενο

ν’ ακούγεται σ’ αντρειωμένου τόπο

η κλάψα των σπιτιών.

Και να θυμάσαι ακόμα τούτο

πως από το δικό τους θάρρος

σκιούνται ακόμα οι αφεύγατοι αετοί.

Παρέκει στο μικρό αρχονταρίκι.(Του Β. Χαραλάμπους)

 

_____________

Βγαίνοντας από τη μεγάλη σιδερένια πύλη

της Μονής Σταυρονικήτα

ξαποσταίνεις στο πεζούλι

εκεί στη βρύση

με τ’ ανάγλυφα ποικίλματα

από τούτο το βρυσίσιο νερό

ξεδίψασαν πολλοί.

 

Παρέκει

στο μικρό αρχονταρίκι

πλάϊ στην σιδερένια πύλη

της Μονής Σταυρονικήτα

περιμένοντας να κοιτάς

τις ζωγραφιές στους τοίχους

της ώχρας παιχνιδίσματα

κι ο γέροντας με τ’ αγιορείτικο κέρασμα

ν’ ανακατεύει αγιονορείτικες διηγήσεις.

Σε τούτο το μικρό αρχονταρίκι

ξεδίψασαν πολλοί.

Την ξενίαν επιζητούν (Του Β. Χαραλάμπους)

 

__________

Σμιλεμένα ασκηταριά

στων Καρουλίων τα βράχια

τα δεητικά ετούτα

ανάγλυφα θωράκια τ΄ Άθωνα

διαλαλούνε στο Όρος τούτο

τον ιαμβικόν της μετανοίας κανόνα.

Κι αφανείς θεοφορούμενοι ασκητές

ξενιζόμενοι εις άξενα βράχια

την ξενίαν επιζητούν

« εν τη των πραέων γή»*.

*« εν τη των πραέων γή » – Από του Αγίου Αθανασίου : Βίος και πολιτεία του Αγίου Αντωνίου