Ἕνας πραγματικός Ρωμηός ἀπό τήν μακρινή Χιλή

Γράφει ο Καλλιντέρης Νικόδημος, νομικός
Ο Ιάκωβος μαζί με την Γερόντισσα Στεφανία στο μοναστήρι της Σεμινάρα (Κάτω Ιταλία) αφιερωμένο στον Άγιο Ηλία τον Σικελιώτη και στον Άγιο Φιλούμενο τον Κηπουρό.
Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από την στιγμή (13/06/2017) που αναστατωθήκαμε από την είδηση της αιφνίδιας αναχώρησης από τα εγκόσμια του Ιακώβου Σουέζ. Σε προσκυνηματικό ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη με τον αδερφό του και κατά την διαμονή τους σε ξενοδοχείο βρήκαν μαρτυρικό θάνατο εξαιτίας πυρκαγιάς που ξέσπασε στο κτήριο. Η προς στιγμήν αναστάτωση άρχισε σταδιακά να υποχωρεί και να μετουσιώνεται σε μια όμορφη ανάμνηση καθώς στη σκέψη μας ήρθαν ευλογημένες στιγμές που ζήσαμε κοντά στον Ιάκωβο, έναν γνήσιο Ρωμηό με καταγωγή από την μακρινή Χιλή.
Γεμάτος δίψα για την Ορθοδοξία κατέφτασε στα Ιωάννινα το 2011 με αφορμή ένα πανεπιστημιακό πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών. Αμέσως ξεκίνησε την εκμάθηση της νεοελληνικής και της αρχαίας ελληνικής γλώσσας σε φροντιστήρια και συνδέθηκε πνευματικά με την Ι.Μ Μολυβδοσκεπάστου στην Κόνιτσα προκειμένου να προσεγγίσει βιωματικά την Πίστη μας. Ζούσε συνειδητή μυστηριακή ζωή και κάθε στιγμή αναζητούσε ευκαιρίες πνευματικής καλλιέργειας και εκκλησιαστικής παιδείας. Διάβαζε καθημερινά αποσπάσματα από την Αγία Γραφή, νήστευε, προσευχόταν ενώ επιδόθηκε και στην εκμάθηση της βυζαντινής μουσικής.
Συχνά-πυκνά επισκέπτονταν το Άγιον Όρος όπου ως άλλη μέλισσα συνέλεγε από τα άνθη της αγιώνυμης πολιτείας χυμούς αθανασίας! Είχε την συνήθεια να καταγράφει σε ένα μικρό σημειωματάριο φράσεις από τις συζητήσεις που έκανε ή ανακάλυπτε σε βιβλία ώστε να έχει σταχυολογημένες ρήσεις που νοηματοδοτούσαν την εν Χριστώ ζωή του. Στο τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο ο επί χρόνια πνευματικός του καθοδηγητής π. Αρσένιος Μολυβδοσκεπαστινός αποκάλυψε στο βουρκωμένο εκκλησίασμα ότι όταν μετά θάνατον του Ιακώβου βρήκε το σημειωματάριο του ανάμεσα στα άλλα σπουδαία έγραφε: «Θεέ μου, τώρα που πρόκειται να επιστρέψω στην πατρίδα μου τη Χιλή, αν είναι να κλονιστώ στην Πίστη, καλύτερα να με πάρεις πρόωρα κοντά σου από τον κόσμο αυτό»! Ο Ιάκωβος πάντως είχε εκδηλώσει την επιθυμία να ιερωθεί και να διακονήσει την Ορθόδοξη Εκκλησία στην χώρα του.
Η «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» είχε την μεγάλη ευλογία να τον ζήσει από κοντά σε δύο από τις μεγάλες προσκυνηματικές εκδρομές που πραγματοποίησε με του νέους της: στην Μεγάλη Ελλάδα (Κάτω Ιταλία) το 2014 και στην Κύπρο το 2017. Πολλοί από τους συμμετέχοντες θυμούνται χαρακτηριστικά την λεπτοκαμωμένη φυσιογνωμία του Ιακώβου, την διακριτική και σεμνή του παρουσία καθώς και το κομποσχοίνι ανάμεσα στα δάκτυλά του κινούμενο μαζί με τα χείλη του που ψέλλιζαν κάθε στιγμή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».
Ο Ιάκωβος ήταν «κλειστός» χαρακτήρας όχι με την έννοια του απόμακρου και αντικοινωνικού αλλά του κατασταλλαγμένου και συνειδητοποιημένου ανθρώπου καθώς μιλούσε μόνο όταν είχε όντως κάτι να εισφέρει στην κουβέντα. Πολλοί τον θεωρούσαν εξαιρετικά λιγομίλητο, δεν είχαν καταλάβει όμως ότι όταν αντιλαμβανόταν γύρω του συζητήσεις περί του μοναστικού βίου, της πνευματικής ζωής, της εκκλησιαστικής ιστορίας και των Αγίων της Εκκλησίας αμέσως παρενέβαινε και μπορούσε να διαλέγεται για ώρες σε άπταιστα ελληνικά…
Δεν μπορώ να ξεχάσω μια ιδιωτική μας συζήτηση την διακαινήσιμο εβδομάδα του 2017 όταν τον συναντήσαμε με την Νεότητα της «Ενωμένης Ρωμηοσύνης» στην Κύπρο όπου εγκαταβιούσε για μήνες ως δόκιμος μοναχός στην Ι.Μ Τιμίου Προδρόμου. Σε μια αποστροφή του λόγου μου του λέω: «Ιάκωβε, ωραίος είναι εδώ ο τόπος στην Κύπρο. Αλλά έχω διαβάσει κι έχω ακούσει πολλά για τα όμορφα μέρη στην πατρίδα σου, τη Χιλή». Αμέσως, σηκώνει το βλέμμα του και με το χαρακτηριστικό ύφος ενός ανθρώπου που εννοεί κάθε λέξη που εκστομίζει μου απαντάει με στόμφο: «Ποια όμορφα μέρη στη Χιλή… Αφού εκεί δεν υπάρχουν Ορθόδοξα Μοναστήρια»! Η αποστομωτική αυτή απάντηση εξέπεμπε τόσο δυνατό βίωμα Πίστεως που σπανίζει σε νέους ανθρώπους σαν τον Ιάκωβο!
Επίσης, αδυνατώ να λησμονήσω τα λακωνικά μηνύματα που ανταλλάξαμε λίγες μόνον ώρες πριν «φύγει» για την άλλη ζωή. Μου έγραψε: «Χαίρε! Είσαι καλά; Ξέρεις το μέρος στο οποίο ομολογούσαν οι Νεομάρτυρες στην Κωνσταντινούπολη; Μάλλον σε κάποιο ανάκτορο κοντά είναι. Είμαι τώρα εδώ στη Κωνσταντινούπολη και θα ήθελα να πάω. Η Παναγιά μαζί σου!». Αμέσως του απάντησα «Γεια σου Ιάκωβε! Δεν γνωρίζω δυστυχώς… Άναψε κανένα κερί και για μας στην Πόλη των Πόλεων!».
Εν τέλει, άκων προεφήτεψα, καθώς όντως εκείνη την ημέρα ο Ιάκωβος άναψε κερί για όλους μας στην Πόλη των Πόλεων, τον Παράδεισο, ενώ ο τόπος του μαρτυρίου που έψαχνε ήταν λίγα μόνο μέτρα από το ξενοδοχείο που διέμενε!
Ιάκωβε, η ανάμνησή σου αποτελεί παράδειγμα ορθόδοξης βιοτής για κάθε νέο! Ήρθες στην Ελλάδα γνωρίζοντας ελάχιστα από την Πίστη μας και μέσα σε μικρό διάστημα κατόρθωσες να μας διδάξεις ήθος, υπακοή, προσευχή και βαθειά αγάπη για τον θησαυρό που διαθέτουμε αλλά ίσως δεν εκτιμούμε όσο εσύ: την Ορθοδοξία!
Καλό Παράδεισο φίλε Ιάκωβε! Και μην ξεχάσεις να ανάψεις το κερί!
Advertisements

Σχολιασμός τῆς ἐπικαιρότητας ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο.

 

xxxxxxxxxxx

Νοικιάσαμε τήν σάρκα μας στόν διάβολο,

σ’ αὐτόν τόν σκληρό πορνοβοσκό.

(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

 

Διαβάζοντας στό διαδίκτυο τίς παρακάτω εἰδήσεις, ἀναρωτιέμαι: Ποιός θά μποροῦσε, μέ πιστότητα καί ἀκρίβεια, νά μοῦ διδάξει τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου πάνω στήν συγκεκριμένη ἐπικαιρότητα; Καί φέρνω ἀμέσως στό νοῦ μου τόν μεγάλο διδάσκαλο τῆς οἰκουμένης, τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο.

Ἐάν ζοῦσε σήμερα ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, τί θά ἔλεγε ἄραγε γιά ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν;

* Η Βουλή θα ντυθεί το Σάββατο στα χρώματα του gay pride.

* Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά σεξουαλική αγωγή των μαθητών και επιμόρφωση των καθηγητών από μέλη της ΛΟΑΤΚΙ.

* Η ΝΔ στέλνει πολυπληθή αντιπροσωπεία στο Athens Pride.

* ‘’Η συμμετοχή μας στο Athens Pride είναι, ασφαλώς, δεδομένη’’ αναφέρει, σε ανακοίνωσή του, το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ.

* Πλήθος κόσμου στη Γυμνή Ποδηλατοδρομία στη Θεσσαλονίκη.

* Θλιβερή πρωτιά κατέχει η Ελλάδα στις εκτρώσεις.

* Στην πορνεία 7.000 Ελληνίδες.

Τό νά διέλθει κανείς ὁλόκληρο τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καί νά ἐντοπίσει σχετικές μέ τήν παραπάνω εἰδησεογραφία ἀναφορές του, εἶναι πολύ δύσκολο ἐγχείρημα. Ἐντούτοις, μέ τήν πολύτιμη βοήθεια τοῦ ‘’Χρυσοστομικοῦ λεξικοῦ’’ τοῦ π. Δανιήλ Ἀεράκη, ἐντοπίστηκαν μερικές, οἱ ὁποῖες καί παρατίθενται στήν συνέχεια.

1). Ἐξεμισθώσαμεν τήν σάρκα ἑαυτῶν τῷ διαβόλῳ, τῷ χαλεπῷ πορνοβοσκῷ. Νοικιάσαμε τήν σάρκα μας στόν διάβολο, σ’ αὐτόν τόν σκληρό πορνοβοσκό.

2). Τί ἐστι μολυσμός σαρκός; Μοιχεία, πορνεία, ἀσέλγεια πᾶσα.

Ποιός εἶναι ὁ μολυσμός τῆς σαρκός; Εἶναι ἡ μοιχεία, ἡ πορνεία, ἡ ἀσέλγεια.

3). Διό μᾶλλον αὐτήν κατακοσμεῖν χρή, οὐχί καταισχύνειν. … Οὐ γάρ ἔχεις ἐξουσίαν τῆς σαρκός ἐν ταῖς πονηραῖς ἐπιθυμίαις, ἀλλ’ ἐν αἷς ἄν ὁ Θεός ἐπιτάξῃ μόνοις.

Γι’ αὐτό ἄς καταστολίζουμε τήν σάρκα μας, ὄχι νά τήν καταντροπιάζουμε. … Δέν ἐξουσιάζεις τήν σάρκα, γιά νά τήν διαθέτεις στίς πονηρές ἐπιθυμίες, ἀλλά μόνον σέ ὅσα ὁρίζει ὁ Θεός.

4). Ὦ πάντα ἀνατρέποντες ὑμεῖς! Οἱ τοῖς μέν ἄρρεσιν ὡς θηλείας μιγνύμενοι, τάς δέ θηλείας ὡς ἄνδρας εἰς πόλεμον ἐξάγοντες. Τοῦτο ἔργον τοῦ διαβόλου, τό πάντα συγχέειν καί ἀνατρέπειν.

Ὦ σεῖς, πού ἀναποδογυρίσατε τά πάντα! Ἔρχεστε σέ μίξη μέ τούς ἄνδρες, σάν νά εἶναι γυναῖκες, καί βγάζετε τίς γυναῖκες, σάν νά εἶναι ἄνδρες, στόν πόλεμο. Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου, τό νά συγχέει καί νά διαστρέφει τά πάντα.

5). Διά τοῦτο ὀδυνῶμαι, ὅτι καί νοσῶν, οὐκ οἶδας ὅτι νοσεῖς, ἵνα καί τόν ἰατρόν ἐπιζητήσεις. Μοιχείας ἐγένου πεπληρωμένος, καί ἐρωτᾶς ποία κακία;

Γι’ αὐτό πονάω καί κλαίω γιἀ σένα, διότι κάνεις πώς δέν καταλαβαίνεις ὅτι εἶσαι ἄρρωστος, ὥστε νά τρέξεις στόν γιατρό. Εἶσαι γεμᾶτος ἀπό μοιχεία καί ρωτᾶς, τί κακό ἔχεις κάνει;

6). Ἡ μέν ἡδονή βραχεῖα, ἡ δέ ἀπό ταύτης ὀδύνη διηνεκής.

Ἐνῷ ἡ ἡδονή ἀπό τήν ἁμαρτία εἶναι ὀλιγόλεπτη, ἡ ὀδύνη πού προκαλεῖται ἀπό αὐτήν εἶναι συνεχής.

7). Καί γάρ κλόνος ἐν τῷ σώματι πολύς, καί πάσης θαλάττης κυματουμένης χαλεπώτερον οὗτος διάκειται, οὐδέποτε πρός τήν ἐπιθυμίαν ἱστάμενος, ἀλλ’ ἀεί βαλλόμενος ὑπ’ αὐτῆς, ὥσπερ οἱ δαιμονῶντες, καί συνεχῶς ὑπό τῶν πονηρῶν καταρρηγνύμενοι πνευμάτων.

Διότι πολλή σύγχυσις προκαλεῖται ἀπό τήν ὁρμή τῆς ἁμαρτίας στό σῶμα πού ἁμαρτάνει. Βρίσκεται σέ χειρότερη ἀπό τήν τρικυμισμένη θάλασσα κατάσταση, ἀφοῦ ποτέ δέν ἡσυχάζει ἀπό τήν φαύλη ἐπιθυμία. Βάλλεται συνεχῶς ἀπό αὐτήν, ὅπως οἱ δαιμονισμένοι, πού συνεχῶς κατασπαράσσονται ἀπό τά πονηρά πνεύματα.

8). Πυκτεύουσι ταῖς ἡδοναῖς (οἱ νέοι), ὡς μάρτυς θηρίοις. Παλαίουσι τοῖς λογισμοῖς, ὡς ἐκεῖνος βασσάνοις.

Οἱ νέοι πυγμαχοῦν μέ τίς ἡδονές, ὅπως ὁ μάρτυρας μέ τά θηρία. Παλεύουν μέ τούς λογισμούς, ὅπως ἐκεῖνος μέ τά βασανιστήρια.

9). Καί ἡ στολή κατεσταλμένη…Ἡ γάρ τῶν μελῶν τῶν ἔξωθεν εὐταξία εἰκών τις ἐστι τῆς ἐν τῇ ψυχῇ καταστάσεως.

Καί τό ντύσιμο νά εἶναι σεμνό. Διότι ἡ καλή ἐξωτερική ἐμφάνισις εἶναι καθρέφτης τῆς καταστάσεως πού ἐπικρατεῖ στήν ψυχή. 

10). Μυρίων ἐπαίνων ἄξιος καί μακαρισμῶν καί εὐφημιῶν, ὁ μαινομένην χαλινῶν τήν φύσιν, καί ἐν αὐτῇ τοῦ χειμῶνος τῇ ἀκμῇ διασώζων τό σκάφος.

Εἶναι ἄξιος μυρίων ἐπαίνων καί μακαρισμῶν καί θαυμασμῶν ὁ νέος ἐκεῖνος, πού χαλιναγωγεῖ τήν μανιασμένη σάρκα του καί διασώζει τό σκάφος τῆς ἁγνότητάς του καί μέσα στήν φοβερή τρικυμία.

11). Μετά σωφροσύνης, μετά κοσμιότητος. Ταύτης γάρ πανταχοῦ χρεία καί δεῖ ταύτην διώκειν. Ἄλλως γάρ οὐκ ἔστιν ἰδεῖν τόν Θεόν.

Μέ σωφροσύνη καί μέ κοσμιότητα. Διότι αὐτήν παντοῦ τήν χρειαζόμαστε καί αὐτήν πρέπει νά ἐπιδιώκουμε, διότι διαφορετικά δέν θά δοῦμε τόν Θεό.

12). Ἀσελγείας ἕνεκεν καί τά λαγνότατα τῶν ἀλόγων ἀπέκρυψαν.

Λόγῳ τῆς ἀσελγείας ξεπέρασαν οἱ ἄνθρωποι καί τά αἰσχρότερα τῶν ζώων.

13). Ούκ ἀτιμωρητί ταῦτα πράττομεν, οὐδέ τοσαύτης ἀπολαύομεν ἡδονῆς, ὅσην ὑφιστάμεθα κόλασιν.

Δέν θά ξεφύγουμε τήν τιμωρία κάνοντας αἰσχρά πράγματα. Δέν ἀπολαμβάνουμε τόση ἡδονή, ὅση τιμωρία ὑφιστάμεθα.

 

  1. Ε.Π.Ε. 18,504
  2. Ε.Π.Ε. 19,370
  3. Ε.Π.Ε. 18,504
  4. Ε.Π.Ε. 24,121
  5. Ε.Π.Ε. 31,316
  6. Ε.Π.Ε. 18α,32
  7. Ε.Π.Ε. 18α,546
  8. Ε.Π.Ε. 37,286
  9. Ε.Π.Ε. 36,88-90
  10. Ε.Π.Ε. 28,556
  11. Ε.Π.Ε. 24,74
  12. Ε.Π.Ε. 34.128
  13. Ε.Π.Ε. 22,454

Ἐπιμέλεια κειμένου: Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

10.6.2018

 

 

Ο σύγχρονος Μετεωρίτικος Μοναχισμός ως μαρτυρία Χριστού

Αρχιμ. Ισιδώρου Τσιατά, Ηγουμένου Ι. Μονής Βαρλαάμ

Ό­ταν οι πρώ­τοι Α­γι­ο­με­τε­ω­ρί­τες α­σκη­τές έ­κτι­ζαν τις τα­πει­νές κα­λύ­βες τους στούς α­πό­κο­σμους βρά­χους η με­τέ­βαλ­λαν τις σκο­τει­νές σπη­λι­ές σε κα­τα­νυ­κτι­κούς να­ΐ­σκους, δεν θα εί­χαν πο­τέ φαν­τα­σθή ό­τι θε­με­λί­ω­ναν μια λαμ­πρή Μο­να­στι­κή πο­λι­τεί­α, που έ­μελ­λε να α­να­δεί­ξη χο­ρεί­α ο­σί­ων, να γί­νη ι­σχυ­ρός προ­μα­χώ­νας της Ορ­θο­δο­ξί­ας και του Ελ­λη­νι­σμού, να δι­α­λα­λη­θή στα πέ­ρα­τα της Οι­κου­μέ­νης και να προ­σελ­κύ­η ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρους θαυ­μα­στές της α­πό κά­θε γω­νιά της γης. Κι ό­ταν οι ό­σιοι Κτί­το­ρες των Μο­νών μας οι­κο­δο­μού­σαν με ά­με­τρες θυ­σί­ες τα Πε­ρί­λαμ­πρα Κα­θο­λι­κά και τα ευ­τρέ­πι­ζαν με μο­να­δι­κές τοι­χο­γρα­φί­ες, ό­ταν δη­μι­ουρ­γού­σαν για τις α­νάγ­κες των Α­δελ­φο­τή­των τους τα κα­λαί­σθη­τα κτι­ρια­κά συγ­κρο­τή­μα­τα η πλού­τι­ζαν τις μο­να­στη­ρια­κές βι­βλι­ο­θή­κες με α­νε­κτί­μη­τα χει­ρό­γρα­φα, ποι­ός θα μπο­ρού­σε να προ­σμε­τρή­ση το βά­ρος της κλη­ρο­νο­μιάς που θ’ ά­φη­ναν; Μιας κλη­ρο­νο­μιάς που φέ­ρει έ­κτυ­πη τη σφρα­γί­δα της ο­λο­κλη­ρω­τι­κής α­φο­σι­ώ­σε­ώς τους στον Θε­ο και των ι­σο­βί­ων μό­χθων τους.

Οι πρώ­τες γρα­πτές μαρ­τυ­ρί­ες της ι­στο­ρί­ας των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων ανά­γον­ται στον εν­δέ­κα­το η κα­τ’ άλ­λους στον δέ­κα­το αι­ώ­να, ε­πο­χή κα­τά την ο­ποί­α συγ­κρο­τεί­ται η Σκή­τη της Δού­πια­νης, με κέν­τρο Λα­τρεί­ας το μικρο Κυ­ρια­κό της, τον να­ο της Πα­να­γί­ας, που σώ­ζε­ται μέ­χρι και σή­με­ρα. Ε­ξέ­χου­σα φυ­σι­ο­γνω­μί­α ο «Πρώ­τος» της Σκή­της Νεί­λος ο Θε­ο­φι­λής, κτί­ζει τον 14ο αι­ώ­να,  πλην της Δού­πια­νης, και άλ­λες τρεις Μο­νές.

Ο 14ος αι­ώ­νας εί­ναι η πε­ρί­ο­δος της πρώ­της με­γά­λης κτι­το­ρι­κής δημι­ουρ­γί­ας στην Θη­βα­ΐ­δα των Στα­γών. Ο ό­σιος Α­θα­νά­σιος ο Με­τε­ω­ρίτης ι­δρύ­ει την ε­πο­χή αυ­τή την Μο­νή του Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου και θε­με­λιώ­νει με το «Τυ­πι­κό» του, που α­πε­τέ­λε­σε πρό­τυ­πο και για τις υ­πό­λοι­πες Μο­νές, τον κοι­νο­βια­κό τρό­πο ζω­ής. Οι Ό­σιοι Θε­ο­φά­νης και Νε­κτά­ριος οι Α­ψα­ρά­δες, κτί­το­ρες του Βαρ­λα­άμ, εί­ναι οι με­γά­λες α­σκη­τι­κές μορφές, που σφρα­γί­ζουν με την α­γι­ό­τη­τα της ζω­ής τους και με την κτι­το­ρι­κή τους δρα­στη­ρι­ό­τη­τα την ε­πο­χή της με­γα­λύ­τε­ρης ακ­μής των Με­τε­ώ­ρων, τον 16ο αι­ώ­να, κα­τά την ο­ποί­α οι Μο­νές φθά­νουν τις εί­κο­σι τέσ­σε­ρες, χω­ρίς να υ­πο­λο­γί­ζον­ται στον α­ριθ­μό αυ­τό οι κα­λύ­βες και τα μι­κρά ασκη­τή­ρια. Την άν­θη­ση αυ­τή, που συ­νε­χί­ζε­ται και τον 17ο αι­ώ­να, α­κολου­θεί η φθί­νου­σα πο­ρεί­α του 18ου και 19ου αι­ώ­νος, ό­ταν οι ε­πι­δρομες των Τούρ­κων κα­τα­κτη­τών, ο χρό­νος και η φύ­ση ε­ρη­μώ­νουν στα­διακα τις πε­ρισ­σό­τε­ρες Μο­νές. Τα δι­α­σω­θέν­τα με­γά­λα Μο­να­στή­ρια, α­κολου­θών­τας α­να­πό­φευ­κτα τις ε­θνι­κές μας πε­ρι­πέ­τει­ες, δι­έρ­χον­ται, κα­τά την Γερ­μα­νι­κή Κα­το­χή και στα με­τέ­πει­τα εί­κο­σι πε­ρί­που χρό­νια, πε­ρί­ο­δο με­γά­λης δο­κι­μα­σί­ας. Οι­κο­νο­μι­κές δυ­σχέ­ρει­ες, Α­δελ­φό­τη­τες με ε­λά­χιστους Μο­να­χούς, κτί­ρια ε­τοι­μόρ­ρο­πα α­πό την φθο­ρά του χρό­νου και α­πό τούς βομ­βαρ­δι­σμούς των Γερ­μα­νών, συν­θέ­τουν την με­τα­πο­λε­μι­κή ει­κό­να της άλ­λο­τε ακ­μαί­ας Μο­να­στι­κής Πο­λι­τεί­ας.

Η δά­δα, ό­μως, του α­σκη­τι­κού ι­δε­ώ­δους και μέ­σα σ’ αυ­τόν τον δει­νό χει­μώ­να δεν έ­σβη­σε. Οι λί­γοι η­λι­κι­ω­μέ­νοι Μο­να­χοί δι­α­τη­ρούν με θαυ­μα­στή αυ­τα­πάρ­νη­ση την α­σκη­τι­κή πα­ρά­δο­ση, πε­ρι­μέ­νον­τας καρ­τε­ρι­κά την ευ­λο­γη­μέ­νη ώ­ρα που η Α­γί­α Λι­θό­πο­λη θα πε­ρι­βαλ­λό­ταν την πα­λιά της αί­γλη.

Και η ώ­ρα ήλ­θε. Οι πρε­σβεί­ες των ο­σί­ων Κτι­τό­ρων έ­φε­ραν Μη­τρο­πο­λί­τη Τρίκ­κης και Στα­γών τον α­πό Λη­μνου κυ­ρό Δι­ο­νύ­σιο, α­σκη­τι­κό και φι­λο­μό­να­χο ι­ε­ράρ­χη, ο ο­ποί­ος με­ρι­μνά με α­ξι­ο­θαύ­μα­στο ζή­λο να ε­παν­δρω­θούν οι Μο­νές, για να συν­τε­λε­σθή το θαύ­μα της πνευ­μα­τι­κής και κτι­ρια­κής α­να­γεν­νή­σε­ως. Η εγ­κα­τά­στα­ση, το έ­τος 1961, στην Μο­νή Βαρ­λα­άμ της Συ­νο­δεί­ας του μετέπειτα Σε­βα­σμι­ω­τά­του Μη­τρο­πο­λί­του Πει­ραι­ώς κ.κ. Καλ­λι­νί­κου, δι­α­κρι­τι­κού και πο­λυ­δρά­στου Ι­ε­ράρ­χου, με κτι­το­ρι­κό έρ­γο στην Μο­νή, ο­ρο­θε­τεί την α­παρ­χή μιας νέ­ας λαμ­πρής πε­ρι­ό­δου στην ι­στο­ρί­α του Α­γι­ο­με­τε­ω­ρι­κού Μο­να­χι­σμού.

Με­λος ε­πί­λε­κτο της Α­δελ­φό­τη­τος αυ­τής και σε­μνό καύ­χη­μα της μετέ­ω­ρης Μο­να­στι­κής Πο­λι­τεί­ας ο ση­με­ρι­νός σε­πτός Προ­κα­θή­με­νος της Ελ­λα­δι­κής Εκ­κλη­σί­ας κ.κ. Χρι­στό­δου­λος, ο ο­ποί­ος λαμ­πρύ­νει και ευ­λο­γεί με την πα­ρου­σί­α του και το Μο­να­στι­κό τού­το Συ­νέ­δριο. Με τον πλού­το των θε­οσ­δό­των χα­ρι­σμά­των του και την ευ­παρ­ρη­σί­α­στη τόλ­μη της α­ρετής του, δί­δει, στούς τω­ρι­νούς κρί­σι­μους για την  Εκ­κλη­σί­α και το  Έ­θνος μας και­ρούς, πο­λυ­μέ­τω­πους σκλη­ρούς α­γώ­νες υ­πέρ των ι­ε­ρών και των ο­σί­ων μας.

Δυ­ο α­κό­μη ε­κλε­κτοί βλα­στοί της Μο­νής Βαρ­λα­άμ α­πό την ί­δια Συ­νοδεί­α, ο μα­χη­τι­κός Μη­τρο­πο­λί­της Κα­λα­βρύ­των και Αι­γι­α­λεί­ας κ.κ. Αμβρό­σιος και ο μει­λί­χιος Ά­γιος Κι­τρους και Κα­τε­ρί­νης κ.κ. Α­γα­θό­νι­κος, μαρ­τυ­ρούν την α­δι­ά­κο­πη ευ­ερ­γε­τι­κή πα­ρου­σί­α των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων σε ό­λους τούς το­μείς του εκ­κλη­σι­α­στι­κού και ε­θνι­κού μας βί­ου, πα­ρου­σί­α που δεν λεί­πει ού­τε στις πιο δύ­σκο­λες στιγ­μές της ι­στο­ρί­ας τους.

Με τα ορ­γα­νω­μέ­να σή­με­ρα Μο­να­χι­κά Κοι­νό­βια α­να­βι­ώ­νει και γνωρί­ζει μια νέ­α άν­θη­ση πά­νω στούς ι­ε­ρούς βρά­χους η ι­σάγ­γε­λη πο­λι­τεί­α. Πι­στοί στις υ­πο­θή­κες των ο­σί­ων Πα­τέ­ρων τους οι ση­με­ρι­νοί Α­γι­ο­με­τεω­ρί­τες Μο­να­χοί και προ­ση­λω­μέ­νοι στην μα­κραί­ω­νη α­σκη­τι­κή πα­ρά­δοση, δί­δουν πο­λυ­τρό­πως την μαρ­τυ­ρί­α του Χρι­στού. Ο ά­πει­ρος σε­βα­σμός και η α­γά­πη τους προς την α­τί­μη­τη πνευ­μα­τι­κή και πο­λι­τι­στι­κή κλη­ρο­νο­μιά των κα­τά πνεύ­μα προ­γό­νων τους, η α­φο­σί­ω­ση στην υ­ψη­λή α­πο­στο­λή τους, η φι­λο­κα­λί­α και ο ζή­λος τους α­περ­γά­ζον­ται το ση­με­ρι­νό α­να­στηλω­τι­κό θαύ­μα που με­τα­μορ­φώ­νει την κτι­ρια­κή ει­κό­να των Μο­νών. Με ι­ε­ρό δέ­ος και ευ­λά­βεια για τα έρ­γα των χει­ρών των κτι­τό­ρων, με σε­βασμο στην πα­ρά­δο­ση και στο φυ­σι­κό πε­ρι­βάλ­λον, με προ­σω­πι­κούς κόπους και θυ­σί­ες, ε­πί σα­ράν­τα ο­λό­κλη­ρα χρό­νια, συν­τη­ρούν, α­να­και­νίζουν και α­να­στη­λώ­νουν, σώ­ζον­τας έ­τσι α­πό τον α­φα­νι­σμό τα πα­λαι­ά κτί­σμα­τα και δί­νον­τας για αι­ώ­νες ζω­η στα α­πα­ρά­μιλ­λα αρ­χι­τε­κτο­νι­κά μνη­μεί­α.

Ε­κεί­νο, ό­μως, που βα­ραί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο στούς ώ­μους μας εί­ναι η ευ­θύ­νη για την πνευ­μα­τι­κή κλη­ρο­νο­μιά μας, την σώ­ζου­σα και α­γι­ά­ζου­σα Πα­ρά­δο­ση του Ορ­θο­δό­ξου Α­να­το­λι­κού Μο­να­χι­σμού, που φθά­νει σ’ εμας δια των ο­σί­ων Με­τε­ω­ρι­τών Πα­τέ­ρων. Αυ­τήν κυ­ρί­ως την κλη­ρο­νομια α­γω­νι­ζό­μα­στε να δι­α­φυ­λά­ξου­με και να με­τα­δώ­σου­με α­νό­θευ­τη στις ε­πό­με­νες γε­νι­ές. Εί­ναι το βά­ρος των α­ρε­τών του ο­σί­ου Α­θα­να­σί­ου του Με­τε­ω­ρί­του, ε­νός εκ των με­γά­λων νη­πτι­κών πα­τέ­ρων της ε­πο­χής του· εί­ναι η α­γι­α­σμέ­νη βι­ο­τή ό­λων των κτι­τό­ρων μας, εί­ναι ο φι­λό­θε­ος ζή­λος, η φι­λά­δελ­φη δι­ά­θε­ση προ­σφο­ράς και η μέ­χρις αυ­το­θυ­σί­ας φι­λο­πα­τρί­α ό­λων των α­γι­ο­με­τε­ω­ρι­τών πα­τέ­ρων, που α­νέ­δει­ξαν την θε­ό­κτι­στη Λι­θό­πο­λή μας σε θε­μα­το­φύ­λα­κα των θρη­σκευ­τι­κών και ε­θνι­κών μας α­ξι­ών.

Οι βρά­χοι των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων, που εί­δαν στα πρό­σω­πα των ο­σίων μας το κάλ­λος και την ευ­πρέ­πεια της ει­κό­νος του Θε­ού, εί­ναι για τούς ση­με­ρι­νούς ε­νοί­κους τους το Θα­βώρ της προ­σω­πι­κής τους με­ταμορ­φώ­σε­ως. Με την α­πο­τα­γή του κό­σμου, που, ως εκ­ζή­τη­ση του Θε­ού και θυ­σί­α των τερ­πνών της ζω­ής, α­πο­τε­λεί μια τρα­νή μαρ­τυ­ρί­α Χρι­στού, ει­σέρ­χε­ται ο Με­τε­ω­ρί­της Μο­να­χός στο στά­διο των α­σκη­τι­κών α­γω­νισμά­των, ό­που νυ­χθη­με­ρόν «πυ­κτεύ­ει, υ­πο­πιά­ζει και δου­λα­γω­γεί» ε­αυτον, για να φθά­ση στην ε­σω­τε­ρι­κή κα­θα­ρό­τη­τα και να δε­χθή την έλ­λαμψη του α­κτί­στου φω­τός της Τρι­α­δι­κής Θε­ό­τη­τος. Α­κο­λου­θών­τας στα ί­χνη των πα­τέ­ρων του, ε­λεύ­θε­ρος α­πό τα δε­σμά της υ­λι­κής προ­σπα­θεί­ας, πορεύ­ε­ται την ο­δό του μαρ­τυ­ρί­ου της συ­νει­δή­σε­ως, α­πεκ­δύ­ε­ται το δι­κό του θέ­λη­μα, α­γνεύ­ει για την α­γά­πη του Χρι­στού και βρί­σκει μέ­σα στούς κόπους του την α­νά­παυ­ση της ει­ρή­νης του Θε­ού. Κα­τω α­πό το στορ­γι­κό βλέμ­μα των Α­γί­ων μας και μέ­σα στούς ί­διους χώ­ρους,  στούς ο­ποί­ους ε­κεί­νοι κέρ­δι­σαν τον ου­ρα­νό, δί­δει α­δι­ά­κο­πα την μαρ­τυ­ρί­α του Χρι­στού και συ­νε­χί­ζει την μο­να­χι­κή πα­ρά­δο­ση, α­σκού­με­νος στις α­ρε­τές της παρθε­νί­ας, της α­κτη­μο­σύ­νης και της υ­πα­κο­ής, στη νη­στεί­α, στην α­γρυ­πνί­α, στην α­δι­ά­λει­πτη νο­ε­ρά προ­σευ­χή. Στούς να­ούς, που ά­γι­ες χεί­ρες οι­κοδό­μη­σαν και γε­νι­ές α­τέ­λει­ω­τες Μο­να­χών λά­τρευ­σαν τον Κυ­ριο, προσφέ­ρει με τούς ί­διους ύ­μνους τη δι­κή του λα­τρεί­α· στα κελ­λιά, που πο­τίσθη­καν α­πό ά­φθο­νους α­σκη­τι­κούς ι­δρώ­τες, εκ­ζη­τεί, με γο­νυ­κλι­σί­ες και κομ­βο­σχοί­νια, με πε­ρι­συλ­λο­γή και δά­κρυ­α με­τα­νοί­ας, το έ­λε­ος του Θεού.

Στο Πο­τή­ριο της Ζω­ής, που δεν έ­παυ­σε να προ­σφέ­ρε­ται α­δι­ά­κο­πα μέ­σα στούς αι­ώ­νες, στο πε­τρα­χή­λι του Πνευ­μα­τι­κού, στην ι­ε­ρή υ­μνω­δί­α που δεν σί­γη­σε πο­τέ και στα νά­μα­τα της α­είρ­ρο­ης πα­τε­ρι­κής δι­δα­σκαλί­ας, δι­α­σώ­ζε­ται και με­τα­φέ­ρε­ται α­πό γε­νιά σε γε­νιά γνή­σια η ορ­θοδο­ξη α­σκη­τι­κή πνευ­μα­τι­κό­τη­τα στα Ά­για Με­τέ­ω­ρα. Πνευ­μα­τι­κό­τη­τα, την ο­ποί­α η ε­ξω­τε­ρι­κή ει­κό­να, ό­πως δι­α­μορ­φώ­νε­ται α­πό τα ση­με­ρι­νά δε­δομέ­να, κά­νει α­θέ­α­τη σ’ έ­να ε­πι­πό­λαι­ο βλέμ­μα και σε μια α­βα­σά­νι­στη κρί­ση.

Με ρε­α­λι­σμό, με συγ­κα­τά­βα­ση στις α­παι­τή­σεις των και­ρών και με υψη­λό αί­σθη­μα ευ­θύ­νης αν­τι­με­τω­πί­ζει η Μο­να­στι­κή μας Πο­λι­τεί­α την συγχρο­νη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Το μο­να­δι­κό φυ­σι­κό κάλ­λος της ό­λης α­γι­ο­με­τεω­ρι­κής πε­ρι­ο­χής, η ι­στο­ρί­α, τα αρ­χι­τε­κτο­νι­κά μνη­μεί­α και οι κει­μη­λια­κοί μας θη­σαυ­ροί προ­σελ­κύ­ουν πλή­θη ε­πι­σκε­πτών α­πό ό­λο τον κό­σμο, η δε πνευ­μα­τι­κή α­κτι­νο­βο­λί­α, τα ά­για λεί­ψα­να και η χά­ρη των θαυ­μα­τουρ­γών α­γί­ων κα­θι­στούν τα Με­τέ­ω­ρα έ­να παγ­κό­σμιο ορ­θό­δο­ξο προ­σκύ­νη­μα. Η νέ­α αυ­τή δι­ά­στα­ση ε­πι­φορ­τί­ζει τούς ση­με­ρι­νούς Με­τε­ω­ρί­τες με μια ε­πί πλέ­ον ευ­θύ­νη. Την ευ­θύ­νη της ι­ε­ρα­πο­στο­λής μέ­σα στα Μο­να­στή­ρια τους, που γί­νον­ται άμ­βω­νες και στέλ­λουν το μή­νυ­μα του Ευ­αγ­γε­λί­ου στα πέρα­τα της Οι­κου­μέ­νης. Η πα­ρου­σί­α και μό­νο του μο­να­χού εί­ναι έ­να ζωντα­νό κή­ρυγ­μα ό­χι μό­νο για τον προ­σκυ­νη­τή, αλ­λά και για τον αλ­λό­πι­στο η τον αλ­λό­δο­ξο ε­πι­σκέ­πτη. Ζώ­σα ει­κό­να και μαρ­τυ­ρί­α Χρι­στού, ε­νερ­γεί σε πολ­λές ψυ­χές την κα­λή αλ­λοί­ω­ση, με τη χά­ρη του Θε­ού που α­κτι­νοβο­λεί στο πρό­σω­πο, στο λό­γο και στη συμ­πε­ρι­φο­ρά του.

Δεν αμ­φι­σβη­τού­με την α­ξί­α της η­συ­χί­ας, ως ση­μαν­τι­κού πα­ρά­γον­τος πνευ­μα­τι­κής ζω­ής. Και στα Με­τέ­ω­ρα –ό­σο κι αν φαί­νε­ται πα­ρά­δο­ξο– μπο­ρού­με να την δι­α­σφα­λί­σου­με κα­τά έ­να με­γά­λο μέ­ρος. Η αυ­στη­ρή τήρη­ση του ω­ρα­ρί­ου ε­πι­σκε­πτών, το ο­ποί­ο δεν υ­περ­βαί­νει το έ­να τέ­ταρ­το του ει­κο­σι­τε­τρα­ώ­ρου, μας ε­ξα­σφα­λί­ζει πολ­λές και τις κα­λύ­τε­ρες ώ­ρες για την λα­τρεί­α και την α­το­μι­κή μας προ­σευ­χή. Η δυ­να­τό­τη­τα ε­ναλ­λα­γής των δι­α­κο­νη­τών στα με­γα­λύ­τε­ρα κοι­νό­βια και η ε­ναλ­λα­κτι­κή λύ­ση του λα­ϊ­κού προ­σω­πι­κού στα ο­λι­γά­ριθ­μα, κα­θώς ε­πί­σης και το κλεί­σι­μο των Μο­νών μί­α η και δύ­ο φο­ρές την ε­βδο­μά­δα μας πα­ρέ­χουν υ­πρρ­δι­πλά­σιες η­μέ­ρες η­συ­χί­ας. Κι αυ­τό μό­νο για τούς θε­ρι­νούς μή­νες, δι­ό­τι η χειμε­ρι­νή πε­ρί­ο­δος εί­ναι κα­τά κα­νό­να η­συ­χα­στι­κή. Έ­χου­με δε και το πλε­ονέ­κτη­μα της μη δι­α­νυ­κτε­ρεύ­σε­ως ε­πι­σκε­πτών στις Μο­νές, λό­γω στε­νό­τη­τος χώ­ρου και λό­γω των κον­τι­νών α­πο­στά­σε­ων της Κα­λαμ­πά­κας και του Κα­στρα­κί­ου, ό­που υ­πάρ­χει πλη­θώ­ρα ξε­νο­δο­χεί­ων.

Η αί­σθη­ση του χρέ­ους προς την πα­ρα­κα­τα­θή­κη των πα­τέ­ρων μας μας ε­πι­βάλ­λει την θυ­σί­α, εν μέ­ρει, της πο­θη­τής για κά­θε μο­να­χό η­συ­χί­ας και μας ε­πι­βα­ρύ­νει με πε­ρισ­σό­τε­ρο κό­πο. Ο χώ­ρος αυ­τός, ο κα­θι­ε­ρω­μέ­νος ε­πί μί­α και πλέ­ον χι­λι­ε­τί­α στη λα­τρεί­α του Θε­ού, τέ­τοι­ος πρέ­πει να παρα­μεί­νη μέ­χρι της συν­τε­λεί­ας του αι­ώ­νος. Και η μό­νη εγ­γύ­η­ση για την δι­α­φύ­λα­ξη του α­σκη­τι­κού και λα­τρευ­τι­κού χα­ρα­κτή­ρος του εί­ναι η μο­ναχι­κή πα­ρου­σί­α.

Η α­να­γνώ­ρι­ση α­πό την Εκ­κλη­σί­α της Ελ­λά­δος της ι­ε­ρό­τη­τος της ό­λης α­γι­ο­με­τε­ω­ρι­κής πε­ρι­ο­χής και η νο­μο­θε­τι­κή κα­το­χύ­ρω­σή της, το έ­τος 1995, α­πό την Ελ­λη­νι­κή Πο­λι­τεί­α την πε­ρι­φρου­ρεί α­πό τούς έ­ξω­θεν προερ­χο­μέ­νους κιν­δύ­νους και α­πο­τε­λεί, ως εκ τού­του, μέ­γα ευ­ερ­γέ­τη­μα, για το ο­ποί­ο εί­με­θα πάν­το­τε ευ­γνώ­μο­νες. Αλ­λά ο σω­τή­ριος αυ­τός νό­μος, ό­πως και η προ­στα­σί­α της U­N­E­S­CO, η ο­ποί­α συμ­πε­ρι­έ­λα­βε τα Με­τέ­ω­ρα στα δι­α­τη­ρη­τέ­α μνη­μεί­α της Αν­θρω­πό­τη­τος, και κά­θε άλ­λο προ­στα­τευ­τι­κό μέ­τρο, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, μό­νο με την πα­ρου­σί­α των Μο­να­χών μπορει να τε­λε­σφο­ρή­ση.

Αν και η ευ­λο­γη­μέ­νη Μο­να­στι­κή μας πο­λι­τεί­α δεν προ­σφέ­ρε­ται για α­να­χω­ρη­τι­σμό και τε­λεί­α η­συ­χί­α, δεν υ­στε­ρεί δι­ό­λου σε προ­ϋ­πο­θέ­σεις πνευ­μα­τι­κής τε­λει­ώ­σε­ως. Δεν εμ­πο­δί­ζει κα­νείς τον ση­με­ρι­νό Με­τε­ω­ρί­τη Μο­να­χό να ο­μο­λο­γή α­δι­ά­κο­πα Χρι­στόν στο στά­διο της μαρ­τυ­ρι­κής υπα­κο­ής και να φθά­ση στην έ­νω­ση με τον Θε­ο, κα­ταρ­ρί­πτον­τας, «το μεσό­τοι­χον του ι­δί­ου θε­λή­μα­τος». Κα­τά τον Ά­γιο Γρη­γό­ριο τον Σι­να­ΐ­τη, ο μο­να­χός που α­σκεί την υ­πα­κο­ή, «πάν­τα τα πά­θη υ­φ’ εν πε­ρι­έ­κο­ψε· και δια της υ­πα­κο­ής και την η­συ­χί­αν κα­τώρ­θω­σε, τον Χρι­στόν ευ­ρών». Α­σφαλέ­στε­ρη και δο­κι­μώ­τε­ρη θε­ω­ρεί ο Ά­γιος Ι­ω­άν­νης της Κλί­μα­κος την α­ρετή που α­πο­κτά­ται δια της υ­πα­κο­ής, α­πό αυ­τήν, η ο­ποί­α καλ­λι­ερ­γεί­ται στην η­συ­χί­α. «Η μεν εξ η­συ­χί­ας κα­τορ­θου­μέ­νη του σώ­μα­τος α­πά­θεια, κό­σμω πολ­λά­κις πλη­σι­ά­ζου­σα, ουκ α­σά­λευ­τος έ­μει­νεν· η δε εξ υ­πα­κο­ής προσγι­νο­μέ­νη, παν­τα­χού δό­κι­μος και α­κρά­δαν­τος».

Η υ­πα­κο­ή εί­ναι για τον Με­τε­ω­ρί­τη Μο­να­χό α­σπί­δα προ­στα­σί­ας στην κα­θη­με­ρι­νή του δι­α­κο­νί­α, η ζων­τα­νή πα­ρου­σί­α των Α­γί­ων ε­νί­σχυ­ση στούς πει­ρα­σμούς, και η μνή­μη του Θε­ού με την α­δι­ά­λει­πτη νο­ε­ρά προσευ­χή, την ο­ποί­α μπο­ρεί να δι­α­τη­ρή και μέ­σα στο θό­ρυ­βο των ε­πι­σκεπτών, το εν­τρύ­φη­μα και η α­γαλ­λί­α­ση της ψυ­χής του.

Η έν­το­νη λα­τρευ­τι­κή ζω­η με την α­νελ­λι­πή τέ­λε­ση των δι­α­τε­ταγ­μέ­νων Α­κο­λου­θι­ών και την συ­χνή Θεί­α Λει­τουρ­γί­α, οι α­γρυ­πνί­ες, η κα­τά μό­νας προ­σευ­χή, η με­λέ­τη, η συμ­με­το­χή στα Μυ­στή­ρια, η ε­ξα­γό­ρευ­ση των λο­γισμών, η νη­στεί­α και κά­θε μέ­σο που προ­σφέ­ρει η Α­γί­α μας Εκ­κλη­σί­α προς α­για­σμόν, με την προ­σω­πι­κή συμ­βο­λή της τη­ρή­σε­ως του νου και του ε­σω­τε­ρι­κού α­γώ­νος, εί­ναι και για μας πο­ρι­σμός Θεί­ας Χα­ρι­τος. Μέσα σ’ αυ­τήν την α­τμό­σφαι­ρα της προ­σευ­χής και μέ­σα στην χά­ρη του Θεού, ό­λες οι δρα­στη­ρι­ό­τη­τες, α­κό­μη και οι υ­λι­κές, προσ­λαμ­βά­νουν για τον Με­τε­ω­ρί­τη, ό­πως και για κά­θε Μο­να­χό, πνευ­μα­τι­κές δι­α­στά­σεις. Έ­τσι, η δι­α­κο­νί­α των ε­πι­σκε­πτών, κα­τά την ο­ποί­α «Χρι­στός κα­ταγ­γέ­λεται»­, δια της ξε­να­γή­σε­ως και της ό­λης πα­ρου­σί­ας του Μο­να­χού, κα­θώς και το πο­λύ­πλευ­ρο έρ­γο των Μο­νών μας δεν α­πο­τε­λεί πα­ρέκ­κλι­ση α­πό τον βα­σι­κό σκο­πό της α­πο­τα­γής του κό­σμου, αλ­λά μια άλ­λη έκ­φρα­ση α­γά­πης προς τον Θε­ο και τον συ­νάν­θρω­πο, έ­να ε­πί πλέ­ον μέ­σον α­γιασμου και συ­νε­πώς μια α­κό­μη μαρ­τυ­ρί­α Χρι­στού.

Χρι­στός ο­μο­λο­γεί­ται και Χρι­στός μορ­φώ­νε­ται στις ψυ­χές τό­σων και τό­σων πι­στών που έρ­χον­ται να α­πο­θέ­σουν στο πε­τρα­χή­λι των ση­με­ρινων Με­τε­ω­ρι­τών πνευ­μα­τι­κών πα­τέ­ρων το βά­ρος των α­μαρ­τι­ών τους. Χρι­στός με­τα­δί­δε­ται στο πλή­θος των φι­λα­κο­λού­θων που προ­σέρ­χον­ται στις Α­γρυ­πνί­ες και στις Θεί­ες Λει­τουρ­γί­ες και γί­νον­ται τα Μο­να­στή­ρια μας κέν­τρα και πρό­τυ­πα εκ­κλη­σι­α­στι­κής ζω­ής.

Μια ση­μαν­τι­κή, ε­πί­σης, προ­σφο­ρά των Α­γί­ων Με­τε­ώ­ρων στην Εκκλη­σί­α εί­ναι η εκ­παί­δευ­ση νέ­ων ι­ε­ρέ­ων στις αν­δρώ­ες Μο­νές, ό­που, εκτός α­πό την εκ­μά­θη­ση της λει­τουρ­γι­κής πρά­ξε­ως και τά­ξε­ως, με­τα­δί­δεται στούς ι­ε­ρείς η ευ­λά­βεια και ο ζή­λος της λα­τρευ­τι­κής ζω­ής.

Μαρ­τυ­ρί­α Χρι­στού εί­ναι και το πο­λυ­σχι­δές κοι­νω­νι­κό και φι­λαν­θρωπι­κό έρ­γο των Μο­νών που ε­κτεί­νε­ται και πέ­ραν των ο­ρί­ων της Ελ­λη­νικης Ε­πι­κρα­τεί­ας. Η α­νέ­γερ­ση να­ών στην Κα­λαμ­πά­κα και στην Αλ­βα­νί­α, η α­νοι­κο­δό­μη­ση πνευ­μα­τι­κού κέν­τρου στην Κα­λαμ­πά­κα, η πα­ρο­χή οι­κο­νο­μι­κής βο­η­θεί­ας στην Σερ­βί­α και στις άλ­λες εμ­πε­ρί­στα­τες Χώ­ρες των Βαλ­κα­νί­ων, η α­φα­νής πο­λύ­πλευ­ρη, κα­θη­με­ρι­νή, θα μπο­ρού­σα­με να πού­με, φι­λαν­θρω­πι­κή προ­σφο­ρά, κα­θώς και η ε­νί­σχυ­ση του έρ­γου της Ε­ξω­τε­ρι­κής Ι­ε­ρα­πο­στο­λής εί­ναι πε­ρίσ­σευ­μα α­γά­πης και καρ­πός συ­νε­χών α­σκη­τι­κών κό­πων.

Προ­σή­λω­ση στην ορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση, νή­φου­σα εκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή συ­νεί­δη­ση και ο­μο­λο­για­κό φρό­νη­μα μαρ­τυ­ρεί και η ε­νερ­γός συμ­με­το­χή των Μο­νών μας στούς α­γώ­νες της Εκ­κλη­σί­ας για την προ­ά­σπι­ση των δι­καί­ων της και για την δι­α­φύ­λα­ξη της α­κε­ραι­ό­τη­τος της Πι­στε­ως. Οι θεσεις μας στο πρό­βλη­μα της εκ­κλη­σι­α­στι­κής πε­ρι­ου­σί­ας, της Συμ­φω­νί­ας Σεν­γκεν, του η­λε­κτρο­νι­κού φα­κελ­λώ­μα­τος, της δι­α­γρα­φής του θρη­σκεύμα­τος α­πό τα δελ­τί­α ταυ­τό­τη­τος και σε ό­λα τα φλέ­γον­τα σύγ­χρο­να ζητή­μα­τα, θέ­σεις, οι ο­ποί­ες εκ­φρά­σθη­καν με ψη­φί­σμα­τα, με έκ­δο­ση φυλλα­δί­ων και βι­βλί­ων και με κά­θε άλ­λο πρό­σφο­ρο μέ­σο, θε­με­λι­ω­μέ­νες στον α­ναλ­λοί­ω­το α­γι­ο­γρα­φι­κό και α­γι­ο­πα­τε­ρι­κό λό­γο, α­πη­χούν πι­στά την γνώ­μη της Εκ­κλη­σί­ας μας.

Η πα­ρά­δο­ση συ­νε­χί­ζε­ται στα Με­τέ­ω­ρα και με την ε­πί­δο­ση των Μονα­χών στις εκ­κλη­σι­α­στι­κές τέ­χνες. Με ι­δι­αί­τε­ρη ε­πι­μέ­λεια καλ­λι­ερ­γεί­ται η προ­σι­δι­ά­ζου­σα στην μο­να­χι­κή ι­δι­ό­τη­τα τέ­χνη της α­γι­ο­γρα­φί­ας και η Βυ­ζαν­τι­νή Μου­σι­κή, η ο­ποί­α α­νυ­ψώ­νει το ε­πί­πε­δο της λα­τρευ­τι­κής ζω­ής. Η πα­ρα­σκευ­ή θυ­μι­ά­μα­τος και α­γνού κε­ριού, α­πα­ραι­τή­των για τις λει­τουργι­κές α­νάγ­κες, δεν λεί­πει α­πό τις ε­να­σχο­λή­σεις τους, δια δε της συγγρα­φι­κής δρα­στη­ρι­ό­τη­τος ε­πι­τε­λεί­ται έρ­γο ευ­αγ­γε­λι­σμού ψυ­χών και προ­α­γω­γής του γλωσ­σι­κού και πνευ­μα­τι­κού ε­πι­πέ­δου.

Το πο­λύ­μο­χθο και πο­λύ­πλευ­ρο έρ­γο των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τι­ών στα Ά­για Με­τέ­ω­ρα, με ι­δι­αί­τε­ρη μέ­ρι­μνα, ε­κτός α­πό τις α­να­στη­λώ­σεις, στην ι­στό­ρη­ση να­ών και στην συν­τή­ρη­ση των χει­ρο­γρά­φων, δι­έ­σω­σε και α­νέδει­ξε τούς α­τί­μη­τους θη­σαυ­ρούς της κλη­ρο­νο­μιάς μας και εί­ναι μια μαρτυ­ρί­α Χρι­στού ό­χι μό­νο για τούς πρω­τερ­γά­τες Μο­να­χούς, αλ­λά και για ό­σους ήλ­θαν α­ρω­γοί στούς κό­πους μας. Εκ­φρά­ζου­με και α­πό τη θέ­ση αυ­τή θερ­μές ευ­χα­ρι­στί­ες προς τα πρό­σω­πα που στη­ρί­ζουν τις προ­σπάθει­ές μας και κα­τά πρώ­τον λό­γον στον Σε­βα­σμι­ώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη μας Στα­γών και Με­τε­ώ­ρων κ.κ. Σε­ρα­φείμ για την ποι­μαν­τι­κή μέ­ρι­μνα, την συμ­πα­ρά­στα­ση και την δι­α­κρι­τι­κή του α­γά­πη. Πι­στεύ­ου­με ό­τι η άρ­ση του προ­σω­πο­πα­γούς χα­ρα­κτή­ρος της Μη­τρο­πό­λε­ώς μας θα εί­ναι ευ­ερ­γε­τι­κή για τα Ά­για Με­τέ­ω­ρα και την ό­λη πε­ρι­ο­χή. Στο τε­ρά­στιο α­να­στη­λω­τι­κό έρ­γο συμ­βάλ­λει ου­σι­α­στι­κά το εν­δι­α­φέ­ρον, η δι­ά­κρι­ση και η α­γα­στή συ­νερ­γα­σί­α του Προ­ϊ­στα­μέ­νου της 7ης Ε­φο­ρεί­ας Βυ­ζαν­τι­νών Αρ­χαι­ο­τή­των κ. Λα­ζά­ρου Δε­ρι­ζι­ώ­τη, δια δε της κα­τα­γρα­φής και με­λέ­της των χει­ρο­γρά­φων, κα­τε­γρά­φη ευ­γνω­μό­νως το ό­νο­μα του α­ει­μνή­στου Νι­κο­λά­ου Βε­η και του δι­α­δό­χου του Ελ­λο­γι­μω­τά­του Κα­θη­γη­τού του Ι­ο­νί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου κ. Δη­μη­τρί­ου Σο­φια­νού στην ι­στο­ρί­α της Α­γί­ας Λι­θο­πό­λε­ως.

Ε­πι­κλεί­ον­τας, πα­ρα­κα­λώ, Μα­κα­ρι­ώ­τα­τε, εύ­χε­σθε η ζω­η­φό­ρος ορ­θοδο­ξη α­σκη­τι­κή πα­ρά­δο­ση να μα­κραί­νη την χο­ρεί­α των Με­τε­ω­ρι­τών Α­γίων και η ου­ρα­νο­γεί­των α­γι­ό­τε­κνη Λι­θό­πο­λή μας να πα­ρα­μέ­νη «ου­ρα­νού αν­τί­τυ­πον», που θα «δι­η­γεί­ται δό­ξαν Θε­ού» «εις πά­σαν την γην».

*Εισήγηση στο Πανελλήνιο Μοναστικό Συνέδριο Ά­για Με­τέ­ω­ρα 12-14 Σε­πτεμ­βρί­ου 2000

ΠΗΓΗ.ΠΟΙΜΗΝ

Αφιέρωμα στον Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας Αείμνηστο Θεόκλητο Αβραντινή. (Έντεκα χρόνια από την κοίμησή του)!

Ο  Μητροπολίτης Θεόκλητος, θεοφάνεια στη Βόνιτσα 
    «…Οι Άγιοι της Εκκλησίας ζητούν μιμητάς στις ημέρες μας, και εύχονται και προσεύχονται να τους ακολουθήσουμε στη ζωή της Αγιότητος, να βαδίσουμε στην πορία τους, στα δικά τους αχνάρια.  Μην τους αρνηθούμε. Ο Κύριος περιμένει κι εμάς…».
Μητροπολίτης  Θεόκλητος  Αβραντινής
Γράφει ο Καθηγητής Χρήστος Γερ. Σιάσος
    Τη Δευτέρα που μας πέρασε, 12 Φεβρουαρίου 2018,συμπληρώθηκαν έντεκα χρόνια από την κοίμηση του μακαριστού Μητροπολίτη Αιτωλίας και ΑκαρνανίαςΘεοκλήτου Αρβαντινή. Απλά και ταπεινά θα φέρω στη μνήμη μας τον ευγενικό, τον γλυκύτατο, τον ασκητικό, τον σεμνό, τον πράο, τον τίμιο, τον ειλικρινή, τον αφιλοχρήματο, τον φτωχό Επίσκοπο που επί σαράντα ολόκληρα χρόνια υπηρέτησε την Ιστορική Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Ως οδηγό  θα έχω το βιβλίο μου, ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 343 μ. Χ. ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ, το οποίο και αφιέρωσα στη μνήμη του Αγίου αυτού Ιεράρχη.
          Ο Θεόκλητος, κατά κόσμο Λουκάς Αβραντινής, γεννήθηκε το 1920 στο χωριό Κάτω Βλασία Καλαβρύτων από πτωχούς  γονείς. Ήταν το τέταρτο από τα δέκα παιδιά της υπερπολύτεκνης οικογένειας του Ιωάννη και της Νικολίτσας Αβραντινή.  Φτώχια και δυστυχία την εποχή εκείνη και όπως ο ίδιος μου έλεγε, «…Ξυπόλητος πήγαινα στο Σχολείο για να μάθω γράμματα…»……..

     Τα εγκύκλια γράμματα τα έμαθε στο χωριό του και πολύ μικρός, δεκαπέντε χρονών, πήγε στην Ιστορική Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας.  Στη Μονή της Αγίας Λαύρας ο Λουκάς ήταν υπό την επίβλεψη των Πατέρων της Μονής και γαλουχήθηκε στην Πίστη και την Αρετή μαθαίνοντας τα Ιερά Γράμματα της Εκκλησίας.
       Από τον Γέροντά του αείμνηστο Γαβριήλ Βλάχο εκάρη Μοναχός και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Γυμνάσιο των Καλαβρύτων. Στο βιβλίο του «Το δράμα των Καλαβρύτων», ο Δημήτριος Καλδίρης γράφει για τον Μοναχό Θεόκλητο:«Στις 29 Αυγούστου του 1942 γίνεται η πρώτη τρομοκρατική επιχείρηση των Γερμανών. Σιδηρόφραχτες φάλαγγες ξεκίνησαν από την Πάτρα με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα. Με την ατσάλινη πλημμύρα των μηχανημάτων έσπερναν στο πέρασμά τους το θάνατο και την ερήμωση. Όταν έφθασαν στη Βλασία σκότωσαν τ΄αδέλφια Μπαρούση, το Γιώργη τον Τσεκούρα…  έπιασαν και το Θεόκλητο τον Αβραντινή. Τον έδεσαν σ΄ένα στύλο αλωνιού και τον βασάνιζαν δέρνοντας τον… Σώθηκε κι έταξε να μονάσει στο Μοναστήρι της Βλασίας, στον Άγιο Νικόλαο, ευχή που κράτησε μέχρι που ανέβηκε στο Μητροπολιτικό Θρόνο».
          Το 1943 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Θεόκλητο, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδας (1957 – 1962), όπου έλαβε και το όνομα Θεόκλητος. 
         Μέχρι το έτος 1949 υπηρέτησε στην Ιερά Μονή της Αγίας Λαύρας. Τον Ιούνιο του 1946 προχειρίσθηκε Πρεσβύτερος και του απονεμήθηκε το οφφίκιο του Αρχιμανδρίτη και πνευματικού, από τον Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αγαθόνικο και τον διόρισε Ηγούμενο στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Βλασίας.
       Το έτος 1949 έδωσε εξετάσεις στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία πήρε πτυχίο το έτος 1954.
          Κατά τη διάρκεια των σπουδών του υπηρέτησε ως εφημέριος στον Πανεπιστημιακό Ιερό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου «Καπνικαρέας». Το 1955 γίνεται Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών από τον Μητροπολίτη Θεόκλητο και όταν ο Μητροπολίτης γέροντάς του έγινε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών τον ακολουθεί ως Πρωτοσύγκελλος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και λίγο αργότερα λαμβάνει τον τίτλο του Μέγα Πρωτοσύγκελλου της Αρχιεπισκοπής των Αθηνών. 
        Στις 21 Νοεμβρίου 1965,  εκλέχτηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας. 
 
        Το έργο του πολυποίκιλο και όσοι τον γνώρισαν προσωπικά, μόνο καλά λόγια έχουν να πουν. Βοήθησε και χτίστηκαν πάρα πολύ Ιεροί  Ναοί σε όλο το Νομό, ίδρυσε φιλόπτωχα ταμεία, οικοτροφεία, γηροκομείο και ορφανοτροφείο, ενώ ποτέ δεν έχασε την επαφή με τους πιστούς της Μητροπόλεώς του. Αφοσιώθηκε στο έργο του ως καλός Ποιμένας με ένα και μοναδικό σκοπό, την Θρησκευτική, Ηθική και Εθνική ανασυγκρότηση όλης της Μητροπόλεώς του.
          Ευλαβής, Ορθόδοξος αγωνιστής Κληρικός, με πίστη που ακτινοβολούσε, άριστος και φλογερός κήρυκας του Θείου Λόγου.Αγαπήθηκε από όλους τους πιστούς για το ήθος του, την προσφορά του και το μεγάλο έργο στην περιοχή της Μητροπόλεως και όχι μόνο.
   Πέρα από τα ποιμαντικά του καθήκοντα, τα οποία περιελάμβαναν περιοδείες μέχρι των πλέον απομεμακρυσμένων χωριών της μεγάλης αυτής Μητροπόλεως, τον εγκαινιασμό πολλών Ιερών Ναών, επισκέψεων σε όλα τα Σχολεία του Νομού, την άμεση επικοινωνία με όλους τους κατοίκους της περιφέρειας και τους Κληρικούς, προχώρησε στην κατασκευή σημαντικών έργων και δίκαια τον αποκαλούσαμε, «Ο Δεσπότης των πολλών και μεγάλων Έργων». Κατά τους χρόνους της Κατοχής τιμήθηκε με το παράσημο ανδρείας.
         Κατά περιόδους τοποθετήθηκε με αποφάσεις της Ιεράς Συνόδου τοποτηρητής των Ιερών Μητροπόλεων Άρτας και Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου.  Ήταν ο μακροβιότερος Μητροπολίτης των Μητροπόλεων του Νομού Αιτωλίας και Ακαρνανίας από το 343 μ. Χ. μέχρι σήμερα, αφού υπηρέτησε ως Επίσκοπος επί σαράντα ολόκληρα χρόνια.
Τα έργα του Μητροπολίτου Θεοκλήτου είναι πάρα πολλά γι΄ αυτό θα αναφέρουμε μερικά από αυτά  ονομαστικά.
•-Ανέγερση νέων Μητροπολιτικών Γραφείων στο Μεσολόγγι.
•-Δημιουργία Εκκλησιαστικού Μουσείου.
•-Ανέγερση νέου κτιρίου για τη στέγαση του Δροσίνειου Ορφανοτροφείου στο Μεσολόγγι. Θεμελίωσε και ολοκλήρωσε την ανέγερση νέας πτέρυγας κελιών  στην Ιερά Μονή Αγίου Συμεών στο Μεσολόγγι.
•-Ηλεκτροφωτισμός όλου του χώρου στην Ιερά Μονή Αγίας Ελεούσας, ανέγερση Μοναστικού συγκροτήματος, κατασκευή Σταυρού ύψους 16 μέτρων, προτομή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, προτομή του Καλόγηρου Γιάννη Γούναρη, ανακατασκευή του δρόμου προς την Ιερά Μονή.
•-Ανακατασκευή των  Ιερών Μονών Κατερινούς στη Γαβαλού Μακρυνείας και Αγγελοκάστρου.
•-Αγορά οικοδομήματος  στην Πάτρα για τις ανάγκες των σπουδαστριών  από την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας.
•-Ανέγερση κτιρίου στις Κατασκηνώσεις Αγίου Γεωργίου Αστακού.
•-Ανέγερση  Οικοτροφείου για κορίτσια στην Αμφιλοχία.
•-Ανέγερση Οικοτροφείου για αγόρια στον Αστακό.
•-Ανέγερση πολλών  Ιερών Ναών σε όλη την περιφέρεια της Μητροπόλεως.
•-Αποπεράτωση πτέρυγας και λειτουργία του Σελιβείου Γηροκομείου Μεσολογγίου.
•-Λειτουργία  μαθητικών Κατασκηνώσεων στην περιοχή της Αμφιλοχίας.
•-Λειτουργία  μαθητικών Οικοτροφείων στο Θέρμο, Αμφιλοχία, και στον Αστακό.
•-Λειτουργία Πνευματικών Κέντρων στον Αστακό, στο Αγρίνιο και στην Κατοχή.
•-Λειτουργία Σχολής Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής στο Μεσολόγγι και στο Αγρίνιο.
•-Με δικά του χρήματα έχτισε στην Κορέα  αίθουσα κατηχητικού Σχολείου αφιερωμένη στη  μνήμη της μητέρας του και την ονόμασε, «Αίθουσα Νικολίτσας Αβραντινή».
•-Καθιέρωσε κάθε Κυριακή θρησκευτικές ομιλίες από το Ραδιοφωνικό Σταθμό Μεσολογγίου.
•-Καθιέρωσε τις μηνιαίες Ιερατικές συνάξεις στο Αγρίνιο.
•-Καθιέρωσε Κύκλους μελέτης της Αγίας Γραφής σε Μεσολόγγι και Αγρίνιο.
•-Καθιέρωσε την Εορτή των Τριών Ιεραρχών, 30η Ιανουαρίου, με εκδηλώσεις προς τιμήν των Εκπαιδευτικών της Μητροπόλεως.
•-Χειροτόνησε πολλούς νέους κληρικούς και φρόντιζε για την επιμόρφωσή των σε Ιερατικές  Ανώτερες Σχολές.
•-Καθιέρωσε την Ημέρα της Αγάπης με σειρά εκδηλώσεων.
•-Καθιέρωσε  εβδομάδα αιμοδοσίας, γιατί ήταν και ο ίδιος αιμοδότης.
•-Πραγματοποιούσε συχνές επισκέψεις σε Νοσοκομεία, Στρατιωτικές Μονάδες, Δημόσιες Υπηρεσίες και Κατασκηνώσεις.
•-Επανεξέδωσε το περιοδικό της Ιεράς Μητροποόλεως, «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ».
•-Ετησίως  τύπωνε το ημερολόγιο τσέπης και τοίχου της Ιεράς Μητροπόλεως, με διάφορα κάθε χρόνο θέματα χριστιανικού περιεχομένου.
•-Τύπωσε  την συλλογή ποιημάτων του Αειμνήστου Κ. Καλλινίκου με τίτλο: «Δάφναι και Μυρσίναι».
•-Τύπωνε και διένειμε  πληθώρα εγκυκλίων Ποιμαντορικού, Διδακτικού, Κοινωνικού, Κατηχητικού και Εθνικού ενδιαφέροντος και άλλα θέματα.
•-Με τη συμπλήρωση τριάντα χρόνων Αρχιερατείας του, ο Δήμος της Ιερής Πόλης του Μεσολογγίου με ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του απένειμε το ΧΡΥΣΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΕΙΟ της πόλεως σε ένδειξη Τιμής, Ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης στο μεγάλο του έργο.
Διέθεσε από  τους μισθούς της Ιερατικής του σταδιοδρομίας και άλλων  οικονομιών του, ποσό 50.000.000 δραχμών και συνέστησε κοινωφελές Ίδρυμα που το ονόμασε «ΘΕΟΚΛΗΤΕΙΟΝ ΚΟΙΝΟΦΕΛΕΣ ΙΔΡΥΜΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΙΤΩΛΙΑΣ και ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ» με έδρα το Μεσολόγγι. Το σχετικό Π.Δ. δημοσιεύτηκε στο υπ΄αριθ. Φ.Ε.Κ. τ. Β΄ Αρ. 99/16 – 2 – 1994. Το ίδρυμα αυτό έχει σκοπό την παροχή, από τους τόκους του κεφαλαίου του, δέκα γαμήλιων βοηθημάτων κάθε χρόνο σε ισάριθμες κόρες πολυτέκνων οικογενειών της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας. 
-Επίσης διέθεσε 15.000.000 δραχμές για την ανέγερση του Μνημείου των  Κληρικών στον Κήπο των Ηρώων. 
-Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος ήταν Μέγας χορηγός προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, της Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου στα Ιεροσύλημα, της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, των Ορθοδόξων Εκκλησιών στα Βαλκάνια. 
 
      Ο ταπεινός στο φρόνημα και μεγάλος στην αρετή, λαοφίλητος Αρχιερέας, τον βλέπουμε να είναι πρότυπο αγαθού, ανεξίκακου και συγχωρητικού.Πικράθηκε πολύ στα τελευταία χρόνια της ζωής του, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον Επισκοπικό του Θρόνο και συνέχισε μακριά από αυτόν την αδιάλειπτη ψυχοτρόφο άσκηση.
        Δεν ανταπέδωσε το κακό διά του κακού σ΄αυτούς που τον πίκραναν, τηρώντας αυτό που έγραψε ο Απόστολος  Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, «Μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν».
       Ο Μητροπολίτης Θεόκλητος υπέκυψε στη μοίρα των ανθρώπων και πέρασε στην Αιωνιότητα. Την 12ην Φεβρουαρίου 2007 και ώρα 15.40 ο Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας Θεόκλητος άφησε την τελευταία του πνοή, αναχώρησε για τους ουρανούς… εκεί που ψάλλουν… οι Αγγέλοι… 
           Η σορός του Μακαριστού Θεοκλήτου τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Μεσολογγίου. Κόσμος πολύς από όλα τα μέρη του Νομού και όχι μόνο ερχόταν για να προσκυνήσει το σκήνωμά του. Οι σημαίες σε όλες τις Δημόσιες υπηρεσίες μεσίστιες κατά την ημέρα της κηδείας, οι υπηρεσίες και τα Σχολεία ήταν κλειστά.
       Η εξόδιος ακολουθία πραγματοποιήθηκε με τιμές εν ενεργεία Επισκόπου, την Τρίτη 13 Φεβρουαρίου 2007, στον Άγιο Σπυρίδωνα Μεσολογγίου προεξάρχοντος του Σου Μητροπολίτου Άρτας κ. Ιγνατίου, ως εκπροσώπου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Συμμετείχαν οι Σοι Μητροπολίτες, Μονεμβασίας και Σπάρτης κ. Ευστάθιος, Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, Γλυφάδας κ.  Παύλος και Πατρών κ. Χρυσόστομος και Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς.
          Παρευρέθηκαν Κληρικοί, Μοναχοί και Μοναχές από όλες τις Ιερές Μονές του Νομού ως και εκπρόσωποι άλλων Μητροπόλεων και Ιερών Μονών. Ο Δήμαρχος της Ιεράς Πόλεως του Μεσολογγίου, Βουλευτές, εκπρόσωποι Πολιτικών και Στρατιωτικών Αρχών, εκπρόσωποι Φορέων και Συλλόγων από το Νομό και πλήθος κόσμου.
          Επικήδειους λόγους εκφωνήθηκαν, από τον Σο Μητροπολίτη κ. Ιγνάτιο, από τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη Μάρκο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, από τον Σο Μητροπολίτη Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμά, από τον Δήμαρχο της Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου, τον Εκπρόσωπο της Νομαρχίας, τον Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Μεσολογγίου και άλλους φορείς. Συλλυπητήρια τηλεγραφήματα έστειλαν, η Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, Μητροπολίτες  και άλλες προσωπικότητες.
      Ακολούθησε περιφορά της σορού του εκλιπόντος Ιεράρχου στους δρόμους της πόλης του Μεσολογγίου μέχρι την κεντρική πλατεία και στη συνέχεια η πομπή των αυτοκινήτων κατευθύνθηκε στην Ιερά Μονή Αγίας Ελεούσας,  όπου έγινε η ταφή του αείμνηστου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κυρού Θεοκλήτου.
        Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας την Κυριακή της Ορθοδοξίας, 25 Φεβρουαρίου, θα τελέσει Μνημόσυνο στη μνήμη του Μακαριστού Θεοκλήτου στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Μεσολόγγι και τη Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου, εορτή του Αγίου Θεοκλήτου θα τελέσει Θεία Λειτουργία στο Εκκλησάκι έξω από το Επισκοπικό Μέγαρο στο Μεσολόγγι που είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Αγίου.

Στον αγιασμο των υδάτων στη Βόνιτσα