Απεβίωσε την Τρίτη 28 Ιουλίου 2020 ,ο Αιγύπτιος γιατρός Mohamed Mashally. Ο εκούσια φτωχός.



Απεβίωσε ,χθες Τρίτη 28 Ιουλίου 2020 ,ο Αιγύπτιος γιατρός Mohamed Mashally. Ο εκούσια φτωχός (»δεν είμαι επιλεκτικός με αυτό που τρώω. Αρκεί ένα falafel σάντουιτσ. Δεν μου αρέσουν τα ρούχα. Η γυναίκα μου είναι πλούσια και άνετη….. ) »γιατρός των φτωχών»  αποφοίτησε από τη Σχολή Ιατρικής το 1967 με 110 και επαίνους. Για πάνω από πενήντα χρόνια εργαζόταν καθημερινά δέκα ώρες  φροντίζοντας τους ασθενείς του, Κόπτες Χριστιανούς και Μουσουλμάνους,όχι μόνον χωρίς πληρωμή αλλά πολλές φορές έδινε και τα χρήματα για την φαρμακευτική αγωγή τους. Κάθε μέρα δεκάδες ασθενείς περίμεναν έξω απ’το ταπεινό ιατρείο του.Το μεγαλύτερο ποσό που εισέπραξε για αμοιβή του από οικονομικά άνετους ήταν ένα δολάριο. Αυτοκίνητο δεν είχε ποτέ. Περπατούσε από το σπίτι στο ιατρείο παρά τα 80 του χρόνια. Όταν ένας άρχοντας του Κόλπου έμαθε γι’αυτόν ,του έδωσε 20.000 και ένα αυτοκίνητο. Ωστόσο, όταν επέστρεψε στην Αίγυπτο ,είδε ότι ο Mohamed είχε πουλήσει το αυτοκίνητο για να βοηθήσεις φτωχούς ασθενείς του κι είχε δώσει όλα τα χρήματα για να αγοράσει μηχανήματα εξεταστικά και αναλυτές. »Μετά την αποφοίτηση ανακάλυψα ότι ο πατέρας μου θυσίασε όλη του τη ζωή για να με κάνει γιατρό. Υποσχέθηκα λοιπόν στον Θεό να μην πάρω δεκάρα από τους φτωχούς και να ζήσω μια ζωή υπηρετώντας τον γείτονά μου σε όποια κουλτούρα ή θρησκεία είναι »είχε πει ο Mohamed Mashally. 

Καλόν Παράδεισο, παππού. Την ευχή σου.

ΠΗΓΗ.ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ο Πάτρικ Γουντ εξηγεί πως θα διευθύνουν τα άλαλα και τα μπάλαλα. (βίντεο)

σ.σ. Ο Πάτρικ Γουντ μπορεί να μην είναι Ορθόδοξος αλλά στην αποκαλυπτική συνέντευξη που έδωσε στον Σπυρίδωνα Σκούρα, ανάμεσα στα όσα είπε, εξηγεί πώς θα κυβερνούν τα άλαλα και τα μπάλαλα. Είναι χαρακτηριστικές οι λέξεις που χρησιμοποίησε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Σε μία περίσταση είπε «θα διευθύνουν τον κόσμο τα άλαλα και τα μπάλαλα», σε άλλη είπε «θα κυβερνούν τα άλαλα και τα μπάλαλα». Ποιός από εμάς καταλαβαίνει ακριβώς τι εννοεί ο Άγιος με τις λέξεις «διευθύνουν» και «κυβερνούν»; Λοιπόν. Είναι θαυμαστή η ακρίβεια των λέξεων. Δείτε πως εξηγεί την σημερινή κατάσταση που ανοίγει μπροστά μας ο Πάτρικ Γουντ. Ο Θεός να μας ελεήσει, να αντισταθούμε και να μην προχωρήσει αυτό το διαβολικό σχέδιο.

«Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η τεχνοκρατία δεν είναι πολιτικό σύστημα, είναι οικονομικό σύστημα. Καταλαβαίνω ότι είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβει αυτό κανείς διότι μεγαλώσαμε με ένα οικονομικό σύστημα γύρω μας γνωστό ως ελεύθερη αγορά, [και πράγματα όπως] καπιταλισμός, οικονομία της αγοράς, ζήτηση και προσφορά, βασική τιμή, νομίσματα και λοιπά. Μεγαλώσαμε με αυτά και αυτά ξέρουμε. Το οικονομικό σύστημα που αυτοί έχουν κατά νου είναι εντελώς έξω από τον κόσμο που εμείς γνωρίζουμε.

Πιστεύουν ότι εάν έχουν τον πλήρη έλεγχο στον παγκόσμιο οικονομικό μηχανισμό και σε όλα τα δεδομένα, τότε δεν υπάρχει ανάγκη ενός πολιτικού συστήματοςΔεν υπάρχει ανάγκη για κάποιο σύστημα διακυβέρνησης αν θέλετε. Δεν υπάρχει ανάγκη για πολιτικούς ηγέτες αν θέλετε.

Αυτό οδήγησε κάποιους ακαδημαϊκούς όπως τον Πάραγκ Κάνα [Parag Khanna] να καταλήξει στο συμπέρασμα σε ένα από τα βιβλία του με τίτλο Connectography, ότι το σύστημα είναι η παγκοσμιοποίηση, ή, να το πούμε ανάποδα, η παγκοσμιοποίηση είναι το σύστημα. Δεν φτιάχνουν το σύστημα για κάποιον δικτάτορα, το φτιάχνουν αυτό καθ’ αυτό ως σύστημα. Ο αλγόριθμος είναι αυτός που θα «τρέχει» τα πάντα. Δεν χρειάζεσαι πολιτικούς να σου πουν θα πρέπει να πας εδώ, θα πρέπει να πας εκεί, δεν μπορείς να κάνεις αυτό, δεν μπορείς να κάνεις τ’ άλλο. Ο αλγόριθμος θα σε βάλει σε μια τροχιά και αν ξεφύγεις πολύ αριστερά ή δεξιά θα λαμβάνεις κάποιο σοκ.»

σ.σ. «Τα άλαλα και τα μπάλαλα» θα κατευθύνουν τους ανθρώπους από ‘δω και από ‘κει σαν αγέλη ζώων με τυποποιημένες οδηγίες / τιμωρίες / αμοιβές, ανάλογα με την συμπεριφορά τους. Είναι αδιανόητο ο «άνθρωπος» μηχανή / υπάνθρωπος των άλαλων και τον μπάλαλων να έχει Θεό και Πίστη. Γι’ αυτό και η Θεία Κοινωνία πολεμείται με τόση λύσσα.

«Οι άνθρωποι λένε ότι αυτό είναι απίστευτο αλλά δείτε την Κίνα. Δείτε το σύστημα κοινωνικής πίστωσης που έχουν τώρα εκεί και αν δεν το καταλαβαίνετε καλά θα κάνετε να το καταλάβετε, διότι για αυτόν τον έλεγχο με αλγόριθμο μιλούν αυτοί οι άνθρωποι.

Υπό μία έννοια δεν χρειάζεται να σε κυβερνάει κάποιος, δεν έχει σημασία ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση. Μπορούν να αποκαλούν τους εαυτούς τους ό,τι θέλουν, σοσιαλιστές, εθνικιστές, μαρξιστές. Δεν έχει σημασία πώς αυτοί στην κορυφή αποκαλούν τους εαυτούς τους. Οι άνθρωποι στην βάση δεν ελέγχονται άμεσα από αυτούς τους τυράννους, ελέγχονται από τον αλγόριθμο.

Παίρνεις κλήση στην Κίνα επειδή πέρασες απέναντι με κόκκινο. Πριν φτάσεις στο διαμέρισμα σου έχει αφαιρεθεί το ποσό από τον τραπεζικό λογαριασμό, διότι καθώς περπατάς στον δρόμο εντοπίστηκες με την αναγνώριση προσώπου. Το ποσό καθορίζεται ανάλογα με πόσες άλλες φορές το έχεις κάνει αυτό ή με ό,τι άλλο υπάρχει στο ιστορικό σου και κατευθείαν αποφαίνονται ότι είσαι ένοχος, ότι σε έχουν καταγράψει και αμέσως αφαιρούνται 50 γουάν ας πούμε από τον τραπεζικό σου λογαριασμό. Παρεμπιπτόντως, μόλις έχασες και 100 βαθμούς από την κοινωνική πίστωση και σε λίγες ημέρες ενημερώνεσαι ότι πρέπει να φύγεις από το διαμέρισμα που μένεις διότι δεν δικαιούσαι να μένεις άλλο εκεί καθότι η κοινωνική σου βαθμολογία είναι πολύ χαμηλή. Ανησυχείς για το που θα μείνεις και ενημερώνεσαι ότι δεν μπορείς να πας ούτε και στο σχολείο που πήγαινες. Σε πετάνε έξω και από το σχολείο διότι αυτό το σχολείο είναι για καλούς πολίτες που δεν περνάνε απέναντι με κόκκινο.

Πιάνετε την εικόνα. … Από την στιγμή που θα εγκατασταθούν οι αλγόριθμοι μένει το πάτημα του κουμπιού για να «τρέξει» το πρόγραμμα


Μετάφραση αποσπάσματος ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

Η παγκόσμια ελίτ και το πραξικόπημα του κορωνοϊού

By Spiro Skouras

In this interview, Spiro is joined by Patrick Wood who is a leading and critical expert on Sustainable Development, Green Economy, Agenda 21, 2030 Agenda and the history of Technocracy.

Spiro and Patrick Wood discuss what is technocracy, who are the technocrats and what is their agenda.

The two also analyze how the social engineers have positioned themselves to capitalize upon this manufactured crisis to implement their technocratic agenda

Technocracy News & Trends
https://www.technocracy.news

Citizens For Free Speech
https://www.citizensforfreespeech.org

Patrick Wood YouTube
https://www.youtube.com/channel/UCSHxGuBDDmwStuHHu_kJ-Kg

Patrick Wood Facebook
https://www.facebook.com/TechnocracyRising/

Patrick Wood Twitter
https://twitter.com/StopTechnocracy

Banned YouTube Video: My State Authorized Mandatory Vaccination … Has Yours?
https://www.activistpost.com/2020/07/my-state-authorized-mandatory-vaccination-has-yours.html

Follow Spiro on BitChute bitchute.com/channel/spiro/ Follow on Twitter https://twitter.com/o_rips

ACTIVIST POST

Η μάχη των μαχών

ekklisia kratos

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Λάμπρος Φωτόπουλος στην Romfea.gr
Θεολογος-Νομικος
Δικηγόρος Παρ Αρείω Πάγω ε.σ.
Master Κανονικού Δικαίου


Η Επιδημία του κορονοϊού έφερε στην επιφάνεια ένα πόλεμο που βρισκόταν σε λανθάνουσα κατάσταση και τώρα ορμητικά από όλες τα πλευρές επισπεύδεται. Είναι ο πόλεμος μεταξύ Κοσμικού Κράτους και Ορθοδοξίας.

Το Κοσμικό Κράτος ως γνωστόν είναι το άθρησκο Κράτος στο οποίο καμία θρησκεία δεν μπορεί να επηρεάσει το νομοθετικό έργο της Πολιτείας ή να εμποδίσει τον κρατικό εξαναγκασμό για λόγους θρησκευτικής Πίστης.

Το Κοσμικό Κράτος στην τελεία του μορφή όχι μόνον αδιαφορεί για την Εκκλησία αλλά θεωρεί ότι δικαιούται να επεμβαίνει και σε θέματα που αποτελούν θρησκευτικά δόγματα και να επιβάλλει την άποψη του.

Στο Ελλαδικό χώρο η έννοια του Κοσμικού Κράτους από της συστάσεως της Ελληνικής Πολιτείας ήταν συνεσταλμένη.

Αυτό έγινε γιατί η Ελληνική Ανεξαρτησία στηρίχθηκε στην θρησκευτική διαφορά Μουσουλμάνων – Χριστιανών μέσα στην Οθωμανία και αυτό είχε δεσμευτικές παραμέτρους στη συνέχεια για το Νεοελληνικό Κράτος.

Δηλαδή η Ελλάδα αν και θεωρητικά έτεινε να γίνει κοσμικό Κράτος είχε σημαντικές δεσμεύσεις υπέρ της Ορθόδοξης Εκκλησίας κυρίως μέσω των Συνταγμάτων που όλα αφενός έφεραν ως προοίμιο την ομολογία Πίστεως στο Τριαδικό Θεό και αφετέρου αναγνώριζαν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως Επικρατούσα θρησκεία και κατοχύρωναν ρητά τους Ιερούς της Κανόνες.

Φτάσαμε έτσι, όχι στην Εποχή του Κορονοϊού, αλλά πολύ πριν που το Ελληνικό Κράτος υποτάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση και οι σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας άρχισαν να αναθεωρούνται τόσο σε θεωρητικό επίπεδο, όσο και σε πρακτικά θέματα.

Η οικονομική και πολιτική αυτοτέλεια του Ελληνικού Κράτους ουσιαστικά καταργείται με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2000 μ.Χ..

Από τότε αρχίζει η σύγκρουση Κοσμικού Κράτους με την επικυριαρχία της Ευρώπης και της Εκκλησίας να γίνεται σφοδρότερη.

Ας θυμηθούμε από πλευράς Εκκλησίας, τόσο τα πύρινα κηρύγματα του Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αυγουστίνου κατά της Ε.Ο.Κ. όσο και του Αγίου Παϊσίου τις σχετικές προφητείες για την μελλοντική διάλυσή της Ευρωπαϊκής Ένωσης .

Από την άλλη πλευρά επιχειρείται η «μεσσιανικότητα» του Κοσμικού Κράτους. Παρόλο που η απόλυτη κοσμική πολιτειακή επιβολή είχε αποτύχει στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού οι θεωρητικοί της «αυτοδυναμίας» του Κοσμικού Κράτους επανέρχονται με πιο προχωρημένες πλέον προτάσεις για μια Παγκόσμια Δικτατορία που όμως θα γίνει με την συναίνεση των πολιτών αυτή τη φορά και γι’ αυτό δεν θα θεωρηθεί τυραννία.

Τότε βέβαια δεν δόθηκε καμία εξήγηση πως θα γίνει αυτό το «θαύμα», αλλά τώρα πλέον είναι ορατό μετά την «επιδημία» του κορονοϊού και τις μεθοδεύσεις που ακολούθησαν.

Στις 22-26 Μαϊου του 2002, έγινε στην Αθήνα μια συνάντηση, «Στρογγυλή Τράπεζα» με θέμα «Σύνταγμα και Θρησκεία» που συμμετείχε η αφρόκρεμα των Ελλήνων και Ξένων Συνταγματολόγων, ήτοι η Διεθνής Ένωση Συνταγματικού Δικαίου, το Ινστιτούτο Συνταγματικών Ερευνών και η Ένωση Ελλήνων Συνταγματολόγων.

Στην εναρκτήριο εισήγηση του καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών Φιλίππου Σπυροπούλου με θέμα «ο πολιτειακός έλεγχος των θρησκευτικών κανόνων» τέθηκε απερίφραστα η απολυταρχική αρχή ότι : «Κανόνες, νόμους παράγει, αυτοδυνάμως, μόνον το Κράτος. Οποιοσδήποτε άλλος έχει ικανότητα παραγωγής κανόνων δεν την έχει αυτοδυνάμως αλλά δοτώς, κατά παραχώρηση ή ανοχή από το Κράτος… Σήμερα το κοσμικό Κράτος δεν ανέχεται καμία άλλη δικαιοταξία ως υπερέχουσα της δικής του. Οι θρησκευτικές δικαιοταξίες δεν συνιστούν εξαίρεση του κανόνα».

Δηλαδή οι ιεροί Κανόνες και το λεγόμενο φυσικό δίκαιο δεν αναγνωρίζονται ως πρωτογενής πηγή δικαίου από το Κοσμικό Κράτος.

Στην συνέχεια της εισηγήσεως υποστηρίχθηκε ότι δεν υπάρχει «ελεύθερος χώρος δικαίου» και ότι το κοσμικό Κράτος έχει δικαίωμα να ελέγχει και την σκέψη ακόμη των πολιτών.

Αυτό όπως στην συνάντηση αυτή διακηρύχθηκε θα γίνει με την συναίνεση των ανθρώπων!

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Ρωμαίικη Παράδοση που όχι μόνον αριθμεί συνεχή ιστορία 2000 περίπου ετών αλλά έχει επί πλέον αποταμιεύσει και τις εμπειρίες πολλών ετών προ Χριστού μέχρι και την δημιουργία των Πρωτοπλάστων όλες οι εξουσίες προέρχονται από το Θεό και σχηματοποιούνται σε δύο κατηγορίες: στην κοσμική Εξουσία που φροντίζει τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και την πνευματική Εξουσία (Ιεροσύνη) που εξυπηρετεί τις πνευματικές και σωτηριολογικές ανάγκες των πιστών.

Με άλλα λόγια όσο το Κράτος έχει εξουσία να νομοθετεί για τις βιοτικές ανάγκες των ανθρώπων και την σωματική τους προστασία άλλο τόσο και οι Ιεροί Κανόνες που αποσκοπούν στην σωτηρία της ψυχής των ανθρώπων και συντάσσονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τους αιώνες έχουν την δική τους αυτοδυναμία, προέρχονται από το Θεό και δεν είναι «παραχώρηση του Σύγχρονου Κοσμικού Κράτους» όπως διδάσκουν οι Συνταγματολόγοι.

Εδώ λοιπόν αρχίζει η Μεγάλη Σύγκρουση. Η αναπόφευκτη σύγκρουση! Ούτε το Κοσμικό Κράτος έχει δυνατότητα ελιγμών ή υπαναχώρησης ούτε πολύ περισσότερο η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να παραιτηθεί των δικαιωμάτων της αν δεν θέλει να ψευτίσει τον θεόσδοτο χαρακτήρα της και να γίνει μια περιθωριακή λέσχη.

Αναλυτικότερα: Σε παλαιότερες εποχές τα κοσμικά Κράτη ήταν Εθνικά και η κυριαρχία τους μπορούσε να αμφισβητηθεί από πολλούς εξωτερικούς και εσωτερικούς παράγοντες γι’ αυτό και η επικράτησή τους δεν ήταν πάντα ασφαλής.

Σήμερα το Κοσμικό Κράτος τείνει να γίνει παγκόσμιο και δεν φοβάται εξωτερικούς εχθρούς γι’ αυτό πλέον δεν έχει ανάγκη συμβιβασμών με τις διάφορες θρησκείες.

Αντίθετα μπορεί και να ελέγχει τα πρόσωπα που κατέχουν τα ανώτερα ιεραρχικά αξιώματα, ακόμη και να τα επιλέγει.

Τα πρόσφατα γεγονότα με τον κορονοϊό απέδειξαν ότι μπορεί χωρίς την συναίνεση των θρησκειών να κλείνει εκκλησίες, τζαμιά, συναγωγές χωρίς καμία προηγούμενη έγκριση.

Από μια τέτοια παντοδυναμία δεν μπορεί πλέον παραιτηθεί το Κοσμικό Κράτος εκτός και αν θέλει να αυτοκαταργηθεί. Η επιλογή του ολοκληρωτισμού είναι μονόδρομος για την Παγκόσμια Διακυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία που πιστεύει στη θεϊκή επέμβαση στον ορατό Κόσμο έρχεται αντιμέτωπη με το κοσμικό Κράτος για τους λόγους που πιο πάνω είπαμε.

Οι άλλες θρησκείες δεν θα συγκρουστούν με το Κράτος γιατί ούτε ιερατείο έχουν παρά μόνον διδασκάλους αχειροτόνητους, ούτε μυστήρια ούτε Εκκλησία, με την ορθόδοξη έννοια του Σώματος του Χριστού.

Οι προς τα έξω σχέσεις τους με την Κοινωνία ή είναι ανύπαρκτες (όπως στους Προτεστάντες) ή εντάσσονται σε κοσμικές πρακτικές (όπως είναι η εξουσία του Βατικανού ή η επιθετικότητα του Ισλάμ).

Αυτές οι θρησκευτικές οντότητες εύκολα μπορούν να προσαρμοσθούν στις υποδείξεις του Κράτους με κάποιους συμβιβασμούς και ανταλλάγματα.

Για όλους αυτούς τους λόγους αλλά και για τον επί πλέον λόγο ότι η ομολογία της Πίστεως είναι για τον Ορθόδοξο Χριστιανό η πεμπτουσία της σωτηρίας του η μάχη είναι αναπόφευκτη.

Ο αδόκιμος τρόπος με τον οποίο ο πρώην Καλαβρύτων Αμβρόσιος προσπάθησε να στιγματίσει την επιθετική συμπεριφορά των Κυβερνητικών στελεχών προς την Ορθόδοξη Εκκλησία, παρά το άμεσο κουκούλωμα από την Δ.Ι.Σ., δείχνει ότι οι αντίπαλες δυνάμεις οδηγούν την μάχη αναγκαστικά στα άκρα.

Ποια θα είναι η έκβαση αυτού του Πολέμου; Το τελικό αποτέλεσμα για τους Χριστιανούς είναι γνωστό. Εκείνο που δεν είναι γνωστό είναι ποιος θα επικρατήσει στην παρούσα φάση.

Η απάντηση είναι ως εξής: Όσον αφορά τον Ελλαδικό χώρο οδηγούμαστε είτε το δεχόμαστε είτε όχι σε μια ασύντακτη Πολιτεία. Το Ελληνικό Σύνταγμα όσον αφορά τα της θρησκείας έχει ουσιαστικά καταργηθεί de facto.

Η Ελληνική δικαιοσύνη εξαρτημένη πλήρως από την Παγκοσμιοποίηση δεν μπορεί να δράσει ανασταλτικά γιατί οι αποφάσεις της ακολουθούν τις πολιτικές επιλογές της Κυβέρνησης.

Αυτό αποδείχθηκε περίτρανα με το κλείσιμο των Εκκλησιών το Πάσχα και την συναίνεση του Σ.τ.Ε. σε αυτό.

Οδηγούμαστε λοιπόν στον αγώνα ποιος θα επικρατήσει την επόμενη μέρα. Από την ιστορία γνωρίζουμε πώς «παίζονται» αυτά τα θέματα. Το Κράτος χάνει την υπομονή του και αρχίζει διωγμούς των χριστιανών.

Μέσα από τους διωγμούς, που μπορούν να διαρκέσουν και πολλά χρόνια, ανανεώνεται η Πίστη, καθαρίζεται η Εκκλησία από τα ζιζάνια, ενεργεί απρόσκοπτα η Θεία Χάρη και τελικά αλλάζει το Πολίτευμα.

Σε αυτή τη μάχη η κάθε πλευρά θα δώσει ότι καλύτερο έχει και το αποτέλεσμα θα αναδείξει τον ισχυρό. Αυτός θα ανασυντάξει την νέα Πολιτεία, τη res Publica.

Τέτοιες μάχες έγιναν στο παρελθόν πολλές με παγκόσμιους δυνάστες, όπως με τον Αιγύπτιο Φαραώ, με τον Ναβουχοδονόσορα, με το Αντίοχο το Δ’ τον Επιφανή, με το Ρωμαϊκό Imperium, με την Εικονομαχία, με το Κράτος του υπαρκτού Σοσιαλισμού κλπ.

Η Πίστη νίκησε την ισχύ του «κοσμικού» η εκκοσμικευμένου Κράτους.

Αυτός ο Κανόνας δεν έχει εξαιρέσεις.

ΠΗΓΗ.ΡΟΜΦΕΑ

Μεταλαμβάνοντας σε καιρούς πανδημίας.(π.Νικ.Λουδοβίκος)


ή τα Χριστολογικά βάθη του εαυτού και η Θεία Κοινωνία.

 

Η παγκόσμια επιδημία με τους θανάτους και την συνοδό φοβική της αύρα επέβαλε όχι μόνον ψυχολογική αλλά και πνευματική διερώτηση σε κάποιο τμήμα του πληθυσμού, όπως είναι φυσικό. Πολύς λόγος έγινε και για την Ευχαριστία, για την δυνατότητα μετάδοσης της ασθένειας μέσω αυτής, μέσω δηλαδή του τρόπου της προσφοράς της με κοινής χρήσης λαβίδα. Το ζήτημα εξελίχθηκε σε θεολογική διαμάχη και μάλιστα διεθνή. Στην πραγματικότητα βέβαια το τεθέν ερώτημα είναι θεολογικό κυρίως: πώς μπορεί θεολογικά να στηριχθεί η πεποίθηση πως η Ευχαριστία δεν μεταδίδει ασθένειες με τον τρόπο που ενεργείται στην Ορθόδοξη Εκκλησία; Το ερώτημα φαίνεται ασφαλώς να επιδέχεται καταρχήν μιαν εμπειρική απάντηση: τεράστιο πλήθος ιερέων, του γράφοντος τις γραμμές αυτές συμπεριλαμβανομένου, έχει πάμπολλες φορές κοινωνήσει εξακολουθητικά ανθρώπους με βαρύτατες και κάποτε αθεράπευτες ασθένειες και φυσικά, όπως επιβάλλεται από τους λειτουργικούς κανόνες, κατέλυσε το υπόλοιπο, χωρίς ποτέ να πάθει τίποτα. Αλλά χρειάζεται και συζήτηση θεολογική. Αφορμή γι’ αυτήν μεταξύ άλλων δίνει πρόσφατο δημοσίευμα του Σταύρου Ζουμπουλάκη στο Lfo, όπου υποστηρίζεται πως οι ουσιώδεις ιδιότητες του καθαγιασμένου άρτου δεν μεταβάλλονται και αυτός υπόκειται σε παντοειδείς φθορές και μολύνσεις και συνεπώς μεταδίδει ιούς και ασθένειες· μόνη ελπίδα, ο τρόπος μετάδοσης να αλλάξει. Εάν ο ισχυρισμός αυτός ήταν σωστός, τότε κανείς από τους ιερείς δεν θα ξεπερνούσε τα 35 ή 40 χρόνια ζωής, το δε εκκλησίασμα, κοινωνώντας μάλιστα μαζικά κατά τις μεγάλες εορτές, θα έπασχε συνεχώς και βαρέως. Παρά ταύτα, εδώ υπάρχει ένα βαθύτερο θεολογικό ζήτημα.
Στον Ζουμπουλάκη απάντησε βίαια ο Δημήτρης Δημητριάδης, διαβλέποντας μιαν ομολογία βαθύτερης αποτυχίας στα γραφόμενά του και προχωρώντας σε μια θανατική καταδίκη του Χριστιανισμού καθ’ ολοκληρίαν, με το επιχείρημα πως, αφού δεν μπορεί να εξασφαλίσει ο Χριστός στοιχειωδώς την δυνατότητα ενός καθαγιασμένου άρτου να μην μολύνει, πώς είναι δυνατόν να αφθαρτοποιήσει την ανθρώπινη φύση στα έσχατα. Ο Δημητριάδης είναι σημαντικός συγγραφέας· καταλογίζει ωστόσο, από άγνοια, βαρύτατες κατηγορίες κατά της ίδιας της Χριστιανικής θεολογίας και μάλιστα ειδικά της ανθρωπολογίας. Εάν υπήρχε δυνατότητα συζήτησης, θα του πρότεινα το τελευταίο μου βιβλίο, πάνω στην Χριστιανική έννοια του εαυτού, για αρχή: Analogical Identities: the Creation of Christian Self. Beyond Spirituality and Mysticism in the Patristic Era, Brepols 2019. Ωστόσο, εν προκειμένω, στον πυρήνα της ένστασής του έχει κάποιο δίκαιο: εάν ο ισχυρισμός του Ζουμπουλάκη είναι ορθός, τότε υπάρχει πρόβλημα στην ίδια την πραγματικότητα της Ενσάρκωσης και ειδικά της Ανάστασης του Χριστού. Αλλά, ας ξεκινήσουμε από την, προσφιλή στον Δημητριάδη, ανθρωπολογία.

Ο άνθρωπος λοιπόν, σε μια θεολογική προοπτική είναι όχι το τελειότερο, αλλά επίσης το ατελέστερο των κτιστών όντων, ακριβώς γιατί είναι το μόνο που έχει επίγνωση της ατέλειάς του και η ίδια η αιτία της επιθυμίας του είναι, παραδόξως, «ἡ ἔφεσις τῆς οἰκείας καὶ πλήρους ὀντότητος» , κατά τον μεγαλοφυή λόγο του Μαξίμου Ομολογητή (Πρὸς Μαρίνον, 12CD) – δεν έχει τον εαυτό του αλλά τον αναζητεί. Ο άνθρωπος δηλαδή δεν μπορεί να ταυτισθεί, όπως π.χ. στον Αριστοτέλη, απλώς με τον δοσμένο εαυτό του, η φύση του πραγματώνεται κινούμενη έξω της, όχι για να εγκαταλείψει εαυτήν αλλά για να συναντήσει την αιώνια πηγή της: η επιθυμία του ανθρώπου, στο βάθος της, εκφράζει τον μετα-λογικό πόθο αφθαρτοποίησης της φύσης του, στην συνάντηση με την δημιουργό και θεοποιούσα επιθυμία του Θεού. Να το θαύμα του Χριστού: ο Θεός να επιθυμεί, εξ αγάπης, να ζήσει την ζωή του πλάσματός του και αποκτά έτσι έναν αιώνιο, ανθρώπινο μαζί και θείο εαυτό και ο άνθρωπος, από την άλλη, αγαπά και επιθυμεί να ανοίγεται στην ίδια την ζωή του Θεού, βρίσκοντας τον αυθεντικό και πλήρη εαυτό του σ’ Αυτόν – το μυστήριο της θεανθρωπίας του Χριστού είναι λοιπόν το μυστήριο της απόλυτης αμοιβαίας αγάπης, όπου ο καθένας ποθεί να ζήσει την ζωή του άλλου, τόσο πολύ, που εντέλει οι δύο (και εδώ ο δεύτερος, ο ανθρώπινος πόλος, είναι η επιθυμία της Θεοτόκου) καθίστανται ένα όν, μία υπόσταση, με δύο όμως φύσεις. Η αλήθεια και η πληρότητα των δύο φύσεων του Χριστού, στην πλήρη τους έκφραση μέσω δύο ακέραιων φυσικών ενεργειών και θελήσεων, οντολογικά συνδεδεμένων άρρηκτα και ασύγχυτα μέσα στην μία υπόσταση/πρόσωπο του ένσαρκου Λόγου (αφού είναι Αυτός, ως προσωπική ύπαρξη, που θέλει και ενεργεί ταυτόχρονα ως Θεός και άνθρωπος), δημιουργεί την θεολογική ανάγκη εισαγωγής ενός πολυσήμαντου νέου θεολογικού όρου, προκειμένου αυτό να περιγραφεί: πρόκειται για την έννοια του τρόπου της υπάρξεως. Έννοια καταρχήν Τριαδολογική, όπου περιγράφει τον τρόπο ακριβώς της υποστατικής διαφοροποίησης των τριών Θείων Προσώπων, εν σχέσει προς την μία αντιδιδόμενη Ουσία, θα χρησιμοποιηθεί εντέλει και στην Χριστολογία, προκειμένου να περιγράψει το πώς, χωρίς καθόλου να χαθούν οι φυσικές ιδιότητες των δύο φύσεων, η ανθρώπινη υφίσταται και δρα με τον τρόπον της Θείας, μέσα στην μία και ενιαία Θεία υπόσταση του Λόγου, υπόσταση η οποία αποτελεί το Εγώ του Χριστού – αφού ο Χριστός είναι ο ίδιος ο Λόγος, ως, ταυτόχρονα, «υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου». Έτσι, έχουμε στον Χριστό πλήρη και πραγματική ανθρώπινη φύση, θέληση και ενέργεια, δρώσα όμως με τον τρόπον της φύσης του Θεού Λόγου, επειδή Αυτός είναι το μόνο υποκείμενο/υπόσταση. Χρειάζεται κάποια προσοχή στο σημείο αυτό: δεν έχουμε απλώς την πληρότητα της φύσης του κτιστού στο Χριστό, αλλά και την δυνατότητα της φύσης αυτής «ἐνεργεῖσθαι καὶ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τὸν ἑαυτῆς θεσμόν», να υποδέχεται δηλαδή την άκτιστη ενέργεια του Θεού, αλλά και να ενεργεί πέρα από τα φαινόμενα φυσικά της όρια, κατά την ακριβή έκφραση του αγίου Μαξίμου του Ομολογητή. Η Χριστολογική αυτή θεολογία μεταφέρεται αυτούσια στην θεολογία της Θείας Ευχαριστίας, όπως θα δούμε.

Αλλά, ας επιστρέψουμε ξανά στην ανθρωπολογία. Από όσα ειπώθηκαν στην αρχή της προηγούμενης παραγράφου, φαίνεται πως ο αυθεντικός ορίζοντας του ανθρώπινου εαυτού (αυτό φανερώνει και πραγματώνει ο Χριστός ) είναι ο ίδιος ο Θεός, ο άνθρωπος μόνον ως θεάνθρωπος βρίσκει την αλήθεια και την πληρότητά του. Και επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανθρώπινες δυνάμεις, μόνον ως μετοχή στο γεγονός του Χριστού μπορεί να συμβεί – και για την ακρίβεια αυτό το προσφέρει ο Χριστός δια των Μυστηρίων. Ο Χριστός γίνεται ο θεωμένος εαυτός μας μέσα μας, δια του Βαπτίσματος, του Χρίσματος και εντέλει, με την Θεία Ευχαριστία, όταν η τελευταία αποτελεί το όχημα της συνειδητής επιθυμίας μας για την εν Θεώ εαυτότητά μας. Γι’ αυτό και η ένωση μεταξύ Χριστού και ανθρώπου, είναι, όπως το λέγει ο Νικόλαος Καβάσιλας μεγαλύτερη από κάθε γήινη ένωση («ὑπὲρ πᾶσαν ἕνωσιν», Περὶ τῆς ἐν Χριστῷ Ζωῆς, Α, 5-7) και καμμιά ανθρώπινη λέξη δεν μπορεί να την εκφράσει – ούτε η «φιλία», ούτε η «συνάφεια», ούτε ο «γάμος», ούτε η σύναψη η ίδια των μελών του σώματος με την κεφαλή – διότι, εάν τα δύο τελευταία διαιρεθούν αφανίζονται και ο άνθρωπος πεθαίνει, ενώ και όταν ο άνθρωπος πεθάνει τίποτα δεν τον χωρίζει από τον Θεό. Προχωρεί μάλιστα ακόμη περισσότερο ο μεγάλος αυτός θεολόγος: με τί μπορεί να ενωθεί κανείς πιο απόλυτα, ερωτά, παρά με τον ίδιο του τον εαυτό; Αλλά όμως, επιλέγει, και αυτή ακόμη η αυτονόητα ισχυρότερη πάντων ένωση είναι πιό αδύναμη από την ένωση με τον Χριστό. Ο άνθρωπος του Θεού «συνῆπται τῷ Σωτῆρι μᾶλλον ἢ ἑαυτῷ· φιλεῖ γὰρ ἐκεῖνον μᾶλλον ἢ ἑαυτόν». Ως πεμπτουσία λοιπόν του ανθρώπινου εαυτού , δια της Ευχαριστιακής κοινωνίας, ο Χριστός γίνεται, στην κυριολεξία τα πάντα για τον άνθρωπο, συμπλέκεται με το είναι του, δεν υπάρχει τίποτα χρειαζόμενο στον άνθρωπο, το οποίο Αυτός δεν παρέχει, αφού, κατά τον Καβάσιλα, «καὶ γεννᾶ γὰρ καὶ αὔξει καὶ τρέφει, καὶ φῶς ἐστι καὶ πνοή, καὶ πλάττει μὲν αὐτοῖς ὀφθαλμὸν ἑαυτῷ, φωτίζει δὲ ἑαυτῷ πάλιν, παρέχει δὲ ὁρᾶν ἑαυτόν. Καὶ τροφεὺς ὢν καὶ τροφή ἐστι, καὶ αὐτὸς μὲν ἐστὶν ὁ παρέχων τὸν ἄρτον τῆς ζωῆς, αὐτός δέ ἐστιν ὃ παρέχει· καὶ ζωή μέν ἐστιν ζῶσιν, ἀναπνέουσι δὲ μύρον, ἰμάτιον δὲ ἐνδύσασθαι βουλομένοις. Καὶ μὴν αὐτός μέν ἐστιν ὣ δυνάμεθα βαδίζειν, αὐτός δέ ἐστιν ἡ ὁδός, καὶ πρός γε ὅτι τὸ κατάλυμα τῆς ὁδοῦ καὶ τὸ πέρας. Μέλη ἐσμέν, ἐκεῖνος κεφαλή· ἀγωνίζεσθαι δέον συναγωνίζεται, εὐδοκιμοῦσιν ἀγωνοθέτης ἐστι· νικῶμεν, στέφανος ἐκεῖνος εὐθύς.» (ο.π. παρ.8)

Θέλω να πω δηλαδή, πως στα πλαίσια της Ορθόδοξης θεολογίας η Ευχαριστία δεν έχει καθόλου χαρακτήρα συμβολικό ή μεταφορικό, ή κάτι παρεμφερές – πρόκειται για μετοχή πραγματική και οντολογική στο ίδιο το θεωμένο, λόγω της υποστατικής ένωσης με την Θεία φύση του Χριστού, ανθρώπινο σώμα του Χριστού, το οποίο υπάρχει με τον τρόπον υπάρξεως της πρώτης και είναι πλήρες των ακτίστων ενεργειών της. Στην απαστράπτουσα ποιητική θεολογική γλώσσα του αγίου Συμεώνος του Νέου Θεολόγου, συνοψίζονται πολλά ανάλογα πατερικά κείμενα:
«Σῶμα γὰρ τὸ σόν, τὸ ἄχραντον καὶ θεῖον, ἀστράπτει ὅλον πυρὶ θεότητός σου, ἀναφυραθὲν καὶ συμμιγὲν ἀρρήτως· τοῦτο οὒν καμοὶ ἐδωρήσω, Θεέ μου· τὸ γὰρ ρυπαρὸν καὶ φθαρτὸν τοῦτο σκῆνος τῷ παναχράντῳ ἑνωθὲν σώματί σου καὶ μιγὲν τὸ αἷμα μου τῷ αἵματί σου ἡνώθην, οἶδα, καὶ τῇ θεότητί σου, καὶ γέγονα σὸν καθαρώτατον σῶμα, μέλος ἔκλάμπον, μέλος ἅγιον ὄντως, μέλος τηλαυγὲς καὶ διαυγὲς καὶ λάμπον» (Τῶν θείων ὕμνων οἱ ἔρωτες, SC 156, 176-178).
Η θεολογική λοιπόν παράδοση είδε εξαρχής την Θεία κοινωνία ως «φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτον τοῦ μὴ ἀποθανεῖν, ἀλλὰ ζῆν ἐν Θεῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καθαρτήριον ἀλεξίκακον» (Ἰγνατίου Θεοφόρου, Πρὸς Ἐφεσίους, PG5, 753B-756A) – να διώκει ασθένειες ψυχής και σώματος, όχι να προκαλεί. Για να γίνει αυτό περισσότερο κατανοητό πρέπει να εφαρμόσουμε και στην Ευχαριστιακή ενσάρκωση του Λόγου, την θεολογική έννοια της μεταβολής του τρόπου της υπάρξεως – «μεταβαλῶν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ», είναι η καθαγιαστική ρήση της Λειτουργίας του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Δεν πρόκειται, πράγματι για μετουσίωση· ο Ζουμπουλάκης έχει κατά το ήμισυ δίκαιο. Η ουσία των προσφερθέντων υλικών στοιχείων, όπως ακριβώς και η ανθρώπινη φύση του Χριστού, παραμένει αναλλοίωτη – και οφείλει να παραμείνει αναλλοίωτη, διότι αλλιώς θα ήταν ωσάν ο Θεός να μετανοεί για το είδος των όντων που έπλασε και να ζητά να αφανίσει ή αλλοιώσει την φύση τους. Ωστόσο, η κτιστή αυτή ύλη υπάρχει πλέον, εν αγίω Πνεύματι, ελεύθερη από τα κτιστά της όρια, δηλαδή υπάρχει με τον τρόπο υπάρξεως της άκτιστης φύσης, «ἐνεργουμένη καὶ ἐνεργοῦσα ὑπὲρ τὸν ἑαυτῆς θεσμόν», πλήρης της χάριτος του θεωμένου σώματος του Χριστού. Τούτο σημαίνει πως τα Τίμια Δώρα, ακόμη και αν υποστούν εξωτερική φθορά (όπως, για παράδειγμα, η μούχλα) ή αναμιχθούν αθελήτως (ή και, υποθετικά, κακοβούλως) με ιούς και μικρόβια, η παρούσα χάρις δεν επιτρέπει να καταστούν επιβλαβή για την υγεία του πιστού, ακριβώς διότι, όπως πάλι ο Συμεών ο Νέος θεολόγος επέμενε, αποτελούν ήδη πραγματικότητα και παρουσία της Βασιλείας του Θεού (πρβλ. τα λόγια του Χριστού «κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει», Μαρκ. 16,18).

Ανέφερα το τίμιο όνομα της «Βασιλείας τοῦ Θεοῦ» και αμέσως ανεδύθη το μείζον χαρακτηριστικό της όλης αυτής παγκόσμιας πλέον συμφοράς, για το οποίο κανείς σχεδόν δεν μιλά: πρόκειται ίσως για την πρώτη τέτοια συμφορά που αντιμετωπίζεται με τις Εκκλησίες και τα παντοειδή ιερά, κλειστά. Στο σούπερ μάρκετ μπορεί κανείς να παραμείνει για ώρα, έστω σε απόσταση από τον άλλον (που ξαφνικά έγινε επιθετικά σχεδόν εχθρικός), η εκκλησιαστική όμως κοινότητα δεν έχει δικαίωμα να συναχθεί, έστω με τους όρους των συνάξεων των υπερκαταστημάτων. Οι έξι λόγοι για τους οποίους κανείς μπορεί να βγαίνει από το σπίτι του δεν περιλαμβάνουν την ανάγκη της απευθείας αναφοράς της κοινότητας στον Πατέρα (του οποίου ωστόσο η νοσταλγία προβάλλεται στο πρόσωπο του ηγέτη και των «ειδικών»). Είναι τόσο δε αυτονόητη αυτή η απαγόρευση, μαζί με τις ψυχαγωγικές, καλλιτεχνικές και πολιτικές συνάξεις, και της λατρεύουσας κοινότητας – άλλωστε ακούσαμε κατά κόρον αυτές τις μέρες πως η «θρησκεία» είναι «εσωτερική υπόθεση», τη στιγμή που το Χριστιανικό γεγονός είναι απολύτως και πρωτίστως, ακριβώς κοινότητα λατρείας – που θα έλεγε κανείς πως, από την άποψη αυτή, εκείνο που θα παραμείνει καινοφανές και αξιομνημόνευτο όταν η συμφορά κοπάσει, θα είναι ακριβώς αυτό το νέο σύστημα αυταπόδεικτης ιεράρχησης αξιών και πραγμάτων, όπου η αυτονόητη σε άλλες εποχές κοινή επικλητική αναφορά στον Θεό, τον δυνάμενον σώζειν, δεν ανήκει πια στους πρωτίστως αναγνωρίσιμους φορείς αυτοσυνειδησίας (αλλά και σωτηρίας ή νοηματοδοσίας) των κοινωνιών, στη στιγμή της μεγάλης κρίσης. Τα πνευματικά μέσα της αντιμετώπισης της τελευταίας, τα Μυστήρια και οι Ευαγγελικές αρετές, τίθενται εμφανώς σε παρένθεση, δεν εκπηγάζουν πλέον γνήσια ελπίδα θεραπείας, προστασίας και βοήθειας, άξιας να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Η υπόθεση του Θεού λειτουργεί μόνον «ιδιωτικά» και à la carte, μέσα σε αυτό το αυτονόητο πλαίσιο μιας κλεισμένης στα δεδομένα της κτιστότητας θεώρησης του ανθρώπου, σε αντίθεση προς την παραπάνω ανοικτή προς το επέκεινα θεώρηση – και αυτό αποτελεί μέρος αυτού που αποκαλώ Βελούδινο Ολοκληρωτισμό σε υπό έκδοση βιβλίο μου.
Συνεπώς, για να επιστρέψουμε, το Θείο επέκεινα ζη (τι απόλυτη και εξαίσια και μοναδική ευτυχία!) ανάμεσά μας και ο άρτος και ο οίνος έχουν μεταβληθεί όντως και απολύτως σε σώμα και αίμα Χριστού. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως η Εκκλησία δεν συγκαταβαίνει και στην ολιγοπιστία κάποιων παιδιών της, ειδικά μάλιστα σε καιρούς δύσκολους, αντί να την καταδικάζει απλώς – και αυτή υπήρξε και η πρακτική του Χριστού άλλωστε. Έτσι, πράγματι στην Ιερά Μονή του Τιμίου Προδρόμου στο Essex της Αγγλίας, και συγκαταβαίνοντας σε παραγγελίες των αρχών, αλλά και κάποιους λογισμούς προσερχομένων, εφαρμόσθηκε επί έτη η πρακτική της ανέπαφης Θείας Κοινωνίας, από συγκατάβαση ακριβώς στην ανθρώπινη αδυναμία και όχι λόγω ύπαρξης μια διαφορετικής θεολογικής προσέγγισης. Τέτοιας υφής είναι και η πολυσυζητηθείσα τελευταίως πρόταση του Αγίου Νικοδήμου, για να οικονομήσει κάποιους αδύναμους στην πίστη κληρικούς και λαϊκούς και μόνο προς καιρόν. Το να είναι καταρχήν κανείς ολιγόπιστος ή και ημίπιστος, εφ’ όσον επιθυμεί να παραμείνει στον χώρο της Εκκλησίας, δεν αποτελεί οπωσδήποτε λόγον ελέγχου αλλά βοηθείας και οικονομίας, άχρι καιρού…
Μέχρι δηλαδή να ανακαλύψει τον Χριστό με τον τρόπο του Νέου Θεολόγου και του Καβάσιλα…

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος είναι Καθηγητής της Δογματικής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, Επισκέπτης Καθηγητής στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge και Ερευνητής στο Πανεπιστήμιο του Winchester.

Εικόνα: Η Κοινωνία των Αποστόλων. Ψηφιδωτό (11ος αι.) στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας του Κιέβου.

πηγή: Αντίφωνο