Οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Οσία Σοφία μοναχή ή Οσία Σοφία ; Ένα σύγχρονο αγιολογικό θέμα.


Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ-ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ 21

έρευνα:πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου

Εισαγωγικά

Ένα θέμα, που αφορά τη νεοφανή Οσία, η οποία ασκήτεψε στη Μονή Κλεισούρας της Καστοριάς, είναι το τελικό όνομα με το οποίο  θα πρέπει να τη  μνημονεύουμε.

Η Οσία είναι Αγία, που την ευλαβούνται  και οι Γ.Ο.Χ και οι νεοημερολογίτες .

Όμως το θέμα περιπλέκεται και μόνο από μια μικρή έρευνα στα επίσημα γραπτά κείμενα (επίσημη Συνοδική Πράξη αγιοκατάταξης-ακολουθίες-κ.α.) στα βιβλία που έχουν εκδοθεί και σε άλλα  στοιχεία που υπάρχουν.

Τα ονόματα: Η οσία Σοφία της Κλεισούρας, Oσία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Οσία Σοφία μοναχή και  Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου είναι αυτά που καταγράφονται.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 4ο (1) 146

Επίσης στο μεγαλύτερο μέρος του σχετικού υλικού που κυκλοφορεί (κείμενα, εικόνες κλπ.), υπάρχει η επίμονος παρουσίαση της Αγίας ως απλής λαϊκής, ως Σοφίας, χωρίς να αναγνωρίζεται η Μοναχική Ιδιότητα της Οσίας Γερόντισσας και χωρίς καμία απολύτως αναφορά στο Μοναχικό Όνομα Αυτής, τ.ε. Μυρτιδιώτισσα.

Πρώτη φορά έμαθα  για τη σύγχρονη Αγία Γερόντισσα όταν κυκλοφόρησε η βιογραφία της από την Ιερά Μονή Αγ.Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής. Τότε υπηρετούσα τη στρατιωτική μου  θητεία  στην περιοχή της Κοζάνης. Εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω Ποντίους, που οι πρόγονοί τους ήλθαν στην Ελλάδα μετά τα γεγονότα της Ποντιακής γενοκτονίας και οι περισσότεροι ακολουθούσαν το παλαιό εορτολόγιο. Μάλιστα δε στην Πτολεμαΐδα υπάρχει και ενορία του παλαιού ημερολογίου της Συνόδου των Ενισταμένων. Η πνευματική σχέση της Οσίας με τον επίσκοπο  Κυπριανό (τότε Αρχιμανδρίτη) φαίνεται και από τις φωτογραφίες που δημοσιεύονται.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 3ο 005
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 3ο 138
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 4ο (1) 166
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 31

Στο παρακάτω άρθρο γίνεται μια προσπάθεια καταγραφής των στοιχείων που υπάρχουν, ώστε τελικά να αποκατασταθεί η αλήθεια.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 08
ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 10

Καταγραφή των υπαρχόντων στοιχείων

Α. Μαρτυρία από τον τάφο της.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 19

Φωτογραφίες που υπάρχουν από τον τάφο της Οσίας μαρτυρούν τη μοναχική της ιδιότητα, χωρίς να αναφέρεται το μοναχικό της όνομα. Όπως φαίνεται στην πλάκα που υπήρχε κάτω από τον Σταυρό του τάφου  γράφεται.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ 45
ΣΟΦΙΑ ΧΟΤΟΚΟΥΡΙΔΟΥ
ΜΟΝΑΧΗΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. ΑΠΕΒΙΩΣΕ 6.5.74.ΕΤΩΝ.78

Άξιο απορίας παραμένει το γεγονός ότι η Οσία τάφηκε πίσω από το παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου, που βρίσκεται σε αρκετή απόσταση από τη Μονή. Γραπτές πληροφορίες  λένε ότι αυτός ο χώρος ήταν το κοιμητήριο της Μονής, χωρίς όμως αυτό  να επιβεβαιώνεται ….

β. Κείμενο επίσημης  Αγιοκατάταξης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Στο επίσημο κείμενο της Αγιοκατάταξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου πουθενά δεν γίνεται αναφορά για τη μοναχική ιδιότητα της Οσίας.

praksi_agiokatataksis

Στην τελευταία παράγραφο διαβάζουμε: «Διο και θεσπίζομεν Συνοδικώς και εν Αγίω διακελευόμεθα Πνεύματι όπως η ειρημένη Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου συναριθμείται ταις Αγίαις της Εκκλησίας…»

Γ. Ακολουθία της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας –ποίημα Χαραλάμπου Μπούσια.

Πρόκειται για την ακολουθία που χρησιμοποιείται κατά την εορτή της Οσίας. Δεν αναφέρεται πουθενά η μοναχική της ιδιότητα. Το Συναξάριο που γράφεται στην ακολουθία είναι το παρακάτω.

Τῇ ΣΤ΄ τοῦ αὐτοῦ Μηνός Μαϊου, Μνήμη τῆς Ὁσίας καὶ θεοφόρου Μητρὸς ἡμῶν Σοφίας, τῆς ἐν τῇ Μονῇ τῆς Παναγίας τῆς Κλεισούρας θεοφιλῶς ἄρτι ἀσκησάσης.
Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ, Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ.Ἡ Ὁσία καὶ θεοφόρος Μήτηρ ἡμῶν Σοφία, ἡ ῥακένδυτος, αλλὰ πνευματοφόρος Ἀσκήτρια τῆς Κλεισούρας, ἐγεννήθη ἐν Ἀρδάσσῃ τοῦ Πόντου τῷ 1883. Ἀκολουθήσασα τῶν προσφύγων τῷ δρόμῳ μετὰ τὴν ἐπὶ τῆς γενετείρας αὐτῆς κώμης ἐπιδρομῆς τῶν υἱῶν τῆς Ἄγαρ καὶ τὴν στέρησιν τοῦ αὐτῆς συζύγου καὶ τέκνου ἦλθεν εἰς Ἀναῤῥάχην Ἑορδαίας. Ποθοῦσα τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν, τὴν πρώτην αὐτῆς καλιὰν τῶν ἀγώνων ἔπηξεν ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ἁγίου Μάρκου Φλωρίνης, ἔνθα παρέμεινεν ἐπὶ διετίαν. Τῇ προτροπῇ ὅμως τῆς Κυρίας Θεοτόκου, κατεστάθη ἐν τῇ Μονῇ Αὐτῆς, τῇ ἐν Κλεισούρᾳ τῆς Καστορίας κειμένῃ, ἔνθα ἐπὶ τεσσαράκοντα καὶ ἑπτὰ συναπτὰ ἔτη θεοφιλῶς ἠγωνίσατο. Οὐκ ἔχουσα κλίνη πρὸς ἀνάπαυσιν τοῦ χοϊκοῦ αὐτῆς σαρκίου, ὑπέμεινε τὸ ψῦχος τοῦ χειμῶνος καθημένη παρὰ τὴν ἑστίαν τοῦ αὐλείου χώρου τῆς Μονῆς, τὴν ἀπέναντι τῆς μεσημβρινῆς θύρας τοῦ Καθολικοῦ, ἀτενίζουσα τὴν ἱλαρὰν μορφὴν τῆς Θεοτόκου ἐν τῷ αὐτῆς ὑπερθύρῳ. Λιτοδίαιτος καὶ ῥακένδυτος καὶ ἐνίοτε χρησιμοποιοῦσα μωρὰς προσποιήσεις τῆς ἀρετῆς ἤνυσε τρίβον καὶ σχολάζουσα τῇ ἀδιαλείπτῳ καρδιακῇ προσευχῇ κατὰ μέθεξιν ἐθεώθη. Πλουσίαν εἵλκυσε τὴν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος καὶ ηξιώθη οὐ μόνον διορατικοῦ χαρίσματος ἀλλὰ καὶ ἰαματικοῦ. Προσηνὴς πάντοτε ὑπεδέχετο τοὺς τῆς Μονῆς ἐπισκέπτας διδάσκουσα αὐτοὺς τὴν μετάνοιαν και τὴν χρηστοήθειαν. Προϊδοῦσα τὴν τελευτην αὐτης ἐκοιμήθη τὸν ἐμπρέποντα Ὁσίοις ὕπνον τῇ ΣΤ΄ Μαϊου τοῦ σωτηρίου ἔτους 1974. τὰ ἱερὰ αὐτῆς λείψανα, ἀνακομισθέντα και εὐωδιάζοντα ἀποθησαυρίζονται εἰς τὴν Ἱερὰν τῆς Κλεισούρας Μονήν, παρέχοντα τοῖς πιστοῖς ἰάματα.

Δ. Ακολουθία Αγίας Σοφίας. Ποίημα Πορφυρίου Μοναχού(ν.η.). 2001

Η Ακολουθία αυτή δημιουργήθηκε  το 2001, «κατ’  αίτησιν Αρχιμανδρίτου Παύλου Αποστολίδη, τότε μεν Ηγουμένου-Εφημερίου Μονής-Σωματείου Παναγίας Σουμελά, στο Βέρμιο, τώρα δε Μητροπολίτη Δράμας».

Στο Συναξάριο της ακολουθίας αναγράφονται τα εξής:


Τῇ ς΄. Μαΐου μηνός, κατά τό σωτήριον έτος 1974, ἐκοιμήθη εἰς τήν κατά Κλεισούραν μονήν τοῦ Γενεσίου τῆς  Θεοτόκου ἡ οσίας μνήμης καί  μεγάλης ἀσκήσεως γερόντισσα Σοφία, ἡ διά τοῦ  μεγάλου καί  ἀγγελικοῦ σχήματος ἐπικληθεῖσα Μυρτιδιώτισσα μοναχή, ἡ ταφή δέ  τοῦ  σεπτοῦ αὐτῆς λειψάνου ἐγένετο κατά τήν επομένην, τήν εβδόμην τοῦ  ἰδίου μηνός. ἡ ανακομιδή δέ  τῆς  αγίας αὐτῆς κάρας καί  τῶν λοιπῶν ὀστέων ἐγένετο κατά τήν 7ην Ιουλίου μηνός, μετά παρέλευσιν ετών επτά, κατά τό ἔτος 1981. Ἐπανεύρεσις δέ  καί  μετακομιδή κατά τό εσπέρας Τετάρτης προ τῆς  Ἀναλήψεως,

Στην υπόλοιπη ακολουθία η Οσία προσφωνείται ως Σοφία, χωρίς να αναφέρεται πουθενά το μοναχικό της όνομα.

Ε. Το βιβλίο –Σοφία η ασκήτισσα της Παναγίας. Έκδοση Ιεράς Μονής Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας. Α Έκδοση 2002.

Στις σελίδες 158 και 159 του παραπάνω βιβλίου και στην ενότητα: Η κουρά της Σοφίας, γράφονται τα εξής:

«..Σημασία πάντως έχει ότι η ίδια, αν και φορούσε μαύρα, δεν θυμάται κανείς να την είδε με τα καλογερικά ενδύματα, ούτε με το σχήμα. Μόνο λόγο πριν ξεψυχήσει, φώναξε τον τυπικό ηγούμενο της Παναγίας και του είπε: «παιδί μου Νεκτάριε, ήρθαν ο Κυπριανός και με έκανε καλογριά και με είπαν Μυρτιδιώτισσα».

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 11

Επίσης στην σελίδα 92, του ίδιου βιβλίου και στην ενότητα: Επιστολή από τις Οινούσες, γράφονται τα εξής.

«..Μοναχές από το γυναικείο Κοινόβιο Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσών της Μητροπόλεως Χίου, με τις οποίες η Σοφία διατηρούσε πνευματικούς δεσμούς και παρεβρισκόταν στην  κουρά της, στέλνοντάς μας ένα σχέδιο του αγιογραφείου της μονής τους, με τη μορφή της Σοφίας περιγράφουν στιγμές από τη γνωριμία τους στο μοναστήρι της Παναγίας Κλεισούρας (Επιστολή 18-6-1998).

«Με τη μακαριστή Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα είχαμε ισχυρούς πνευματικούς δεσμούς. Αγαπούσε ιδιαίτερα και σεβόταν τη Σεβαστή Μητέρα μας Μαρία Μυρτιδιώτισσα Μοναχή προσκυνήτρια (κατά κόσμο Κατίγκω Πατέρα). Η σεβαστή μητέρα μας την επισκέφτηκε τρείς φορές, κάθε φορά με διαφορετικές αδελφές. Σε κάθε αδελφή έλεγε κάτι από την προσωπική πνευματική της ζωή, που έδειχνε το διορατικό της χάρισμα… Χαρακτηριστικό γεγονός ήταν το κόψιμο των μαλλιών της. Είχε μια τεράστια κοτσίδα, σχεδόν το ¼ του σώματός της. Ήταν μια συμπαγής μάζα από άλουστα κι αχτένιστα μαλλιά, αγκάθια, χώματα και ακαθαρσίες προβάτου. Ήταν ο κανόνας της για 40 περίπου χρόνια. Το ψαλίδι για τις μοναχικές κουρές ήταν τελείως άχρηστο για να κόψει αυτό το φοβερό μπέρδεμα. Έτσι ο γερο – φύλακας έφερε ένα μεγάλο ψαλίδι που κούρευε τα πρόβατά του. Με κόπο πολύ και τεράστια υπομονή της έκοψε η σεβ.Μητέρα μας την κοτσίδα και εκείνη αθώα ψυχούλα της έδινε συνέχεια ευχές που ξαλάφρωσε το κεφαλάκι της. Τελευταία φορά την επισκεφτήκαμε την 22 Ιουνίου 1973….»

Επίσης  στη σελίδα 95 γράφονται και τα εξής. «…Έχουμε τα μαλλιά της κουράς της…».

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ - Μέρος 5ο 09

Σχόλια – Συμπεράσματα

  1. Αποτελεί άξιο απορίας γιατί αναφέρεται ότι μοναχές της κοινοβιακής Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσών απέστειλαν την επιστολή και όχι η Μονή (ηγουμενοσυμβούλιο).
  2. Όταν ηγουμένη της Μονής ήταν η Μαρία Μυρτιδιώτισσα, η Μονή ακολουθούσε το παλαιό εορτολόγιο και ανήκε σε Σύνοδο των Γ.Ο.Χ.
  3. Επαληθεύεται η κουρά της Οσίας, με ανάδοχο την ηγουμένη Μαρία Μυρτιδιώτισσα.
  4. Να σημειώσουμε εδώ ότι η ιερά μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών Χίου, που ίδρυσε η Γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα Πατέρα ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο, χωρίς εκκλησιαστική κοινωνία με την Εκκλησία της Ελλάδος. Αυτό ωστόσο δεν εμπόδισε το σεβασμό που χαίρει η Γερόντισσα (όπως και άλλοι Γέροντες του παλαιού) από τους Ορθόδοξους χριστιανούς του ν.ημ., σεβασμό που εκδηλώθηκε κατά την κοίμησή της.

Με χαρά είδαμε ότι το ησυχαστήριο της Παναγίας αναγράφεται – για λόγους ιστορικούς, αλλά και σεβασμού – στον κατάλογο των ιερών μονών της μητρόπολης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών ν.ημ. (, σελ. 82- https://docs.google.com/file/d/0B2BZaUpVes2oY1M0bUNOejF5VVU/edit).

Επισημαίνουμε επίσης ότι εδώ φαίνεται η σχέση της οικογένειας Πατέρα με πνευματικούς ανθρώπους και του π.ημ. (π.χ. Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας, γιατρός Αλέξανδρος Καλόμοιρος) και του ν.ημ. (π.χ. Φ. Κόντογλου, Δ. Παναγόπουλος, π. Θεόκλητος Διονυσιάτης). Βεβαίως και με το Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, που ανήκε στην Εκκλησία του ν.ημ., αν και ήταν φίλος του παλαιού

ΣΤ. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://www.youtube.com/watch?v=z2Zn2JDI6rg υπάρχει video με τίτλο- ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ – Η ΑΣΚΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΚΛΕΙΣΟΥΡΑΣ, όπου αναφέρονται τα εξής.

«..Την 12η Οκτωβρίου 1971 έγινε η κουρά της. Ήταν 85 ετών. Ως Μυρτιδώτισσα μοναχή πλέον ομολογούσε την εμπειρία της κουράς της. Έλεγε.

«Φως μέσα στο φως. Ήταν όλοι εκεί. Τι λόγια ήταν αυτά. Η Παναϊα  ηγάπησεν τόσον πολλά εμένα την αμαρτωλέσα».

Περιγραφή όσων θαυμαστών έλαβαν χώρα κατά την πλουσίως ευλογημένη εκείνη περίσταση, παρατίθεται στο βιβλίο του Μητροπολίτου κ. Κυπριανού, Η Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα, Η Ασκήτρια της Κλεισούρας, 1886-1974, Φυλή Αττικής 1998, σελ. 153-159.

Η Κανονικότητα της κουράς της Οσίας Σοφίας.

Η Οσία Γερόντισσα δέχθηκε το Μέγα και Αγγελικό Σχήμα τον Οκτώβριο του 1971, μετονομασθείσα από Σοφία σε Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, από τον τότε Αρχιμανδρίτη Κυπριανό, μετέπειτα Μητροπολίτη Ωρωπού και Φυλής του Πατρίου Ημερολογίου, Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης Φυλής Αττικής. Ανάδοχος παρέστη η μακαριστή γερόντισσα Μαρία Μυρτιδιώτισσα Μοναχή, Κτιτόρισσα και Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Οινουσσών Χίου.

Ένα σοβαρό εκκλησιαστικό θέμα που προέκυψε έχει σχέση με την κανονικότητα της κουράς της.

Στο βιβλίο—Σοφία η Ασκήτισσα της Παναγίας (Έκδοση Ι.Μ.Γενεθλίου της Θεοτόκου Κααστοριάς-Έκδοση 2002) και στις σελίδες 158 και 159 αμφισβητείται πλήρως η κανονικότητα της κουράς της Οσίας, επειδή έγινε χωρίς την άδεια του οικείου Μητροπολίτη. Χαρακτηριστικό είναι και το παρακάτω απόσπασμα.

«Οι ιεροί κανόνες της Εκκλησίας, όταν γίνεται μια αντικανονική κουρά, επιβάλλουν ο μεν κληρικός να τιμωρείται, ο δε μοναχός να μεταφέρεται σε άλλο μοναστήρι, όπου τηρείται η εκκλησιαστική ευταξία. Στην περίπτωση της Σοφίας ποιοι ιεροί κανόνες να εφαρμοσθούν και ποιος να τους εφαρμόσει¨(σελ.159 του παραπάνω βιβλίου).(;;;;;;;)

Όμως θα πρέπει στο σημείο αυτό να υπογραμμίσουμε και τα παρακάτω.

  1. Η Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου Κλεισούρας, όσο ζούσε η Οσία ήταν ΔΙΑΛΥΜΕΝΗ ΑΝΔΡΙΚΗ ΜΟΝΗ, με τυπικά διορισμένο ηγούμενο από την Μητρόπολη Καστοριάς. Τότε διοικούνταν από το διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου των απανταχού Κλεισορέων «Ο Άγιος Μάρκος», με έδρα τη Θεσ/νίκη. Αυτό πλήρωνε για τη γενική συντήρηση της Μονής αλλά και τον ηγούμενο αυτό τον προσκαλούσε.(σελ.158 )
  2. Η Οσία ήταν φιλοξενούμενη στη Μονή, χωρίς ποτέ να γίνει δόκιμη, μια και το μοναστήρι ήταν ανδρικό. Πολλές φορές διώχτηκε από εκεί αλλά η Παναγία, με θαυματουργικό τρόπο την ξαναέφερνε πίσω. Επομένως με αυτές τις συνθήκες μπορούμε να θέτουμε θέματα κανονικότητας;
  3. Η Οσία Γερόντισσα Σοφία -Μυρτιδιώτισσα, τυγχάνει πρόσωπο ΚΟΙΝΗΣ ΑΠΟΔΟΧΗΣ τόσο από τους πιστούς του παλαιού ημερολογίου όσο και από τους νεοημερολογίτες.
  4. Το ότι ασκήτεψε σε νεοημερολογιτικό μοναστήρι δεν είναι παράξενο. Και ο γέροντας Αββακούμ ο ανυπόδητος, αν και ήτανε ζηλωτής, ανήκε στην αδελφότητα της Μεγίστης Λαύρας η οποία μνημόνευε και μνημονεύει κανονικά του οικουμενικού πατριάρχη.
  5. Η ανάδοχός της, γερόντισσα Μαρία Πατέρα, δεν πρέπει καθόλου να μας παραξενεύει το ότι ανήκε σε άλλη παράταξη του παλαιού ημερολογίου, αφού όπως και ο Κυπριανός η γερόντισσα ήταν γνωστή για την μετριοπαθή ( μη ακραία δηλαδή) στάση της, καθώς είχε και πνευματικές σχέσεις με ανθρώπους του νέου ημερολογίου. Άρα, δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο το ότι δέχθηκε να γίνει ανάδοχος της Οσίας Μυρτιδιώτισσας, ειδικά τη στιγμή που η πρόταση αυτή έγινε από πνευματικό της αδελφό (τόσο η γερόντισσα Μαρία, όσο και ο γέροντας Κυπριανός ήτανε πνευματικά παιδιά του γέροντα Φιλόθεου Ζερβάκου). Τέλος πριν κλείσουμε, αξιοπρόσεκτο είναι να λάβουμε υπόψη μας ότι: Πρώτος ο Μητροπ. Κυπριανός και η δικαιοδοσία του (Ιερά Σύνοδος Ενισταμένων), διακήρυξαν τοπικώς την αγιότητα της μακαριστής Γεροντίσσης Μυρτιδιωτίσσης και αγιογράφησαν εικόνα της.

Τα παραπάνω ελπίζω να θεωρούνται αρκετά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

  1. Ο Αρχμ. Κυπριανός ήταν αρχικά ιερεύς της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο οποίος το 1969 προσχώρησε στους Αυξεντιακούς Γ.Ο.Χ. Η προσχώρησή του αυτή είχε ως συνέπεια την καθαίρεσή του από τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος του Ν.Η.
  2. Η Ιερωσύνη και η καθαίρεση

Οι διάφορες υπηρεσίες στις τοπικές εκκλησίες, δηλαδή οι Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτες, Σύνοδος, επιβάλλουν κατά καιρούς πειθαρχικές ποινές σε κληρικούς που ανήκουν στην εκκλησιαστική τους «δικαιοδοσία». Όπως π.χ., αργία, καθαίρεση, ακοινωνησία, στέρηση μισθού κλπ. Καμμία όμως, από αυτές τις διοικητικές ποινές, δεν μπορεί να αφαιρεί από τον Ιερέα τη Χάρη της Ιεροσύνης, διότι η Ιερωσύνη παραμένει ανεξάλειπτη.

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, επειδή τη Χάρη της Ιερωσύνης την παρέχει ο Τριαδικός Θεός, δεν μπορεί να την αφαιρέσει άνθρωπος, και επομένως είναι ανεξάλειπτη.

Επειδή η Ιερωσύνη είναι ανεξάλειπτη, αυτό σημαίνει, ότι και τα ιερά Μυστήρια, που τελούν Κληρικοί, που τυχόν έχουν(προσωρινά) διοικητικά καθαιρεθεί, είναι έγκυρα. Συνεπώς, αυτή η ποινή της καθαίρεσης, ουσιαστικά ταυτίζεται με μια διοικητική απαγόρευση τέλεσης ιεροπραξιών, την οποία επιβάλλει κάποια χρονική στιγμή η εκκλησιαστική Διοίκηση σε κάποιον κληρικό. Μπορεί όμως να έρθει η επόμενη διοίκηση, και να κάνει άρση – ακύρωση της ποινής αυτής.

Μήπως όμως, έχει αποφασίσει, κάτι η Διοικούσα Εκκλησία Ελλάδος, (κρατική Αρχή), για το θέμα του ανεξάλειπτου της Ιερωσύνης ή η Εκκλησία, γενικώς;

Σύμφωνα με τον καθηγητή του πανεπιστημίου κ. Παναγιώτη Μπούμη,

«η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει αποφασίσει επισήμως για το θέμα αυτό».

Ο κ. Μπούμης αναφέρει: «Στο προκείμενο ζήτημα, δηλ. για το ανεξάλειπτο ή όχι της ιερωσύνης, μπορούμε να εφαρμόσουμε τους λόγους του Κυρίου: ‘’Όσα εάν δήσητε επί της γης, έσται δεδεμένα εν ουρανώ’’(Ματθ. 18, 18)».

Σύμφωνα πάλι με τον ίδιο καθηγητή, η καθαίρεση δεν μπορεί να καταργήσει τη Χάρη της Ιερωσύνης. Και λέει: «Καθαίρεση, λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι είναι η αναστολή της ενεργείας του χαρίσματος της ιερωσύνης».

Ο ίδιος γράφει για την καθαίρεση, ότι δεν αφαιρεί τη Χάρη της Ιερωσύνης: «Επειδή ακριβώς η καθαίρεση είναι αναστολή της ενεργείας του χαρίσματος της ιερωσύνης, και όχι αφαίρεση αυτού, γι’ αυτό, εάν τυχόν ένας καθηρημένος κληρικός αθωωθεί από άλλο δικαστήριο, επανέρχεται στην τάξη των κληρικών, χωρίς νέα χειροτονία».

(βλέπε: Μπούμης Ι. Παναγιώτης, «Κανονικόν Δίκαιον», σελ.203-204).

Σχετικά με τη δυνατότητα αθώωσης του κληρικού από την ποινή της καθαιρέσεως από άλλο εκκλησιαστικό όργανο, ο κανονολόγος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αμίλκας Αλιβιζάτος παραθέτει το παράδειγμα του μητροπολίτη Ευσταθίου, ο οποίος καθαιρέθηκε από τη σύνοδο της Παμφυλίας όμως η Γ΄, Τρίτη, Οικουμενική Σύνοδος (431)

«απεκατέστησεν αυτόν εις την ιερατικήν του τιμήν, επιτρέψασα εις αυτόν την ιερουργίαν».

Σε μελέτη δε του ιδίου καθηγητή του πανεπιστημίου Αμίλκα Αλιβιζάτου, ο κ. καθηγητής διδάσκει ότι διά της καθαιρέσεως δεν αφαιρείται το θείον της Ιερωσύνης Χάρισμα (Βλ. Αμ.Αλιβιζάτου, Περί χάριτος των ποινών των κληρικών σ.19).

Σύμφωνα με τη δογματική διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας η Ιερωσύνη ανήκει στα Μυστήρια που δεν επαναλαμβάνονται και είναι έργο της Θείας Χάριτος. Η καθαίρεση είναι πειθαρχικό μέσο της Εκκλησίας, μη δυνάμενο να άρει τη Χάρη του Μυστηρίου, αλλ’ απλώς αναστολή των εκδηλώσεων αυτής.

(Βλ. σχετικά: Α. Χριστοφιλοπούλου, Η οργάνωσις της Εκκλησίας της Ελλάδος σ. 41επ. Χ. Ανδρούτσου, Δογματική της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας σ. 314. Π.Τρεμπέλα, Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας τ. 3σ. Πρβλ. Πρωτ.Πατρών 467/1916. Π. Παναγιωτάκου, Η ιερωσύνη…σ.113 επ. 121 επ.Η θεία Χάρις εν τω καθαιρεθέντι παραμένει. Πρβλ. και Ευγενίου Βουλγάρεως,Κανονικαί Επιστάσεις σ. 277 επ. Βασιλείου, Μητροπολίτου Σμύρνης,Περί του κύρους χειροτονίας υπό καθηρημένου Επισκόπου σ. 18. Δ. Πετρακάκου,Τινά περί του κύρους των χειροτονιών σ. 21. Πρβλ. ωσαύτως και τας Α.Π.222/1934, 359/1934,Εφετ.Αθηνών 1356/1949. Μελετίου Μητροπολίτου Κυθήρων, Γάμος κληρικών καταχθέντων εις την τάξιν των λαϊκών ανίερος εν: ΑΕΚΔ 1964 σ. 13.επ.).

Αυτά σημαίνουν, ότι όποτε και αν, ένας τιμωρημένος – καθηρημένος Επίσκοπος ή Ιερέας, τελέσει κάποιο Μυστήριο, μπορεί η Διοίκηση της Εκκλησίας, Αρχιεπίσκοπος, Μητροπολίτες, Σύνοδος, να τον ξανά τιμωρήσουν, π.χ. διότι δεν υπάκουσε, διότι δεν εφάρμοσε την ποινή.

Όμως το Μυστήριο που τελείται κάθε φορά, είναι Κανονικό Μυστήριο. Τελείται από το Άγιο Πνεύμα.

Από όσα έχουν εκτεθεί παραπάνω συμπεραίνουμε ότι τελικά η Οσία εκάρη μοναχή και μάλιστα με το μοναχικό όνομα Μυρτιδώτισσα. Είχε δε εκκλησιαστική κοινωνία με όλους τους χριστιανούς και κληρικούς νέου και παλαιού ημερολογίου.

  1. Το Μοναχικό Σχήμα είναι ανεξάλειπτη δωρεά της Χάριτος του Θεού, η οποία δεν αίρεται από κανέναν με κανένα τρόπο!

* * *

Ένα σύγχρονο θαύμα της Οσίας,επαληθεύει την μοναχική της ιδιότητα.

Αναδημοσίευση από http://www.hsir.org

Το ακόλουθο Θαύμα, αποδεικνύει και βεβαιώνει πασιφανώς, ότι η Αγία Γερόντισσα είχε πλήρη συνείδηση και συναίσθηση της Μοναχικής ιδιότητός της και του Μοναχικού ονόματός της, ώστε να απαιτήσει να δοθεί αυτό σε παιδί που θα γεννιόταν μετά την προς Κύριον εκδημία της…

Το αδιαμφισβήτητο αυτό γεγονός, το οποίο δεν είναι βεβαίως το μοναδικό, ομιλεί αφ’ εαυτού, αποτελεί δε τιμή προς την Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα και θέτει προ των ευθυνών τους αυτούς, οι οποίοι πέφτουν στο ασυγχώρητο αμάρτημα της αρνήσεως των Δωρεών της Χάριτος του Θεού.

Η ευλαβής Ευθυμία Νικολαΐδου, κάτοικος Θεσσαλονίκης, πνευματικό τέκνο του τότε Αρχιμ. π. Κυπριανού, Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίου Κυπριανού Φυλής, επισκεπτόταν τακτικά την Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα στη Μονή της Παναγίας στην Κλεισούρα και συνομιλούσε μαζί της.

Σε μία επίσκεψή της, λίγους μόλις μήνες πριν από την Κοίμηση της Οσίας, η Γερόντισσα της απεκάλυψε τα εξής:

«Τώρα που θα επιστρέψεις στην Θεσσαλονίκη, θα γνωρίσεις ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι, που ψάχνουν κουμπάρο για να τους παντρέψει.

Να τους παντρέψεις εσύ και να βαφτίσεις το πρώτο παιδάκι που θα κάνουν, που θα είναι κορίτσι, και να του δώσεις το όνομά μου· να το πεις ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ»!…

Πράγματι, η γυναίκα όταν επέστρεψε, γνώρισε το ζεύγος, τον Νικόλαο Γράμπα, τέταρτο γιό του Αντωνίου Γράμπα (Γ.Ο.Χ-+ 1996), και τη Θεοδώρα Κλησσιάρη του Κωνσταντίνου, κατοίκους Κυμίνων Θεσσαλονίκης. Τους έκανε την πρόταση, σύμφωνα με τα λεχθέντα από την Αγία Γερόντισσα, αλλά δεν τους είπε τίποτε για το φύλο και για το όνομα του πρώτου παιδιού, παρά μόνο ότι είχε τάμα να δώσει εκείνη ένα όνομα στο πρώτο τους παιδί. Εκείνοι δέχθηκαν.

Ο Γάμος τελέστηκε στον Ιερό Ναό των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων του Πατρίου Ημερολογίου, τον Νοέμβριο του 1974, ενώ η Αγία Γερόντισσα Μυρτιδιώτισσα είχε ήδη κοιμηθεί εν Κυρίω προ επτά περίπου μηνών. Η δε Βάπτιση του πρώτου παιδιού, το οποίο πράγματι ήταν κορίτσι, έγινε και πάλι στον Ιερό Ναό των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων το 1976. Στις επίμονες ερωτήσεις του πατέρα Νικολάου Γράμπα, σχετικά με το όνομα που θα δινόταν στο παιδί, η νονά απαντούσε· Μην ανησυχείτε· το όνομα που θα δώσω στο παιδί θα σας αρέσει· είναι πολύ ωραίο όνομα!

Όταν οι συγγενείς άκουσαν το όνομα ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ, ξαφνιάστηκαν! Μάλιστα, η μία από τις δύο γιαγιάδες έλεγε μισοελληνικά-μισοβουλγάρικα: «Σιό (τι) όνουμα είνει αυτό, Ματσανιώτισσα»!! Σύντομα όμως το ξεπέρασαν, με τη βοήθεια μάλιστα και της νονάς, η οποία τους εξήγησε πλέον λεπτομερώς τα περί της προρρήσεως της Αγίας Γερόντισσας Μυρτιδιώτισσας της Κλεισούρας και τους είπε: Αν θέλετε, μπορείτε να την φωνάζετε ΜΥΡΤΩ, αλλά όταν θα κοινωνεί και όταν θα παντρευτεί, ο Ιερέας να την αποκαλεί κανονικά με το όνομά της: ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑ.

Η Μυρτιδιώτισσα (Μυρτώ) Γράμπα είναι σήμερα παντρεμένη και ζει στα Νέα Μάλγαρα Θεσσαλονίκης, οι δε γονείς της Νικόλαος και Θεοδώρα κατοικούν στα Κύμινα και είναι ενορίτες του Ιερού Ναού μας των Αγίων ΙΒ΄ Αποστόλων. Η ευσεβής νονά, Ευθυμία Νικολαΐδου, είχε κοιμηθεί εν Κυρίω περί το 1979-1980, όταν η αναδεκτή της ήταν ακόμη πολύ μικρή.

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ

Μία μεγάλη ευθύνη του Αγιογράφου.(Αναδημοσίευση από την σελίδα http://agiografikesmeletes.blogspot.gr/).

Στον σύνδεσμο http://hsir.org/p/jjc έχουν αναρτηθεί, από τον Επίσκοπο Γαρδικίου κ. Κλήμεντα, σημαντικές καταθέσεις  για ένα πολύ σοβαρό εκκλησιαστικό θέμα, το οποίο έχει προκύψει και αναπόφευκτα έχει εικονολογικές προεκτάσεις, εφόσον η Ορθόδοξη Εικονογραφία είναι ταγμένη στην υπηρεσία της Εκκλησίας, η οποία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας», κατά τον Απόστολο Παύλο.

Διαβάζουμε λοιπόν στην οφειλομένη αυτή, όπως πιστεύουμε, και αναγκαία κατάθεση, η οποία τοποθετεί τα πράγματα στην ορθή τους βάση, και τα εξής:

«Στο σχετικό υλικό που κυκλοφορεί (κείμενα, εικόνες κλπ.), υπάρχει η επίμονος παρουσίασις της Αγίας ως απλής λαϊκής, ως Σοφίας, χωρίς να αναγνωρίζεται η Μοναχική Ιδιότης της Οσίας Γεροντίσσης και χωρίς καμμία απολύτως αναφορά στο Μοναχικό Όνομα Αυτής, τ.ε. Μυρτιδιώτισσα……η Αγία Γερόντισσα είχε πλήρη συνείδησι και συναίσθησι της Μοναχικής ιδιότητός της και του Μοναχικού ονόματός της, ώστε να απαιτήση να δοθή αυτό σε παιδί που θα εγεννάτο μετά την προς Κύριον εκδημία της»…

* *

Επειδή το θέμα μας έχει απασχολήσει στην Εικονολογική του διάσταση, εδώ και μερικά χρόνια (από τότε που για πρώτη φορά είδαμε, με δυσάρεστη, ομολογούμε, έκπληξη, σε Έκθεση Εικόνων την «Αγία Σοφία») ας μας επιτραπεί να καταθέσουμε, για πρώτη φορά, ένα σημείο ευαρέσκειας της Οσίας για την Ιερά Εικόνα της ως Οσίας Μυρτιδιωτίσσης, όχι ασφαλώς για την τεχνική της αρτιότητα, αλλά διότι την παρουσιάζει με Μοναχική ενδυμασία και με το Μοναχικό της όνομα…  Συνέχεια του άρθρου στους παρακάτω συνδέσμους

1.http://agiografikesmeletes.blogspot.gr/2012/07/blog-post_04.html

2.https://www.scribd.com/document/99128104/%CE%91%CE%93%CE%99%CE%91-%CE%A3%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%91-%CE%89-%CE%9F%CE%A3%CE%99%CE%91-%CE%9C%CE%A5%CE%A1%CE%A4%CE%99%CE%94%CE%99%CE%A9%CE%A4%CE%99%CE%A3%CE%A3%CE%91

«Ο Ευαγγελιστής Λουκάς ως Θεομητορικός Αγιογράφος και οι εικόνες.»

ΕΟΡΤΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ & ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ « Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ - ΑΓΙΟΥ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

(Απόσπασμα απο το βιβλίο-ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ -ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΥΡΤΟΣ)

Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς ήταν ο πρώτος ζωγράφος της Παναγίας.

Ο Λουκάς δεν ήταν Ιουδαίος, αλλά εθνικός, σύμφωνα δε με την παράδοση καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας.Υπήρξε ένας από τους στενότερους και προσφιλέστερους συνεργούς του Αποστόλου Παύλου.

Ο Μουσειολόγος και ερευνητής Μιχ. Δουλγερίδης σε σχετικό άρθρο του σημειώνει τα εξής:

«Από την εισαγωγή του Ευαγγελίου του μπορούμε να προβούμε σε ορισμένες εκτιμήσεις….. Είναι εύλογο ο «κράτιστος Θεόφιλος» για τον οποίο ο Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιο και στην συνέχεια και τις Πράξεις των Αποστόλων, κατά παραγγελία να έλαβε την υποχρέωση να στείλει και δύο πορτραίτα εικόνων των ηρώων της πίστης που γράφει, της Παναγίας και του Ιησού. Για να έχει και οπτική εικόνα το πώς ήταν η Παναγία και ο Ιησούς που ευαγγελίζεται στο κείμενό του, ή ακόμα να έχει ως σύμβολο πίστης. Κατά  μια άλλη εκδοχή, να αναθέσει την εικονογράφηση σε κάποιον επαγγελματία ζωγράφο που πολύ πιθανόν να είχε δει ή ακούσει περιγραφές για την Παναγία και τον Ιησού ή πάλι να περιέγραψε τα χαρακτηριστικά αυτός  ο ίδιος ο Λουκάς και να παρίστατο την στιγμή της εκτέλεσης της ζωγραφικής για την πιστή απόδοση της μορφής και των χαρακτηριστικών της Παναγίας και του Ιησού. Υπάρχει και η άλλη άποψη ότι ο Λουκάς αναφέρεται στα θεολογικά κείμενα ως ιατρός στο επάγγελμα και πουθενά ότι είχε ζωγραφικές ικανότητες. Πολλοί πιστεύουν ότι πιθανόν εξ αιτίας της γλαφυρότητας που παρουσίασε και περιέγραψε μέσα στο Ευαγγέλιό του την μορφή και την ζωή της Παναγίας, επειδή πράγματι είναι ο μόνος από τους τέσσερις ευαγγελιστές για τον οποίο έχουμε τις σημαντικότερες πληροφορίες για την Παναγία, που κυριολεκτικά την περιγράφει τόσο έντονα και δηλώνει ότι είναι γνώστης πολλών πληροφοριών για την μορφή της, είναι σαν να ζωγραφίζει την φυσιογνωμία της. Είναι μια άποψη που υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα θεολόγων και μελετητών και η οποία έχει μια επιστημονική θέση».

Γραπτές μαρτυρίες που έρχονται να στηρίξουν την άποψη αυτή είναι περίπου πέντε αιώνες αργότερα από την εποχή που έζησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Η πρώτη καταγεγραμμένη πληροφορία που υπάρχει σε κείμενο είναι του  Θεοδώρου Αναγνώστου ο οποίος στο έργο του «Εκλογαί εκ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας Α΄, μας πληροφορεί ότι: «…η Ευδοκία Πουλχερία την εικόνα της Θεομήτορος, ην ο απόστολος Λουκάς καθιστόρησεν, εξ Ιεροσολύμων απέστειλε….».Σύμφωνα με αυτή την πληροφορία η Ευδοκία, η σύζυγος του αυτοκράτορα Θεοδοσίου Β, ενώ βρισκόταν στους Αγίους Τόπους, πιθανόν για προσκύνημα, αγόρασε την εικόνα της Θεομήτορος και την έστειλε στην Κωνσταντινούπολη, ως δώρο προς την αυτοκράτειρα Πουλχερία, την σύζυγο του αυτοκράτορα Μαρκιανού. Μαρτυρίες για την ύπαρξη της εικόνας της Παναγίας από τον Απόστολο Λουκά μας παρέχει και ο Αρχιεπίσκοπος Ανδρέας της Κρήτης, ο οποίος στο έργο του «Περί της των αγίων εικόνων προσκυνήσεως»¨γράφει: «..Τρίτον υπόδειγμα Λουκάν τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν άπαντες οι τότε ειρήκασιν οικείαις ζωγραφήσαι χερσί αυτόν τε τον Σαρκωθέντα Χριστόν και την αυτού Άχραντον Μητέρα και τούτων τας εικόνας έχειν εις την Ρώμην εις οικίαν εύκλειαν. Και εν Ιεροσολύμοις δ΄επ΄ακριβείας κείσθαι ταύτας φασίν». Επίσης στην Συνοδική επιστολή (836μ.Χ) των Αγιοτάτων Πατριαρχών Χριστοφόρου Αλεξανδρείας, Ιώβ Αντιοχείας και Βασιλείου Ιεροσολύμων προς Θεόφιλον αυτοκράτορα Κων/πόλεως αναφέρεται η εξής διήγηση. Όταν η Παναγία είδε το «Πορτραίτο της» με τον Ιησού στην αγκαλιά της, τόσο ευχαριστήθηκε που ευλόγησε τον ίδιο τον Ευαγγελιστή –ζωγράφο καθώς και την εικόνα στην οποία απεικονίστηκε και του είπε:

«Η Χάρις μου μετ΄αυτής έσται».

Το 10ο αιώνα για τον Ευαγγελιστή Λουκά ως ζωγράφο αναφέρεται και ο Συμεών ο Μεταφραστής. Αυτός χαρακτηρίζει τις εικόνες του Ευαγγελιστή Λουκά «φιλίας  θερμοτάτης τεκμήριον» μετά της Θεοτόκου. Ο καθηγητής Μάρκος Σιώτης σημειώνει τα εξής: «Ο χαρακτηρισμός αυτός σημαίνει ότι η μακραίωνη παράδοση της αρχαίας Εκκλησίας αναγνώριζε την μετά της Θεοτόκου σύναψη στενών προσωπικών σχέσεων σεβασμού, τιμής και αγάπης του Ευαγγελιστή Λουκά με την Θεοτόκο …..»

Οι στενές προσωπικές σχέσεις του Ευαγγελιστή Λουκά με την Θεοτόκο αναπτύχθηκαν κατά την συνεχή και πάνω από δύο χρόνια παραμονή του Ευαγγελιστή στην Παλαιστίνη, όταν ο διδάσκαλος και συνεργάτης του Απ.Παύλος ήταν φυλακισμένος στην Καισάρεια της Παλαιστίνης (58-60)  μ.Χ .Κατά το διάστημα αυτό ο Ευαγγελιστής  είχε την δυνατότητα να κινείται συχνότερα μεταξύ Καισαρείας και Ιεροσολύμων.

Μία άλλη μαρτυρία είναι και αυτή του Νικηφόρου Κάλλιστου ο οποίος στην Εκκλησιαστική του Ιστορία ΙΕ΄,14 γράφει: «ενώ την σταλείσαν εξ Αντιοχείας εικόνα του Λόγου Μητρός ανετίθει, ην ο Λουκάς, ο Θείος Απόστολος χερσί καθιστόρει, ζώσης έτι και τον τύπον ορώσης και την χάριν τη μορφή ενιείσης».Η αυτοκράτειρα Πουλχερία δώρισε την εικόνα του Ευαγγελιστή Λουκά στην ιδρυθείσα από αυτήν Μονή των Οδηγών, από την οποία έλαβε και η εικόνα αυτή του Αποστόλου Λουκά το όνομα ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ και θεωρείται προστάτης της Κων/πόλεως.

Ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός σε επιστολή του προς τον αυτοκράτορα Θεόφιλο γράφει τα εξής:

 «Βλέπε μοι και τον Ευαγγελιστήν και Απόστολον Λουκάν, ουχί της Παναχράντου και Αειπαρθένου Μαρίας την τιμίαν εικόνα ανιστόρησε και προς Θεόφιλον έπεμψε;». Και πάλι : «Και γαρ ο θεσπέσιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς τον θείον και σεβάσμιον χαρακτήρα της πανάγνου Θεομήτορος Μαρίας έτι εν σαρκί αυτής ζώσης εν Ιερουσαλήμ και τας διατριβάς ποιουμένης εν τη αγία Σιών, ζωγραφικαίς μίξεσι την της πανάγνου στήλην εν πίναξι διεχάραξεν, ως εν κατόπτρω τη μετέπειτα γενεά καταλελοιπως».(P.G τομ .95 σελ.321 και 349 .Ι.Δαμασκηνού .Λόγος αποδεικτικός περί των Αγίων και Σεπτών Εικονων)

Οι  εικονογραφικές μαρτυρίες για τον Ευαγγελιστή Λουκά ως Θεομητορικό Αγιογράφο.

Η παλιότερη απεικόνιση του Ευαγγελιστού Λουκά να ζωγραφίζει την Παναγία προέρχεται από εικονογραφημένο Ευαγγέλιο που υπάρχει στην βιβλιοθήκη του Harvard (Cambridge Mass cod.gr.25,φ.52ν ).Το χειρόγραφο είναι του 11ου αιώνα ,αλλά οι μικρογραφίες του 12ου.Παρόμοιες απεικονίσεις υπάρχουν:

-Σε Ευαγγέλιο της Μονής Αγ.Αικατερίνης Σινά (13ος αιώνας) καθώς και σε φορητή εικόνα.(1788)

-Σε τετραευαγγέλιο του 15ου αιώνα στο Βατικανό

-Σε φορητή Κρητική εικόνα του 15ου που βρίσκεται στο Μουσείο εικόνων Recklinghaysen στη Γερμανία

-Σε φορητή εικόνα του του 14ου αιώνα στην Μονή Χρυσαλινιώτισσας στην Κύπρο

-Σε φορητή εικόνα του 1560/1567 στο Μουσείο Μπενάκη.

-Σε αγιογραφία στην Μονή Φιλανθρωπινών στο Νησί των Ιωαννίνων.(1542)

-Σε φορητή εικόνα του 16ου αιώνα της Εθνικής Πινακοθήκης –Συλλογή Αλ.Σούτσου.

-Σε φορητή εικόνα του 17ου αιώνα στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών –Συλλογή Λοβέρδου.

-Σε αγιογραφίες στο Ναό του Αγίου Νικολάου Βίτσας (1618/9) ,στον ναό του Αγ.Μηνά (1619/20) στο Μονοδένδρι καθώς και στο ναό των Ταξιαρχών στο Καπέσοβο της Ηπείρου.

-Στη Μονή Χιλανδαρίου σε αγιογραφία (1683/4) στον ναό του Αγ.Ιωάννου του Προδρόμου.

–Σε αγιογραφία (1735) στην Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας.

-Σε φορητές εικόνες στο Βυζαντινό Μουσείο Βενετίας –στο Παλαιο Μουσείο Ζακύνθου,στο Μοσείο Μπενάκη και στο ναό της Παναγίας Δεξιάς στη Θεσσαλονίκη κ.α.

Αξιομνημόνευτη είναι η αγιογραφία που υπάρχει στην Μονή Κύκκου στην Κύπρο όπου εικονίζεται ο Ευαγγελιστής Λουκάς να προσφέρει στην Παναγία την εικόνα που έφτιαξε,στον τύπο της Κυκκώτισσας

Οι εικόνες που αποδίδονται στον Ευαγγελιστή Λουκά.

Η ευσεβής παράδοση κάνει λόγο για 70 ή 72 εικόνες με αποστολική προέλευση ,αριθμός που είναι περισσότερο συμβολικός και αντιστοιχεί στον ευρύτερο κύκλο των Αποστόλων κατά την Ανάληψη. Τρείς είναι οι εικονογραφικοί  Θεομητορικοί τύποι που θεωρούνται ότι προέρχονται από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

Α.Η Παναγία η Οδηγήτρια,

Β.Η Κυκκώτισα ή Ελεούσα.

Γ.Η Παναγία η Αγιοσορίτισσα.

Δ. Η Παναγία του Μεγάλου Σπηλαίου ή «Μεγασπηλαιώτισσα»

Ε.Η Παναγία η Προυσιώτισσα στην Ευρυτανία ,

ΣΤ.Η Παναγία της μονής Ιβήρων στο Άγιο Όρος.

Ο Φώτης Κόντογλου στο΄έργο του «Έκφρασις» γράφει τα εξής:

«Εις τον χρωστήρα του Αγίου Ευαγγελιστού Λουκά απεδόθησαν έκπαλαι ολίγαι άγιαι εικόνες της Θεοτόκου ως η Πορταίτισσα εν τη  Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους ,η της Μονής του Σουμελά εν Τραπεζούντι ,η της Μονής του Προυσσού εν Ακαρνανία ,και τινες άλλαι».(Τόμος Α σελ.4160-έκδοση 1960).

Στον Ευαγγελιστή Λουκά αποδίδονται ακόμα και εικόνες της Παναγίας του Μαχαιρά, της Παναγίας της Χρυσορροιάτισσας στην Κύπρο καθώς και ορισμένες που βρίσκονται στην Ρώμη.

Εικόνες της Παναγίας που βρίσκονται στην Ρώμη και αποδίδονται στον Ευαγγελιστή Λουκά.

Στην Ρώμη θεωρούνται ότι υπάρχουν οκτώ εικόνες που ακολουθούν Αποστολική παράδοση και αυτές είναι:

-Η Παναγία δεομένη από de Monastiro Rossario.

-H εικόνα Santa Maria Nova ,που συνδέεται με την αχειροποίητη εικόνα της Παναγίας της Λυδδας.

-Η εικόνα Santa Maria ad Martures που βρίσκεται στο Πάνθεον της Ρώμης,

-Η εικόνα Salus Populi Romani που βρίσκεται στην Βασιλική της Santa Maria Maggiore.

-Η Παναγία η Παρηγορήτισσα που βρίσκεται στο ναό της Αγίας Μαρίας της Νέας .

-Η Παναγία Συνήγορος που βρίσκεται στο Πεδίο του Άρεως στην Ρώμη.

-Η Παναγία του Αγίου Λουκά στην Μπολώνια.

-Η Παναγία η Παρηγορήτισσα του Τορίνου.

Απόψεις νεότερων ερευνητών΄

Ο Άγιος Ευαγγελιστής Λουκάς (18 Οκτωβρίου) | poimin.gr

Η κυρία Αγνή Σαμολαδά στην εργασία της με θέμα «Ο ευαγγελιστής Λουκάς ζωγράφος της Παναγίας»(Α.Π.Θ.Φιλοσοφική σχολή –Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας –Τομέας Αρχαιολογίας 2006) σημειώνει συμπερασματικά τα εξής:

«To εικονογραφικό θέμα με τον Ευαγγελιστή καθισμένο, να ζωγραφίζει την εικόνα της Παναγίας μπροστά στο καβαλέτο του, συναντιέται για πρώτη φορά στη βυζαντινή τέχνη τον 11ο αιώνα, σε μια μικρογραφία στο χειρόγραφο του Πανεπιστημίου του Cambridge Mass, πολύ αργότερα δηλαδή από την πρώτη γραπτή μαρτυρία που έχουμε. Στη συνέχεια, η παράσταση αυτή εξελίχθηκε και γνώρισε ευρύτατη διάδοση σε Ανατολή και Δύση με τις παραλλαγές που ήδη έχουμε δει.

Δυστυχώς, κανένα άλλο στοιχείο δεν έχουμε προς το παρόν, για να μπορέσουμε να αποδείξουμε με βεβαιότητα την ισχύ της παράδοσης αυτής που θέλει το Λουκά ζωγράφο της εικόνας της Παναγίας. Αντιθέτως, μάλιστα, περισσότερες θα λέγαμε ότι είναι εκείνες οι ενδείξεις οι οποίες οδηγούν στη διάψευση αυτής τη παράδοσης και στην αναγωγή της στα επίπεδα του θρύλου.

Οι υποθέσεις βέβαια που έχουν διατυπωθεί είναι αρκετές, γεγονός καθόλου αξιοπερίεργο δεδομένης της γοητείας του θέματος. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένες από αυτές και έτσι θα τελειώσω, αφήνοντας τον αναγνώστη να προβληματιστεί.

Ο Λουκάς μνημονεύεται μέσα στο Ευαγγέλιο, εκ στόματος αποστόλου Παύλου, ως γιατρός, αλλά όχι και ως ζωγράφος. Επίσης, πριν από τον 4ο αιώνα δεν έχουμε απεικονίσεις ιερών προσώπων μέσα σε ναούς, αλλά μόνο συμβόλων, επιχείρημα που πολλοί χρησιμοποιούν για να αποδείξουν το ανέφικτο να έχει γίνει μια αγιογραφία στον 1ο αιώνα.

Οι απόψεις οι οποίες τάσσονται εναντίον της ισχύς της παράδοσης επικαλούνται τα παρακάτω επιχειρήματα:

1.Ο Λουκάς μνημονεύεται στα θεολογικά κείμενα και στο Ευαγγέλιο, εκ στόματος αποστόλου Παύλου, ως ιατρός και πουθενά ότι είχε ζωγραφικές ικανότητες. Πολύ πιστεύουν ότι εξαιτίας της γλαφυρότητας που παρουσίασε και περιέγραψε μέσα στο Ευαγγέλιό του τη μορφή και τη ζωή της Παναγίας, επειδή πράγματι είναι ο μόνος από τους τέσσερις Ευαγγελιστές από τον οποίο έχουμε τις περισσότερες και σημαντικότερες πληροφορίες για την Παναγία, που κυριολεκτικά την περιγράφει τόσο έντονα και δηλώνει ότι είναι γνώστης πολλών πληροφοριών για τη μορφή της, είναι σαν να ζωγραφίζει την φυσιογνωμία της. Είναι μια άποψη που υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα θεολόγων και μελετητών, και η οποία έχει μια επιστημονική θέση.

2.Ο ευαγγελιστής Λουκάς δεν μπορεί να ζωγράφισε καμιά εικόνα, γιατί δεν υπήρχαν αγιογράφοι τον καιρό των αποστόλων, αλλά παρουσιάστηκαν πολύ αργότερα, από τον 4ο αιώνα και μετά και ήταν κυρίως καλόγεροι. Αυτή η διάδοση προήλθε από μια μεταγενέστερη παράδοση και διαδόθηκε σκόπιμα  από μοναχούς για να ενθαρρυνθεί η εικονολατρία, όμως δεν έχει καμιά απολύτως ιστορική βάση. Οι φερόμενες ως εικόνες του Λουκά, προφανώς ζωγραφίστηκαν από κάποιον αγιογράφο μοναχό τον 9ο αιώνα μ.Χ. που ονομαζόταν Λουκάς και ο λαός από λάθος ή σκόπιμα συνέδεσε τις εικόνες αυτές με το όνομα του ευαγγελιστή Λουκά.

3. Κάποιοι θεωρούν ακόμα ότι η κατασκευή, η χρήση και η προσκύνηση των εικόνων είναι αντίθετη με το Λόγο του Θεού και την αποστολική παράδοση. Παρουσιάσθηκε από τον 4ο αιώνα και μετά και προέρχεται από τις ειδωλολατρικές συνήθειες των ανθρώπων της εποχής εκείνης. Ο αληθινός χριστιανός δε πρέπει να βλέπει αντικείμενα όταν λατρεύει το Θεό, αλλά να του προσφέρει τη λατρεία που Αυτός θέλει. Και ο Θεός θέλει λατρεία πνευματική.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι οι οποίοι καλοπροαίρετα πιστεύουν στην ορθότητα αυτής της παράδοσης και χρησιμοποιούν τα ακόλουθα επιχειρήματα:

1.Ο ευαγγελιστής Λουκάς είναι δυνατόν να φιλοτέχνησε τις εικόνες της Παναγίας Βρεφοκρατούσας που αποδίδονται σ’ αυτόν από την ισχυρή παράδοση κατ’ επιταγή των τότε ιεραποστολικών απαιτήσεων. Αυτός, ως συνοδός και συνεργάτης του αποστόλου Παύλου, ασφαλώς ερωτήθηκε πολλές φορές από τους διαφόρους νέους χριστιανούς για τα χαρακτηριστικά της μορφής και του παραστήματος του θεανθρώπου Ιησού Χριστού και της Θεοτόκου. Αυτός πρέπει να ήταν, για το Λουκά, ο ουσιαστικός λόγος κατασκευής των εν λόγω εικόνων. Η επιθυμία του δηλαδή να ανταποκριθεί στο τόσο φυσικό αίτημα όλων των χριστιανών. Όπως ήταν επόμενο, έγιναν ήδη από πολύ νωρίς πάρα πολλά αντίγραφα των εικόνων αυτών, τα οποία αποδόθηκαν και αυτά στον Λουκά, λόγω του ότι υπήρξε το πρότυπό τους.

2.         Επειδή είναι δύσκολο ο Λουκάς να είχε γνωρίσει τη Θεοτόκο Βρεφοκρατούσα, μάλλον πρόκειται για μια ευλαβή μητρική αξίωση της Θεοτόκου προς τον ευαγγελιστή. Ίσως πάλι η Θεοτόκος κατείχε αντίγραφο της εικόνας εκείνης του Πέρση ζωγράφου που συνόδευε τους Μάγους της Ανατολής, την οποία θα είχε φυλάξει και την οποία θα είχε θέσει στη διάθεση του Λουκά.

3.Πιθανόν να έχουν εκτελεστεί εικόνες από τον ευαγγελιστή Λουκά, με τη μορφή της Παναγίας, καθώς ακόμη και του Χριστού, διότι, όπως και ο ίδιος μαρτυρεί στην εισαγωγή του Ευαγγελίου του, σκοπός ήταν να γράψει πληροφορίες για τα γεγονότα που σχετίζονταν με την ζωή του Ιησού, των μαθητών Του και της Μητέρας Του, όπως στη συνέχεια έγραψε και για τις Πράξεις των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, του οποίου υπήρξε μαθητής.

4.         Είναι εύλογο ο ίδιος ο «κράτιστος» Θεόφιλος, για τον οποίο ο Λουκάς έγραψε το Ευαγγέλιο και στη συνέχεια και τις Πράξεις των Αποστόλων, κατά παραγγελία να έλαβε την υποχρέωση να στείλει και δυο πορτρέτα εικόνων των ηρώων της πίστης που του γράφει, της Παναγίας και του Χριστού, για να έχει και οπτική εικόνα του πώς ήταν η Παναγία και ο Ιησούς που ευαγγελίζεται στο κείμενο του, ή ακόμα να τις έχει ως σύμβολο πίστης.

5.         Κατά μια άλλη εκδοχή ο Θεόφιλος ανέθεσε την εικονογράφηση σε κάποιον επαγγελματία ζωγράφο που πολύ πιθανόν να είχε δει ή να είχε ακούσει περιγραφές για την Παναγία και τον Ιησού ή πάλι να περιέγραψε τα χαρακτηριστικά αυτός ο ίδιος ο Λουκάς και να παρίστατο την στιγμή της εκτέλεσης της ζωγραφικής για την πιστή απόδοση της μορφής και των χαρακτηριστικών της Παναγίας και του Ιησού.

…. Αναμφισβήτητο πάντως γεγονός αποτελεί ότι η παράδοση αυτή, που έχει ριζώσει βαθιά στην πολιτισμική ιστορία των ορθόδοξων Ελλήνων, είναι ακόμα ζωντανή μεταξύ των πιστών, έστω και αν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς διατηρούν ορισμένες επιφυλάξεις σχετικά με την αλήθεια κάποιων αποδόσεων. Σε κάθε περίπτωση, μπορούμε να υιοθετήσουμε τα λόγια του ηγουμένου του 19ου αιώνα Κυρίλλου Καστανοφύλλη, ο οποίος έγραψε για την ιστορία της εικόνας που τιμάται στο μοναστήρι του Προυσού: «Αλλά τι πειράζει κι αν δεν είναι βέβαιο πως η Προυσιώτισσα είναι μία εικόνα από εκείνες του Αποστόλου; Μήπως μόνο σ’ εκείνες δόθηκε χάρη; Εμείς άλλωστε βλέπουμε τόσες άλλες, που δεν είναι του Ευαγγελιστή Λουκά, να θαυματουργούν. Κι αυτή λοιπόν, ακόμη κι αν είναι μία από εκείνες του Αποστόλου Λουκά, αυτό δεν μας πειράζει ούτε λιγοστεύει την πίστη και ευλάβειά μας σ’ Αυτήν».

Πηγές

1. Καζαμία-Τσέρνου, Λουκάς      Μ.  Καζαμία-Τσέρνου,  Ο Λουκάς ζωγραφίζει την Παναγία,   Επιστημονική  Επετηρίδα  Θεολογικής Σχολής τόμος 1, Θεσσαλονίκη 2001.

2.Καλοκύρης, Θεοτόκος    Κ. Καλοκύρης, Η Θεοτόκος εις την Εικονογραφία Ανατολής και Δύσεως, Θεσσαλονίκη 1972.

3.Ο ευαγγελιστής Λουκάς,ζωγράφος της Παναγίας. Αγνή Σαμολαδά Α.Π.Θ. Θεσ/νίκη 2006.

4.Παναγίες Θαυματουργές. Αρχ.Θεοφύλακτου Μαρινάκη.Θεσ/νίκη.2002

5.Παναγία.Ελπίς και Καταφυγή. Ευλαμπία Κυπριανίδου-Βασιλάκου.Αθήνα Εκδόσεις Επτάλοφος.

6.Σαράντα εικόνες της Παναγίας. Αρχιμ.Νεκταρίου Ζιόμπολα.

ΠΕΝΤΕ Αξιωματικοί θα ΣΩΣΟΥΝ την ΕΛΛΑΔΑ

 

 

Δεν πρόκειται να γίνει πραξικόπημα.
Πάει αυτή η εποχή που γινόταν ανατροπές και επαναστάσεις και μετά απαριθμούσαμε τραγωδίες βλ. Κυπριακό.
«Θα γίνει κάτι άλλο», αυτό μας διαμήνυσαν δίχως να μας το προσδιορίσουν πολλοί Πατέρες, αν και σήμερα από τα διαδραματιζόμενα κάτι ψηλαφούμε. Αντίθετα εμείς προσδιορίζουμε κάτι πολύ δυνατό – πνευματικό που θα μας ταρακουνήσει όλους.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η καθημερινότητα μας έγινε άκρως ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ όταν διαβάζεις:
«Βόμβα» η Μόρια -Πάνω από 15.000 πρόσφυγες και μετανάστες στον καταυλισμό.» https://www.iefimerida.gr/ellada/bomba-moria-pano-apo-15000-prosfyges-metanastes

«Περισσότεροι από 20 αλλοδαποί παράνομοι μετανάστες επιχείρησαν μπλόκο σε δρόμο στο Σουφλί, στο αυτοκίνητο της καθηγήτριας και υποψήφιας περιφερειακής συμβούλου Έβρου Κατερίνας Φωτιάδου, η οποία ευτυχώς ενήργησε γρήγορα και ψύχραιμα και μπόρεσε να διαφύγει.

Όπως όμως προκύπτει από την καταγγελία της τα περιστατικά αυτά στους δρόμους του Σουφλίου γίνονται πολύ συχνά και ο κόσμος φοβάται πλέον να μετακινηθεί καθώς είναι σαφές ότι οι αλλοδαποί στήνουν ένα είδος ενέδρας με άγνωστους αλλά προφανώς μη φιλικούς σκοπούς»
https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/esoteriki-asfaleia/817666_allodapoi-paranomoi-metanastes-stinoyn-enedres-se-polites

Είναι με αυτά και τόσα άλλα που συμβαίνουν και φυσικά δεν είναι μόνο το προσφυγικό και η μη σωστή διαχείριση του, δηλ. με όλα αυτά, να μην χαθεί το ΧΑΜΟΓΕΛΟ των πολιτών; λες και ζούμε σε μια παρατεταμένη κατοχή.

ΕΜΠΟΔΙΑ ορθώνονται έμπροσθεν μας και αναγκάζουν να ψάχνουμε κάτι να βρούμε σαν ΕΛΠΙΔΑ εναγωνίως για να στηρίξουμε την επόμενη μέρα μας.
Τις ημέρες που βιώσαμε με το ανθρώπινο ολοκαύτωμα στο ΜΑΤΙ της Αν. Αττικής μάθαμε κάτι συγκλονιστικό και το ξαναφέρνουμε στην επικαιρότητα τώρα αρχές Νοεμβρίου για να τιμήσουμε και να αναλογιστούμε.

Ένας φίλος βοσκός από το Αγιοτόκο και σήμερα καταταλαιπωρημένο νησί της Λέσβου που τον γνωρίσαμε τις προηγούμενες δεκαετίες σε προσκυνηματικές μας εξορμήσεις σε αυτό που σήμερα στοχοποιήθηκε από τα γεωπολιτικά πλάνα της νέας εποχής γενόμενο κυματοθραύστης της Ευρώπης στα προσφυγικά στίφη της απελπισίας και των εμφωλευόντων πυρήνων τζιχαντιστών.

Μας εκμυστηρεύθηκε τον αβάστακτο πόνο που έχει στα εσώψυχα του, να μην μπορεί να εργαστεί με άνεση, όπως παλαιά δηλ. να βοσκήσει αμέριμνα τα πρόβατα του.
Ήταν Ιούλιος 2018 όταν μας έλεγε:
– Τι να σου πω αδελφέ
Εκεί που λέγαμε ότι εξαλείφτηκαν οι λύκοι και τα τσακάλια, μας προέκυψαν άνθρωποι πεινασμένοι που έρχονται από απέναντι, από τα μικρασιατικά παράλια.
Αν σου πω πόσα πρόβατα έχασα τους τελευταίους μήνες θα αναρωτηθείς γιατί δεν τα πουλάω και να ησυχάσω;
Αλλά τα αγαπάω τα ζώα μου αλλά και τούτη την γη και όπως ξέρεις έχω πάντα μαζί μου στο ταγάρι μου λάδι, φυτιλάκια και θυμίαμα για να ανάβω τα ξωκλήσια της Μυτιληναίας Γης.
Μια προηγούμενη μέρα πήγα στο ερειπωμένο μοναστηράκι των ΑΓΙΩΝ ΑΚΙΝΔΥΝΩΝ στα Μιστεγνά.

– Ο πάνω ναός ήταν κλειστός και πήγα στο κάτω εκεί κοντά στο αγίασμα.
Μου έκανε έκπληξη που πρωί – πρωί πριν ακόμα χαράξει ο ήλιος τα κανδήλια ήταν αναμμένα και ο χώρος ευωδίαζε θυμίαμα.
Ένα παλληκάρι, αξιωματικός με ευθυτενές παρουσιαστικό κρατούσε το θυμιατήρι και θύμιαζε τον προαύλιο χώρο πιο πέρα.
Μπράβο είπα μέσα μου, «θα είναι κανένας αξιωματικός από την διπλανή στρατιωτική μονάδα που ήρθε να ανάψει τα κανδήλια.»
Με χαρά τον πλησίασα, τον χαιρέτισα.
Όταν τον ρώτησα πως τον λένε , μου είπε
«ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ»
Τότε κατάλαβα ότι ήρθε να προσκυνήσει τον ΑΓΙΟ του Προστάτη γιατί πολλοί από το νησί φέρουν το όνομα αυτό.
Προσπάθησα να γίνω φιλικός μαζί του, αλλά αυτός ήταν σοβαρός ..όταν τον ρώτησα από πού κατάγεται μου απάντησε κοφτά «από την Περσία»

Εκεί «τα έπαιξα», στο μυαλό μου πέρασε η σκέψη μήπως είναι τυχόν μεταμφιεσμένος σαν αξιωματικός από αυτούς που μας έρχονται από τις Μυστικές υπηρεσίες των χωρών της Μέσης Ανατολής;
Αλλά και πάλι σκέφτηκα, αν ήταν έτσι θα μου το έλεγε;
Επέμενα να μου διευκρινίσει από πού είναι ακριβώς και αυτός μου είπε.
«από την Περσία είμαι το ίδιο και οι φίλοι μου και γνωρίζουμε αυτό το μέρος πολύ καλά»
«εσύ να μην στενοχωρείσαι με την κατάσταση αυτή που υπάρχει σήμερα στο νησί, θα αλλάξει σύντομα»
«ΠΕΝΤΕ αξιωματικοί θα σώσουν ΑΥΤΟ και την ΕΛΛΑΔΑ»
Με τα τελευταία αυτά λόγια εξαφανίστηκε σαν αστραπή από μπροστά μου.

Ο φίλος μου βοσκός έχει Γέροντα αγιορείτη που όταν του περιέγραψε το παράδοξο αυτό συμβάν, του είπε ότι αυτός που είδε ήταν ο ΑΓΙΟΣ ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ. Όσο δε αναφορά για τους Πέντε αξιωματικούς που θα σώσουν την Ελλάδα είναι οι ΠΕΝΤΕ ΑΓΙΟΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟΙ Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Ανεμπόδιστος, Ελπιδοφόρος και Αφθόνιος, όλοι τους αξιωματούχοι από την Περσία ορμώμενοι.

«Η νήσος Λέσβος τιμάει τους ΑΓΙΟΥ ΑΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ιδιαίτερα πέρα από την εορτή τους στις 2 Νοεμβρίου αλλά και στις 5 με 6 ΜΑΙΟΥ εκάστου έτους.

Στον Ιερό Ναό τους στα Μιστεγνά της Λέσβου που είναι μονόκλιτη βασιλική με σταυροειδή στέγη και κοσμείται με ωραιότατο ξυλόγλυπτο τέμπλο. Ο ιστορικός αυτός ναός ανεγέρθηκε το 1896 και αποτελούσε καθολικό μονής, η οποία χρονολογείται τον περασμένο αιώνα»

Να γιατί είπε στον Βοσκό ο εμφανιστείς με παράδοξο τρόπο αξιωματικός, ότι η καταγωγή του είναι από την Περσία;

«Μέσα στο πλήθος των ενδόξων και καλλινίκων μαρτύρων, που θυσίασαν την ίδια τους τη ζωή για την αγάπη του Χριστού, εξέχουσα θέση κατέχουν οι τιμώμενοι στις 2 Νοεμβρίου Άγιοι ένδοξοι μάρτυρες Ακίνδυνος, Πηγάσιος, Ανεμπόδιστος, Ελπιδοφόρος και Αφθόνιος.

Οι αήττητοι αυτοί αθλητές της πίστεως κατάγονταν από την Περσία και αξιώθηκαν να μαρτυρήσουν για τον Ιησού Χριστό το 330μ.Χ. επί των ημερών του βασιλιά των Περσών, Σαβωρίου του Β΄.»

Εκείνο που μας κάνει εντύπωση είναι το γεγονός της τιμής των ΠΕΝΤΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΑΓΙΩΝ– Αξιωματούχων με καταγωγή από την Περσία ιδιαίτερα στην νήσο ΛΕΣΒΟ που δέχεται σήμερα πέρα από την πλειοψηφία των προσφύγων και πυρήνες με ακραίους ισλαμιστές με μίσος σε οτιδήποτε Χριστιανικό, όπως και ο τύραννος βασανιστής των ΑΓΙΩΝ ΑΚΙΝΔΥΝΩΝ βασιλιάς Σαβώριος ο Β΄.

Τιμή ΑΓΙΟΥ μίμηση ΑΓΙΟΥ για αυτό και παραθέτουμε το εμπεριστατωμένο συναξάρι τους από την εργασία του.
κ. Χαράλαμπου Τσαβδαρίδη

Την εποχή αυτή ο Σαβώριος είχε εξαπολύσει αδυσώπητο διωγμό εναντίον των χριστιανών και οι Άγιοι Ακίνδυνος, Πηγάσιος και Ανεμπόδιστος κρύβονταν σ’ ένα σπίτι, όπου δίδασκαν και καθοδηγούσαν πνευματικά τους χριστιανούς ενισχύοντάς τους στην πίστη.

Μόλις πληροφορήθηκε ο Σαβώριος τη χριστιανική δράση των τριών μαρτύρων, διέταξε να τους φέρουν μπροστά του και αμέσως τους ρώτησε για την καταγωγή και το επάγγελμά τους.
Εκείνοι όμως με παρρησία ομολόγησαν την πίστη τους στον ένα και αληθινό Θεό, γεγονός που εξόργισε τον τύραννο Σαβώριο, ο οποίος έδωσε την εντολή να τους κτυπήσουν με ραβδιά σε όλο τους το σώμα.
Όμως οι άγιοι με καρτερία και υπομονή υπέμειναν τα φρικτά βασανιστήρια προσευχόμενοι στον Θεό. Βλέποντας ο τύραννος με απορία την ψυχική δύναμη των μαρτύρων, διέταξε να τους κρεμάσουν και να τους κατακάψουν μέχρι να παραδώσουν την ψυχή τους.
Όμως και πάλι οι τρεις άγιοι υπέμειναν τη φωτιά χάρη στη δύναμη της προσευχής τους, κατόρθωσαν δε με τη θαυματουργική χάρη του Θεού να απελευθερωθούν από τα σχοινιά και γεμάτοι χαρά να παρουσιασθούν μπροστά στον Σαβώριο, ο οποίος εξοργισμένος άρχισε να τους αποκαλεί μάγους.

Τότε ο Ακίνδυνος του απάντησε ότι όσα θαυμαστά γίνονται, είναι αποτέλεσμα της θαυματουργικής δύναμης του Ιησού Χριστού και για να το κατανοήσει αυτό, του είπε ότι θα μείνει κωφάλαλος.

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τα λόγια του ο Ακίνδυνος και ο Σαβώριος δεν μπορούσε να ακούσει και να μιλήσει, επικοινωνούσε δε μόνο με νοήματα.
Οι τρεις άγιοι έφυγαν και ο τύραννος συμπεριφερόταν σαν δαιμονισμένος, αφού με νοήματα προσπαθούσε να δώσει εντολή να τους δέσουν, αλλά κανείς από τους υπηρέτες δεν καταλάβαινε απολύτως τίποτα.

Τότε οι άγιοι άρχισαν να προσεύχονται στον Θεό για να φωτίσει τον τύραννο και τους υπόλοιπους, ώστε να αντιληφθούν την πλάνη, στην οποία έχουν πέσει.

Και τότε οι Άγγελοι εμφανίστηκαν στον ουρανό με μια ασυνήθιστη λάμψη. Όμως ο τύραννος έμεινε απαθής με την ίδια σκληρότητα και τότε ο Ακίνδυνος βλέποντας την επιμονή του στην πλάνη, προσευχήθηκε για να επανακτήσει ο Σαβώριος την ομιλία του.
Το θαύμα έγινε, αλλά και πάλι ο βασιλιάς γεμάτος κακία και σκληρότητα διέταξε τους υπηρέτες να φέρουν σιδερένια κρεβάτια και να ανάψουν από κάτω φωτιά.

Στη συνέχεια έδεσαν τους μάρτυρες, οι οποίοι ζήτησαν από τον Θεό να τους ενισχύσει στην πίστη, ώστε να υπομείνουν τα βασανιστήρια, αλλά και να φωτίσει αυτούς που παρακολουθούσαν το μαρτύριο των αγίων.

Και τότε πολλοί ομολόγησαν την παντοδυναμία του Θεού, για τον Οποίο οι τρεις μάρτυρες δέχονταν με αγαλλίαση τα βασανιστήρια, ενώ τους ζήτησαν να προσευχηθούν για τη συγχώρηση των αμαρτιών τους.

Μετά την προσευχή των αγίων επακολούθησε δυνατή βροχή με βροντές και αστραπές, γεγονός που προκάλεσε τον τρόμο στους απίστους.

Ο βασιλιάς όμως Σαβώριος παρέμεινε αμετανόητος και ασυγκίνητος, και ζήτησε από τους μάρτυρες να αρνηθούν τον Χριστό και να θυσιάσουν στα είδωλα.
Τότε οι άγιοι μπήκαν στον ναό και προσκύνησαν γονατιστοί τον αληθινό Θεό και όχι τον Δία, όπως περίμενε ο βασιλιάς.

Ακολούθησε ισχυρός σεισμός, κατά τον οποίο το είδωλο του Δία γκρεμίστηκε και καταστράφηκε.
Τότε ο Σαβώριος εξοργίστηκε τόσο πολύ, ώστε διέταξε να ρίξουν αλυσοδεμένους τους μάρτυρες μέσα σε μεγάλα καζάνια με καυτό μολύβι.
Οι τρεις άγιοι δοξολογούσαν τον Θεό και δέχονταν με υπομονή το μαρτύριο.
Βλέποντας ο βασιλιάς ότι δεν είχαν πάθει απολύτως τίποτα, βύθισε με κακία τους τρεις αγίους μέσα στο πυρακτωμένο μολύβι, το οποίο του έκαψε τα χέρια.
Στη συνέχεια οι άγιοι με τη χάρη του Θεού απελευθερώθηκαν από τις αλυσίδες και βγήκαν από τα βασανιστήρια σώοι και αβλαβείς.
Ένας από τους στρατιώτες, που βασάνιζαν τους μάρτυρες, ονόματι Αφθόνιος, είδε το θαύμα και πίστεψε στον Ιησού Χριστό.

Τότε ο Σαβώριος προσπάθησε με δώρα και υποσχέσεις να τον επαναφέρει στη θρησκεία των ειδώλων, αλλά η σταθερή πίστη του και η ακλόνητη ομολογία του για την παντοδυναμία του ενός και αληθινού Θεού, τον οδήγησε στον δι’ αποκεφαλισμού θάνατο σύμφωνα με την εντολή του βασιλιά.

Μάλιστα οι τρεις άγιοι τον ενίσχυσαν στην πίστη του και τον ενθάρρυναν προς το μαρτύριο λέγοντάς του, ότι είναι ο πρώτος που αξιώνεται της αιωνίου θεϊκής δόξας.
Στη συνέχεια ο Σαβώριος διέταξε να βάλουν τους μάρτυρες μέσα σε ασκιά από δέρματα βοδιών και να τους ρίξουν στη θάλασσα για να πνιγούν.

Όμως τα ασκιά σχίσθηκαν και οι άγιοι σώθηκαν και παρουσιάστηκαν στον βασιλιά. Τότε εκείνος νόμισε, ότι οι στρατιώτες δεν ακολούθησαν τη διαταγή του και έδωσε εντολή να τους ρίξουν στη θάλασσα, αφού τους κόψουν πρώτα τα χέρια.
Τότε οι τέσσερις δήμιοι πίστεψαν στον Ιησού Χριστό και με το μακάριο τέλος τους συναριθμήθηκαν στους μάρτυρες του Κυρίου.
Στη συνέχεια οι Άγιοι Ακίνδυνος, Πηγάσιος και Ανεμπόδιστος οδηγήθηκαν στη φυλακή, ο δε βασιλιάς εξοργισμένος κάλεσε τους συγκλητικούς, τους ανώτατους δηλαδή άρχοντες, για να τον βοηθήσουν στην εξόντωση των τριών μαρτύρων.

Στο κάλεσμα αυτό του βασιλιά δύο συγκλητικοί, ο Ελπιδοφόρος και ο Φιλόλογος, κατηγόρησαν με υβριστικές εκφράσεις τον βασιλιά για την ασπλαχνία και τη σκληρότητά του, γεγονός που τους οδήγησε στον θάνατο.

Μάλιστα ο Ελπιδοφόρος ανήκε στους λεγόμενους κρυπτοχριστιανούς.
Ο βασιλιάς Σαβώριος διέταξε στη συνέχεια να ανοίξουν τρεις λάκκους και να ρίξουν μέσα τους τρεις μάρτυρες ανάμεσα σε θηρία και ερπετά.
Οι άγιοι ζήτησαν προσευχόμενοι τη βοήθεια του Θεού και Άγγελοι έβγαλαν τους μάρτυρες από τους λάκκους σώους και αβλαβείς.
Όμως νέα βασανιστήρια τους περίμεναν. Τους κρέμασαν και άρχισαν να κατασχίζουν τις σάρκες τους. Αλλά και πάλι υπέμειναν το μαρτύριο με καρτερία και υπομονή.

Η ακλόνητη πίστη τους στον Σωτήρα και Λυτρωτή Χριστό και η ξεχωριστή γενναιότητα προσέλκυσαν πολλούς άρχοντες και στρατιώτες στο να ασπασθούν τον ένα και αληθινό Θεό, οι οποίοι στη συνέχεια οδηγήθηκαν κατ’ εντολή του βασιλιά στον θάνατο.

Ο Σαβώριος προσπάθησε και πάλι με απειλές, αλλά και με δώρα να πείσει τους τρεις αθλητές της πίστεως να εγκαταλείψουν τον Χριστό και να προσκυνήσουν τα άψυχα είδωλα.
Η σθεναρή τους πίστη, τους οδήγησε αλυσοδεμένους στη φυλακή, ενώ ετοιμάστηκε ένα πυρακτωμένο καμίνι για να τους ρίξουν μέσα.

Το μίσος και η σκληρότητα του βασιλιά έφτασε και μέχρι την ίδια την μητέρα του, όταν ο Ακίνδυνος του είπε ότι ορθά η μητέρα του τον ονόμασε Σαβώριο, που σημαίνει πατέρας των δαιμόνων.

Όταν μάλιστα ρωτήθηκε η μητέρα του, αν πράγματι έχει αυτή τη σημασία το όνομά του, εκείνη απάντησε θετικά προκαλώντας τη λυσσαλέα οργή του βασιλιά, ο οποίος και τη γρονθοκόπησε. Βλέποντας τη μανία του γιου της, η μητέρα ζήτησε από τον Θεό να μην συγχωρήσει την ασέβειά του.

Στο μεταξύ οι τρεις μάρτυρες ευρισκόμενοι μπροστά στο πυρακτωμένο καμίνι ζήτησαν για μια ακόμη φορά το έλεος και τη βοήθεια του Θεού και κάλεσαν τους στρατιώτες να τους ρίξουν μέσα. Εκείνοι όμως επέδειξαν δειλία και αφού πήραν θάρρος από την ομολογία πίστεως των τριών αγίων, έκαναν το σημείο του Σταυρού και έπεσαν μέσα στο καμίνι 28 στρατιώτες μαζί με τους τρεις αγίους και τη μητέρα του βασιλιά.

Μέσα από το πυρακτωμένο καμίνι εμφανίστηκε χορός Αγγέλων, που παρέλαβε τις ψυχές τους και τις παρέδωσε στον δικαιοκρίτη και αγωνοθέτη Θεό, ενώ άρρητη ευωδία κατέκλυσε όλο τον τόπο.

Έτσι στις 2 Νοεμβρίου του 330μ.Χ. τελείωσε η επίγεια δράση των τριών ενδόξων και καλλινίκων αθλητών της πίστεως για να τιμούνται και να δοξάζονται εσαεί από τους χριστιανούς μαζί με τους συναθλητές Αφθόνιο και Ελπιδοφόρο.

Οι αθλητικοί αγώνες και το ένδοξο μαρτύριο των πέντε αθλοφόρων μαρτύρων του 4ου μ.Χ. αιώνα, οι οποίοι είναι γνωστοί με την προσωνυμία «Άγιοι Ακίνδυνοι», υμνούνται και γεραίρονται και μέσα από τις ασματικές ακολουθίες, που έχουν συνταχθεί προς τιμήν τους, ενώ σημαντική είναι και η λατρευτική τιμή τους στον Ελλαδικό χώρο. Οι εκ Περσίας ένδοξοι και καλλίνικοι μάρτυρες τιμούνται ιδιαίτερα στη Λέσβο, αφού συνολικά υπάρχουν πέντε ιεροί ναοί επ’ ονόματί τους, ευρισκόμενοι στα Μιστεγνά, την Ερεσό, τη Βαρειά, τη Μυχού και την πόλη της Μυτιλήνης δίπλα από τον μεγαλοπρεπή ιερό ναό του Αγίου Θεράποντος.»

http://gerontesmas.com

Πράγματι μόνο ΑΓΙΟΙ ΑΚΙΝΔΥΝΟΙ μπορούν να σώσουν την ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΣΑ ΕΛΛΑΔΑ από πλείστους όσους κινδύνους που μας περίζωσαν και ήδη ενεργούν.

https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας