Η εμφάνιση του Κυρίου στον Αγ. Σεραφείμ του Σάρωφ. (2 Ιανουαρίου)

 

 

     Εν όψει των νέων και δυσκολότερων αγώνων που τον περίμεναν, η θεια πρόνοια ενίσχυσε τον ζήλο του με πνευματικά οράματα.

Η καθαρή του καρδιά, η εγκράτεια, η διαρκής επικοινωνία με τον Θεό τον έκαναν άξιο να τα απολαύσει. Καθώς αναφέρεται σε σημειώσεις τυπωμένες στο περιοδικό Μαγιάκ του 1844 (τεύχος 32), ο όσιος Σεραφείμ, σαν διάκονος, έβλεπε κατά καιρούς στις ακολουθίες τους αγίους αγγέλους να ψάλλουν και να διακονούν μαζί με τους μοναχούς. Έμοιαζαν με αστραπόμορφους νέους και φορούσαν λευκά και χρυσοΰφαντα ενδύματα. Η ψαλμωδία τους όμως δεν έμοιαζε με καμμία επίγεια αρμονία. Τα οράματα αυτά πλημμύριζαν την ψυχή του με θεϊκή παρηγοριά.

«Εγενήθη η καρδία μου, έλεγε κάποτε, ωσεί κηρός τηκόμενος. Δεν θυμάμαι όμως τίποτε απ’ αυτή την αγαλλίαση. Θυμάμαι μόνο πως μπήκα στον ναό και μετά βγήκα».

Στο ίδιο περιοδικό περιγράφεται σε ευθύ λόγο και άλλο ένα εκπληκτικό όραμα.

«-Θα σου διηγηθώ, χαρά μου, έλεγε ο πατήρ Σεραφείμ προφανώς στον συγγραφέα του χρονικού, ένα φοβερό όραμα, σταλμένο από τον ουρανό σ’ εμένα τον ταπεινό. Να μου υποσχεθείς όμως πως δεν θα το αποκαλύψεις σε κανένα, πριν πεθάνω.

  -Υπόσχομαι μπάτουσκα, είπε ο συνομιλητής βάζοντας συγκινημένος μετάνοια,

  -Λειτουργούσα κάποτε τη Μ. Πέμπτη μαζί με τον ηγούμενο Παχώμιο και τον πατέρα Ιωσήφ. Η θεία Λειτουργία είχε αρχίσει στις δύο το μεσημέρι μαζί με τον εσπερινό. Μετά τη μικρά είσοδο και τα αναγνώσματα είπα ο ταπεινός πλάι στο άγιο θυσιαστήριο την εκφώνηση: «Κύριε, σώσον τους ευσεβείς και επάκουσον ημών». Ύστερα βγήκα στην ωραία πύλη και υψώνοντας το οράριο προς το εκκλησίασμα συμπλήρωσα: «Και εις τους αιώνας των αιώνων».

Τη στιγμή εκείνη έλαμψε ένα φως μπροστά μου σαν ηλιακή ακτίνα. Κοιτάζω προς τα εκεί και βλέπω εν δόξη τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, ο οποίος με τη μορφή του Υιού του ανθρώπου έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο μέσα σε άπλετο φώς. Βλέπω επίσης τριγύρω να τον περιβάλλουν σαν σμήνος από μέλισσες οι ουράνιες δυνάμεις των αγγέλων, αρχαγγέλων, χερουβείμ και σεραφείμ. Είχε μπει από τη δυτική πύλη και βαδίζοντας ανάερα στάθηκε απέναντι από τον άμβωνα. Υψώνοντας μάλιστα το χέρι ευλόγησε τους λειτουργούς και τους προσευχομένους. Τέλος μπήκε στη θέση που βρίσκεται η εικόνά Του, πλάι στην ωραία πύλη. Η καρδιά μου σκίρτησε από ιερή αγαλλίαση, από γλυκύτατη αγάπη για τον Κύριο».

Και ό συγγραφέας του χρονικού συμπληρώνει:

«Με το όραμα αυτό η όψη του οσίου αλλοιώθηκε. Δεν μπορούσε ούτε να κινηθεί από τη θέση του ούτε να αρθρώσει λέξη. Πολλοί πρόσεξαν τη στάση του, χωρίς όμως να καταλάβουν την αληθινή αιτία. Αμέσως τον πλησίασαν δύο διάκονοι, τον έπιασαν από τις μασχάλες και τον οδήγησαν μέσα στο άγιο βήμα. Αλλά κι εκεί συνέχισε να στέκεται επί δύο ώρες ακίνητος. Μόνο το πρόσωπό του αλλοιωνόταν από λεπτό σε λεπτό. Πότε το σκέπαζε μια χλωμάδα, πότε χυνόταν επάνω του μία ερυθρότης, και πότε γινόταν άσπρο σαν το χιόνι. Πέρασε πολλή ώρα χωρίς να μιλήσει. Τον είχε απορροφήσει η θαυμαστή επίσκεψη του Θεού και ευφραινόταν με τη γλυκεία Του παρηγορία».

       Αξιοσημείωτο είναι ότι το όραμα αυτό συνέβη την ώρα της εισόδου των ιερουργών στο άγιο βήμα, που συμβολίζει την είσοδό τους στον ίδιο τον ουρανό. «Ποίησον, Κύριε, δέεται χαμηλοφώνως τη στιγμή εκείνη ο ιερεύς, συν τη εισόδω ημών είσοδον άγιων Αγγέλων γενέσθαι, συλλειτουργούντων ημίν και συνδοξολογούντων την σην αγαθότητα». Εξ άλλου μετά την είσοδο ψάλλεται και ο αγγελικός ύμνος: «Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος, ελέησον ημάς». Το όραμα αυτό αποδεικνύει ότι οι ουράνιες δυνάμεις συλλειτουργούν αοράτως μαζί μας. Επομένως κάθε πιστός ας έχει υπ’ όψη του ότι προσεύχεται μεταξύ των αγγέλων, σαν να βρίσκεται στον ουρανό.

Αυτές οι θεϊκές παρηγορίες ενίσχυαν τον πατέρα Σεραφείμ στον αγώνα του και δυνάμωναν μέσα του την επιθυμία για τη ζωή της θεωρίας. Το παραπάνω όραμα θα μπορούσε να είχε άσχημες συνέπειες για την ψυχή του, αν σκεπτόταν εγωιστικά, ότι ήταν δηλαδή άγιος και είχε φθάσει στην τελειότητα. Αλλά ο νεαρός διάκονος είχε καλούς καθοδηγητές τους γέροντες Παχώμιο και Ιωσήφ, συλλειτουργούς του σ’ εκείνη τη μυσταγωγία. Αυτοί λοιπόν υπέθεσαν ότι εξαντλήθηκε από την αυστηρή νηστεία. Όταν όμως τους διηγήθηκε το όραμα, τον συμβούλευσαν, σαν έμπειροι πνευματικοί, να μην υπερηφανευθεί, αλλά να ασφαλίσει τον εαυτό του με την αύτομεμψία. Τη διήγησή του όμως την έβαλαν μέσα στην καρδιά τους.

 

(Αρχ. Τιμοθέου, «Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ», εκδ. Ι.Μ. Παρακλήτου – Ωρωπός Αττικής)

­

 

 

Εικόνες από την ζωή του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ

Απολυτίκιο. Ήχος δ . Ταχύ προκατάλαβε.
Χριστώ εκ νεότητας ακολουθήσας θερμώς, ευχαίς και δεήσεσιν, εν τη ερήμω Σαρώφ, ως άσαρκος ήσκησας · όθεν του Παρακλήτου, δεδεγμένος την χάριν, ώφθης της Θεοτόκου, θεοφόρος θεράπων διό σε μακαρίζομεν, Σεραφείμ πάτερ όσιε.


Ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ μὲ τὸν Μοτοβίλωφ

Προσευχή Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ(2α Ιανουαρίου)

« Δέσποτα , Κύριε του ουρανού και της γης , Bασιλεύ των αιώνων , ευδόκησε να ανοιχθεί και για μένα η θύρα της μετανοίας , ώστε με πόνο καρδιάς να προσεύχομαι σ’ Εσένα τον μόνο αληθινό Θεό , τον πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού , το φως του κόσμου . Δέξου , Πολυεύσπλαχνε , τη δέηση μου . Μη την απορρίψης .
Συγχώρησε κάθε κακό πού έκανα νικημένος από την προαίρεση μου . Ζητώ ανάπαυσι και δεν τη βρίσκω , γιατί η συνείδησης με ελέγχει . Προσδοκώ ειρήνη , αλλά ειρήνη δεν έχω εξ αιτίας του πλήθους των ανομιών μου .
Άκουσε , Κύριε , μιά καρδιά πού Σε επικαλείται . Μη βλέπεις τα κακά μου έργα .
Επίβλεψε στην ασθένεια της ψυχής μου και σπεύσε να με θεραπεύσεις από τα βαριά μου τραύματα .
Δώσε μου καιρό μετανοίας με το έλεος της φιλανθρωπίας Σου .
Ελευθέρωσέ με από τα πάθη . Μη με κρίνεις σύμφωνα με τη δικαιοσύνη Σου . Μη μου ανταποδώσεις κατά τα έργα μου , για να μη χαθώ εντελώς .
Εισάκουσε με Κύριε , γιατί βρίσκομαι σε απόγνωση . Αφού έχασα κάθε ελπίδα και
σκέψη για τη διόρθωση μου , προσπίπτω στους οικτιρμούς Σου . Ελέησε με τον
ξεπεσμένο και κατάκριτο για τις αμαρτίες μου . Λυπήσου με , Δέσποτα , γιατί
συνέχομαι από πλήθος ανομιών και μοιάζω αλυσοδεμένος μ΄ αυτές . Εσύ μόνο
γνωρίζεις να ελευθερώνεις και να θεραπεύεις .
Γι’ αυτό σε όλες τις φοβερές μου αρρώστιες επικαλούμαι μόνο Εσένα , τον ιατρό
των ασθενούντων , τον οδηγό των πλανωμένων , το φως των εσκοτισμένων , τον
ελευθερωτή των αιχμαλώτων . Επικαλούμαι Εσένα , πού πάντοτε μακροθυμείς και
συγκρατείς την οργή Σου και δίνεις στους αμαρτωλούς καιρό μετανοίας .
Καταύγασε , Δέσποτα , με το φως του προσώπου Σου εμένα τον αμαρτωλό , διότι
είσαι ταχύς στο να ελεείς και βραδύς στο να τιμωρείς . Εσύ ο εύσπλαχνος άπλωσε
το χέρι Σου και ανόρθωσέ με από την τάφρο των ανομιών μου . Εσύ δεν
ευχαριστείσαι στην απώλεια του αμαρτωλού ούτε αποστρέφεις το πρόσωπό Σου
από τον προσευχόμενο σ’ Εσένα με δάκρυα .
Άκουσε , Κύριε , τη φωνή του δούλου Σου πού Σε επικαλείται και φανέρωσε το
φως Σου σ’ εμένα τον στερημένο το φως . Δώρισε μου τη χάρη Σου , γιατί εγώ δεν
έχω άλλη ελπίδα και ελπίζω πάντοτε μόνο στη δική Σου βοήθεια και δύναμη .
΄΄Στρέψον , Κύριε , τον κοπετόν μου εις χαράν εμοί , διάρρηξον τον σάκκον μου καί
περίζωσόν με ευφροσύνην ΄΄ ( πρβλ. Ψαλμ. κθ’ 12 ) . Ευδόκησε , ώστε να καταπαύσω
από τα εσπερινά μου έργα και να βρω ορθρινή ανάπαυσι όπως οι εκλεκτοί Σου ,
Κύριε , από τούς οποίους ΄΄ απέδρα οδύνη , λύπη καί στεναγμός ΄΄. Κάνε νά ανοιχθεί
για μένα η θύρα της βασιλείας Σου , ώστε να εισέλθω και να συγκαταριθμηθώ με
τούς ευφραινομένους από το φως του προσώπου Σου και να κληρονομήσω την
αιώνια ζωή » .