Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης δια το δυσώδες του Οικουμενισμού

e- Ορθόδοξη Παρακαταθήκη

Ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης δια το δυσώδες του Οικουμενισμού

ΤουΒ. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ως δήθεν ακρότητα τις ενστάσεις γιατον συγκρητιστικό Οικουμενισμό. Με τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό αμφισβητείται η Οικουμενικότητα της Εκκλησίας, καθότι δι’ αυτού αμφισβητείται το γεγονός ότι η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η Ορθόδοξη δηλαδή Εκκλησία, είναι Οικουμενική Εκκλησία. Και μόνο στις εκκλησιολογικές στρεβλώσεις της Δήλωσης του Τορόντο να προστρέξει κανείς, είναι αρκετό για να αντιληφθεί την αμφισβήτηση αυτή.

Πολλοί είναι εκείνοι που χαρακτηρίζουν πράξεις Επισκόπων που καταφεύγουν σε Οικουμενιστικά ατοπήματα, ως δήθεν ‘’διπλωματικές’’ πράξεις ή πράξεις αβρότητας. Θεωρούν τον Οικουμενισμό ως δήθεν ‘’άνοιγμα’’ της Εκκλησίας, αμφισβητώντας παράλληλα την οικουμενικότητά της. Ο αποδεχόμενος ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει ακέραιη τη διδασκαλία του Θεανθρώπου Χριστού, και ότι είναι η Μία Αγία Εκκλησία, δεν διστάζει να ομολογήσει, ότι δεν υπάρχει άλλη Εκκλησία εκτός της Μίας Αγίας Εκκλησίας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 564 επιπλέον λέξεις

Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι και αληθείᾳ δεῖ  προσκυνεῖν.(πρεσβ.Αθανασίου Μηνά)

Η e- βιβλιοθήκη

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Πνεῦμα ὁ Θεός καί τούς προσκυνοῦντας αὐτόν ἐν πνεύματι και αληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.[1]

Ὁ Πατήρ δεικνύει τόν Υἱόν τόν μονογενή καί ὁ Υἱός ὁδηγεῖ τά βήματα τοῦ θέλοντος στόν Παράκλητο. Ἁγιασμένος ἐν χάριτι ὁ πιστός, ἀνήκει στό ἑξῆς στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν ὀρθόδοξον ἐκκλησία. Ὑπό τήν ἀπόλυτη πλέον φοβερά προστασία, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προσκυνώντας διά παντός τόν Θεόν, ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ, ἐν παντί καιρῷ, καί τόπῳ.

Τό ἀλάνθαστο κριτήριο, τῆς ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ, προσκυνήσεως εἶναι ὅταν ὁ Μεσσίας Ἰησοῦς καθίσει στό κέντρο τῆς καρδιᾶς τοῦ χριστιανοῦ, στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπο καί κανένα κτῖσμα, εἴδωλο δέν διαταράσσει αὐτήν τήν κοινωνία.Τότε τό καύχημα τοῦ κατά χάριν υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τοῦ κατ’εὐδοκίαν ἁγίου πιστοῦ χριστιανοῦ (ἐγώ εἶπα θεοί ἐστε καί υἱοί Ὑψίστου πάντες), εἶναι ὁ Σταυρός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἀνάστασις τοῦ Μεσσίου ἐκ νεκρῶν.

Δείτε την αρχική δημοσίευση 471 επιπλέον λέξεις

Η μεγαλύτερη Εθνική Εορτή του Ελληνισμού. Εορτάζουν οι Μέγιστοι Εθνικοί ευεργέτες Κωνσταντίνος και Ελένη.

Η e- βιβλιοθήκη

Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός και Γεωπολιτικός αναλυτής (Contact : survivorellas@gmail.com-6945294197).

Τα δύο αυτά μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Σωτήρα Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.Ότι είμαστε ως έθνος το οφείλουμε στον Χριστό, τον Άγιο Κωνσταντίνο, την Αγία Ελένη, τον Μέγα Αριστοκλή, τον Ηρόδοτο και στους τρεις Ιεράρχες.Για την αλλαγή της παγκόσμιας ιστορίας, για όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα αιτία είναι ο Ιησούς Χριστός, ο Άγιος Κωνσταντίνος, η Αγία Ελένη, οι τρεις ιεράρχες και ο Μέγας…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 3.645 επιπλέον λέξεις

Ο Άγιος Κωνσταντίνος τω Φωτί του Χριστού επορεύθη

Ο Άγιος Κωνσταντίνος τω Φωτί του Χριστού επορεύθη

  Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

«Tην οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω Κτίστη σου», με αυτόν τον λόγο, το Δοξαστικό των Στιχηρών, της ακολουθίας του Εσπερινού, από την εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο υμνογράφος αποδίδει το «ισαπόστολον κάλλος» και το μέγεθος του έργου του Αγίου Κωνσταντίνου.

 Όσοι εκφράζουν αυθαίρετες  «απόψεις» για την αγιοκατάταξη του Αγίου Κωνσταντίνου, δεν έχουν εκκλησιαστικά κριτήρια. Τον καθοριστικό ρόλο του Αγίου Κωνσταντίνου στην εξάπλωση του Χριστιανισμού ποιος τον αμφισβητεί;  Τα άλλα κίνητρα που καταλογίζουν οι πολέμιοι της αγιοκατάταξής του δεν ευσταθούν.  Η μετέπειτα πορεία των δύο αυτοκρατόρων, του Αγίου  Κωνσταντίνου και του Λικινίου αποδεικνύει την πρόθεση, καθώς και τα κίνητρα ενός εκάστου. 

 Το κίνητρο της πολιτικής σκοπιμότητος, θα μπορούσε κάποιος να το αποδώσει κάλλιστα στον Λικίνιο, ο οποίος παραβίασε το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκείας, μετά την ήττα του από τον Άγιο Κωνσταντίνο στην Κάτω Παννονία και τη απόσυρση του στο Σύρμιο, διώκοντας και πάλι τους Χριστιανούς.

 Αντιθέτως η μετέπειτα στάση του Αγίου Κωνσταντίνου του Πρώτου Χριστιανού Αυτοκράτορα, του «μεγαλύτερου ηγέτη της Ρωμιοσύνης», όπως τον καλεί ο π. Ιωάννης Ρωμανίδης, αποδεικνύει  ότι η υποστήριξή του προς τους χριστιανούς δεν ήταν αποτέλεσμα σκοπιμότητος.

 Όταν εγκαινίαζε ο Μέγας Κωνσταντίνος την Νέα Ρώμη, η αφιέρωση στην αναθηματική ιδρυτική στήλη ανέγραφε «Σοι Χριστέ Κόσμου Βασιλεύς και δεσπότης, σοι προστίθημι την δε την δούλην πόλιν και σκήπτρα της δε και το παν Ρώμης Κράτος, φύλαττε ταύτην, σώζε δ’ εκ πάσης βλάβης». 

Με την ενέργεια αυτή του Αγίου Κωνσταντίνου, το Κράτος των Ρωμιών, έγινε το «πρώτον πιστεύσαν εις τον Δεσπότην Χριστόν Κράτος», όπως αναφέρει ο Κοσμάς ο Ινδικοπλεύστης ο οποίος έζησε τον 6ον αιώνα.  Και έγινε τούτο το Κράτος των Ρωμιών, «Έθνος Χριστιανών», όπως αναφέρει ο Λέων ο Στ΄ ο Σοφός. 

 Πως ήταν δυνατό τα ελατήρια του Αγίου Κωνσταντίνου να ήταν πολιτικά, αφού οι Χριστιανοί αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία στην αυτοκρατορία;  Συνεπώς είναι παράλογο να υποθέσει κανείς ότι το έπραξε τούτο με ιδιοτελή σκοπό, για να κερδίσει δήθεν την εύνοια των χριστιανών. 

Το τι φρονεί η Εκκλησία μας, εκφράζεται στην Ακολουθία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.  Ο Άγιος Κωνσταντίνος καλείται Ισαπόστολος εις τα Στιχηρά Ιδιόμελα της Λιτής «Χρεωστικώς εκτελούμεν την μνήμην σου, Κωνσταντίνε Ισαπόστολε…». 

 Στα Στιχηρά Προσόμοια, καλείται «Πρώτος Βασιλεύς Χριστιανών».  Στον Εσπερινό στα Στιχηρά των Αγίων ψάλλομε, «Πρώτος καθυπέταξας, την αλουργίδα αείμνηστε, βασιλεύ εκουσίως Χριστώ, αυτόν επιγνούς Θεόν και παμβασιλέα…» και «…την οικουμένην ως προίκα προικοδοτήσας τω κτίστη σου, και πόλιν βασιλεύουσαν θεοσεβή…».  

 Στη Λιτή, στα Στιχηρά Ιδιόμελα ψάλλομε «…πάσαν εφαίδρυνας την Εκκλησίαν του Χριστού…» και «ουκ εξ ανθρώπων την κλήσιν έλαβες, αλλ’ ως  ο θεσπέσιος Παύλος, έσχες μάλλον ένδοξε ταύτην εξ ύψους, Κωνσταντίνε Ισαπόστολε, παρά Χριστού του Θεού». 

 Πραγματοποιείται λοιπόν, στο πρόσωπο του Αγίου Κωνσταντίνου, αυτό που ο Προφήτης Ησαΐας λέγει, «και πορεύσονται βασιλείς τω φωτί σου και έθνη τη λαμπρότητι σου» (Ησ.60,1-3).  Όντως ο πρώτος βασιλεύς της Ρωμιοσύνης, τω Φωτί του Φωτοδότου Χριστού επορεύθη και το έθνος των Ρωμιών τη λαμπρότητι αυτού.