Ο Χιώτης άγιος, που ήταν πολύ ήρεμος όταν του έκοβαν το κεφάλι

xiopolitis 1

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος για την Romfea.gr


Η μετάνοια αλλάζει τον άνθρωπο και τον ανεβάζει πολύ ψηλά. Αυτό διδάσκει ο βίος του νεομάρτυρα Δημητρίου από τη Χίο, που μαρτύρησε στις 29 Ιανουαρίου του 1802, αφού του έκοψαν το κεφάλι του. Και πολλοί έτρεχαν στον τάφο του, όπου ένιωθαν τα θαύματά του.

Πηγαίνοντας εμπορεύματα, εργαζόμενος κοντά στο μεγαλύτερο αδελφό του στην Κωνσταντινούπολη, σ’ ένα πλούσιο σπίτι, τον ερωτεύτηκε η Μουσουλμάνα κόρη του Τούρκου ιδιοκτήτη.

Και τον έπεισε να αλλαξοπιστήσει, από Χριστιανός δηλαδή να γίνει Μωαμεθανός, προκειμένου να την παντρευτεί.

Αν και μπλέχτηκε στην αμαρτία, δεν διεφθάρηκε τελείως. Γι’ αυτό πολύ γρήγορα κατάλαβε τι έκανε, πως συμπεριφέρθηκε ανάξια και λαχτάρησε η ψυχή του το Χριστό. Επέστρεψε σ’ Αυτόν και σώθηκε.

Όταν συνειδητοποίησε το τραγικό σφάλμα του στράφηκε εναντίον του εαυτού του, όχι μόνο ελέγχοντάς τον αυστηρά, αλλά και γδέρνοντας με τα νύχια το πρόσωπό του. Και παραμένοντας για 20 ημέρες νηστικός και άυπνος.

Εξομολογήθηκε την πράξη του και εμφανίστηκε αποφασισμένος να ξεπλυθεί με το αίμα του μαρτυρίου του.

Παρουσιάστηκε μπροστά στον Τούρκο διοικητή, πέταξε το σαρίκι, που φορούσε στο κεφάλι και κατέληξε σ’ ένα υγρό και υγρό κελί με απειλές και ραβδισμούς. Ακόμη και στη φυλακή δέχθηκε και την επίσκεψη της Μουσουλμάνας, που τον παρότρυνε να ξαναγυρίσει κοντά της ως Μουσουλμάνος.

Επειδή δεν υπάρχει άνθρωπος, ο οποίος όσα λάθη και αν κάνει, να μην έχει κάποια χαρίσματα, έτσι και ο νεομάρτυρας Δημήτριος, ενεργοποίησε την καλή πλευρά του εαυτού του και οριστικά δέχθηκε το σπόρο του Θεού και καρποφόρησε μέσα του αρετές.

Έκλεισε τα αυτιά του στα γλυκόλογα της κοπέλας και επέλεξε το θάνατο. Αρνήθηκε την προσφορά των συντοπιτών του από τη Χίο, που ζούσαν στην Πόλη, οι οποίοι συγκέντρωσαν χρήματα για να τον αποφυλακίσουν προσωρινά και έτοιμος εμφανίστηκε μπροστά στους εκτελεστές του.

Λέγοντας «Μνήσθητί μου Κύριε εν τη Βασιλεία Σου» έσκυψε ήρεμα, χωρίς να θελήσει να του κλείσουν τα μάτια, όπως συνηθιζόταν, και αποκεφαλίστηκε.

Και οι άγιοι εμφανίζουν ως άνθρωποι ελαττώματα, αλλά επειδή τα ξεπερνούν, φθάνουν στην αγιότητα.

Ευτυχώς η συνείδηση δεν δέχεται την επ’ αόριστον νάρκωσή της. Αργά ή γρήγορα γίνεται το κεντρί.

Μας αφυπνίζει. Μας θυμίζει το σπίτι του Πατέρα μας και μας καλεί να απομακρυνθούμε από τα φίδια, που μας περιζώνουν.

Από τις ερινύες, που μας κυνηγούν. Από τα εφιαλτικά όνειρα, που μας ταράσσουν από τον ύπνο. Από τα δάκρυα, που σε ώρες μοναξιάς και ανάνηψης μας πνίγουν. Από τη δυστυχία της αποστασίας και της απιστίας. Είναι πικρό καταπότι η απισιτία, όση εξωτερική επικάλυψη ζαχαρίνης και αν έχει.

Η μετάνοια απαιτεί ηρωισμό, γιατί το να βρει κανείς το δρόμο του γυρισμού δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση.

Είναι μεγάλη απόφαση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s