ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. «Τα παιδιά μας στον 21ον αιώνα – Γενικά προβλήματα»

Αποτέλεσμα εικόνας για ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. «Τα παιδιά μας στον 21ον αιώνα – Γενικά προβλήματα»

Όταν προβάλλουμε με τον σωστό τρόπο τους Αγίους μας στους ανθρώπους και κυρίως στους νέους που ψάχνουν για πρότυπα στη ζωή τους, τους δίνουμε τη μεγαλύτερη ωφέλεια και την πιο αποτελεσματική διδασκαλία, όπου πειστικά και αβίαστα φαίνεται και αποδεικνύεται η αλήθεια του Ευαγγελίου, ότι ο «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ Αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Ο Άγ. Δημήτριος, κατά τον Συναξαριστή, από μικρή ηλικία είχε πολλή ευγένεια στην ψυχή του, γλυκύς στον λόγο και τον χαρακτήρα, με πολύ ζήλο για παιδεία και την κατά Θεόν γνώση. Ζούσε με ψυχική και σωματική παρθενία, εγκράτεια και σωφροσύνη, ώστε, σύμφωνα και με τον Άγ. Γρηγόριο τον Παλαμά, ποτέ δεν επέτρεπε να περάσει από τον νου του οτιδήποτε που να μην ήταν θεάρεστο.

Με τη σοφία, τη σύνεση και την ανδρεία του γίνεται γνωστός και περιβόητος και η παρουσία του εντυπωσιάζει ακόμη και τον Βασιλιά, ώστε, παρά το νεαρό της ηλικίας του, τον καθιστά αρχικά Συγκλητικό και αργότερα Ανθύπατο της Ελλάδος. Στην ηλικία των μόλις 25 ετών αναδεικνύεται ένας δίκαιος Διοικητής. Διοικούσε με δικαιοσύνη και ακρίβεια, πάντοτε όμως με αγάπη, ταπείνωση και ευσέβεια. Παρά την κοσμική εξουσία, διατηρεί με ταπείνωση τον ένθεο ζήλο της πίστης, αλλά και όλες τις αρετές του. Μάλιστα κάποια παράδοση λέει ότι είχε ορίσει κάποιον έμπιστο του άνθρωπο να τον ξυπνά συχνά τις νυχτερινές ώρες για να προσεύχεται.

Με τη σύνεση και τη σοφία που τον διέκρινε, ο Άγ. Δημήτριος αναδείχθηκε παιδαριογέρων, δηλ. νέος μεν ως προς την ηλικία, αλλά γέροντας ως προς τη σοφία. Στον καθένα πρόσφερε ό,τι χρειαζόταν∙ ήταν πατέρας ορφανών, προστάτης χηρών και δίδασκε σ’ όλους τον λόγο του Θεού· με παρρησία και θείο ζήλο.

Όταν φυλακίστηκε και όταν υπέμεινε όλα τα βασανιστήρια, τις απειλές και τους εξευτελισμούς, διατηρούσε τον ίδιο ζήλο και την ευσέβεια, η οποία πήγαζε από την πολλή του αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό και έτυχε ως γνωστό και του λογχισμού της πλευράς, όπως και ο ηγαπημένος του Κύριος.

Αναφερθήκαμε έτσι σύντομα σε κάποιες από τις πτυχές της ζωής του Αγίου Δημητρίου για να δείξουμε κατά δύναμη – το ακέραιο του χαρακτήρα του και την ψυχοσωματική ολοκλήρωσή του με τις μεγάλες σωματικές, κυρίως όμως τις ψυχικές αρετές και τα χαρίσματα που διέθετε. Όλες αυτές οι αρετές βέβαια και ο πλούσιος ψυχικός του κόσμος, πήγαζαν από τη ζωντανή σχέση του με τον Θεό και την αγάπη και πίστη του προς Αυτόν αλλά και την προθυμία για αγώνα και άσκηση. Αυτή η αναφορά στο πρόσωπο και τις αρετές του Αγίου μας, θα μας βοηθήσει στη συνέχεια να κατανοήσουμε πόσο καταξιώνεται ο άνθρωπος κοντά στον Θεό από τη νεανική ηλικία και παίρνει νόημα και ουσία η ζωή και η ύπαρξή του, αντιμετωπίζοντας τις δυσκολίες και τους πειρασμούς με εμπιστοσύνη στον Θεό, σύνεση και σοφία.

Στην περίπτωσή μας, όλοι μιλούμε για τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν τους νέους – ναρκωτικά ή άλλου είδους εξαρτήσεις, σατανισμός, μαγεία – αλλά και τις διάφορες προκλήσεις που έχουν να αντιμετωπίσουν μέσα στον σύγχρονο «αναπτυγμένο» κόσμο της παγκοσμιοποίησης και του καταναλωτισμού, της εμπορικοποίησης των πάντων – ακόμη και αυτού του ιδίου του ανθρώπου και της αξιοπρέπειάς του – του κατ’ εικόνα Θεού δημιουργηθέντος ανθρώπου· της έλλειψης αξιών, ηθών και ιδανικών και τελικά της έλλειψης αγάπης προς την ίδια τη ζωή, τον Θεό και τον άνθρωπο.

Ο νέος άνθρωπος, όπως είναι γνωστό, μόλις αρχίσει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο, αρχίζει να ψάχνεται, αρχίζει να αναρωτιέται πρώτα για τα διάφορα φαινόμενα και γεγονότα της ζωής και αργότερα ψάχνει να βρει εκείνο ή εκείνα τα πράγματα, είτε υλικά είτε πνευματικά, που να γεμίζουν το είναι του και να δίνουν νόημα, σκοπό και ομορφιά στη ζωή του.

Μπροστά σ’ αυτή τη σύγχυση του πανδαιμονισμού (με όλη τη σημασία της λέξης) που έχει να αντιμετωπίσει η ευαίσθητη, άκακη αλλά και άπειρη ψυχή του νέου ανθρώπου – όπου γίνεται ένας αγώνας δρόμου θα μπορούσαμε να πούμε για το ποιος θα προλάβει να τον κερδίσει και να τον οδηγήσει εκεί που θέλει και να τον εκμεταλλευτεί – ο νέος βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση, κρίσιμα σταυροδρόμια, επικίνδυνα και τεχνητά διλήμματα και επιλογές. Οι διάφοροι επιτήδειοι με κούφιες και ψεύτικες υποσχέσεις, υπόσχονται επίγειους παραδείσους χωρίς προβλήματα και δυσκολίες, αλλά μόνο χαρές, ηδονές και απολαύσεις που τελικά, ίσως όμως αργά, αποδεικνύονται δολώματα που τον πιάνουν όπως το ψάρι στο αγκίστρι, αφαιρώντας του τη βούληση και τη νόηση, την κρίση και την αξιοπρέπεια και όχι λίγες φορές αυτή ακόμη την ίδια του τη ζωή.

Αυτοί oι «έμποροι των εθνών», όπως θα τους χαρακτήριζε κανείς, διαβασμένοι πολύ σε νεανική ψυχολογία και συμπεριφορά, εκμεταλλεύονται την άγνοια και την ευαισθησία των νέων και άλλοτε με το πρόσχημα της πρότασης για πνευματική χαλάρωση και ξεκούραση, άλλοτε τη μόδα και την πρόοδο, αλλά και την ευκαιρία για γνώση και τέλος την «ανάγκη» για εκπλήρωση αυτού που ζητά η σάρκα και η ύλη, ώστε να βρίσκεται ο νέος σε ψυχοσωματική ισορροπία και ηρεμία σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, παραπλανούν τους νέους και τους οδηγούν σε περιπέτειες, αγώνες και αγωνίες και για τους ιδίους, αλλά και για την οικογένειά τους με αποτέλεσμα τον ψυχικό, ακόμη και τον σωματικό τους θάνατο.

Τα μεγαλύτερα προβλήματα των νέων σήμερα είναι ψυχικά και πνευματικά, τα οποία βρίσκουν συνεργό την κοινωνία μας· την κοινωνία του καταναλωτισμού και του ευδαιμονισμού, την οποία δημιουργήσαμε εκούσια ή ακούσια οι μεγαλύτεροι και τους την προσφέρουμε με την εντύπωση ότι τους παραχωρούμε την είσοδο σε μια παραδεισένια ζωή, για να ζήσουν καλύτερα με λιγότερα βάσανα και δυσκολίες όπως, τη ζήσαμε οι παλαιότεροι, όπως συνηθίζουμε να λέμε.

Δυστυχώς σήμερα αρκετοί νέοι μας χαρακτηρίζονται από έλλειψη ολοκληρωμένης προσωπικότητας, σκοπού και προγράμματος στη ζωή τους, σωστής αγάπης για τη ζωή, τον άνθρωπο και την κτίση ολόκληρη, δεν ξέρουν τι θέλουν με απλά λόγια μαστίζονται από μία αδιαφορία, η οποία εκφράζει το ψυχικό τους κενό, την εσωτερική τους ακαταστασία.

«Η αδιαφορία για τον Θεό, κατά τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο, φέρνει και την αδιαφορία για όλα τα άλλα, φέρνει την αποσύνθεση. Λατρεύει ο άνθρωπος τον Θεό και ύστερα αγαπά και τους γονείς του, το σπίτι, τους συγγενείς του, τη δουλειά του, το χωριό του, το κράτος του, την πατρίδα του».

Αυτή η ψυχική κατάσταση, η αδυναμία και το απύθμενο κενό που βιώνει ο μακράν του Θεού άνθρωπος – και συγκεκριμένα ο νέος – είναι η βασικότερη αιτία που τον οδηγεί σε άλλου είδους διεξόδους και λύσεις, που τελικά αποδεικνύονται πλοκάμια περίπλοκα. Μπορεί βέβαια να υπάρχουν εξωτερικές αφορμές, αλλά τα αίτια είναι βαθύτερα όπως είπαμε όπου γεννιούνται ίσως, σίγουρα όμως καλλιεργούνται και επιδεινώνονται στην οικογένεια και στην κοινωνία γενικότερα.

Τα ναρκωτικά, η μάστιγα αυτή της εποχής μας όπως χαρακτηρίζεται, είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σ’ ολόκληρο τον κόσμο, δυστυχώς τα τελευταία χρόνια και στο ίδιο το νησί μας. Ο αργός αυτός θάνατος δεν απειλεί απλώς το νησί μας, τα σπίτια μας, τα παιδιά μας, αλλά βρίσκεται ήδη στα σπίτια μας και αρκετά παιδιά μας ταλαιπωρούνται και απειλούνται ακόμη και με φυσικό θάνατο. Η κοινωνία πέραν των τυπικών και πρακτικών προλήψεων και της χωρίς αποτέλεσμα αντιμετώπισης της κατάστασης, όχι μόνο ψηλώνει τα χέρια, αλλά και με τη στάση και τον τρόπο που λειτουργεί, δυστυχώς την επιδεινώνει.

Η μαγεία και ο σατανισμός είναι μια άλλη πρόκληση, αλλά και πρόβλημα για τον νέο άνθρωπο, ο οποίος μέσα στις πνευματικές αναζητήσεις και απορίες που έχει για φυσικά και μεταφυσικά πράγματα και γεγονότα, αλλά και την επιθυμία για την απόκτηση υπερφυσικών δυνάμεων και γνώση του υπερφυσικού και άγνωστου, βρίσκει μπροστά του την εύκολη και προβατόσχημη λύση, πρόκληση και πρόσκληση που του προτείνει ο ίδιος ο διάβολος μέσα από πρόσωπα και καταστάσεις.

Με διάφορους τρόπους ο διάβολος καταφέρνει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του άπειρου και ενίοτε αφελούς νέου και μετά από το δόλωμα και το παραπλανητικό προσωπείο του αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό. Συμβαίνει όμως πολλές φορές το τραγικό, ο άνθρωπος να έχει αντιληφθεί την παγίδα στην οποία έχει πέσει, να μην μπορεί όμως με τις φτωχές του δυνάμεις να απεγκλωβιστεί, ιδίως αν έχει κάνει και συμβόλαιο με τον ίδιο τον διάβολο, υπογράφοντάς το, ναι! ακόμη και με αυτό το ίδιο του το αίμα. Αυτή η συμφωνία σημαίνει πλήρη – τυφλή όπως λέμε – υπακοή στον διάβολο και τις εντολές του, που Θεός φυλάξοι, πολλές φορές σημαίνει και τη διάπραξη εγκλημάτων, ακόμη και τον τερματισμό της ίδιας του της ζωής. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο νέος εκτός από ψυχική στήριξη και προσευχή εκ μέρους του περιβάλλοντός του, χρειάζεται και πολλή θέληση εκ μέρους του, περισσότερο όμως μετάνοια και προσκόλληση στην Εκκλησία και τη θεραπευτική αγωγή της, ώστε να καταφέρει να απελευθερωθεί.

Ένα από τα δολώματα και τα προσωπεία, πίσω από τα οποία κρύβεται ο διάβολος και παραπλανεί τους νέους, είναι η ίδια η μουσική ή κατά τα άλλα θεμιτή και ευγενική έκφραση και δραστηριότητα του ανθρώπου. Εκμεταλλεύεται ο διάβολος την ευαισθησία και επιθυμία αυτή του νέου ανθρώπου για ψυχαγωγία και ξεκούραση, ώστε να χύσει το δηλητήριό του.

Αυτά είναι μερικά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά μας, οι νέοι μας, στον αιώνα που ζούμε. Δεν μπορούμε δυστυχώς λόγω του περιορισμού του χρόνου να αναφερθούμε εκτενέστερα και σε περισσότερα προβλήματα.

Σ’ αυτά όλα έρχονται να συμπληρώσουν και να χειροτερέψουν την κατάσταση η ξενομανία και ο δυτικός τρόπος ζωής, η κακή χρήση της τεχνολογίας με την κατάχρηση των κινητών τηλεφώνων και του διαδικτύου και όλων των «ευκολιών» που προσφέρουν και βεβαίως μαζί με αυτά η τηλεόραση με τις απροκάλυπτες πλέον και χωρίς όρια και περιορισμούς προκλήσεις και διαφημίσεις της ανηθικότητας και του εξευτελισμού του ανθρωπίνου προσώπου.

Βασική και πρώτιστη ευθύνη βέβαια έχει η οικογένεια με τη σωστή ανατροφή, διαπαιδαγώγηση και διαφώτιση των παιδιών. Υποστηρίζουν σύγχρονοι Γέροντες και το επιβεβαιώνουν και οι επιστήμονες ότι η διάπλαση του χαρακτήρα και του ψυχικού κόσμου. Ενός ανθρώπου αρχίζει από τη στιγμή της σύλληψής του, πέραν βέβαια της κληρονομικότητας του φέρνει από τους γονείς του. Η συμπεριφορά των γονιών μεταξύ τους σ’ όλα τα στάδια της ανάπτυξης του παιδιού, αλλά και η σχέση του μ’ αυτούς, επηρεάζουν τη μετέπειτα πορεία της ζωής του και μπορούν να αποβούν σωτήριες ή καταστροφικές για την υπόλοιπη ζωή και τον χαρακτήρα του παιδιού.

Η υπερπροστατευτικότητα από τη μια, αλλά και η έλλειψη σωστής και υγιούς αγάπης από τους γονείς από την άλλη, καθώς και η αδιαφορία για τα ερωτήματα και τις ανησυχίες του νέου ανθρώπου, αποτελούν παράθυρα για «πνευματικά κρυολογήματα», όπως θα έλεγε ο μακαριστός Γέροντας ΙΙαΐσιος.

Αποτελούν αφορμές για μη σωστή ανάπτυξη και ωρίμανση του παιδιού και σπρωξίματα για αναζητήσεις έξω από την οικογένεια. Πρέπει να μάθουμε επιτέλους να επικοινωνούμε σωστά με τα παιδιά μας και όχι να εφησυχάζουμε, όταν τους προσφέρουμε τα υλικά πράγματα, αδιαφορώντας όμως τελείως για τις πνευματικές τους ανησυχίες και προβληματισμούς, περιοριζόμενοι απλώς σε τυπικές συνομιλίες μαζί τους.

Το σωστό παράδειγμα εξάλλου των γονιών και η πολλή προσευχή γι’ αυτά, φέρνουν καλύτερα αποτελέσματα από ασταμάτητες συμβουλές, πολλά λόγια και αστυνομικές παρακολουθήσεις.

Συμβουλεύει ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος τους σύγχρονους γονείς: «Πιο πολύ να κάνεις προσευχή και λίγα λόγια να τους λέεις. Να μη γινόμαστε ενοχλητικοί, αλλά να προσευχόμαστε μυστικά και μετά να μιλάμε. Να τα λέεις στον Θεό και ο Θεός θα τα λέει μέσα τους».

Μεγάλη ευθύνη ασφαλώς φέρει το σχολείο με τη σωστή παιδεία-διαπαιδαγώγηση των νέων μας. Τα αναλυτικά εκπαιδευτικά προγράμματα να μην αποσκοπούν στην απλή μετάδοση ξερών γνώσεων, άλλα στην ψυχική καλλιέργεια των νέων, διαπλάθοντας πρόσωπα ολοκληρωμένα με αξίες και ιδανικά στη ζωή τους.

Η Εκκλησία επίσης έχει σοβαρότατο λόγο κα ευθύνη για την κατάσταση αυτή. Πρέπει να πλησιάσει πιο πολύ τους νέους και με την αγάπη και την ειλικρίνεια των κληρικών της και όσων ασχολούνται με την ποιμαντική διακονία, να καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παιδιών μας, ώστε να μπορέσει να τους προσφέρει πειστικά την Αλήθεια, τον Ίδιο τον Χριστό μας, για να γεμίσει το είναι τους και να μη ζητούν να χορτάσουν από τα ξυλοκέρατα μακριά από την πατρική αγκαλιά του φιλεύσπλαγχνου Πατέρα.

Τέλος, όλοι μας, η κοινωνία γενικά, οφείλουμε να συμβάλουμε στην κατάσταση· να προφυλάξουμε τα παιδιά μας και να συμπαρασταθούμε σ’ αυτά ο καθένας μας από τη θέση και τον τρόπο του, γιατί αυτά είναι η ελπίδα μας, το μέλλον του τόπου και του ελληνορθόδοξου μας γένους. Μπροστά στον κίνδυνο της αφομοίωσης και αλλοτρίωσης μέσα στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις γενικότερες απειλές της παγκοσμιοποίησης, οφείλουμε – όχι εθνικιστικά και φανατικά, αλλά με συναίσθηση ευθύνης μπροστά στην ιστορία και την παράδοση της Ρωμιοσύνης μας – να πλάσουμε ανθρώπους πραγματικά ελεύθερους με γνώση της ταυτότητάς τους και με αρχοντιά.

Τελειώνοντας, ας ευχηθούμε ο Θεός, με τις πρεσβείες του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου, να φωτίσει όλους μας για σωστό και εποικοδομητικό προβληματισμό και ας παρακαλέσουμε την Παναγία μας μαζί με τον Υμνογράφο του Δοξαστικού του Εσπερινού της Κοιμήσεώς της: «πρεσβεῦε τῷ τόκῳ σου διηνηκώς, περιφρουρήσαι καὶ σώσαι ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου». Αμήν.

(Τό πιο πάνω κείμενο είναι απόσπασμα από εισήγηση του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Αμαθούντος κ. Νικολάου, σε ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στην ενορία Αγ. Δημητρίου στο Παραλίμνι στις 17/10/2005)

http://www.imlemesou.org

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s