ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Ιω.Καρδάση)

 

 ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ

            Καταγράφονται χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τη μελέτη του

π. Γ. Μεταλληνού πάνω στο έργο του

Στρατηγού Μακρυγιάννη «Οράματα και Θάματα»

Στο βιβλίο του π. Γ. Μεταλληνού: «Ορθοδοξία και Ελληνικότητα»

 

1.- Όραμα του Μακρυγιάννη, όπου τοποθετείται εκ δεξιών του Πατρός

 

Μακρυγιάννης: (203) «Πάγω εις το προκείμενον. Δεν ήθελα να γράψω οτ’ ήμουν εγώ, και πάλε με μάλωσε ο αφέντης μας. αφού με πήγαν πλησίον εις τον αφέντη μας, πέρασε ο Χριστός παρέκει, πλησίον εις την Θεοτόκον, και άφησε τον θρόνον άδειον αυτόν, και εις το δεξιόν του αφεντός μας μ’ έβαλαν εις τον θρόνον όπου καθέταν ο Χριστός, και ευτύς κατέβη ολίγον αυτός ο θρόνος από την γραμμή του αφεντός και του Χριστού και της Θεοτόκος. Σηκώνεται ο αφέντης μας και ο Χριστός και η Θεοτόκο και όλοι οι άγιοι και με βλόγησαν τρεις φορές. και τότε βγαίνει την κορόνα από το κεφάλι του ο αφέντης μας και μου τη βάνει, και μου δίνει και τον σταυρόν όπού’ χε εις το χέρι του με το φι και μου τον δίνει εις το χέρι μου το δεξί με το δεξί του χέρι. Πριν αυτά, έκαμα τρεις μετάνοιες και με ξαναβλόγησαν, μου δίνει και ένα λαμπρό σπαθί, και ένα είχε κόμπους και έστραφτε, και ο Χριστός με τον αφέντη μόβαλαν το στεφάνι αποπάνω την κορόνα, και με σταύρωσαν με αυτό. έβγαλε ο αφέντης μας ένα λαμπρόν δισκοπότηρον και με μετάλαβαν και μου το’ δωσε, βλογόντας όλοι…..».

 

2.- Ο Μακρυγιάννης αδελφός του Χριστού και συνεταίρος και μέτοχος της Χάρης του Πατέρα

 

Μακρυγιάννης: (210) «Η ωραιότης αυτείνη, οι μεγάλες λάψες λογής τω λογιώ, και εις την τάξη του ο αφέντης μας και η βασιλεία του εκείνος ο πληθυσμός λαμπρών προσώπων και εις τάξες. βλέπω και τον Μακρυγιάννη εις τον θρόνον εις τα δεξιά του αφεντός μας και ανάμεσα εις τον Χριστόν, και γράμματα εις το στήθος μου εκεί λαμπυρά και λένε: «Τέκνο μου εδικό μου και τέκνο της συναίστησής μου και αδελφός του μονογενή μου Χριστού, η αρετή σου και ο ’πέρτατός σου αγώνας, νύχτα και ημέρα, ετρύπησαν το σώμα σου και περικαλώντας εμέ και την βασιλείαν μου δια την πατρίδα σου και την θρησκεία σου, και γενικώς η ανθρωπότη να λευτερωθεί από την παΐδια του καταραμένου και να τσακίσω το όπλο του και την ασέβεια, να σωθούν η ανθρωπότης, όλο μου το πλάσμα μου, όποιας θρησκείας και αν είναι. ο Θεός είναι ένας και η βασιλεία μου, και ως τοιούτος ο Θεός και η βασιλεία μου. ο ουρανός και η γης σαλεύει, οι λόοι μου δεν σαλεύουν άπαντες σε όλες τις αιώνες, και δια τον αγώνα σου προς εμέ και αρετή σου δίνω τον λόγο μου, του Θεού, ό,τι εις το εξής ζητήσεις από μένα και της συναίστησής μου και του μονογενούς μου, του συνεταίρου σου, η αίτησή σου ό,τι ζητήσεις παρά μου και της βασιλείας μου, ο λόγος σου είναι λόγος μου και υπόσκεσή μου, αγαθό μου τέκνον, και άλλος ποτέ ούτε είδε αυτήν την χάρη, ούτε θα την ιδεί, μόνος είσαι εσύ. και η ’ποσκεσή μου είναι δική σου και των τέκνων σου, εις γενεά σε γενεές. Δεν μπορεί άλλος, ούτε να ’νεργήσει ούτε να το απολάψει. να μην περάσει ανθρώπου αυτείν’ η ιδέα, του είμαι πολέμιος εγώ, ο Θεός». Αφού ήταν αυτά τα γράμματα γράμματα εις το στήθος μου, οπού τήραγα εις τους ουρανούς, βλέπω τον ίδιον Μακρυγιάννη εκεί να βλογάει τον άλλον εδώ, με την κορόνα εις το κεφάλι του και με τον λαμπρόν σταυρόν εις το χέρι με το φι, και με βλογάει».

 

3.- Αυτοαγιοποίηση του Μακρυγιάννη και ανώτερη τιμή σ’ αυτόν απ’ ότι στην ίδια τη Θεοτόκο.

 

Μεταλληνός: (100,2) «Ο Παντοκράτορας επισκέπτεται τον Μακρυγιάννη και του λέγει: «Γιάννη, Γιάννη, Αγιάννη». Δίκαια διερωτάται ο Καθηγ. Σαββίδης με αφορμή το χωρίο αυτό, αν αυτοαγιοποιήθηκε ο Μακρυγιάννης. Τα λόγια όμως αυτά μπορούν να γίνουν δεκτά και να δικαιολογηθούν μόνο με την συνείδηση της ανάληψης μιας μοναδικής αποστολής, διαφορετικά είναι για ένα πιστό όπως ο Μακρυγιάννης, βλάσφημα. Ο Μακρυγιάννης όμως φαίνεται να τα καταφάσκει. Όπως καταφάσκει και τα ακόλουθα λόγια του «Παντοκράτορα»: «Ήλθα και μόνος μου κάτω και εις την οικίαν σου. Δεν απόλαψε άλλος τοιούτως σε τούτην την ζωήν. Αυτό, μόνο εσύ». Ανάλογα ακούει και στο 119,25: Ο λόγος εκεί είναι για κάποιον, που άγιασε «στα ’99», και το οποίο πρώτος τον βλέπει ο Μακρυγιάννης. Η «Παναγία» (;) του λέγει: «Και δι’ όλα αυτά ο αφέντης μας τον είχε δοξάσει εις τα ζώντα του και απόλαψε όσα απόλαψες και θ’ απολάψεις ακόμα εσύ….. και είδετε εσείς οι μόνοι οι δυο όλα τα λαμπρότερα πράματα και μυστήρια του Θεού, όπου δεν τ’ απόλαψε η μητέρα του Χριστού, όταν ζούσε σ’ αυτείνη τη ζωή» (Θα ήταν μεγάλη βλασφημία για τον Μακρυγιάννη να δεχθεί ότι είναι ανώτερος και από την Θεοτόκο! Πως ήταν δυνατόν ποτέ να αποδεχθεί κάτι τέτοιο ένας πιστός σαν κι’ αυτόν; Το πράγμα μένει, αληθινά, ανεξήγητο και γι’ αυτό δεχόμαστε ανεπιφύλακτα την ερμηνεία του π. Θεόκλητου για παρόμοια σημεία των Ο-Θ (Οράματα και Θάματα, έργο του Μακρυγιάννη)). «Και όσα περικαλείσαι, όλα θα τα’ απολάψεις».

 

4.- Μη φανέρωση οραμάτων του Μακρυγιάννη στον πνευματικό του

 

Μεταλληνός: «Ο Μακρυγιάννης είναι ένας αγωνιζόμενος χριστιανός, που κινείται στο παραδοσιακό-κολλυβάδικο κλίμα, στη λαϊκή ησυχαστική παράδοση της εποχής του, με τις ελλείψεις που κάθε απλός πιστός μπορεί να παρουσιάζει. Δεν αλλάζει συνεπώς καθόλου η εικόνα, που έχουμε γι’ αυτόν. Η εμπειρία του «καλύπτει πλήρως το ήθος της Εκκλησίας» (π. Θεόκλητος). Πιστεύει, αγωνίζεται και εξομολογείται, κοινωνεί. Βέβαια το ερώτημα είναι, τι του έλεγε ο Πνευματικός του, ή – και – αν ο ίδιος ο Μακρυγιάννης φανέρωσε τα οράματά του στον Πνευματικό του, αφού η γυναίκα – ταχυδρόμος (Παναγία;) τον συμβούλευε να μην τα εξομολογείται (100,5/6)! Στο θέμα αυτό ο Στρατηγός έμεινε χωρίς έγκυρη και υπεύθυνη πνευματική καθοδήγηση».

 

8.6.17

 

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

 

           

           

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s