Στην Εγκύκλιο της Ι. Συνόδου να υπάρξουν ξεκάθαρες απαντήσεις (Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Περισσότερες πληροφορίες για την Ιεραρχία

Οι διαφορετικές πληροφορίες που κυκλοφορήθηκαν στα ΜΜΕ για τα αποτελέσματα της Ιεραρχίας της 24ης και 25ης Μαΐου τρ. έτους προκάλεσαν εύλογες απορίες και δικαιολογημένο ενδιαφέρον στον πιστό λαό. Ο υπογράφων προχώρησε σε περαιτέρω έρευνα επί του θέματος και κατέληξε σε επί πλέον πληροφορίες, ως προς το βασικό ερώτημα που κυριαρχεί στους πιστούς και γενικότερα στην κοινή γνώμη. Θα προσπαθήσει να δώσει μια σαφή απάντηση στο αν τελικά η Ιεραρχία αποφάσισε ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί και οι Προτεστάντες δεν αποτελούν Εκκλησία, αλλά Ομολογία ή Κοινότητα.

Η Ιεραρχία συζήτησε, μεταξύ των άλλων, επί των προτάσεων

απορρίψεως, τροποποιήσεων και βελτιώσεων στο κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», που περιλαμβάνει 24 παραγράφους. Για το συγκεκριμένο κείμενο ορισμένοι Μητροπολίτες πρότειναν να αποσυρθεί τελείως από τον Κατάλογο των θεμάτων της Πανορθόδοξης Συνόδου. Ο λόγος; Επειδή «το εν λόγω κείμενο δικαιώνει τας καινοφανείς αντιλήψεις της <βαπτισματικής θεολογίας>, της <διηρημένης εκκλησίας>, των <δύο πνευμόνων> και <κλάδων> ή και άλλων ανορθοδόξων θεωριών, αι οποίαι είναι εντελώς αμάρτυροι εις την Θεολογίαν των Αγίων Πατέρων της καθ’ ημάς Ορθοδόξου Εκκλησίας, δια της δικαιώσεως αυτών των καινοφανών θεωριών εις την πραγματικότητα το επίμαχον κείμενον αναγνωρίζει εκκλησιαστικότητα εις την κακοδοξίαν και την αίρεσιν». Η πρόταση περί αποσύρσεως του κειμένου δεν εγκρίθηκε.

Σημειώνεται ότι η εισήγηση του  Μητροπολίτου Ηλείας περί ψηφοφορίας επί εκάστης προτάσεως δεν εγκρίθηκε. Αντί αυτής ο Αρχιεπίσκοπος σε κάθε  πρόταση ερωτούσε το Σώμα της Ιεραρχίας αν αυτή εγκρίνεται, στη συνέχεια ερωτούσε ποιός δεν την εγκρίνει και κατέληγε στο συμπέρασμα «εγκρίνεται», ή «δεν εγκρίνεται».

Μετά την απόρριψη της πρότασης περί απόσυρσης ολόκληρου του κειμένου έγινε συζήτηση επί της παραγράφου 6, στην οποία αναγράφεται: «Κατά την οντολογικήν φύσιν της Εκκλησίας η ενότης αυτής είναι αδύνατον να διαταραχθή. Η Ορθόδοξος Εκκλησία αναγνωρίζει την ύπαρξιν άλλων χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών μη ευρισκομένων εν κοινωνία μετ’ αυτής…». Επ’ αυτής Μητροπολίτες υποστήριξαν: «Επειδή ο πληθυντικός <των Εκκλησιών και…> είναι δυνατό να παρερμηνευθή και να νομισθή υπό τινων ότι το κείμενο αυτό αναγνωρίζει την ανορθόδοξη θεωρία των Κλάδων προτείνεται στην εν λόγω παράγραφο αντί <χριστιανικών Εκκλησιών και Ομολογιών…> να γραφεί «χριστιανικών Ομολογιών και Κοινοτήτων...». Το ίδιο να διορθωθεί και όπου αλλού αναφέρεται ο όρος «Εκκλησίες» για τους μη Ορθοδόξους και να αντικατασταθεί με τον όρο «Ομολογίες ή Κοινότητες». Η πρόταση αυτή εγκρίθηκε.

Στη συνέχεια συζητήθηκε η πρόταση αι παράγραφοι του κειμένου 16, 17, 18, και 19, που αναφέρονται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών να διαγραφούν τελείως. Η πρόταση απορρίφθηκε. Στην απόρριψη της πρότασης υπήρξε ισχυρή αντίδραση από Μητροπολίτες που ήθελαν να εγκριθεί η διαγραφή όλων των παραγράφων που αναφέρονται στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών (ΠΣΕ) και έγινε καταμέτρηση τους. Ησαν δέκα επτά επί 79 παρόντων.

   Η από τη μία πλευρά έγκριση της αναφοράς ως Ομολογιών ή Κοινοτήτων των Ρωμαιοκαθολικών και των Προτεσταντών  στις παραγράφους 6 και 20 και, από την άλλη, η απόρριψη της διαγραφής των παραγράφων 16, 17, 18 και 19 για το ΠΣΕ προκαλεί μια σοβαρή αντίφαση στους προτεινόμενους όρους.

Συγκεκριμένα στην παράγραφο 19 αναγράφεται: «Αι Ορθόδοξοι Εκκλησίαι–μέλη θεωρούν ως απαραίτητον όρον της συμμετοχής εις το ΠΣΕ το άρθρο –βάση του Καταστατικού αυτού, σύμφωνα με το οποίο μέλη αυτού δύνανται να είναι μόνο αι Εκκλησίαι και αι Ομολογίαι, αι αναγνωρίζουσαι τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν ως Θεόν και Σωτήρα κατά τας Γραφάς και ομολογούσαι τον εν Τριάδι Θεόν, Πατέρα Υιόν και Άγιον Πνεύμα κατά το Σύμβολον Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως…». Έτσι σύμφωνα με τις προτάσεις που εγκρίθηκαν ή απορρίφθηκαν στην Ιεραρχία στην παράγραφο 6 του κειμένου οι Αγγλικανοί λ.χ. αποτελούν «Ομολογία» και σύμφωνα με την παράγραφο 19 «Εκκλησία»!…

Σημειώνεται ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί έχοντας την αντίληψη ότι αυτοί αποτελούν την  Εκκλησία δεν μετέχουν στο ΠΣΕ και επικοινωνούν με αυτό διαμέσου παρατηρητών… Ελπίζεται ότι στις εύλογες απορίες και ανησυχίες των πιστών θα δώσει  απαντήσεις η Εγκύκλιος της Ιεράς Συνόδου επί των όσων συζητήθηκαν και αποφασίστηκαν επί του θέματος. Κατά τις πληροφορίες μας, αυτή θα αναγνωσθεί στους Ιερούς Ναούς την Κυριακή του Τυφλού, 5 Ιουνίου.-

Πηγή: «Ἀκτίνες»

Advertisements

Η αποφράδα ημέρα κατά την οποία Ορθόδοξοι και Λατίνοι συλλειτούργησαν στην Αγιά Σοφιά!  12 Δεκεμβρίου 1452:

Φωτο: ὁ πάπας Φραγκίσκος ξεναγεῖται στὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ
κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν Πόλη τὸ 2014
Ἡ πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὴν 29η Μαΐου τοῦ 1453 ἦταν τὸ ἀποκορύφωμα τῆς φθίνουσας δόξας τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, τοῦ λεγομένου Βυζαντίου. Γύρω ἀπὸ τὰ αἴτια τῆς πτώσης αὐτῆς ἐγράφησαν πολλά, τὰ ὁποῖα παρουσιάζουν τὴν κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόταν τότε ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία-Βυζάντιο, ἀφοῦ εἶχε χαθῆ ὅλη ἡ Μικρὰ Ἀσία, ἡ Ἀνατολικὴ Θράκη καὶ εἶχε μείνει μόνον ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ τὰ περίχωρά της. Οἱ κατὰ καιροὺς ἐχθροὶ εἶχαν προξενήσει μεγάλη ζημία, μὲ ἀποκορύφωμα καὶ τελειωτικὸ κτύπημα τὴν κατάληψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τοὺς Φράγκους, κατὰ τὴν Δ΄ Σταυροφορία τὴν 13η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1204. Ἡ μετὰ ἀπὸ λίγα χρόνια (1261) ἀνακατάληψή της καὶ ἐλευθέρωσή της δὲν προσέφερε οὐσιαστικὰ πράγματα, διότι ἤδη ἡ Πόλη εἶχε καταστραφῆ καὶ λεηλατηθῆ ὁλοσχερῶς.
Πέρα ἀπὸ τὰ πολιτικὰ καὶ κοινωνικὰ αἴτια ποὺ συνετέλεσαν στὴν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως πρέπει νὰ σημειωθοῦν ἰδιαιτέρως τὰ πνευματικὰ αἴτια στὰ ὁποῖα συνήθως δὲν δίνουμε μεγάλη σημασία.
Ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος, Ὅπως λέγει σὲ ἄλλα κείμενά του, στὴν Κωνσταντινούπολη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ζοῦσαν περίπου 70.000 κάτοικοι καὶ μάλιστα ὁ ἴδιος ἔκανε ἔκκληση στοὺς Κωνσταντινουπολίτας, χωρὶς νὰ ὑπάρχη ἀνταπόκριση, νὰ συντελέσουν στὴν ἀνοικοδόμηση τῶν τειχῶν της, ἐν ὄψει τοῦ μεγάλου κινδύνου.
Ὅμως οἱ κάτοικοι, ἰδιαιτέρως οἱ πλούσιοι, ἀσχολούμενοι μὲ τὴν αὔξηση τῶν ἀτομικῶν τους ἐσόδων, ἀδιαφοροῦσαν, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ πόλη νὰ ὁμοιάζη, ὅπως λέγει, μὲ«σεσαθρωμένον» πλοῖον ποὺ ἦταν ἕτοιμο νὰ βυθισθῆ.
Στὴν ἀρχὴ τοῦ λόγου του ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος ἐκφράζει τὴν ὀδύνη του, ἀφοῦ τὸ γένος περιστοιχίζεται ἀπὸ δεινά, τὰ ὁποῖα, ὅπως λέγει, «δάκνει μου τὴν καρδίαν, συγχεῖ τὸν νοῦν καὶ ὀδυνὰ τὴν ψυχήν». Κάνει λόγο γιὰ τὴν «ὁλόσωμον πληγὴν» καὶ τὴν «νόσον καθολικήν».
Τὸ γένος ἔχει περιπέσει σὲ ποικίλα πάθη καὶ ἁμαρτίες. Ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ ἔγιναν «ὑπερήφανοι, ἀλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, ἀχάριστοι, ἀπειθεῖς, λιποτάκται, ἀνόσιοι, ἀμετανόητοι, ἀδιάλλακτοι». Ἔγιναν οἱ ἄρχοντες κοινωνοὶ ἀνόμων, οἱ ὑπεύθυνοι ἅρπαγες, οἱ κριτὲς δωρολῆπτες, οἱ μεσίτες ψευδεῖς, οἱ νεώτεροι ἀκόλαστοι, οἱ γηράσαντες μεθυσμένοι, οἱ ἀστοὶ ἐμπαῖκτες, οἱ χωρικοὶ ἄλαλοι, «καὶ οἱ πάντες ἀχρεῖοι». Συγχρόνως μὲ τὴν γενικὴ κατάπτωση τῶν ἀνθρώπων χάθηκε «εὐλαβὴς ἀπὸ τῆς γῆς, ἐξέλιπε στοχαστής, οὒχ εὔρηται φρόνιμος».
Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ἐπέπεσαν ἐκ δυσμῶν καὶ ἐξ ἀνατολῶν διάφοροι ἐχθροὶ καὶ λυμαίνονται τὴν αὐτοκρατορία.
Πολλὲς φορὲς στὸ παρελθὸν ἡ βασιλεύουσα πολιορκήθηκε ἀπὸ τὸν ἐχθρὸ καὶ μάλιστα ὑπὸ δυσμενέστερες συνθῆκες, ἀλλὰ πάντοτε ἡ Παναγία τὴν σκέπαζε καὶ τὴν βοηθούσε γιατι ὁ λαός, παρὰ τὴν ἁμαρτωλότητά του, δὲν διαπραγματευόταν τὴν Πίστη του.
Ἔλεγε τὴ γνωστὴ ρήση: «καλύτερα τούρκικο φέσι παρὰ φράγκικη τιάρα»!
Ὅμως, στὶς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1452, μόλις πέντε μῆνες πρὶν τὴν άλωση καὶ δεκατρία ἔτη μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τοῦ προδοτικοῦ ἑνωτικοῦ ὄρου τῆς Συνόδου τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, στὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας ἔγινε συλλείτουργο Ὀρθοδόξων καὶ Παπικῶν στὸ ὁποῖο μνημονεύτηκε ὁ Πάπας καὶ ὁ λατινόφρονας Πατριάρχης Γρηγόριος!
Τὸ ἀνίερο αὐτὸ συλλείτουργο ἔγινε γιὰ νὰ ἐπικυρώσει, οὐσιαστικά, τὴν «Ἕνωση». Προτίμησαν οἱ πρόγονοί μας τὴσυμμαχία τοῦ παναιρετικοῦ παπισμοῦ ἀπὸ τὴ συμμαχία τοῦ Θεοῦ, γιὰ αὐτὸ καὶ ἡ «Πόλις ἑάλω». Ὁ γνωστὸς «Θρῆνος τῆς Πόλης» λέει: «Πάψετε τὸ Χερουβικὸ κι ἂς χαμηλώσουν τ΄ ἅγια, γιατί εἶναι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει».
«Τριακόσιους χρόνους μετὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ μαςἔστειλεν ὁ Θεὸς τὸν ἅγιον Κωνσταντῖνον καὶ ἐστερέωσε βασίλειον χριστιανικὸν καὶ τὸ εἶχαν χριστιανοὶ τὸ βασίλειον 1150 χρόνους. Ὕστερα τὸ ἐσήκωσεν ὁ Θεὸς τὸ βασίλειον ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἤφερε τὸν Τοῦρκο μέσα ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν καὶ τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ ἐδικόν μας καλόν… Καὶ τί; Ἄξιος ἦτον ὁ Τοῦρκος νὰ ἔχη βασίλειον; Ἀλλὰ ὁ Θεὸς τοῦ τὸ ἔδωκε διὰ τὸ καλόν μας. Καὶ διατὶ δὲν ἤφερεν ὁ Θεὸς ἄλλον βασιλέα, ὁπού ἦτον τόσα ρηγάτα ἐδῶ κοντὰ νὰ τοὺς τὸ δώση, μόνον ἤφερε τόν Τοῦρκον μέσαθε ἀπὸ τὴν Κόκκινην Μηλιὰ καὶ τοῦ τὸ ἐχάρισε; Διατὶ ἤξευρεν ὁ Θεός πώς τὰ ἄλλα ρηγάτα μᾶς βλάπτουν εἰς τὴν Πίστιν, καὶ ὁ Τοῦρκος δὲν μᾶς βλάπτει, ἄσπρα δώσ’ τον καὶ καβαλλίκευσε τον ἀπὸ τὸ κεφάλι. Καὶ διὰ νὰ μὴν κολασθοῦμεν τὸ ἔδωκε τοῦ Τούρκου καὶ τὸν ἔχει ὁ Θεὸς τὸν Τοῦρκον ὡσὰν σκύλλον νὰ μᾶς φυλάη».
(Ἰωάννου Μενούνου, Κοσμᾶ Αἰτωλοὺ Διδαχές, ἐκδ. Τῆνος, Ἀθήνα 1999, Διδαχὴ ΕΑ, σελ. 269-270).
Αὐτὸς ὁ λόγος θὰ πρέπει νὰ μᾶς συγκλονίσει καὶ νὰ μᾶς ἀφυπνίσει: Ὁ Θεὸς προτίμησε νὰ πέσει ὁ ἑλληνισμὸς στὰ χέρια ἑνὸς τυραννικοῦ δυνάστη πού σκότωνε, βίαζε, ἔκλεβε, βασάνιζε καὶ ἀτίμαζε τοὺς χριστιανούς, γιατί εἴδεμε τὴν παντογνωσία του ὅτι ἂν ἔμενε ἐλεύθερος θὰ πάθαινε κάτι ἀπείρως χειρότερο: Θὰ ἔχανε τὴν ὀρθὴ Πίστη του καὶ θὰ ἐκλατινιζόταν! Προτίμησε ὁ Θεὸς ἡ βαριὰ σκλαβιὰ τῶν τεσσάρων αἰώνων ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ «ἐλευθερία» πού θὰ ἦταν, ὅμως, πνευματικὴ δουλεία! (τί γὰρ ὠφεληθήσεται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήση, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῆ, ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ματθ. 16:26) Ὡς ἐκ τούτου, κατὰ τὸν Ἅγιο, ἡ Τουρκικὴ σκλαβιὰ  ἦταν εὐλογία Θεοῦ καὶ ὁ Τοῦρκος ἕνα «τσο-μπανόσκυλο» ποὺ μᾶς φύλαξε ἀπὸ τὸν Πάπα!
ΠΗΓΗ.ΟΜΟΛΟΓΙΑ

Βαβέλ στο Κολυμπάρι;

Βαβέλ στο Κολυμπάρι; ORTHODOXIA.INFO

Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος την Πεντηκοστή αντιστρέφει το αποτέλεσμα του πύργου της Βαβέλ. Έτσι ψάλλουμε στο κοντάκιο της εορτής της Πεντηκοστής, «Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος·ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε· καὶ συμφώνως δοξάζομεν τὸ πανάγιον Πνεῦμα.» γράφει ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware στο βιβλίο του, Ὁ Ὀρθόδοξος Δρόμος.

Την Πεντηκοστή του 2016, η οποία εορτάζεται πανορθοδόξως την ίδια ημέρα, προγραμματίζεται να συλλειτουργήσουν οι προκαθήμενοι των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών Πατριάρχες, Μητροπολίτες και Αρχιεπίσκοποι και εκπροσώπου της προκαθημένης της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο πρόεδρος Αυτής Αρχιεπίσκοπος. Όμως την αυτή ημέρα οι 8 εκκλησίες θα τιμούν τον Απόστολο Ιούδα και τον Όσιο Παϊσιο τον Μέγα και οι 6 προκαθήμενοι θα εορτάζουν την μνήμη των Μάρτυρος Γελασίου και Οσίου Ιλαρίωνος του νέου, ηγουμένου της Μονής Δαλμάτων. Παρά ταύτα το θέμα του ημερολογίου, δεν θα συζητηθεί στην Αγία και Μεγάλη Σύνοδο.

Ακόμα και αν την ονειρευτήκαμε να συνέρχεται στην Αγία Ειρήνη Κωνσταντινουπόλεως στον τόπο που το πάλαι ποτέ συνήλθον Πατέρες Άγιοι, ελπίζοντας στην μεταξύ των Εκκλησιών ειρήνη, θα την χαρούμε στην Μονή Γωνιάς με την κρυφή ελπίδα ότι η Οδηγήτρια «Εις ενότητα πάντας εκάλεσε».

Λίγες μέρες όμως πριν την Πεντηκοστή και αφού ακόμα ηχούν στα ώτα μας τα λόγια του Εμμανουήλ από του Ευαγγελίου της διαθήκης «ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστιν καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὓς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. (Ιωάννου ιζ΄ 9-11) διαβάζουμε την ανακοίνωση της Εκκλησίας της Σερβίας που μας προμηνύει ακοινωνησίες.

Μετά την ολοκλήρωση της τακτικής Συνόδου της Ιεραρχίας στις 26 Μαΐου 2016 και αφού μελέτησε τα θέματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, ασχολήθηκε με τις σχέσεις της Εκκλησίας της Σερβίας με άλλες αυτοκέφαλες εκκλησίες καταγράφοντας τις καλές σχέσεις με όλες, εκτός την γείτονα Εκκλησία της Ρουμανίας. Μας πληροφορεί λοιπόν πως είναι ανεξήγητη η κίνηση από πολλά χρόνια της Εκκλησίας της Ρουμανίας να εισέρχεται στα εδάφη της Ανατολικής Σερβίας, στις περιοχές Κράγινα του Τιμόκ και Μπανάτ και με Ρουμάνους κληρικούς να ασκεί λειτουργική και ποιμαντική εισπήδηση. Μάλιστα η χειροτονία και Επισκόπου για τις πόλεις Νεγκότιν και Μπορ με την κατά την επίσημη Ιστοσελίδα της Ρουμανικής Επισκοπής ονομασία, Ντάτσια Φελίξ και επίσκοπο τον Δανιήλ (Episcopia Dacia Felix (Serbia)) είναι πρόκληση για τους τρείς Σέρβους Επισκόπους, Μπρανιτσέβου Ἰγνάτιο, Βανάτου Νικάνωρα και Τιμοκίου Ιλαρίωνα, οι οποίοι και ποιμαίνουν την περιοχή που εγκαταστάθηκε ο προσφάτως (1/4/2016) ανυψωθείς και σε Αρχιεπίσκοπο Δανιήλ.

Και η ανακοίνωση της Σερβικής Εκκλησίας καταλήγει με ότι μετά τις πολλές και ατελέσφορες προσπάθειες επικοινωνίας με την Ρουμανική Εκκλησία, αποφάσισε για τελευταία φορά, με χριστιανική αγάπη και ευθύνη να προσπαθήσει να λύσει το πρόβλημα και να θέσει το θέμα ενώπιον της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, απειλώντας διακοπή Λειτουργικής Κοινωνίας με την Εκκλησία της Ρουμανίας. Μάλιστα η Αρχιεπισκοπή του Πεκίου, διαμαρτύρεται γιατί ενώ ποτέ δεν πλήρωσε την παλαιά Σερβική επισκοπή Τιμισοάρας, που υπήρχε υπό αυτήν πριν την αυτοκεφαλία της Ρουμανικής Εκκλησίας και έθεσε τις εντός Ρουμανίας Σερβόφωνες κοινότητες υπό το ωμοφόριο των τοπικών Ρουμάνων Επισκόπων, οι Ρουμάνοι ίδρυσαν ενορία μέχρι και στο Βελιγράδι.

Βέβαια η Ρουμανική Εκκλησία έχει παρόμοια θέματα με την υπό την Εκκλησία της Ρωσίας ημιαυτόνομη Εκκλησία της Μολδαβίας, ενώ πρόσφατα διευθέτησε διαφορά της με το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Βέβαια δεν περνά απαρατήρητη και η ενόχληση της πρωτοθρόνου Εκκλησίας από τις κινήσεις του Πατριάρχου Δανιήλ, με την τοποθέτηση επισκόπων, με τους ίδιους τίτλους τους οποίους φέρουν οι Μητροπολίτες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, στην Ευρώπη.

Η Ευρώπη, την εξαρχία της οποίας φέρει στον τίτλο του ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, έγινε τόπος εγκαθιδρύσεως επισκόπων και από τις Εκκλησίες της Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Σερβίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας, δίπλα στους υπό την Μόσχα Ρώσσους Επισκόπους, τους έως το 2006 σχισματικούς και πάτρωνες των παλαιοημερολογιτών της Ελλάδος, εκ της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας ομοίους, αλλά και τους υπό το Οικουμενικό Πατριαρχείο Ρωσικής Παραδόσεως. Το θέμα της Διασποράς κουκουλώθηκε με τις λεγόμενες Επισκοπικές Συνελεύσεις και αφαιρέθηκε από τα θέματα της Αγίας και Μεγάλης.

Και ενώ στα Δυτικά της γηραιάς θυγατρός του Διός, ουδέποτε η ανατολή τόλμησε να εκλέξει Πατριάρχη της Δύσεως στην θέση του εν ακοινωνησία από το 1009 Επισκόπου Ρώμης, όταν ο Σέργιος Β΄ της Νέας Ρώμης διέγραψε από τα δίπτυχα τον Σέργιο Δ΄ της Πρεσβυτέρας Ρώμης, οι Δυτικοί εξαπέστειλαν Πατριάρχες και στα Ορθόδοξα αλλά και στα Μονοφυσιτικά Πατριαρχεία της Ανατολής. Και ότι και αν λένε οι σύγχρονοι «ομολογητές», οι Ανατολικοί έθεσαν Επισκόπους εις την Δύση μόλις τον 20ο αιώνα μάλιστα χωρίς ποτέ να συμπίπτουν οι τίτλοι τους, με τους τοπικούς Παπικούς Επισκόπους. Και είναι ο Γαλλίας και όχι ο Παρισίων και ο Θυατείρων και όχι ο Καναταουρίας.

Αλλά και στα Βορειοανατολικά της Ευρώπης από της Εσθονίας έως την Αμπχαζίας οι έριδες των διεκδικητών των εκκλησιαστικών επαρχειών, δεν απέχουν πολύ από το να δημιουργήσουν περισσότερους νεκρούς, από όσους θρηνεί η Ουκρανία, με 4 σχήματα Ορθοδόξων Εκκλησιών, το ένα μάλιστα υπό τον Κιέβου Σεραφείμ, Ελληνικής κατασκευής, δίπλα στους λεγομένους και Ελληνορύθμους Ουκρανούς τους επιγόνους του Μπρέστ. Και ενώ ο «Πατριάρχης Κιέβου» Φιλάρετος δεν μάθαμε αν ήθελε να πάει στην Κρήτη, όπως επιθυμούσε ο Ρώμης Φραγκίσκος, οι Σκοπιανοί γείτονες μας αναρωτιούνται ποιος θα εκπροσωπήσει την αυτοαποκολούμενη Εκκλησία τους. Μα φυσικά θα είναι εκεί ο Αχρίδος Ιωάννης, χειροτονία δικιά τους, των σχισματικών των Σκοπίων που αναγνωρίστηκε χωρίς άλλο από την Σερβική Εκκλησία, και τελικά κατάφεραν διώκοντας τον και τον ηρωοποίησαν. Από την Ελλάδα μας θα εκπροσωπηθούν οι 4 από τις 5 εκκλησιαστικές διοικήσεις της, Αυτοκέφαλη Εκκλησία, Νέες Χώρες, Κρήτη, Άγιον Όρος, Δεν περιελήφθη επίσκοπος εκ Δωδεκανήσων. Κοντά η Εκκλησία των χωρών Τσεχίας και Σλοβακίας η οποία δόξα τον Θεό ξεπέρασε τον σκόπελο του διχασμού της.

Από το πεδίο της μάχης δεν απεχώρησαν ακόμα τα Πρεσβυγενή Πατριαρχία της Αραβίας, και αυτό μας δημιουργεί αγωνία. Αντιόχεια και Ιεροσόλυμα δεν βρήκαν σημείο επαφής και ας έχουν και τα δύο, στον τίτλο τους την Αραβία και Μητροπολίτες Βόστρων. Η Μήτηρ των Εκκλησιών με την κακόηχη τιτλοδοσία, δεν κάνει το του ιδρυτή της έργο, ώστε φιλανθρώπως να δεχθεί την προαγωγή σε Μητροπολίτη Πέτρας για παράδειγμα, του εν Κατάρ εξάρχου της. Αφού η Πετραία Αραβία, είναι στα σημερινά της όρια, ας τον ονόμαζε έτσι μήπως και πάψει ο πετροπόλεμος.

Οι Αλεξανδρινοί ικανοποιημένοι με την παράδοση της βαρβαρικής πάσης Αφρικής, από Βαρθολομαίου του Α΄ εις Πέτρον τον Ζ΄, μπορούν να αναλαμβάνουν έργα ομονοίας, με την συμμετοχή του αρχαιοτάτου θρόνου της Κύπρου που διεκδικεί την 5η θέση στα Δίπτυχα, τα οποία δεν θα συζητηθούν στην Αγία και Μεγάλη, αφού την θέση κατέχουν οι Ρώσοι και δίνουν την επόμενη στους Γεωργιανούς, περιλαμβάνοντας και τον Ουσινκτώνος Τύχωνα μαζί με τον Τόκυο Δανιήλ στις τελευταίες θέσεις των.

Τώρα αν θα εκπροσωπηθούν οι παλαιοημερολογίτες της Ελλάδος δεν είναι γνωστό, αν και φημολογείται ότι επίσκοπος που ανακοινώθηκε ήδη η συμμετοχή του έχει την πρώτη χειροτονία του εξ αυτών. Ακόμα δεν κοινολογήθηκε αν θα συμμετέχουν ο Αρχιεπίσκοπος του Ποταμού Ιανουαρίου Χρυσόστομος και ο Επίσκοπος Υφάλου Αμβρόσιος και εκείνοι εκ Παλαιοημερολογιτών μη αναχειροτονηθέντες εκ της σημερινής Κανονικής Εκκλησίας τους. Λογικά η απόφαση της Πολωνικής Αυτοκέφαλου Εκκλησίας να επανέλθει στο Ιουλιανό ημερολόγιο από τις 15 Ιουνίου 2014, ενενήντα χρόνια μετά τις 12 Απριλίου 1924, οπότε και υιοθέτησε το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο, δεν μπορεί να συνδεθεί με τις σχέσεις που ανέπτυξε με τους υπό τον «Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Αυξέντιο τον Α΄» χειροτονηθέντες επισκόπους. Σίγουρα όμως οι Συνοδικοί Σύνεδροι, ακόμα και αν δεν συναντήσουν στον δρόμο τους διαμαρτυρομένους παλαιοημερολογίτες και ζηλωτές καλογήρους, τους οποίους θα απομονώσουν οι στην διάθεση της Μητέρας Εκκλησίας κρατικοί Χωροφύλακες, σε κάποιο τοίχο θα διαβάσουν ότι είναι προδότες της Ορθοδοξίας, όπως άκουσε και ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος μόλις επέστρεψε από το Σαμπεζύ τον παρελθόντα Ιανουάριο.

Σπουδάζοντες λοιπόν την διαθήκη και αναζητώντας την κληρονομία, διαβάζουμε την απάντηση στο ερώτημα του εορτάζοντάς την ημέρα της Πεντηκοστής Αποστόλου, όπως το κατέγραψε ο ηγαπημένος του Διδασκάλου Ιωάννης: «Λέγει αὐτῷ Ἰούδας, οὐχ ὁ Ἰσκαριώτης· Κύριε, καὶ τί γέγονεν ὅτι ἡμῖν μέλλεις ἐμφανίζειν σεαυτὸν καὶ οὐχὶ τῷ κόσμῳ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν. ὁ μὴ ἀγαπῶν με τοὺς λόγους μου οὐ τηρεῖ· καὶ ὁ λόγος ὃν ἀκούετε οὐκ ἔστιν ἐμὸς, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με πατρός. Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν παρ’ ὑμῖν μένων· 26 ὁ δὲ παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν. Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία μηδὲ δειλιάτω».

Με αυτήν την αδειλία ας ευχηθούμε στον εορτάζοντα τα 25 έτη Πατριαρχίας του, Αρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο τον Α΄, τον Ίμβριο, να τον αξιώσει ο Θεός στην οικογενειακή φωτογραφία της Κρήτης, να μην απουσιάζει κανείς εκ των πρώτων και των συν αυτοίς Επισκόπων, ώστε από κοινού να μαρτυρήσουν ότι τα όσα η κεφαλή της Μιάς Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ο Μέγας Αρχιερέας, μας διαβεβαίωσε περί του ότι «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ·» έγιναν και ισχύουν από της Πεντηκοστής νύν και αεί. Και με την μαρτυρία του Παρακλήτου Πνεύματος που τα «πάντα χορηγεί» να διασαλπίσουν στα πέρατα της Οικουμένης ότι η Αρχιερατική προσευχή που απηύθυνε ο Υιός προς τον Πατέρα, «ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς», εισακούσθηκε.

«Ἀκόμη καὶ τὰ κοσμικὰ νομοσχέδια τίθενται σὲ ἀνοιχτὴ διαβούλευση. Χειρότεροι καὶ ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς θὰ γίνουν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄρχοντες;»

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ 

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.              Κατηγοροῦν κάποιοι μεγαλόσχημοι τοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς ἐκείνους ποὺ ἔχουν κάποιες ἐπιφυλάξεις γιὰ τὴν ἐπικείμενη Μεγάλη Σύνοδο, ὅτι δὲν κάνουν ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν δείχνουν πειθαρχία. Καὶ ὅταν λέγουν Ἐκκλησία, ἐννοοῦν αὐτάρεσκα καὶ ἀταπείνωτα τὸν ἑαυτό τους ἢ κάποια ἐκκλησιαστικὰ κέντρα ἀποφάσεων καὶ κάποια πρόσωπα ὑψηλὰ ἱστάμενα στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία.
.              Δὲν ὑπάρχει ὅμως χειρότερο ἐπιχείρημα μέσα στὴν ἱστορία τῆς Πίστεως ἀπὸ τὸ νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ ἀρετὴ τῆς ὑπακοῆς καὶ ἡ ἀνάγκη τῆς ἑνότητος γιὰ τὴν ἀναίρεση τοῦ θεοσδοτου δώρου τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς λογικῆς καὶ μάλιστα μὲ ἀποτέλεσμα τὴν παραχάραξη τῆς Ἀλήθειας.
.              «Αὐτοῦ ἀκούετε», φωνάζει ὁ Ἅγιος Θεὸς ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ θαβωρίου ὅρους τῆς Μεταμορφώσεως. Ὁ δὲ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει χαρακτηριστικά: «ποίησον φίλους διὰ τὸν Χριστὸν καὶ ἐχθροὺς διὰ τὸν Χριστόν». Δὲν ὑπηρετοῦμε λοιπὸν πρόσωπα οὔτε κολακεύουμε καὶ χαϊδεύουμε ἀξιώματα καὶ θρόνους χάριν τοῦ ὁποιουδήποτε δικοῦ μας συμφέροντος καὶ σὲ βάρος τῆς ἀλήθειας. Τὴν Ἀλήθεια καὶ τὸν Χριστὸ ὑπηρετοῦμε «πάσῃ θυσίᾳ». Δηλαδή, «ὦ ἀνόητοι καὶ βραδεῖς τῇ καρδίᾳ» ἐπικριτὲς τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δημοκρατίας, τί ἔπρεπε νὰ κάνει ὁ ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς στὴ ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας Φλωρεντίας σύμφωνα μὲ τὴ δική σας σκέψη; Νὰ ὑπακούσει στὸν πατριάρχη καὶ στὸ βασιλιὰ σὲ βάρος τῆς ἀλήθειας καὶ νὰ ὑπογράψει τὴν ὑποταγὴ στὸν Πάπα; Μ κριβς ατ στάση του, ατ τ ΟΧΙ, ελογήθηκε π τ Θε κα παινέθηκε π τ λα κα παραμένει μέχρι σήμερα «τλας τς ρθοδοξίας».
.              Μέσα στν ρθόδοξη κκλησία λοιπν τίποτε δν εναι ατονόητο κα δεδομένο. Τί σημαίνει ὅτι κάποιος εἶναι Πατριάρχης ἢ Ἐπίσκοπος ἢ Θεολόγος; Πόσους τέτοιους ἔχει καταδικάσει καὶ ἀναθεματίσει ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ὡς αἱρετικούς; Ἀκόμη καὶ πολυπληθεῖς συνόδους ἀνακήρυξε ληστρικές. Ὅλοι κρίνονται στὴν Ὀρθοδοξία.
.              Πρωτίστως πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι Ἐκκλησία εἴμαστε ὅλοι. Κλῆρος καὶ λαός. Εἴμαστε «ὁ Χριστὸς καὶ ἐμεῖς μέσα στοὺς αἰῶνες», ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος. Ἐκκλησία εἶναι Ὁ Χριστός, Τὸ Εὐαγγέλιο, Ἡ Ἀλήθεια, ὁ Ἐπίσκοπος, Τὸ Ἱερατεῖο, Τὸ Θυσιαστήριο καὶ Ὁ πιστὸς Λαός. Ὅλα μαζί. Ὄχι λαοκρατία οὔτε ὅμως καὶ κληρικοκρατία. Ὄχι ἀναρχία οὔτε ὅμως καὶ ἰσοπεδωτικὴ ὁμοιομορφία. Συνοδικότητα καὶ Ὁμοφωνία. Τὸ τεκμήριο τῆς Ἀλήθειας τελικὰ βρίσκεται στὸν πιστὸ λαό. Τὸ εἶπαν αὐτὸ οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς στὸν Πάπα τὸ 1848: «…Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστιν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ, ὡς ἔργῶ ἐπειράθησαν καὶ πολλοὶ τῶν ἀπὸ τοῦ σχίσματος Παπῶν τε καὶ Πατριαρχῶν Λατινοφρόνων μηδὲν ἀνύσαντες…».
.              Ὁ Χριστός μας ἐπίσης ὅταν ἀπέστειλε τοὺς μαθητές Του στὰ ἔθνη, τοὺς εἶπε «διδάσκοντες αὐτοὺς πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν», δηλαδή : «δὲν θὰ λέτε ἄλλα ἀντ᾽ ἄλλων καὶ δικά σας πράγματα, ἀλλὰ μόνο ὅλα ὅσα σᾶς ἔδωσα Ἐγὼ ὡς ἐντολές».
.              Λοιπόν, δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ διαβάζουμε καὶ νὰ κρίνουμε, ἂν αὐτὰ ποὺ ἑτοιμάζονται στὴ Μεγάλη Σύνοδο εἶναι μέσα στὴν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας; Δὲν κατακρίνουμε πρόσωπα, κείμενα κρίνονται μὲ βάση τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν ἱερὰ Παράδοση.
.              Ἔλεος ! Καὶ αὐτὸ τὸ πανανθρώπινο δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας τῆς σκέψεως καὶ τοῦ λόγου θὰ τὸ στερήσουν οἱ ἀρνητὲς τῆς πολυφωνίας καὶ τῆς συνοδικότητος; Δηλαδὴ δὲν πρέπει νἐκφράσουν τὴ γνώμη τους κληρικοί, θεολόγοι, ἐπίσκοποι, Ἅγιον Ὄρος, ἀδελφότητες; Ἀκόμη καὶ τὰ κοσμικὰ νομοσχέδια τίθενται σἀνοιχτὴ διαβούλευση. Χειρότεροι καπ τος κοσμικος θ γίνουν ο κκλησιαστικο ρχοντες;
.              Θεολογικὰ κείμενα κρίνονται λοιπόν, καθὼς πρέπει νὰ γίνεται, ἀπὸ τὸν συμμετέχοντα εὐσεβῆ λαό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι ὑποδεέστερος στὴν ἔρευνα καὶ ἀποτίμηση τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Δν εναι τυφλ ποντίκια ο νθρωποι οτε ζαλισμένο κοπάδι ο Χριστιανοί.
.              Ποῦ φτάσαμε ἐπιτέλους; Νὰ ἀντιγράφωνται στὴν Ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ παπικὲς ἰσοπεδωτικὲς πρακτικὲς καὶ νὰ μιμεῖται ἡ ἀνελεύθερη κομματικὴ πειθαρχία τῶν πολιτικῶν σχηματισμῶν; Δυστυχῶς.
.              Ἀσφαλῶς καὶ δὲν θὰ τοὺς ἀκολουθήσει σὲ αὐτὸ τὸ δρόμο ὁ Πιστὸς Λαὸς οὔτε θὰ αὐτοκαταργηθεῖ, ἐπειδὴ τὸ θέλουν μερικοί.

 

 ΣΧΟΛΙΑ
  1. ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΝΑΝΗΣ

    Εἶναι, πλέον, φανερὸ ὅτι κάποιοι ἀπὸ τοὺς πρωτουργοὺς καὶ θερμοὺς ὑπερμάχους τῆς συγκλήσεως τῆς ψευδο-συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου ἔχουν ὄχι ἁπλῶς θορυβηθεῖ ἀλλά, κυριολεκτικῶς, πανικοβληθεῖ ἀπὸ τὸ μέγεθος καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα τῆς ἄχρι τοῦδε ἐκδηλωθείσης ἀντιδράσεως ἀναφορικὰ μὲ τὴ σύγκληση καὶ τὸ θεματολόγιό της, (ἐπὶ τῇ βάσει τῶν προβληματικῶν προσυνοδικῶν κειμένων ποὺ ὑπηρετοῦν κάλλιστα τὸν οἰκουμενιστικὸ συγκρητισμὸ καὶ τὴ νόθευση τοῦ Ὀρθοδόξου Ἤθους ἀλλὰ καὶ τῶν ἀντικανονικῶν μεθοδεύσεων ποὺ ἀκολουθήθηκαν διὰ τοῦ ἀποκλεισμοῦ τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐν ἐνεργείᾳ μητροπολιτῶν ἀπὸ τὴ συμμετοχὴ στὶς ἐργασίες της ἀλλὰ καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς πλειοψηφίας τῶν ὅσων πρόκειται νὰ συμμετάσχουν σὲ αὐτὴ σὲ εἶδος τι “γλάστρας”, κατὰ τὴν προσφυᾶ ἔκφραση τοῦ Φλωρίνης Θεοκλήτου, καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα ἀσκήθηκε ὑπὸ τῶν ἐπαϊόντων καταλυτικὴ καὶ ἐξουθενωτικὴ κριτική), ἀλλὰ καί, κυρίως, ἀπὸ τὴ διαφαινόμενη διάθεση ἀποδοκιμασίας καὶ ἀρνήσεως συμμορφώσεως πρὸς τὸ περιεχόμενο τῶν τυχὸν ὑπ᾽ αὐτῆς ληφθησομένων ἀποφάσεων ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ὀρθοφρονοῦντος κλήρου καὶ λαοῦ.
    Γι᾽ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο ἔχουν ἐπιστρατεύσει διαφόρους ἐκκλησιαστικοὺς καὶ θεολογικοὺς παράγοντες φιλο-πατριαρχικοῦ, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, προσανατολισμοῦ, “διατρεχόντων” τὸ διαδίκτυο, προκειμένου νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἀδικαιολόγητα, σχετικῶς, διὰ τῆς παμπαλαίας καὶ δοκιμασμένης μεθόδου τῆς σοφιστείας.
    Πληροφοροῦμε τοὺς θεράποντες τῆς σκοπιμότητας ὅτι, κατὰ τὸ δὴ λεγόμενο, “λογαριάζουν χωρὶς τὸν ξενοδόχο”! Τουτέστιν χωρὶς τὸν ἔντιμο κλῆρο καὶ πιστὸ λαό, τὸ ἀγωνιστικὸ καὶ ὁμολογιακὸ φρόνημα τοῦ ὁποίου ἀδυνατοῦν νὰ κάμψουν ὅσες μεθοδεύσεις καὶ ἂν ἀκολουθήσουν πρὸς τοῦτο καὶ ὅ,τι καὶ ἂν σοφισθοῦν γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ συγκεκριμένου σκοποῦ.
    Ὑπενθυμίζουμε στοὺς προαναφερθέντες στυλοβάτες τοῦ ἑτοιμόρροπου οἰκοδομήματος τῆς “συνόδου” τῆς Κρήτης τί διαλαμβάνει, σχετικῶς, ἡ μνημειώδης ἐγκύκλιος τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς τοῦ ἔτους 1848: «Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστιν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ, ὡς ἔργῳ ἐπειράθησαν καὶ πολλοὶ τῶν ἀπὸ τοῦ σχίσματος Παπῶν τε καὶ Πατριαρχῶν Λατινοφρόνων μηδὲν ἀνύσαντες…».
    Ἐχέτωσαν, λοιπόν, τοῦτο ὑπ᾽ ὄψιν! Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ἀποτελεῖ φέουδο καὶ τιμάριο μίας δράκας ἐπιόρκων ἀρχιερέων ποὺ στανικῷ τῷ τρόπῳ μποροῦν νὰ ἐπιβάλλουν στὶς συνειδήσεις τοῦ λοιποῦ κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀποφάσεών τους ποὺ ἀλλοιώνουν τὸ Ὀρθόδοξο Δόγμα καὶ ἀνατρέπουν τὸ Ὀρθόδοξο Ἦθος ἀλλὰ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ πορεύεται συντονίζοντας τὸ βηματισμὸ τῶν μελῶν Του μὲ τὴν ἀναλλοίωτη καὶ μὴ ἐπιδεκτικὴ τροποποιήσεων, ἀφαιρέσεων ἢ προσθηκῶν παρακαταθήκη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Χριστό, τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους καὶ τὴ χορεία τῶν Πατέρων.